Rob Zombie

[humbak]

Zdaje mi się, że ten pan jest wdzięcznym tematem na wątek. Narpiew istniał
sobie Zespół White Zombie robiący naprawdę dobrą muzukę. Nie wiem, jak
instrumentalnie, ale zdecydowanie ciekawą, energiczną, pełną mocy a
mopmentami także mroku. Do tego mieli takie charakterystyczne słówko: Yeah.
Rob to słówko kocha i cjołubi. Ktoś naliczył w jednym utwoarze 20, a na
jednym albumie 121 owych Yeah. Wiem teraz, czemu denerwuje mnie to słowo u
innych muzyków. Po prostu Rob wyrabia normę. Potem zaczął działać sam.
Nagrywa muzykę strasznie tandeciarską, a mimo to fajną. Nie tak już dobrą jak
z zespołem, ale Dragula to moim zdaniem utwór wysokiej klasy. No i dochodzi
jego działalność poza muzyczna. Scena w Beavis& Butthead do America, w której
tytułowi przypadkiem naćpali się kaktusami i mają wizje, jest z tego co wiem
wg jego pomysłu. Poza tym jest "Dom 1000 Ciał". Film chory, tandetny i
zdecydowanie bez jakiegokolwiek ensu. A mimo to go obejrzałem w całości. I
chyba to powtórzę! O zgrzo. Jakie są wsze opinie na temat tego pana?
Pozdrawiam chętnych i czekam na wpisy.

[thunderbyrd]

Film House of 1000 corpses obejrzałem do końca tylko dla Roba, sam film jest
tragicznie nudny, chociaż koncepcja i cały ten klimat hillbilly-horror był
obiecujący. Pomimo tandety, Rob ma swój styl, ale jako reżyser się nie
sprawdził... za to muzyka z House... jest świetna, Pussy Liquor i Brick House
są dla mnie tak samo przyjemne jak kawałki grane z zespołem. Rob jest już
symbolem, marką. Rob był, jest i będzie. Howgh!

[goblin.girl]

Narpiew istniał
> sobie Zespół White Zombie robiący naprawdę dobrą muzukę.
Korekta - najpierw Rob Zombie robił całkiem fajna muzyczke z zespolem White
Zombie. Potem zacząl sam tworzyc muzyke znacznie ciekawszą, moim zdaniem. Na
Hellbily Deluxe i Sinister Urge niemal kazdy utwor to arcydziełko zapadajace od
razu w pamiec; przy sluchaniu White Zombie nie mialam takiego wrazenia - bardzo
przyzwoity poziom, ale bez wodotrysków. Rob byl niekwestionowana sila napedowa
tego zespolu i wyraznie po odejsciu podłapał nową energie i mase swieżych
pomysłow, podczas gdy White Zombie zwyczajnie zdechlo smiercia naturalną.
Okreslenie tandeciarska nie bardzo mi tu pasuje. Kicz - owszem, ale kicz do
kwadratu, do tego w połaczeniu ze świetnymi kompozycjami, bardzo dobrym poziomem
technicznym muzyków i bezdyskusyjna charyzma pana Z. Jeżeli upiramy sie przy
określeniu "tandeta" to jest to tandeta, która przeszła na drugą stronę i stała
sie Sztuka.
Do tego mieli takie charakterystyczne słówko: Yeah.
> Rob to słówko kocha i cjołubi. Ktoś naliczył w jednym utwoarze 20, a na
> jednym albumie 121 owych Yeah.
W sam raz rozrywka dla kogoś, kto nie ma nic ciekawszego do roboty. W kolejnym
etapie proponuję policzenie wszystkich fucków na Live&Loud Osbourne'a. Będzie to
znakomitym punktem wyjscia do wnikliwej analizy twórczosci obydwu artystów w
kontekście kulturowym xxi wieku.
No i dochodzi
> jego działalność poza muzyczna. Scena w Beavis& Butthead do America, w której
> tytułowi przypadkiem naćpali się kaktusami i mają wizje, jest z tego co wiem
> wg jego pomysłu.
Zgadza sie.
Poza tym jest "Dom 1000 Ciał". Film chory, tandetny i
> zdecydowanie bez jakiegokolwiek ensu. A mimo to go obejrzałem w całości. I
> chyba to powtórzę!
Mmmmm. Brzmi smakowicie. Jeszcze nie ogladałam, ale czas to nadrobić.
Pozdrawiam

