a jak to jest jak ktoś wykańcza nas psychicznie?

[karra-mia]

jak ktoś bliski nas niszczy psychicznie?
jak doprowadza nas do takiego stanu, ze stłuczenie całej zastawy
obiadowej nic nie daję?
że ma się ochotę komuś takiemu dac w twarz, rzucić w niego czymś?
jak nie można po prostu wyjść i zostawić to w pizdu, bo jest się w
mniejszy lub większy sposob uzależniony od tej osoby, od miejsca, od
dziecka?
jak to jest, że jednego dnia ma się anioła obok siebie, a drugiego -
diabła, który spokojnie, rzeczowo, bez awantur doprowadza do łez?

[lelieb]

Pocieszam,tyle moge

[bernimy]

Może jakaś wspólna rozmowa do czego to w końcu doprowadzi? W jakim
celu to robi? Co chce osiągnąć?

[agik82]

bernimy napisała:

> Może jakaś wspólna rozmowa do czego to w końcu doprowadzi?

tylko co jak z tą osobą nie da się porozmawiać? bo każda próba rozmowy kończy się awanturą i wywlekaniem spraw sprzed 100 lat, któ

[mearuless]

przepraszam za wulgaryzmy-ale uwierz mi, ze wiele z nas jest otoczona takimi
skur***ynami!
i stoisz czasami patrzysz i masz ochote zajebac w leb, a wiesz ze nie mozesz ze
musisz wyjsc,przemilczec.

ja wiem co to znaczy kiedy opadaja rece, nie tylko w przenosni ale
naprawde,kiedy czlowiek nie ma sily i ochoty nawet na kapiel! nawet na tv, na nic!

kiedy skrecam jak widze kogos znajomego zeby nie rozmawiac- bo jedyne co moge
to zwymiotowac, a nie cwierkac o pogodzie(((((

i nienawidze jeszcze....a tam, szkoda gadac

[karra-mia]

własnie
bo to taki dobry człowiek
bo pracuje
bo nieba nam uchyla
a ja niewdzięcznica płacze??? nikt tego nie zrozumi, więc duszę to w
sobie, więc płacze do monitora, więc zastanawiam się po co to?

Bernimy - rozmowa? próbuję, dawała zawsze coś - słowo przepraszam,
które mi się już objadło; spokojne dni, które krótko trwaly...
ehhh co będę truc

[agik82]

> własnie
> bo to taki dobry człowiek
> bo pracuje
> bo nieba nam uchyla
> a ja niewdzięcznica płacze???


taaa, tylko jak to "niebo" faktycznie wygląda, to nikt nie wie i nie uwierzy

przytulam i wspieram, bo wiem co to znaczy

[karra-mia]

dzięki agik
tylko nie tak mialo być
nie tak miało to wyglądac

[bei]

ech....bo jeszcze kochasz, więc EMOCJE...gdy następuje agonia
miłosci, stac nas na chłód, na wyważanie każdej wypowiedzi, na
lodowaty spokój, na cynizm słodki jak nektar trujących kwiatów...


Od miłosci do nienawisci tylko cienka linia- stoisz na tej lini
właśnie...

Albo zdarza sie coś, co przewartościuje Ci swiat, wówczas nie
zrobisz awantury o setną porzuconą skarpetkę, o nieumyte naczynia, o
zapominanie, o wieczne niepamiętanie, o ....bo zaczniesz cenić
swoje "nerwy", bo dojdziesz do wniosku, ze ON NIE ZMIENI SIĘ

Pamiętaj, ludzie nie zmieniają sie dla nas samych, tylko dla idei,
którą prezentujemy...

[karra-mia]

bei tylko, ze ja nie robię awantur o glupoty, szkoda mi czasu
zaczyna się rozmowa i nagle BACH! pada jedno słowo, o jedno już za
dużo, za chwilę pada całe zdanie i mam ochotę go pobić, okaleczyć,
bo nie mam sił, żeby rozmawiać, żeby krzyczeć, żeby własnie robić
awantury...

a potem ja gryzę się w środku
ja - osoba z ludźmi, nie umiem żyć w ciszy, na uboczu, musze gadać,
ale jak tu gadać? z kim tu gadać? mam przejśc do porządku dziennego
z brakiem szacunku, z tym rujnowaniem mnie, żeby gadać? i się męczę,
i płaczę, i gadam do siebie i chcę i nie chcę...
a czasem proszę Boga, zeby on zniknął...wiem, okropne, ale teraz,
dziś doprowadził mnie do takiego stanu, do skraju, do łez...

