McLaughlin-koncert

[foxy21]

Czy ktos moze napisac jak bylo?

[gregkor]

foxy21 napisała:

> Czy ktos moze napisac jak bylo?

No właśnie?...

[heniek99]

Byłem, widziałem...
A było to tak...
Kolejny koncert w tym roku za darmo! Mały jest nieoceniony!
Umówiliśmy się w "Barze pod Iglicą" na błoniach PeKiNu, skąd już tylko parę
kroków do "Romy", gdzie miał odbyć się koncert. Golonka, piwko... i czas
przyjemnie zaczął się skracać. Pół godziny przed oznaczonym na bilecie czasem
zjawiliśmy się w teatrze i stwierdziliśmy, że skoro tak ładnie nam idzie to
pociągniemy jeszcze po browarku. Ceny, niestety, zaporowe (ciepłe piwo z
puszek!!!) - 10 zeta, ale czego się nie robi dla poprawy samopoczucia przed
koncertem.
Koło ósmej zaczęliśmy orbitować w kierunku trybun. Coś jednak było nie tak.
My szliśmy na salę, a ludziska z niej wychodzili... Pan na bramce powiedział,
że koncert będzie opóźniony o 2 godziny, ponieważ jeden z muzyków miał kłopoty,
żeby wylecieć z Zurichu (pewnie ten, który wyglądał jak bojownik Al-Quaidy). Co
za przykrość! Cóż robić? Nie za bardzo chciało nam się stać w kolejce do szatni
po kapoty, więc wyskoczyliśmy jeszcze na jedno piwko całkiem na lekko.
Nie było za ciepło. Wycap w podziemiach "Centralnego" był makabryczny, barman
ledwo stał na nogach, ale zdołał nam polać do kufelków. Wróciliśmy do teatru
tuż przed 22gą. W samą porę. Zasiedliśmy w pierwszym rzędzie, ale trochę z
lewa. Trudno.
Instrumenty były już ustawione na niewielkim cokole, który robił jakby za
wydzieloną (z dużej sceny teatru) scenę. Z lewej kilka małych bębenków (table),
coś jakby półkocioł i jeden czynel, centralnie leżały dwie gitary -
jedna "normalna" elektryczna, a druga trochę mniejsza (dźwięk miała jakby
elektryczne banjo albo coś w tym stylu), no a z prawej stanowisko drugiego
bębniarza - jeden spory tam-tam i dwa czy trzy małe jakby tamburyna, ale bez
czynelków.
Dionizy zapowiedział krótko i weszli. John i trzej pozostali ubrani wg kanonów
wschodniej, hinduskiej mody - spodnie i długie do kolan koszule.
Chwilę się postroili i zaczęła się jazda.
Tu muszę powiedzieć, że muzykę tę słyszałem po raz pierwszy, jak również
muzyków Shakti. Także wschodnie, hinduskie skale nie należą do moich
ulubionych, a wręcz przeciwnie. Pomimo kilkutygodniowego pobytu w Indiach nie
mogłem przyzwyczaić się do lokalnej muzyki, co w innych krajach przychodziło mi
z dużą łatwością. Momentami, podczas podróży, nawet ją nienawidziłem. Puszczana
dosyć głośno podczas nocnych przejazdów autobusami skutecznie stępiała wszelkie
instynkty poznawcze.
Tak więc z dosyć dużą dozą nieufności podszedłem do tego projektu J.M & Shakti.
Gitary poruszające się w tych hinduskich skalach zupełnie mi nie leżały. Kolega
McLaughlina przycinający na tej małej gitarce miał niezwykle sprawne i szybkie
palce; ciekawe jak długo gra, bo z twarzy wyglądał na szesnastoletnie pacholę,
choć mogę się nieco mylić, bo nie mam pamięci do twarzy
Natomiast zupełnie zjawiskowi byli obaj perkusiści. Każdy miał swoje
kilkunastominutowe solo. Najpierw ten z od tam-tamu i tamburyn. To co gościu
wyprawiał z tym tamburynem to był wyczyn. Pierwszy raz widziałem (może jeszcze
mało w życiu widziałem), żeby przy pomocy jednej uderzającej ręki wyczarować
dźwięki niczym z dużego zestawu perkusyjnego. I to z jakim czadem! Po prostu
ogień, a nie jakieś tam stuku-puku jak w przedszkolu.
Na tam-tamie z kolei zagrał niewiele.
Drugi mógł bębnić już dwoma rękami i to dało się słyszeć. Szalał na tych kilku
bębenkach, a reszta muzyków bujała się w rytm (siedząc oczywiście), z czego
J.M. i ten "dzieciuch" wyczyniali jakieś dziwne gesty rękami. Może zagarniali
do siebie energię? Wszyscy czterej siedzieli "po turecku" podczas całego
występu, co miało może sugerować jakieś ot takie koleżeńskie muzykowanie. A
może energia jest cięższa od powietrza i ściele się bliżej ziemi i muzykom jest
wtedy łatwiej nawiązać właściwą interakcję? Cholera wie. Ciekawe dlaczego
większość ludzi gra jednak na stojąco (pomijając perkusistów i pianistów oraz
całe orkiestry symfoniczne)? Coś w tym musi być. Warto byłoby się nad tym
kiedyś poważnie zastanowić w wolnej chwili...
Po tym drugim, długim solo perkusyjnym gitarzyści włączyli się jeszcze na
chwilę do wspólnego muzykowania, drugi bębniarz także. Ale to był w zasadzie
już koniec koncertu.
Wypadło tak ze 2 godziny. Pewnie im nogi zdrętwiały. Ja nigdy nie mogłem
usiedzieć "po turecku" dłużej niż pół godziny, więc i tak są nieźli.
Mimo, że dostali owację na stojąco, dosyć szczerą i gorącą, to tylko
trzykrotnie wyszli zza kulis aby się pokłonić. Do instrumentów już nie usiedli.

