do Arany

[littlun1]

Dla mnie Chopin to nr 1 rowniez .Chcialem sie Ciebie zapytac jakie masz nagrania i jakie sobie najbardziej cenisz. Ja mam chopina w calosci a rozbudowy mojej chopinokolekcji nie widac konca . Mam poki co takich wykonawcow jak Ashkenazy arrau pollini argerich czerny-stefanska czy harasiewicz .Bardzo cenie sobie nagrania 2 koncertow w wykonaniu rubinsteina i argerich ,znajduja sie na jednej plytce zapewne wiesz o ktora mi chodzi i to zawsze byla taka najwieksza perelka w tej kolekcji .zimmerman jest cudowny .bardzo wazne dla mnie wykonanie to etiudy grane przez gavrilowa . a Blechacz?? -gdy go uslyszalem jeszcze przed konkursem w lancucie to powiedzialem "czlowieku wygrasz to" czekam na jego kolejne nagrania ...

a dlaczego chopin?

[littlun1]

powiem tylko tyle czasem jak jest wlaczony telewizor bo ktos z rodziny ogląda slysze 3 , 4 nuty jeszcze nie wiem jaki to utwor ale juz wiem ze to chopin ,gonie wtedy na tv ktorej nigdy nie ogladam i za kazdym razem gdy widze wykonawce grajacego te niebianskie nuty ogarnia mnie dreszcz i wytwarza sie ta niesamowita atmosfera wlasciwa tylko chopinowi- jakby powiew letniego wiatru przed burzą - i jakbym patrzyl na piekną kobiete

Mój Chopin

[arana]

Jeśli chodzi o muzykę, to dla mnie istnieje Chopin...i reszta świata. I to
od najdawniejszych czasów. Raz po raz zdarzają się zauroczenia innymi
kompozytorami, tak że słucham ich wyłącznie i przez długi czas (ostatnio
Mahlera), ale pozycja Fryderyka nigdy nie była zagrożona.

Ja jestem zwykłą melomanką, Littlunie, i pierwszą dyletantką tego forum
(choć Maro jest gotów uprzejmie rywalizować ze mną o ten tytuł, no ale to
dzentelmen, więc dlatego), zatem myślę, że jeśli chodzi o interesujące
nagrania, to lepiej pomogą Ci inni forumowicze.
A ja po prostu napiszę Ci o swoich fascynacjach.
Przede wszystkim najbardziej lubię muzykę na żywo i kolekcjonuję w pamięci
koncerty, które stały się wydarzeniami w moim życiu.
Od najdawniejszych czasów słuchałam Konkursów Chopinowskich i byłam na
sali, gdy młody Zimerman grał Wielkiego Poloneza. To jest koncert numer 1
mojego życia! Może i dlatego, ze byłam wówczas taka młoda... ale chyba
nie, bo wiem, że dojrzałe osoby również przeżyły go ogromnie. A
najbardziej Poloneza Es-dur - tak młodzieńczo zuchwałego, a jednocześnie
doskonałego. Już kiedyś pisałam o nim na forum, więc powtórzę.

To mój najulubieńszy polonez Chopina.
Ideał.
Obraz Polski jakiej nie ma i nigdy nie było.
No, może w tych króciutkich momentach po Beresteczku czy Wiedniu, krótko w
1980 czy 89.
Obraz stworzony z tęsknoty (Andante spianato) i wyidealizowany.
Sława i Chwała Rzeczypospolitej, o której po latach Konrad z
"Wyzwolenia"
przypominał Bogu:

O Boże, wielki Boże,
ty nie znasz nas Polaków;
ty nie wiesz, czym być może
straż polska u twych znaków!

I tak cudownie Krystian zagrał moją ulubioną ciszę w muzyce - moment między
Andante spianato i Wielkim Polonezem... serce zamarło mi wówczas i wskrzeszone
zaczęło bić w rytm pierwswzych dźwięków poloneza.

To wszystko było w wykonaniu Krystiana, bo wtedy jeszcze nie był Zimermanem, a
po prostu Krystianem.

Pamiętam doskonale jeszcze jeden z koncertów laureatów. Po wszystkich
bisach i ukłonach Krystiana publiczność wyszła z sali. Ale ja nie. Po
prostu z nadmiaru wrażeń nie mogłam ruszyć się z fotela. W pewnym momencie
zauważyłam, że przy estradzie zgromadziła się grupka młodzieży - więc i ja
tam podeszłam. Myślę, że nie mogli opuścić sali, tak jak ja. Nie było
żadnych krzyków, nikt nie wołał Krystiana, ale ON niespodziewanie pojawił
się na estradzie i zaczął grać - tylko dla nas i - myślę - dla radości
samego grania. Czar tych chwil ciągle nade mną trwa, jest żywy, choć to
już 35 lat minęło!