karra

[agik82]

to zawsze "nie tak miało być"

niestety czasem jedno słowo kogoś powoduję taką lawinę myśli i wtedy ma się ochotę zrobić najgorsze straszne to jest

mam tak, tyle, że nie chodzi o chłopa

[marina0706]

współczuję Ci, moja Mama to przechodzi od 40 lat!!! Z tym ze na
poczatku ojciec byl alkoholikiem, teraz jest niepijący ale
psychicznie ją wykańcza. Ona mi powiedziala ostatnio ze jakby miała
gdzie i pieniadze na to, to by od niego odeszła, to mnie zszokowało,
bo tez nie myslałam ze az tak źle jest, a otoczenie to juz wogóle
nie zdaje sobie z tego sprawy. a moze sprobuj go namowic na wspólną
wizyte u psychologa. Trzymaj sie mocno!

[mama-dzwoni]

Man ändert sich oft und bessert sich selten...

[mathiola]

Nie wiem o kim piszesz, wnioskuję, że o drugiej połówce. To ja ci powiem. Trzeba
osiągnąć taki stan umysłu, w którym nie tłuczesz zastawy, nie awanturujesz się,
nie płaczesz, tylko sobie po prostu jesteś i robisz wszystko, żeby tobie było
dobrze. Jesteś wściekła? Wyjdź bez słowa. Poczytaj książkę. Poczekaj, aż emocje
miną. Jak miną - pogadaj. Bez biadolenia kobiecego, zwięźle i krótko - bo tylko
tak zadziała.
W momencie, kiedy widzisz, że znowu coś go "bierze" - powiedz sobie: przecież ja
to już znam. Wiem, że to przejściowe, taki jest i ja go już znam. Nie będę więc
się nad tym rozwodziła. Idziesz i robisz swoje, zapominasz po prostu na chwilę o
tym kimś, co tak wkurwia. Milczenie i łagodny wyraz twarzy wytrąca go z
równowagi, a kiedy już emocje opadają - mówisz wprost i boleśnie
Znam swojego trudnego męża 9 lat, pierwsze 4 uczyłam się życia z nim i uważałam,
że mnie wykańcza psychicznie, kolejne 5 uczyłam się panować nad sobą - i co
najważniejsze - uczyłam się rozumieć, że to nie zawsze ja mam rację
I kiedy już te emocje opadały, sama wiedziałam, czy ja zawiniłam (przepraszam
było słowem wstępu do rozmowy), czy on zawinił (waliłam po jajach tylko słownie)

[karra-mia]

mat dzięki
mam nadzieje, ze się też nauczę...
ale tu i teraz czuje się paskudnie
czuję się jakaś zaszczuta, zamyka mi się gębę, sprowadza sę mnie do
parteru...

[mathiola]

Ojjj, Karra, bo goopia jesteś jeszcze Nie dyskutuje się w chwili, kiedy
emocje biorę górę na rozumem Nie ma sensu bo i tak konstruktywnej rozmowy z
tego nie będzie. Po co się spalać na próżno.
Mam najbardziej trudną jednostkę po opieką i wiem co mówię
A ta jednostka - kiedy nerwy odchodzą, dziękuje mi za to, że jestem. Nawet jak
narozrabia

miało być

[mathiola]

jak JA narozrabiam

[turzyca]

> ale tu i teraz czuje się paskudnie
glask, glask, glask

> mam nadzieje, ze się też nauczę...
Poszukaj kogos, kto Ci pomoze sie tego nauczyc. Sa roznego typu warsztaty, sa
grupy terapeutyczne, poprobuj, pocwicz trudne dla Ciebie sytuacje w symulacjach,
naucz sie na nie inaczej reagowac. Bo my zazwyczaj nie umiemy sobie radzic z
przemoca, takze nieumyslna, ktos palnie cos glupiego, my odpowiadamy jeszcze
glupiej, ta osoba dowali kolejna porcje i tak to sie rozkreca, a jak sie
skonczy, to czujemy sie paskudnie. A czesto wystarczy po tej pierwszej glupocie
nie tyle ustapic, co nie kontratakowac. Czasem trzeba przypomniec o pewnych
waznych wspolnych sprawach, czasem tylko poinformowac druga strone, ze atakuje,
bo moze sobie z tego nie zdawac sprawy. Po jakims czasie udaje sie sztuka
pietrowych, skomplikowanych, emocjonalnych ale wciaz dyskusji bez
przeksztalcania ich w awanture. Oczywiscie jesli obydwie strony nad soba
pracuja, to szybciej dojdziemy do tego spokojnego etapu, ale bardzo duzo mozna
uzyskac pracujac tylko nad soba.

