czy ktos pamieta ten temacik ???

[aniajk1]

Czy ktos pamieta temat : Są jeszcze polacy którzy pomoga bezinteresownie?


Zastanawialam sie jak napisac aby ktos z osob ktore go odwiedzaly odpisal....

kupe czasu minelo , nawet nie wiem czy jeszcze tu sa osoby ktore wtedy staraly sie pomoc... tamten temat zostal zarchizowany wiec nie mialam mozliwosci w nim odpisac... milo by bylo jakby te osoby dalej tu byly....

Pozegnalam Londyn chyba raz na zawsze chociaz czasem tesknie ... teraz jestem w innym miejscu ... sama nie wiem czy lepszym...

[xiv]

pamiętam temacik, ale zupełnie nie wiem jak się skończyło

[aniajk1]

nie skonczylo sie ... trwa dalej...

z jednym wyjatkiem pobyt 11 miesieczny w londynie pozwolil na wyjscie na jakas
prosta i tyle... albo az tak duzo ( zalezy z ktorej strony spojrzec )niestety w
londynie nie widzielismy wiekszych perspektyw aby zyc tam normalnie ( wynajac
mieszkanie tylko dla siebie byc z synem poslac go do przedszkola czy wynajac
opiekunke normalnie pracowac a to byl nasz cel) .... zrezygnowalismy ,
wrocilismy do Polski po miesiacu pobytu dostalismy oferte pracy w ...
Dublinie... no i wlasnie... tu zaczelismy prace... tylko jak dlugo to bedzie
trwac to nie wiem ... okazuje sie ze pracujemy z osobami ktore zrobia wszystko
aby wymienic Polakow na osoby ze swojego kraju... dla przykladu na poczatku
pracowalo 4 polakow 4 brazylijczykow ... na ta chwile jest 2 polakow w tym jedna
polka przychodzi tylko na 3 godz a 6 Brazylijczykow...

nie wiem dlaczego tak jest skad tyle nienawisci w ludziach...

mielismy wynajmowac cale mieszkanko poslac malego do szkoly od wrzesnia poniewaz
konczy 4 lata ( gdy 2 osoby pracuja jest to mozliwe nawet tu w Dublinie ) ale
po wczorajszym dniu nie mam pewnosci czy nie zostane tylko ja z praca ( a jedna
osoba w Dublinie nie zarobi na utrzymanie mieszkania i rodzinki )

i tak to wlasnie sie skonczylo...

[izabelski]

nie wiem o jakiej firmie piszesz - ale w Londynie np w barach/coffe
shopach czy restauracjach zadrzaja sie takie sytuacje

znajoma byla swiadkiem, jak jedna z sieciowych restauracji zostala
prawie w calosci opanowana przez Portugalczykow - az do momenu , gdy
nie wpadl Home Office, znalazl niezarejestrowanych/nielegalnie
pracujacych Brazylijczykow - kierowniczka poszla na bruk z cala
sitwa czyli swoja rodzina. bo pracowala tam rodzina z wszystkimi
mozliwymi przyleglosciami

[xiv]

a ja znam historie w drugą stronę, kiedy to Polacy opanowywali całe sklepy i sieci... :)

[kaffelek]

Pamiętam, pamiętam. Przyznam, ze nawet liznąłem myślami Twój temacik ze dwa razy :zastanawiając się, jak Ci się udało?....
A teraz jednak Irlandia??? hehehe...
Cóż, lody przełamałaś, nabrałaś doświadczenia. I pewnie desperację zamieniłaś na jakiś rodzaj planowania?

Jednak myślę, że i teraz po krótkm czasie nie będziesz usatysfakcjonowana. Dublin to drogie miasto. Wyższe czynsze, dojazdy
do pracy... Poza tym konkurencja, o której wspominasz...
Domyślam się, że "na dzień dobry" dostaniesz najniższą stawkę, coś ok. 9eu/godz.
Moja rada, jeśli planujesz wśród irysów dłuższy pobyt:
Pracuj tam, gdzie dostałaś pracę nie przejmując się niczym, a w tzw. międzyczasie szukaj innego miejsca, innej pracy. Wiem, że to nie łatwe gdy pracuje się na pełnym etacie, ale do realizacji. Musisz tylko wiedzieć, czego chcesz, a kobiety potrafią doprowadzać swoje postanowienia do końca hehehe...
I raczej szukaj pracy w mniejszych miastach. Dublin, Cork, Galway czy Limerick to tylko złudenie jesli chodzi o większe możliwości.
Sam pracuję w terenie, raz tu, raz tam... niejednokrotnie jestem zaskoczony, gdy na jakimś zadupiu spotykam Polaków, w miejscach,
gdzie wydawałoby się, że nie ma co szukać jakiejkolwiek pracy...
Jeśli miałabyś jakieś pytania - napisz.
I.... powodzenia.

