P.O.D. "Payable on Death"

[Gość: alive]

Jestem zwolennikiem takiego grania, jestem zachwycony płytę i
sąsiedzi nie mogą ze mną wytrzymać Moim zdaniem płyta jest
świetna i podobnie jak wcześniejsze albumy P.O.D. można jej
słuchać bez końca. Pozdrowienia dla polskich Warriors'ów.

[Gość: Hatches]

"Pan Recenzent" zapewne slyszal poprzednie plyta P.O.D., czy
tylko przepisuje wlasnymi slowy reklamowke koncernu? Ten zespol
popisal sie juz bardziej czadowymi crossami, rowniez z
legendarnym wokalista Bad Brains. W swietle wlasnych dokonan,
ta plyta jest bardo slabiutka, jedynie nowym elementem moze byc
zarzucenie przez Sony (woklaista POD) rapowej maniery
wykonawczej. Moze i dobrze ... na razie w calosci jest to
najlsabszy krazek chlopakow.
Brakuje Marcosa.
Z przykroscia stwierdzam (pomimo uczestnictwa na dobrym,
darmowym koncercie w Oberhausen).

[Gość: muka!]

Jeśli już to Sonny, wielbicielu P.O.D. ))

[Gość: kuki]

Nowa Płyta NIE JEST TAKA ZŁA jak ty myślisz.Tak na serio Marcos nie żałował
odejścia z grupy.Dopiero po jakimś czasie odmieniło mu się.P.O.D. to zespół
który śpiewa dla Boga(przeczytałem go w jednym z artykułów) Nie pokazują się ze
strony szpanerów ani takich chciwych kolesi którzy sępią na kasę.Masz jakieś
pytanka pisz: [e-mail]

[Gość: kuki]

Ten zespół jest poprostu ekstra.Niezłe granie świetne brzmienie i treści
chrześcijańskie zawarte w ich tekstach np.(Youth Of The Nation i Will You)

[Gość: Marek]

Podono w teledysku POD "Sleeping awake" w pewnym momencie gitary zamieniają się w jakies guny. Ja tego nie widziałem. Kojarzycie może w którym fragmencie piosenki to miało byc?

[Gość: SLAYER]

payable on death jest zajebiste a utwor alive pobija reszte ich piosenek

[aragorn_ts]

ciekawa naprawde warto
kilka piosenek z tego starego brzmienia
sporo ciekawych zagrań
muzyka żyje i zmienia się
dobre jest to że nie pozostali przy jedynym tylko
graniu ale coś zmienili
spoko płytka wg mnie warto

[Gość: As]

To równiejsza, ale zarazem też troszkę nudniejsza płyta niż jej poprzedniczka.
Nie ma takich killerów jak "Alive" czy "Youth Of The Nation", ale z drugiej
strony album poprzedni zawierał kilka kompozycji wybitnie nieudanych których na
albumie najnowszym brak. Cieszy zarzucenie rapu na rzecz bardziej melodyjnego i
klimatycznego śpiewu - podobnie jak Papa Roach na "Lovehatetragedy", P.O.D. na
tym krążku udowadnia, że ucieczka z nu-metalowego getta jest możliwa. Okładka
płyty wykonana z bardzo fajnego papieru (choć to nie wnosi do mojej opinii).