Uczciwie jednak ostrzegam, ze to dziala tylko w przypadkach normalnych (przy
dosc szeroko pojetej skali normalnosci), bo sa pewne stadia, ktore trzeba
leczyc, a siebie sama od nich izolowac.

ja może jeszcze wyjaśnię, że

[bernimy]

z góry założyłam, że chodzi o drugą połówkę. Bo jeśli chodzi o kogoś
dalszego to (po iluś tam próbach rozmowy i wyjaśnień) albo zrywam
znajomość, albo ograniczam mocno kontakty albo prowadzę rozmowy
tylko o pogodzie, nie dając się sprowokować.
Wiesz, w Twoim przypadku to trudno cokolwiek wiecej napisać, bo nie
znamy relacji. Czy Wy się kochacie, szanujecie, macie wspólne cele,
dążycie do nich, widzicie wspólną starość? Bo jeśli na to wszytstko
odpowiedź jest tak, to dla mnie tylko rozmowa, ale nie takie klepu
klepu i ciagłe wyrzuty i wymówki! Rozmowa na spokojnie, przy winie,
świeczkach i w odpowiedzniej atmosferze.
I na spokojnie też szczerze zadaj sobie pytanie czy lepiej by Ci się
żyło bez Niego?
U nas też różne barwy są, ale ja zawsze już po emocjach zadaję sobie
te pytania i zawsze odpowiedź brzmi "tak" oraz że nie wyobrażam
sobie gdyby mi Go zabrakło. Zawsze powtarzam, że tak samo mocno się
kochamy jak i nienawidzimy, choć On mi zawsze mówi, że mnie
nawidzi

[totorotot]

isc na wspolna terapie
jesli metoda nie zadziala, to:

uciekac daleko i szybko dla dobra swojego i DZIECKA

[fajka7]

To niepopularne co powiem, ale wg mnie stan emocjonalny do jakiego
sie doprowadzamy np. gigantyczna bezsilna agresja, w duzej mierze
zalezy od nas samych i od tego jak zarzadzamy wlasnymi emocjami.

Podam przyklad z innej relacji, bo nie bede wchodzic w szczegoly
mojego malzenstwa.
Przyjaciolka miala sie polozyc do szpitala na jakies badania na
jakies 3-4 dni i mialo to byc w srode. Pytala czy ja odwiedze.
Odpowiedzialam, ze nie moge jej od razu odwiedzic, dopiero pod
koniec tygodnia. Zadzwonilam do niej we wtorek, w srode oraz w
czwartek celem wsparcia i w czwartek powiedzialam, ze przyjde jutro,
czyli w piatek, bo w koncu moge. Odpowiedziala, ze w piatek to ona
wychodzi i nie mam po co przychodzic.
No to trudno, w efekcie jej nie odwiedzilam wcale. Tak wyszlo.
Krotki czas potem zorientowalam sie, ze jakos slabo sie do mnie
odzywa, a gdy dzwonie rozmawia sztywno i dosc krotko. To trwalo
kilka tygodni az zapytalam w koncu o co chodzi.
Okazalo sie, ze chodzi o te odwiedziny, zawiodlam na calej linii,
nie spodziewala sie po mnie takiego zachowania i w ogole jestem
beznadziejna egoistka. Nigdy wiecej sie do mnie nie odezwala. Koniec
przyjazni.
Czyli dla niej ta sytuacja byla na tyle dramatyczna, ze wziela ze
mna rozwod. Zinterpretowala ja na moja niekorzysc tak jak chciala,
wkurzyla sie na mnie maksymalnie, do tego stopnia, ze postanowila
sie pozegnac po wielu latach zazylosci. Z jej punktu widzenia ja ją
do tej decyzji doprowadzilam.
Ma prawo tak uwazac oczywiscie i z tego co wiem do dzis uwaza mnie
za swinie, choc to bylo kilka lat temu.
Oczywiscie przykro mi bylo, ze gdy moglam ja odwiedzic bylo juz za
pozno. Jeszcze bardziej mi przykro bylo, ze uznala to zdarzenie za
niewybaczalne. Moze trafilam w jakis jej slaby punkt tym moim
zachowaniem i ono w jej oczach zyskalo range najwiekszej zdrady?
Tylko, ze ja nie moglam przeciez wiedziec, ze ona tak to przyjmie,
bo niby skad? Dodatkowo - nawet gdybym wiedziala, ze ma jakis
problem w tej materii, i tak bym jej nie odwiedzila, bo jak
wspomnialam - nie moglam. Nie moglam wtedy rzucic wszystkiego dla
jej badan. Wszystko rzucilabym, gdyby miala operacje na otwartym
sercu albo wypadek z licznymi obrazeniami, natomiast ta sytuacja do
takich nie nalezala.
I teraz pytanie - czy ja ją doprowadzilam do takiego stanu, ze mnie
znienawidzila, czy ona sama sie doprowadzila, bo pozwolila tej
sytuacji zdominowac wszystko inne co mialo jakas wartosc?

