najciekawsze przezycia muzyczne

[piautre1]

kazdy z nas ma chyba cos fajnego - ciekawe przeżycia muzyczne (koncert, płyta ...) spotkania z ludzmi
czy muzyką. interpretacje przewracające swiat, . Opiszcie
pi

[piautre1]

na to aby osmielic innych-sam zaczne
W domu słuchano muzyki, a konkursami chopinowkimi się żyło. Gdy rodzina orzekła że jestem
wystarczająco dorosły, zabrano mnie na pierwszy konkurs (przesłuchania pierwszego etapu). Ze wzgledu
na stopien zainteresowania muzyką zgodnie ustalano, ze jeden ciężko zdobyty bilet na finał przypadnie
mnie. I tak znalazłem sie w sali koncertowej filharmonii, gdzie to mój ukochany koncert e-moll grał
mlodziutki 18-letni włoch - MAURIZIO POLLINI. Do domu wróciłem z wypiekami na twarzy, nie mogłem
spać przeżywając setki razy ów koncert, a gdy ogłoszono Polliniego zwycięzcą - oszalałem ze szczescia
po raz pierwszy.

w latach siedemdziesiątych przyszła era pink floyda. Wybrałem się kiedyś na koncert muzyki
mechanicznej, a polegało to na tym, że w Sali Kongresowej na estradzie stały megawaty kolumn a z
taśmociągu (magnetofonu) leciała muzyka. Wszystko to (dla urealnienia) w mroku. I tak z ciemności
wyłoniły się pierwsze dźwięki suity "shine on you crazy diamond" rozpoczynające oczywiście płytę "wish
you were here". Szok. Szok i oczarowanie. Atmosfera ta przypomniała mi się dopiero po 20 latach, gdy
usłyszałem wyłaniające sie z absolutnej ciszy i ciemności Bolero Ravela pod batutą Krenza.

W konkursach chopinowskich największy szok lat siedemdziesiątych to...nie, nie, wcale nie Christian
Zimmerman, lecz Garrick Ohlsson. Zwalisty chłop o rękach jak bochny chleba, ale gdy grał zwiewne
etiudy to, jak pięknie określił to Waldorf, 2 bochny chleba zamieniały się w 2 motyle fruwające nad
klawiaturą. Gdy udało mi się wejść na jego występ III etapu, byłem w siódmym niebie. Mącił ten radosny
fakt jeden szczegół; otóż w programie była sonata h-moll, której nie rozumiałem, nie ceniłem i
odpokutowywałem niemalże każde jej wykonanie. Po prostu przecudowna sonata b-moll tak usunęła ją
w cień. Aliści pierwsze dźwięki tejże sonaty postawiły mi uszy do góry, w drugiej części usłyszałem po raz
pierwszy całe jej bogactwo i piękno a w finale padłem plackiem i nie podniosłem się. Te 15-minutowe
brawa słyszalne na płycie (nagranie na żywo z przesłuchania) TO JA!
Lata siedemdziesiąte to odkrycie jazzu. Nie stroniąc bynajmniej od innych gatunków, wyselekcjonowałem
sobie wąską muzykę instrumentalną - skrzypce i (a może raczej przede wszystkim) fortepian. Miałem tez
swoich faworytów - nieśmiertelny i ponadczasowy Stefan Grapelli i Didier Lockwood w klasie skrzypiec,
oraz jeden jedyny niepowtarzalny - guru fortepianu Keith Jarrett.
Gdy w początkach lat osiemdziesiątych pojechałem na kilkuletni kontrakt do Afryki, zabrałem ze sobą
całą skrzynie kaset i płyt. Aż tu nagle w ośrodku francuskim zobaczyłem plakat, ze przyjeżdża Lockwood
ze swoim trio - Philippe Catherine i Christian Escoude. W dniu rozpoczęcia sprzedaży biletów (te nawyki)
byłem pod ośrodkiem wczesnym rankiem, niepomiernie dziwiąc się brakiem kolejki, kupiłem bilet bez
tłoku, i na koncert zameldowałem się z mini radiomagnetofonem, na który ni obsługa, ni sam Lockwood
specjalnie się nie krzywili. Sam koncert - po prostu odlot i ekstaza. Przecudowny. Nagranie, choć
technicznie podłej jakości należy w moich zbiorach do ścisłej czołówki. Gdy po latach udało mi się nabyć
płytę tegoż trio z tym samym repertuarem - to już nie to samo, a zachwycające koncertowe "cote jardin"
Philippe'a Catherine jest tylko poprawnie nagranym kawałkiem muzyki. Ale oczywiście po koncercie
wdarłem sie za kulisy, rozmawiałem z nimi, a Lockwood jak dowiedział się żem z Polski, kazał pozdrowić
jego przyjaciela Krzesimira (nie mógł wymówic tego słowa).
Dziś mam obszerną kolekcję (dobre kilkadziesiąt tytułów) Jarretta, ale wonczas moja płyto (taśmo) teka
liczyła zaledwie kilka tytułów, z klasyka- kolońskim koncertem i My song na czele. Raz nie mogłem znaleźć
nagrania i gdy przetrząsałem dom, usłyszałem, że mój syn zamiast tradycyjnych Dire Straitsów (miał
WZYSTKO) puszcza sobie przed snem Koln Concert.
W latach dziewięćdziesiątych wydawało się że nic mnie już nie zaskoczy. Poszedłem kiedyś na koncert
mojej ulubionej pianistki- Ewy Pobłockiej po powrocie z jakiegoś tournee. Tam usłyszałem JEJ
wykonanie koncertu G-Dur Ravela, i mimo że znam ten koncert dobrze, m.in z wyk Marty Argherich -
oczarowała mnie!