pozdrawiam

[aznar33]

Witaj Aniu

Ja też się zastanawiałem jak tam Ci idzie. Miło, ze się w końcu odezwałaś, choć
jeszcze milej byłoby, gdybyś nie pisała jedynie jak los Cię przypiera do muru.

Pamiętasz, jak radziliśmy Ci wyjechać z Londynu, bo koszty utrzymania są tam
ogromne? Dobrze, że w końcu to zrobiłaś, ale niestety wybrałaś drugie z
najgorszych rozwiązań, czyli Dublin.

Pozostaje mi jedynie podpisać się pod tym, co napisał już Kafelek. Napisz coś
więcej o tym jak Wam idzie. Trzymam kciuki.

[xiv]

Ja nie wiem czemu ludzie tak nie lubią tego Londynu. Ja lubię.

[Gość: barbakana]

ja nie lubie... bo nie znam :P

[aznar33]

> Ja nie wiem czemu ludzie tak nie lubią tego Londynu. Ja lubię.

Tutaj nie chodzi o nastawienie do miasta jako takiego, tylko o koszty
utrzymania. Gdybyś zarabiał minimalną krajową, to zapewne to miasto straciłoby
dla Ciebie wiele ze swego uroku, nieprawdaż? A z tego, co pamiętam to u Ani i z
angielskim kiepsko i z jakimś dobrym zawodem też... Dlatego też doradzaliśmy
wyjazd na prowincję i naukę angielskiego/zawodu/zbieranie doświadczenia.

[Gość: marek]

pamiętam, pamiętam.. bardzo fajnie że się odezwałaś aniajk1 :)napisz coś więcej
o przebiegu Twojej pracy i jak Ci tam się pracowało jak możesz powodzenia,
trzymam kciuki

[Gość: Justyna]

Ale zaraz zaraz... mieszkacie w Dublinie, tak? Nie pamietam Twojego tematu, ale
nie rozumiem dlaczego boisz się, że tylko ty zostaniesz z pracą. Skoro jest taka
sytuacja, to należy się rozglądać za kolejną posadą. W Dublinie aż tak trudno
nie jest, JAKAŚ praca zawsze się znajdzie. JAKAŚ praca, na początek wystarczy,
potem można myśleć co dalej. Dublin to bardzo fajne miasto. :)

[aniajk1]

Witam... jak milo ze ktos pamieta... az mi sie humorek poprawil a po dzisiejszym
dniu w pracy juz mialam dosc na ten dzien...

Dalej pracujemy chociaz bylismy w Polsce ( niestety zmarla mama mojego meza ) i
wracalismy zastanawiajac sie czy mamy do czego... okazalo sie ze mamy ale po
niecalych 2 tygodniach mielismy dzisiaj rozmowe z szefowa... ze za malo sie
usmiechamy do klientow za maly kontakt wzrokowy itd itd... do meza powiedziala
ze jak sie nie zmieni to straci prace... jakis obled poprostu ... nigdy nie
nalezalam chyba do nie milych osob ale mam wrazenie ze co bym nie robila to jest
zle dla kogos i zaczyna mnie to irytowac... staramy sie jak mozemy a i tak cos
jest nie tak...

po tym wszystkim co bylo ostatnio w pracy doszlismy do wniosku ze chyba
skonczymy z wyjazdami... wiem ze tu mozna zarobic wiecej pieniedzy, pomoglismy
sobie juz troszke ale ja psychicznie juz nie wyrabiam... juz sobie sama ze soba
nie moge poradzic po prostu....

wiem wiekszosc osob powie ze nikt nie powiedzial ze bedzie latwo to nie o to
chodzi tylko nie lubie jak mnie ktos caly czas za przeproszeniem gnoi .... nie
wiem czy w ogole jest dla nas jakis kont na tej ziemi....

sprobujemy dociagnac do wrzesnia moze uda sie cos odlozyc ( 3 miesiace czekamy
na certyfikat podatkowy ) bo na razie polowa wyplaty to podatki ... druga sprawa
tesciu zostal sam, ma wielkie trudnosci z poruszaniem sie wiec nie wiem czy nie
trzeba bedzie i z tego powodu wrocic do Polski zeby sie nim zaopiekować... jak
wtedy z praca i opieka nie wiem staram sie nie myslec o tym ... tata juz ma 82
lata zdrowia prawie wcale...

aaaa i do jeszcze jednego nie moge sie tu przyzwyczaic do tych wiatrow...
koszmar... :(

jak widzicie jakies dziwne to nasze szczescie...