Mam to wszystko oczywiście na winylu - historyczne nagranie z Konkursu!

W innych relacjach nie będę oryginalna, bo u mnie jest podobnie jak i u
Ciebie: Rubinstein, Argerich, Pollini. Aha, jeszcze walce Hofmanna - nie
mam płyty, ale słuchałam w radiu i zrobiły namnie wielkie wrażenia.
Czerny-Stefańską mam na winylu, ale jakoś nigdy nie przeżyłam jej
specjalnie. Natomiast zdarzyło mi się słyszeć, również we wczesnej
młodości Koncertu e-moll w wykonaniu Lidii Grychtołówny. Zrobił na mnie tak
wielkie wrażenie, że w nocy pokoncertowej obudziłam się i "odsłuchałam"
(ale w niesamowitym przyśpieszonym tempie) całości. Po czym padłam i
natychmiast usnęłam. Miałam wtedy 18 lat, i to chyba wszystko tłumaczy.

O tym, jak przeżyłam Blechacza, pisałam na forum w czasie Konkursu, więc
nie będę się powtarzać. Może tylko dodam, że ogromnie mi sie podobało
Scherzo b-moll w wykonaniu Dong Hyek Lima (też relacja na forum), ale
gwoli prawdy muszę nadmienić, że wielu profesjonalistom z forum nie
trafiło do przekonania.

Mam w pamięci jeszcze jedno cudowne nagranie Poloneza As-dur, którego ktoś
kiedyś zagrał tylko dla mnie, a każda nuta znaczyła podwójnie, bo to był
ON, a ja miałam 19 lat.

A teraz może Ci się narażę ( a jeśli nie Tobie, to na pewno innym osobom z
forum), bo przyznam Ci się, że nie trafiają do mnie wykonania Pogorelića, i
to od samego początku, od KCH, gdzie słyszałam go na żywo. Próbuję co jakiś
czas wrócić do jego nagrań Chopina, ale nie udaje mi się zrozumieć tych
interpretacji. Pojęcia nie mam, dlaczego. Jestem osobą otwartą i zawsze
czekam, żeby kolejny wykonawca przekonał mnie. Przecież to wielka radość.
Jednak na Pogorelića jestem głucha, helas!

Pozdrawiam, Littlunie, cudownie jest nawet pisać o Chopinie, a cóż dopiero
go słuchać!

[littlun1]

przeczytalem z uwaga co napisalas ,ciesze sie z odzewu i powiem ze ogromnie Ci zazdroszcze tego Rubinsteina .Widze ze to odcisnelo na Tobie ogromne pietno i pozwolilo pokochac Fryderyka jeszcze bardziej .Ja sie wybieram do Dusznikow ale najpierw gdzies np do Lancuta gdzie mam bardzo blisko zeby tylko uslyszec na zywo mojego ulubienca . Tak sie zastanawialem -przeciez slucham chopina dzien w dzien juz od kilku lat " kiedy mi przejdzie" Teraz juz wiem - nigdy

[arana]

littlun1 napisał:
Tak sie zastanawialem -przeciez slucham chopina dzien w
> dzien juz od kilku lat " kiedy mi przejdzie" Teraz juz wiem - nigdy

Pewnie że nigdy!

PS Koncert Zimermana, o którym piszę to 1975 rok, więc minęło 30 lat, a nie 35
(matematyka humanistki, ot co!

[a000000]

arana napisała:

>A teraz może Ci się narażę ( a jeśli nie Tobie, to na pewno innym osobom z
>forum), bo przyznam Ci się, że nie trafiają do mnie wykonania Pogorelića,

Ależ dlaczego miałabyś się narazić??? Do słuchania Pogorelića trzeba mieć
odpowiednie wnętrze, oczywistym jest, że nie każdemu pasuje ten typ muzyki.
Mnie jego Chopin odpowiada, natomiast Mozart zżyma. Musorgskiego Obrazków z
Wystawy po przesłuchaniu w sklepie z premedytacją nie kupiłam. Za to zachwycam
się sonatą nr 111 op 32 Beethovena, czy Etiudami Symfonicznymi Schumana.
A sonaty Scarlatiego słyszałaś? A Preludia? O Scherza nie pytam, bo nad wyraz
kontrowersyjne.

Ale co prawda to prawda, jeszcze się taki nie narodził coby tak jak Krystian
Poloneza wodził.... Blechacz? owszem, pięknie, ale za mało "sławy i chwały".
Ostanio pokazały się Ballady w wykonaniu Zimermana. Cudo. Bez udziwnień,
przerysowań, konkretnie i romantycznie.