Pozdrawiam wszystkich miłośników muzyki
Pi

[qwerty88]

Nie będę snuł takiej długiej (ani ciekawej) opowieści... niestety nie mam
takich warunków jak autor tego wątku ale ostatnio 2-krotnie wybrałem się na
koniec świata )) czyli do Wrocławia do Hali Ludowej... na Carmina Burana i na
Aidę... i muszę przyznać ze pomimo wszystkich związanych z takimi gigantycznymi
spektaklami niedoskonałościami... jestem oczarowany do dzisiaj..

przezycie muzyczne

[zenna]

Przypomnialam sobie o nim, bo akurat dzisiaj tego sluchalam:

"Cisza na morzu" Mendelssohna, uslyszana kiedys w filharmonii. Bezmierny
spokoj i jakas 'rozleglosc' tej muzyki po prostu wcisnely mnie w oparcie
fotela i na chwile pozbawily oddechu.
Nieraz na koncertach zdarzalo mi się szczypac w reke, żeby nie ulec za bardzo
wzruszeniu, ale jeszcze nic mnie w podobny sposób nie porazilo.


A jeszcze z domowego sluchania Bacha:

Pewien wieczor, kiedy przekonalam się, ze dojrzalam do Passacaglii - po wielu
miesiacach nieudanych prob wysluchania jej w calosci, bo ciagle była za
trudna. Male zwyciestwo nad soba...

I pierwsze przesluchanie plyty z koncertem na 3 klawesyny d-moll BWV 1063. To
było w odbiorze mile, latwe i przyjemne, ale z niespodzianka przy Alla
Siciliana. Przywyklam do tego, ze piekna fraza przemija zawsze zbyt szybko; a
tu było inaczej, zdazylam się nia nasycic.
Otrzymawszy wiecej niż zwykle, nie spodziewalam się już niczego ponadto,
tymczasem wachlarz doskonalosci rozwinal się jeszcze raz, i jeszcze nastepny
raz... Hm, to chyba było szczescie

[vinyl_pl]

zenna napisała:

> A jeszcze z domowego sluchania Bacha:
>
> Pewien wieczor, kiedy przekonalam się, ze dojrzalam do Passacaglii - po wielu
> miesiacach nieudanych prob wysluchania jej w calosci, bo ciagle była za
> trudna. Male zwyciestwo nad soba...

A slyszalas jak to gra trio Jacqua Loussiera?