..."damy radę..."

[kaffelek]

Z tego co piszesz, pracujecie z mężem w jakiejś "food's service" : restauracja, KFC, deli, czy inny Donald, oczywiście Mc, hehehe...
I tak poniekąd znów muszę zejść na utyskiwanie na naszą, polską mentalność. Każdemu przecież przydarza się sytuacja która nie daje mu spać po nocach, a w dzień cały czas kotłuje sie pod sklepieniem czaszki. I w zasadzie tylko wśród Polaków można spotkać ludzi o ponurym spojrzeniu.
Byłaś w UK, jesteś teraz w Irlandii... odpowiedz: czy widziałaś tam jakiegoś ponuraka??? Tym bardziej w customer's service?
A jak myślisz, czy oni nie mają swoich własnych problemów? Ich problem to ich sprawa, klient ma być obsłużony z uśmiechem i uprzejmością, a nie straszony ponurą miną.
Wiem, ze to nie łatwe, sam poznałem dziewczynę którą zwolniono z pracy za to, że za mało się uśmiechała do gości restauracji w której pracowała. Ale takie są standardy: miły uśmiech jako dodatkowy uniform służbowy.
Nie namawiam Cię do tego, abyć machnęła ręką na wszystko co w PL-... ale postaraj się zapomnieć, chociaż w czasie pracy.
Jak dostaniesz 2-3 napiwki uśmiech sam wypłynie.


>>wiem wiekszosc osob powie ze nikt nie powiedzial ze bedzie latwo to nie o to
chodzi tylko nie lubie jak mnie ktos caly czas za przeproszeniem gnoi ....<<

Pamiętaj, ze jesteś tyle warta na ile sama się oceniasz. Opinie innych należy między pośladkami nosić, i pamiętać ze to "normalka", że są ludzie niedowartościowani wewnętrznie, którzy swoją wartość będą dostrzegali w "udupieniu" innych. Jeśli przy tym trafią na osobe wrażliwą nie umiejącą skrywać swoich emocji - wtedy mają pole do popisu. Silniejszego emocjonalnie będą się bali.
Masz przy sobie męża, pod koniec każdego dnia rozklej sie przy nim, upuść wentyla, ale w pracy: stone.

Zdobyłaś na tym Forum sympatię chyba wszystkich, którzy Cię czytali rok temu...
Ja czuję się teraz lekko zawiedziony...

Fakt, przeciągi w tym ejre niezłe, może dlatego, że jak zauważyłaś nie umieja drzwi zamykać?, hehehe....

Powodzenia i...uśmiechu życzy Wujek Dobra Rada.
"...damy radę..."

pozdrawiam

[aznar33]

> sprobujemy dociagnac do wrzesnia moze uda sie cos odlozyc ( 3
> miesiace czekamy na certyfikat podatkowy ) bo na razie polowa
> wyplaty to podatki ...

Nie wiem jak tam u Was z tymi podatkami, ale pobraną nadpłatę powinni zwrócić a
wtedy będzie lepiej.

> aaaa i do jeszcze jednego nie moge sie tu przyzwyczaic do tych
> wiatrow... koszmar... :(

Kurtka z goretexu albo coś a la goretex. Nieprzewiewne i wygodne - problem
wiatru znika jak ręką odjąć.

Jeśli nie jesteś szczęśliwa w pracy, którą wykonujesz, to szukaj innej.

Uśmiech na wyspach to podstawa. Jego brak to przejaw nieuprzejmości.

[Gość: bigstig]

> Uśmiech na wyspach to podstawa. Jego brak to przejaw nieuprzejmości.

W uslugach to podstawa. Jak fartuszek. Ale z kontaktem wzrokowym to trzeba by
czegos wiecej niz ochota.

nauka usmiechu

[Gość: usmiech :)]

z pewnego filmu :

www.youtube.com/watch?v=xIEab_VAscw&feature=related