[arana]

a000000 napisała:
Ależ dlaczego miałabyś się narazić??? Do słuchania Pogorelića trzeba mieć
> odpowiednie wnętrze, oczywistym jest, że nie każdemu pasuje ten typ muzyki.

Dzięki,Azerko! Ciągle jednak mam nadzieję, że coś się we mnie odblokuje i
wreszcie usłyszę te wszystkie piękności w jego Chopinie, które słyszysz Ty i
wiele innych osób.

[arana]

Napisałam:
...choć Maro jest gotów uprzejmie rywalizować o tytuł dyletantki forum, na ale
to dżentelmen.

To Bwv zażartował kiedyś ten sposób.
Maro, przepraszam; i hm... czy dobrze myślę, że jeśli ujęłam czegoś dyletantką,
to nadrobiłam dżentelmenem?

[pafcio01]

Dla mnie wystarczyła jedna płyta Ivo z Chopinem, by do tej kombinacji zrazić się
śmiertelnie - KF f-moll i Polonez fis-moll. Powiem tyle: Tak kostropatego,
odpychającego, karykaturalnego, bez gustu i stylu Chopina dawnom nie słyszał. A
tak naprawdę to Chopina tam niewiele słychać.

[a000000]

Polonez fis ma być kostropaty, to nie jest utwór dla grzecznych panienek. Nawet
może być odpychający - to też może być zamierzone przez pianistę. Co do reszty
epitetów, to jak zwykle, Pafcio: de gustibus.... W tym utworze nagromadzonych
jest cały ocean emocji. Od buntu i surmów zbrojnych, do mazurkowej nostalgii.

Koncert f-moll ( pod Abbado z orkiestrą Chicago) mnie osobiście się podoba. Taki
mało landrynkowy.

Pafcio, a jak tam na Guadelupie było?

[pafcio01]

> W tym utworze nagromadzonych
> jest cały ocean emocji. Od buntu i surmów zbrojnych, do mazurkowej nostalgii.

Zgadzam się w 100%! Tylko te emocje ja bym okazał uwypuklając inne rzeczy i w
inny sposób niż Ivo. I nie próbowałbym robić muzyki i nasycać jej emocjami na
siłę. Muzyka - zwłaszcza ta - sama w sobie ocieka emocjami i przerysowywanie
daje efekt porównywalny do przesolonej jajecznicy (może mało błyskotliwe
porównanie, ale na czasie...-właśnie ją przesoliłem). O, a zamiast przesolić
tak jak wg mnie Pogorelich, można przecież dodać szczyptę pieprzu, usmażyć na
boczku, dać nieco szczypiorku...

Jak na Guadelupie? Gorąco
Conieco widać na www.ichopin.com

[a000000]

obejrzałam. Nie poczytałam, bo dziwny język. Chciałam posłuchać - kazało mi
pobrać wtyczkę - też w obcym języku, nie wiem, czy chciało forsy czy nie, ale
nie mam uprawnień do instalacji programów, więc zrezygnowałam. Szkoda. Jak się
pojawi mój osobisty admin to próbę ponowię i dodam do mojego schowka.

Zgadzam się, że Pogorelić w wielu miejscach zdecydowanie przesala, ale jest to
własność osobnicza tudzież rzecz gustu. Temperament faceta ponosi....

Kilka lat temu, w Belgii na koncercie Pogorelicha była pani bodajże Bukowska -
Hesse (jedna z wielkich pianistek starej półki) i powiedziała, że tak pięknej i
romantycznej kantyleny dawno już nie słyszała. A więc Pogorelich nie tylko rąbie
w klawiaturę. OSOBIŚCIE uważam go za mistrza piana, ale jak trzeba to i przywali.

Jajówę się soli na sam koniec. Sól zmienia konsystencję surowego jajka.
Gdzie osiadłeś? W Bydgoszczy? Czy będziesz dojeżdżał? Ta sama nauczycielka?
Codzinne dojazdy są niezwykle uciążliwe.

[pafcio01]

Nawet zdjęcia nie wyskakujo?
Bo te video - raczej nie warto. Polonez mógłby wyjść całkiem, całkiem gdyby nie
kompletnie skopany fortepian (nierówny, kilka dzwięków praktycznie się nie
odzywało) no i ekstremalne warunki klimatyczne...
Mazurek nie powinien się tam znaleźć w ogóle.

Co do Pogorelicha - mówio mi, bym Scherza posłuchał.
No to posłucham. Obadam go jeszcze.

Jajkownicę ja solę w pół ściętą na patelni i parę razy przewracam - na koniec
soli się nierówno...