[humbak]

Fuck to słowo banał. Wszyscy ze Stanów rzucają nim na prawo i lewo, a robowe
Yeah ma charakter. Ja tego poza tym nie liczyłem, ani nikt z moich znajomych.
Jest to informacja zasłyszana. Mnie Sinister jakoś średnio podeszło, ale może
akurat w złym momencie słuchałem. Prawdopodobnie jeszcze do tego wrócę.
Pozdrawiam
Aha, kicz faktycznie lepiej pasuje, tylko nie wiem, czy druga potęga starczy.

[dreaded88]

White Zombie - owszem, lubię (raczej za "Astro-Creep"). Późniejszych rzeczy nie
słyszałem.

[humbak]

Póżniej wyłazi cały pan Z. Nie każdemu się musi podobać, ale on stanowi już
część klasyki. Przynajmniej moim zdaniem.

[Gość: brutuska]

Ja nie zdzierżyłam house of 1000 corps a słyszałam ze bedzie druga część

[humbak]

Tego to chyba nikt nie zdierży! Ta informacja jest pewna? Bo nie wiem, czy już
wpadać w panikę, czy czekać na potwierdzenie?

[Gość: rockfanka]

Mam jeszcze gdzies na polce kasete z "Astro-Creep". Niezle sie tego sluchalo w
tamtych czasach, ciezkie i proste granie ale z ciekawostkami. O ile pamietam,
mieli w skladzie bassmanke - blondynke.I co do 'yeah' masz calkowita racje !
Bardzo czesto uzywane przez Roba. No, odswiezyles mi wspomnienia z dawnych
lat A co sie dalej z nim dzialo, nie wiem bo sie zaczelam interesowac zgola
inna muza...Ale wiem ze np. Zombie dal glos na koncertowce Alicji Cooper ktora
rowniez mam zaszczyt posiadac.

[humbak]

Ja mam jakieś takie okresowe zmiany gustu co do tego pana. Raz bardziej lubię
Astro Creep, raz Sexorcisto. Ta druga jakaś taka bardziej gitarowa jest. Obie
super.
Możesz napisać, co to za koncertówka Alicji? Za niegom się wprawdzie jeszcze
nie zabał, ale może przez pana Z dotrę.
Pozdrawiam.

[Gość: Stagger Lee]

Co by nie powiedzieć o panu RZ to na pewno jest oryginalny...
Za White Zombie jakoś nie przepadałem, ale solowe płyty mi sie podobają -
zawierają dużą dawkę energii i czadu. A czy z tandeciarską otoczką?? Wynika ona
raczej z fascynacji pana RZ amerykańskim kinem SF lat 60 i 70 - tym od stworów
z latexu i żywych trupów biegających hordami po ekranie Grafiki z płyt RZ są
jakby żywcem wzięte np z okładek popularnego w USA w latach 60 magazynu Amazing
Stories i mają swój urok - mogą się kojarzyć z kiczem ale jest to kicz świadomy
i zamierzony.
Podobnie się ma sprawa z House of 1000 Corpses - on po prostu jest współczesną
wersją filmów z tamtych lat. Zresztą skoro w USA triumfy święci remake Dawn Of
The Dead to i na ten filmik znajdzie się miejsce
Jedyne co mnie irytuje u pana RZ to zamiłowanie do nagrywania płyt z mixami
własnych kawałków - ani to szczególnie ciekawe, ani oryginalne a służy chyba
tylko wyciąganiu kasy od fanów... Np. na Supersexy Swingin' Sounds wynudziłem
się setnie Ale na kolejną, normalną, płytę RZ będę czekał i z przyjemnością
jej sobie posłucham.

Pozdrawiam,
Stagger Lee