Wybory 2002

[tezgucio]

Niech to trafia cała kiełbasa wyborcza, ta świeża i ta trochę mniej.
Chleba (dla niektórych) i igrzysk (dla wszystkich)!!!

[tezgucio]

Na początek troche ciekawostek:

SLD-owska Prognoza pogody
Olsztyn. Spór między senatorem SLD Marianem Kozłowskim, szefem tamtejszego sądu
partyjnego, a Jerzym Małkowskim, prezydentem miasta, który kandyduje na kolejną
kadencję. Kozłowski zarzucił partyjnym kolegom fałszowanie dokumentów, co miało
umożliwić Małkowskiemu kandydowanie.

Białystok. Podczas burzliwej kłótni o skład list wyborczych pomiędzy
przewodniczącym podlaskiego OPZZ a białostockim radnym – według relacji tego
pierwszego – miało dojść do rękoczynu. Radny ostatecznie opuścił szeregi SLD.

Częstochowa. Radny SLD i były poseł Wojciech Grabałowski po przegranych
partyjnych prawyborach zdecydował się kandydować na prezydenta miasta wbrew
władzom Sojuszu.

Przemyśl. Spór między rzeszowskimi władzami wojewódzkimi a przemyskimi
działaczami partii o kandydaturę Franciszka Siwargi, szefa miejskiego SLD, na
prezydenta miasta. Zarząd wojewódzki Sojuszu wniósł w końcu o rozwiązanie
przemyskich struktur, które mają tam powstać na nowo.

Poznań. Z poznańskiego Sojuszu wykluczono pięciu radnych za krytykę partyjnych
władz i powołanie własnego komitetu wyborczego.

Koszalin. Spory o kandydata na prezydenta miasta i groźba wystartowania w
wyborach dwóch kandydatów wywodzących się z Sojuszu.

Ruda Śląska. Podziały w strukturach SLD, utworzenie konkurencyjnego wobec
Sojuszu komitetu wyborczego Lewica Razem przez byłego szefa rudzkiego SLD.

Skarżysko-Kamienna. Zarząd Krajowy SLD rozwiązał w marcu radę miejską i
powiatową za przekręty, do jakich dopuścili działacze Sojuszu w działalności
samorządowej.

Łęczyca. Liderzy miejskiej organizacji forsowali kandydaturę bezpartyjnego
Krzysztofa Lipińskiego na stanowisko burmistrza, na co nie zgodziła się rada
wojewódzka partii, twierdząc, że kandydatem musi być członek SLD.

Radziejowice. Niemal jedna trzecia miejscowych członków SLD opuściła szeregi
partii po sporach o kolejność na listach wyborczych. Grupa dysydentów
postanowiła utworzyć własny komitet wyborczy.

Zielona Góra. Miejscowi działacze Sojuszu wbrew wytycznym władz partii
zrezygnowali z przeprowadzania prawyborów, które miały wyłonić kandydata na
prezydenta miasta i zaproponowali na to stanowisko, bez odpowiedniej procedury,
obecnego prezydenta Zielonej Góry Zygmunta Listowskiego.

PO-PiS
Techniczny charakter porozumienia, które głównie mówi o podziale miejsc na
listach, niewątpliwie pomniejsza rangę zawartej koalicji. Niemniej oba
ugrupowania parlamentarne, dysponujące w sumie ponad setką poselskich głosów,
wysyłają ważny sygnał, że mogą być partnerami w przyszłości. Pytanie podstawowe
brzmi: w jakich sprawach? Działacze PO przekonują, że PiS widziane przez
pryzmat parlamentu zachowuje się z punktu widzenia programu PO bardzo
racjonalnie. Trudno ten racjonalizm dostrzec. PiS jest za podatkiem importowym,
PO przeciw, PO jest za zmianami w kodeksie pracy, PiS mówi językiem związków
zawodowych, PiS składa projekt ustawy zmieniającej ustawę o NBP, wprawdzie nie
tak radykalnie jak Unia Pracy i PSL, ale w momencie otwartej wojny rządu z RPP
jest to opowiedzenie się po stronie UP i PSL; PO chce podatku liniowego, PiS
absolutnie nie, PiS przedstawia projekt ustawy, by polscy negocjatorzy z UE nie
mogli w przyszłości pracować w instytucjach europejskich, co ma podobno
zapobiegać konfliktowi interesów, ale tak naprawdę służy jedynie wzniecaniu
nieufności do negocjacji. To tylko przykłady różnic z ostatnich tygodni. Gdzie
jest zgodność, tego nie widać.
Jeżeli obecna koalicja zapowiada powstanie nowego ugrupowania, to będzie ono
zupełnie odmienne od tego, jakie zakładali Andrzej Olechowski, Maciej Płażyński
i Donald Tusk. Będzie to formacja bardziej braci Kaczyńskich niż Andrzeja
Olechowskiego. Nie bez powodu zaprzyjaźnieni z Prawem i Sprawiedliwością
publicyści wskazują na wzór węgierski Fidesz i za przykład dają Victora Orbana
(tę rolę zbiorowo mogą pełnić oczywiście Lech i Jarosław Kaczyńscy). Być może
taka właśnie wyraźnie prawicowa partia, zahaczająca nawet w okolice Ligi
Polskich Rodzin, zdobędzie sporo głosów. Oznaczać to jednak będzie
marginalizację PO i dość paradoksalnie może stworzyć nową szansę dla Unii
Wolności lub wzmocnienia się SLD, gdyż w liberalnym centrum powstanie znów
wolna przestrzeń. Nie ma bowiem wątpliwości: elektoraty PO i PiS nie zsumują
się automatycznie. Te ugrupowania przedstawiały zupełnie odmienne oferty,
odmienne wizje Polski. Na pogłębianiu tego aliansu stracą oba ugrupowania,
zdecydowanie więcej do stracenia ma jednak Platforma Obywatelska, gdyż jej
wyborcy łatwiej znajdą alternatywę.