[totorotot]

fajka- masz całkowitą rację. Autorka wątku musi popracować nad asertywnością. Oj, dałaby mi tego swojego męża na wychowanie, to by na rzęsach do niej wrócił i zamieszkał w mysiej norze zachwycony jej łaskawością

[pszczolaasia]

to jest wyjatkowe skurwysynstwo. howgh. trzymaj sie...

karra

[tabakierka2]

już pisałam kiedyś tę radę (fakt, że akurat rada NLP, którego 'nie
uznaję') - masz dwa wyjścia
1) albo pogodzić się z tą sytuacją i więcej nie narzekać
2) albo zrobić WSZYSTKO żeby ją zmienić, tak, żebyś czuła sie ważna,
wartościowa i szczęśliwa

być może bez terapii małżeńskiej <?> się nie obędzie

[grave_digger]

karra, jeszcze 3 m-ce temu mogłabym się podpisać pod tym, co tu dziś ty piszesz.
mój mąż znęcał się nade mną psychicznie, nie szanował. doszło do tego, że miałam
stany lękowe i chciałam to wszystko rzucić i uciec jak najdalej stąd.
gdyby nie przystał na moje 'wyprowadzaj się' pewnie dalej było by tak samo. źle.
ale odkąd się wyprowadził zaczęłam odżywać. dziś już nie jestem tą samą osobą co
jeszcze niedawno. jestem szczęśliwa a i los mi tego szczęścia nie szczędzi tak,
jakby on tę całą dobrą energię pochłaniał i dawał tylko złą.

jest mi teraz niewyobrażalnie dobrze, a pewnie jest normalnie, dla niektórych to
pewnie mam źle, bo jestem sama z dwójką małych dzieci, słabo zarabiam. ale ja
mam wsparcie w rodzinie i znajomych i jest pięknie.

pierwsza rozprawa w październiku. już nie mogę doczekać się rozwodu.

[kowalikm]

wiem jak to jest, bo w takiej atmosferze zostałam wychowana. Najpierw
dziadkowie..., potem rodzice. Ja zapewne tak samo rozwiązywała bym konflikty. Na
szczęście mam mojego męża...
Czasem na prawdę mam ochotę w niego czymś walnąć, krzyczeć i w ogóle...
Jego już nie ma w tym momencie.
Nic bardziej nie wyprowadza "wściekłej" osoby z równowagi jak "porozmawiamy jak
się uspokoisz" i wyjście do innego pokoju albo z domu.

Sytuacja dotyczy tego co robimy w stresie...

Jeśli chodzi o wredoty, które pewne kwestie rozwiązują "na spokojnie", bez
emocji, z premedytacją sprawiając nam ból - uciekać gdzie pieprz rośnie, nie
tylko dla siebie, ale i dla potomka.
To potrafi być gorsze niż alkoholizm czy przemoc fizyczna, bo powyższe raczej ma
szanse dostrzec otoczenie (przepraszam za porównanie, ale chodziło o dosadność).

> jak to jest, że jednego dnia ma się anioła obok siebie, a drugiego -
> diabła, który spokojnie, rzeczowo, bez awantur doprowadza do łez?

ktoś kto kocha nie doprowadza "spokojnie" i rzeczowo do łez drugiej osoby. Być
może między Wami panuje jakaś chora relacja, ale szukała bym wszelkich sposobów
na wyplątanie się z niej, bo to najprostsza droga do alkoholizmu czy szpitala
albo gorzej...

[anorektycznazdzira]

To jest zawsze osoba, po której się czegoś spodziewamy a nie dostajemy
nic, lub coś wręcz odwrotnego do oczekiwań. Problem w naszych
oczekiwaniach. I nie ma nic do rzeczy, że może i są one słuszne,
problem w tym, że ktoś o nich wie i postanowił, robiąc niewinne oczy i
udając, że nic się nie dzieje, to wykorzystywać.