[zenna]

vinyl_pl napisał:

> A slyszalas jak to gra trio Jacqua Loussiera?

Niestety, nie... Moze moglbys troche 'opowiedziec'?...

[vinyl_pl]

zenna napisała:

> vinyl_pl napisał:
>
> > A slyszalas jak to gra trio Jacqua Loussiera?
>
> Niestety, nie... Moze moglbys troche 'opowiedziec'?...
>

Niestety nie znalazlem pliku do posluchania w internecie.....w kazdym razie jak
masz wygodny gleboki fotel to po chwili jestes juz na jego dnie. Wciaga.

[amic]

Latem 1998 roku byłem w Bostonie. Któregoś dnia wybrałem się wieczorem aby
obejrzeć Boston Symphony Hall i sprawdzić czy (było już po sezonie) i ew.
kiedy będzie okazja posłuchać Bostońskiej Orkiestry Symfonicznej, na którą
ostrzyłem sobie zęby na długo przed przyjazdem. Wysiadam z metra za 5 ósma i
wyjściu z powierzchnię widzę tłum ludzi przy wejściu do budynku. Okazuje się,
że Boston Pops graja jeden z cyklu koncertów na stulecie urodzin Gerschwina.
Oczywiście moje pytanie o bilety skwitowane zostało lekceważącym wzruszeniem
ramion. Zacząłem perswadować bileterowi, że 10 tys mil przejechałem tylko po
to aby tego właśnie koncertu posłuchać. Bezskutecznie. Byłem jednak twardy i
perswazje kontynuowałem. I słusznie bo 15 minut po rozpoczęciu koncertu
ciemnoskóry obywatel usmiechnął sie miło i wręczył mi jakiś kartonik a na
pytanie o cenę machnął reką. ... To było przezycie. Takiego wykonania
Gerschwina nie słyszałem i pewnie już nie usłyszę. Osiemdziesiecioosobowa
orkiestra grała jak big-band. Wszystko co najlepsze! A na ostatni bis - żart
muzyczny - największe przeboje w zmienionych tempach, z "s'wonderful" w rytmie
marsza za zakończenie i z oklaskami jak na noworocznym koncercie w Wiedniu.
Szaleństo na trybunach!!!

A propos Koncertu Noworocznego. Towarzyszy mi (przez TV oczywiście) od
początku mojego życia w każdy pierwszy dzień nowego roku, zresztą razem
konkursem turnieju czterech skoczni i to od czasów, gdy Małyszu nikt nic
jeszcze nie wiedział - nawet jego rodzice. I to jest moje marzenie o
przezyciu muzycznym, jeszcze z dzieciństwa a dotąd niestety nie zrealizowane -
być 1 stycznia w sali Wiedeńskiego Towarzystwa Muzycznego. Ale mam nadzieję.

Pozdrawiam

Amic

Msza h-moll Bacha!

[quarquar]

Pamietam, jak pierwszy raz uslyszalam msze h-moll Bacha. Bylo to w filharmonii
Krakowskiej, zadne tam tam instrumenty dawne: orkiestra i chor filharmonii,
przyzwoici, polscy solisci. To byl dla mnie po prostu wstrzas,nie moglam
uwierzyc,ze cos tak genialnego zostalo napisane reka czlowieka. No ale przeciez
mowimy o Bachu!
Od tamtej pory slyszalam Msze na zywo m.in. z Herreweghe i King's Consort i
pewnie "filhrmoniczne" wykonanie bylo by dla mnie trudne do wytrzymania.Ale
tamten koncert byl dla mnie objawieniem!

[bbkk]

A mnie ostatnio zaskoczył Chopin. Nie przepadam za nim, ale Preludium a-moll
wybiegające co najmniej 100 lat do przodu bardzo mile mnie zaskoczyło.

missa solemnis

[sullivan1]

a w szczegolnosci Credo. na slowa "Homo factus est" prawie sie poplakalem.

bylo to wykonanie paryskiej orkiestry symfonicznej, z wlasnym chorem, a
solistami polskimi i niemieckimi.