Piotr Anderszewski w Krakowie i Bydgoszczy

[mooh]

22 marca w Filharmonii Pomorskiej, 24 marca w Filharmonii
Krakowskiej. W programie:

J.Ch. Bach - Uwertura Lucio Silla
W. A. Mozart – Koncert B-dur KV 456
W. A. Mozart – Divertimento Es-dur KV 113
W. A. Mozart - Koncert fortepianowy c-moll KV 491

Ktoś się wybiera?

Last but not least

[mooh]

Poza Anderszewskim w podwójnej roli solisty i dyrygenta, zagra
Scottish Chamber Orchestra.

[pafcio01]

> Ktoś się wybiera?

Moja nieskromna osoba, a poza nią cała sala

Korzystając z okazji zaanonsuję fantastyczny koncert (tak, tak, gwarantuję, że
będzie świetny!) Alexandra Gavrylyuka 27 (i 28) marca w Filharmonii Krakowskiej,
w programie II Racha i kantata "Dzwony".

[mooh]

Byłam stosunkowo niedawno na koncercie Gavryluka i rzeczywiście był
fantastyczny. Umiejętności to jedno, ale ten chłopak ma jeszcze w
sobie to coś

Piotr Anderszewski w Bydgoszczy

[mooh]

Garść wrażeń, już trochę letnich, bo minął prawie tydzień. I mocno
nieprofesjonalnych, co od razu zastrzegam, a profesjonalistów,
którzy na koncercie byli, proszę o profesjonalne uwagi.
Zacznę od krótkiego komentarza na temat programu, który obejmował:

J. Ch. Bacha - Uwerturę Lucio Silla, Mozarta - Koncert fortepianowy
B-dur KV 456,
Mozarta - Divertimento Es-dur KV 113 oraz Mozarta - Koncert
fortepianowy c-moll KV 491.

Spodobał mi się zamysł, by pokazać Mozarta jako kompozytora
operowego, poprzez jego twórczość z operą nie związaną oraz poprzez
wpływ poprzednika. Lubię, gdy artysta wie, co chce przekazać
odbiorcom i ma pomysł, jak to zrobić. Codzienna praktyka
filharmoniczna sprowadza się raczej do dość przypadkowego doboru
utworów, a klarowna koncepcja widoczna już przy przeglądaniu
programu to rzadkość.
Przyznam, że twórczość J.Ch. Bacha nie jest mi bliżej znana.
Słyszałam jak dotąd chyba tylko jeden jego koncert klawesynowy, więc
uwertury byłam całkiem ciekawa. Na kolana mnie nie rzuciła, ale
ładnie zarysowała tezę i wprowadziła w nastrój. Orkiestra prowadzona
dyskretnie przez koncertmistrza wywarła natomiast silne wrażenie.
Jeszcze zanim zaczęła grać. Od krajów anglosaskich różnimy się nieco
kulturą obcowania ze sztuką, mniej otwartą i bezpośrednią,
rzekłabym. Filharmonicy wszystkich rodzimych orkiestr, które miałam
przyjemność wysłuchać, wychodzą na scenę z odpowiednim
namaszczeniem, nie idąc, lecz krocząc, miny nosząc odpowiednio
marsowe, aby audytorium nie miało wątpliwości, że będzie się tu
praktykować kulturę wysoką. SCO jest trzecim anglosaskim zespołem,
który widziałam na żywo i po raz kolejny przekonałam się, jak silną
moc przełamywania lodu ma coś tak niekosztownego, jak uśmiech na
twarzy. Ale to taki mały offtopic.
Bardzo byłam ciekawa KV456 w wykonaniu SCO i Anderszewskiego.
Wszystkie interpretacje Mozartowskich koncertów w wykonaniu tego
tandemu, znane mi z nagrań, noszą bardzo szczególną cechę – mocno
zaakcentowane wahania nastroju i kantylenową melodyjność partii
fortepianu. Melodyjności mi tym razem zabrakło. Szczególne w
Andante. Nie wiem, czy taki był zamysł artysty, czy drugą część 18
koncertu po prostu położył, ale dziwne było to Andante. Wiem, że w
niektórych wykonaniach bywa nieco ckliwe, może więc chciał je z tej
czułostkowości obrać, ale w moim odczuciu całość na tym zabiegu
straciła. Pomijam małe rozjazdy z orkiestrą (w pierwszym allegro też
się zdarzyły), ale jeśli ucho mnie nie myliło, to solista poskakał
trochę po sąsiadach, dziwnie rozłożył akcenty i jeden z
najładniejszych fragmentów Mozartowskich koncertów fortepianowych
uległ kompletnej dekonstrukcji. Już się miałam poczuć zawiedziona,
gdy nieoczekiwanie, po średniej pierwszej części i słabej drugiej,
trzecia okazała się fenomenalna. Zegarmistrzowska precyzja, wielki
ładunek emocji i czyste piękno. Potem było już tylko lepiej.
Divertimento KV113 zagrane z wielką fantazją i humorem. Koncert
KV491 z dynamiką i dramaturgią, której w innych wykonaniach nie
spotkałam. Bardzo podobała mi się interpretacja charakterystycznego,
powracającego w Allegretto wariacyjnego motywu w rytmie marsza.
Piękna była … Mroczna i obsesyjna. Dreszcz szedł po plecach.
Anderszewskiego lubię najbardziej może nie akurat za Mozarta, choć w
Mozarcie pokazuje niebywałe umiejętności artykulacyjne. Mozart
Brendela, Schiffa czy Uchidy to Mozart elegancki, wymuskany,
ugrzeczniony. Mozart Anderszewskiego jest bardzo emocjonalny.
Technicznie imponujący, ale techniką nie zdominowany. Piękny i
bardzo osobisty.
Mimo słabszego KV456, całość była bardzo udana, z finałem, który
rzucił na kolana. Owacja na stojąco moim zdaniem zasłużona, bo nie
ma co się czepiać szczegółów, jeśli cały wieczór upływa w atmosferze
wielkiego wspólnego celebrowania. Bo taką właśnie aurę - prywatną,
intymną i misteryjną - udało się stworzyć Anderszewskiemu i muzykom
z SCO. Bisy dwa, a na bis delikates – „Trzy węgierskie pieśni z
Csik” Bartoka oraz pierwsza bagatela op.126 Beethovena (chyba, bo
głowy nie dam sobie za to odciąć, ale nomenklatura nie jest przecież
najważniejsza). Piotr Anderszewski potrafi w takie małe formy zakląć
jakąś niezwykłą magię. Słuchałam jak zaczarowana.

[schaetzchen]

Mooh, bardzo piękna (i wcale nie letnia!) relacja. Może i Pafcio się
wypowie?
Miałam jechać do Krakowa, ale... życie.