Przepraszam zainteresowanych, że nie rzuciłem tytułów utworów w tekście, ale po
prostu ich nie zapamiętałem. To tylko jedynie takie wrażenia koncertowe i
okołokoncertowe, nie roszcące sobie prawa do nazywania się recenzją. Pisane
zresztą z pozycji nie-fana, a raczej przypadkowego słuchacza.

henry(k)
----------------------
... ciepło zewnętrzne łatwo można uzupełnić ciepłem wewnętrznym przy pomocy
różnych wódek słodkich i mocnych, jak mówią w Galicji.

[gregkor]

Niezła recenzja..)))

[foxy21]

Super, ale Ty to napewno nie jestes przypadkowym sluchaczem,
sadzac po Twoich postach, to znasz sie na rzeczy

[heniek99]

Dzięki.
Mało się jednak znam na muzie. Staram się słuchać i tyle.
Ale to prawda, że McLaughlina w ogóle nie znam, jedynie z płyty z "piątkowego
koncertu w San Francisco" i z "Bitches brew" Davisa. Faktem jest, że to nie
moje klimaty i poszedłem tylko z ciekawości. Magia nazwiska jednak działa.

A to raczej tylko moje pokoncertowe impresje, które ciężko nawać recenzją.
Zmobilizowaliście mnie do spisania tych wrażeń, bo pewnie zapomniałbym o tym
niebawem.

heniek
----------------------
... ciepło zewnętrzne łatwo można uzupełnić ciepłem wewnętrznym przy pomocy
różnych wódek słodkich i mocnych, jak mówią w Galicji.

[foxy21]

To napisz cos o swoich klimatach

[heniek99]

Klimaty... Najbardziej lubię chyba kameralny klimat trio fortepianowego. A więc
Jarrett i spółka. Poza tym klasyczne nazwiska. Z nowości - odkrywam Esbjorn
Svensson Trio. Niezła rzecz. Chciałbym posłuchać jakichś małych składów z
akordeonem, którego brzmienie szalenie mi się podoba, ale jakoś nie wiem jak
się zabrać do tematu. Jakieś trio fortepianowe + akordeon. To byłoby to! Może
możesz coś polecić? W telewizorze słyszałem (i widziałem) zespół Marcela
Loefflera. Tylko jeden kawałek, więc nie wiem czy warto w to wchodzić.
W każdym razie nie za bardzo lubię duże składy. Nie można wtedy skupić się na
detalu. Big-bandy mi nie podchodzą.
Poza tym trochę rocka i bluesa słucham.

hen(ryk)
----------------------
... ciepło zewnętrzne łatwo można uzupełnić ciepłem wewnętrznym przy pomocy
różnych wódek słodkich i mocnych, jak mówią w Galicji.