SiP, UW, SKL
Jeszcze dziwniejsza sytuacja panuje w okolicach Unii Wolności. Partia weszła
oficjalnie do tzw. Frontu Demokratycznego Wspólnota 2002, gromadzącego ponadto
Ruch Społeczny, któremu przewodniczy Krzysztof Piesiewicz (resztówka po AWS),
ora z SK L-R NP, czyli ugrupowanie Artura Balazsa. Samo powstanie tej koalicji
było dość niezrozumiałe, gdy ż łączono żywioły politycznie wydawało się obce.
Unia Wolności przez całe lata rządów Jerzego Buzka toczyła boje z AWS, a
trawiące byłą koalicję rządową różnice programowe spowodowały w końcu jej
rozpad. Grupa Balazsa natomiast odeszła z Platformy Obywatelskiej między innymi
dlatego, że PO ora z dołączający do nich koledzy z SKL zgromadzeni wokół Ja na
Rokity wydawali się Balazsowi zbyt liberalni, a za mało konserwatywni.
Dysydenci z SKL łączącego się z Platformą wprost mówili, iż obawiają się
zbliżenia PO z SLD.
Jakiego poparcia można było spodziewać się dla koalicji gromadzącej
największych przegranych w ostatnich wyborach parlamentarnych? Co więcej, w
niektórych miastach, jak w Krakowie, Unia chce się podłączyć do tzw. szerokich
koalicji prawicowych, do których zgłasza akces także Liga Polskich Rodzin.
Trudno mówić o wiarygodności takich "szerokich porozumień". Polska prawica
wciąż wierzy w mit jedności dającej polityczne punkty: im usilniej będziemy się
jednoczyć, tym bardziej społeczeństwo to doceni. Politycy tych formacji chcą
bardziej pamiętać początek AWS, kiedy Akcja święciła triumfy w notowaniach
demoskopijnych, ale zapominają o żałosnym końcu, spowodowanym właśnie
wewnętrznymi różnicami nie do pokonania. Kiedy dzisiaj prawicowi politycy
mówią, iż mają nadzieję na wskrzeszenie pierwotnego elektoratu AWS, to można im
tylko współczuć z powodu braku realizmu.
Egzotyczne koalicje zawężają tylko swobodę wyboru.
Zasadą takich egzotycznych sojuszy ma być niedopuszczenie za wszelką cenę SLD
do władzy. Jest to jednak argumentacja ważna tylko do dnia wyborów, potem
trzeba wspólnie rządzić w lokalnej radzie i trudno sobie wyobrazić dogadywanie
się polityków o tak różnych filozofiach, choćby tylko w sferze ekonomii. Chyba
że ugrupowania zrezygnują na czas najbliższej kadencji ze swojej tożsamości,
ale wtedy zanegowany zostałby w ogóle sens wyborów.
Politycy różnych ugrupowań tłumaczą, że władza na dole różni się od tej
sprawowanej na poziomie centralnym. Że budowa mostów, dróg i zarządzanie
miejskim transportem nie wymaga uruchamiania ideologii, nie ma bowiem lewicowej
koncepcji remontowania starych kamienic ani prawicowego sposobu pielęgnacji
terenów zielonych.
Można się po części zgodzić z taką tezą, chociaż już kwestia budowy
hipermarketów ma w Polsce ideologiczny kontekst. Jednak jednocześnie nikt nie
neguje politycznego wymiaru wyborów samorządowych. Jeśli bowiem mówi się o
dawaniu odporu SLD, jeśli dochodzi do rozłamów w koalicjach, bo partner po
cichu rozmawia z ideologicznym wrogiem, to znaczy, że polityka wkrada się do
samorządowej codzienności. Ważne są korzenie i tożsamość ugrupowań. Istotne
jest, czy ludzi, którzy tworzą koalicję, łączy coś więcej niż tylko chęć
objęcia foteli radnych i pilnowania wpływów w finansowo intratnych obszarach
samorządności.


Samoobrona
Przewodniczący Lepper zapowia