Jeszczem w Toruniu. Cieszę się wolnością.
Właśnie szukam niedrogich 2 pokojów w Bydzi, coby zamelinować się tam z kolegą
(też AM) na czas studiowania.
Tak tak, ta sama GENIALNA nauczycielka...Parę dni temu słuchałem jej recitalu
chopinowskiego w Żelazowej...Jeszcze otrząsnąć się nie mogę.

[bwv1004]

> Jajkownicę ja solę w pół ściętą na patelni i parę razy przewracam - na koniec
> soli się nierówno...

OT: ja solę przed, czyli na etapie bełtania jajek w misce, i nie mam problemów
z konsytencją.

[a000000]

bwv1004 napisał:

>
> OT: ja solę przed, czyli na etapie bełtania jajek w misce, i nie mam problemów
> z konsytencją.

to się przypatrz, jak zmienia się zabarwienie.

[bwv1004]

a000000 napisała:

> to się przypatrz, jak zmienia się zabarwienie.

Hm, poprzednio pisałaś o konsystencji. W zasadzie nie jestem szczególnie
przywiązany do barwy jajecznicy, tym bardziej, że u mnie jest niemal zawsze
przełamana kolorystycznym akcentem szczypiorku, boczku, czy pomidora.

A posolenie przy bełtaniu gwarantuje równomierne rozprowadzenie soli.

[a000000]

No bo to rozbełtane jajo robi się takie jakieś wodniste i mało spójne. A stan
wodnisty to I KOLOR I KONSYSTENCJA.

[bwv1004]

a000000 napisała:

> No bo to rozbełtane jajo robi się takie jakieś wodniste i mało spójne. A stan
> wodnisty to I KOLOR I KONSYSTENCJA.

A widzisz lub wyczuwasz smakiem różnicę na etapie usmażonej jajecznicy?

[a000000]

jestem brzydliwy "francuski piesek", więc pamiętając podejrzany wygląd, robią mi
się "długie zęby".

[a000000]

zdjęcia wyskakują, dźwięków nie ma.

Co do wykonań I.P. Scherza odłóż na potem - to jest pozycja niezwykle
kontrowersyjna - bardzo cięzki kaliber. Moim zdaniem - doskonałe: ponury żart,
bardzo ponury i rozdarty. Ale osobę nieprzygotowaną "do obucha w łeb" mogą
zrazić. Moim zdaniem mało szopenowskie w sensie "wykonań szkolnych", natomiast
doskonale odzwierciedlające hipotetyczny stan ducha osoby chorej i nieszczęśliwej.

Posłuchaj Preludiów. Koniecznie sonat Scarlatiego. A także sonaty Beethovena op
111.(na płycie razem z etiudami symfonicznymi Schumana - też polecam. Na koniec
jest jeszcze toccata op7 Schumana - perełka).
Ubolewam, że nie posiadam Bacha, ale jeszcze dopadnę.

Pafcio, trzymaj się i powodzenia Ci życzę.

[jdrk]

a000000 napisała:
> Posłuchaj Preludiów. Koniecznie sonat Scarlatiego. A także sonaty Beethovena op
> 111.(na płycie razem z etiudami symfonicznymi Schumana - też polecam. Na koniec
> jest jeszcze toccata op7 Schumana - perełka).
> Ubolewam, że nie posiadam Bacha, ale jeszcze dopadnę.

Sonaty Scarlattiego w wykonaniu Ivo są rewelacyjne! Można je dostać dość
niedrogo (jak na DG). Jest też płyta 4 Sonaty Sc. i Suity Angielskie 2 i 3
Bacha. Ale Bach nie zachwyca. tej ostatniej płyty jest też wersja DVD, dodatkowo
z 11 Sonatą op.22 Beethovena i ... bagatelą "dla Elizy" No i gorąco polecam
Ravela "Gaspad de la Nuit".

A najlepszym budżetowym wydaniem jest (o czym już kiedyś pisałem) albumik 2 płyt
p.t. The Genius of Pogorelich: CD1. Chopin: Preludium, Scherzo, Nokturn,
Schumann: Tocatta op.7, Brahms: Intermezzo A-dur op.118, Scarlatti: 3 Sonaty i
Ravel: Gaspard de la Nuit, CD2: Chopin: Koncert fortepianowy f-moll (Chicago
S.Orch. + Abbado) i Czajkowski: 1 Koncert fortepianowy (London S.Orch. + Abbado)

[a000000]

co do Czajkowskiego - nie umiem zająć stanowiska. Ravel - rewelka choć nie w
moim guście, ale uznaję kunszt.

[littlun1]

widzialas Arano film "blękitna nuta"?? juz o tym tutaj pisalem ale po tym filmie wydaje mi sie ze zrozumialem chopina w calej rozciąglosci . Genialny w tej roli jak i na fortepianie olejniczak byl 100% chopinem hmm tak mi sie wydaje