granice przyjaźni

[jot.em.ka]

Czy wg was przyjaźń ma granice? Gdzie one są dla was? Chodzi mi o sytuację, w których przyjaciele proszą was o pomoc, a wy zaczynacie czuć się wykorzystywani i wówczas mówiecie NIE. Miałyście takie sytuacje? Kiedy zaczyna się wykorzystywanie w przyjaźni?

[dezetta]

Alarmem jest dla mnie to kiedy osoba wymaga pomocy i nie znosi odmowy obrażając się. Miałam taką "przyjaciółkę", odmawiałam jej często bo non stop słyszałam tekst "pomożesz mi w tym", "zrobisz dla mnie to", no istny tryb rozkazujący.To już pasożytnictwo.. ale do pewnego czasu miałam dobre (głupie) serce i nawet lekko rodzinne relacje nadwątliłam.. Nie mam teraz z tą osoba kontaktu, pewnego dnia bez słowa wyjaśnień przestała odbierać ode mnie telefon..

[grave_digger]

wszystko ma swoje granice. nawet przyjaźń z własnym dzieckiem.
czasem osoby, które myślimy, że są naszymi przyjaciółmi, wcale nimi nie są.

[doral2]

grabarzowa słusznie prawi.

[karra-mia]

polać jej
wszystko ma swoje granice, nawet moja przyjaźń z moim mężem ma swoje granice. Jakie to są dokładnie? nie wiem, ale zapala mi się czerwona lampka, ze to za dużo, że mi nie pasuje i to jest ta granica

[donerkasia]

przyjaźń w ogóle jest przereklamowana...

[esofik]

wszystko ma swoje granice
przyjaźń kończy się, gdy zaczynasz czuć dyskomfort w relacji z przyjacielem. Brak zrozumienia, wspólnych tematów.
A jeśli przyjaciel ciągle prosi o pomoc i wymaga wiecznego zaangażowania, poświęcenia to tej przyjaźni zwyczajnie brak

[mallard]

Ile przyjaźni, tyle granic - tu Ameryki nie odkryję zapewne, a jeżeli nie ma dwóch jednakowych ludzi, to tym bardziej nie ma dwóch jednakowych przyjaźni.
Granica? Może wtedy, gdy którakolwiek ze stron zaczyna odczuwać dyskomfort - cokolwiek by to nie znaczyło. Dodam jeszcze, że granice przyjaźni nie są stałe i tu też nie jestem Krzysio Kolumb. No bo wyobraźmy sobie na przykład typowy układ dawca - biorca.
Początkowo jest sielanka pełna, no bo każdy robi to, co lubi: dawca lubi dawać i daje (dobra materialne, usługi, swój czas), a biorca bez skrupułów to wykorzystuje (jak jest sprytny, to jeszcze baaardzo manifestuje swoją wdzięczność, co dodatkowo dowartościowuje dawcę). Po pewnym czasie dawca nagle uświadamia sobie, że dając nie otrzymuje nic w zamian (początkowo mógł tego nie potrzebować, bo rasowy dawca nic od nikogo nie potrzebuje, a raczej nie chce nikomu "sprawiać kłopotu"), ale gdy przyjaźń trwa długo, a życie wiadomo, niesie ze sobą różne sytuacje, to i dawca może być zmuszony o coś poprosić swego biorcę. No i wtedy zaczyna się problem! No, bo biorca jest od brania, a nie od dawania! Kilka razy odmówi (a trzeba wiedzieć, że człowieka o mentalności dawcy, poproszenie o cokolwiek bardzo wiele kosztuje i odpowiedź odmowna także) i przyjaźń oparta na takich zasadach zaczyna się chwiać! Nagle dawca uświadamia sobie jakim był frajerem/jeleniem/dzięciołem (niepotrzebne skreślić) i koniec!

[jot.em.ka]

mallard napisał:

No bo wyobraźmy sobie na przykład typowy ukła
> d dawca - biorca.
> Początkowo jest sielanka pełna, no bo każdy robi to, co lubi: dawca lubi dawać
> i daje (dobra materialne, usługi, swój czas), a biorca bez skrupułów to wykorzy
> stuje (jak jest sprytny, to jeszcze baaardzo manifestuje swoją wdzięczność, co
> dodatkowo dowartościowuje dawcę). Po pewnym czasie dawca nagle uświadamia sobie
> , że dając nie otrzymuje nic w zamian (początkowo mógł tego nie potrzebować, bo
> rasowy dawca nic od nikogo nie potrzebuje, a raczej nie chce nikomu "sprawiać
> kłopotu"), ale gdy przyjaźń trwa długo, a życie wiadomo, niesie ze sobą różne s
> ytuacje, to i dawca może być zmuszony o coś poprosić swego biorcę. No i wtedy z
> aczyna się problem! No, bo biorca jest od brania, a nie od dawania! Kilka razy
> odmówi (a trzeba wiedzieć, że człowieka o mentalności dawcy, poproszenie o coko
> lwiek bardzo wiele kosztuje i odpowiedź odmowna także) i przyjaźń oparta na tak
> ich zasadach zaczyna się chwiać! Nagle dawca uświadamia sobie jakim był frajere
> m/jeleniem/dzięciołem (niepotrzebne skreślić) i koniec!

Nic dodać, nic ująć. Granicę w końcu stawia dawca, po czym z paniką ucieka.

[esofik]

jot.em.ka napisała:

>
> Nic dodać, nic ująć. Granicę w końcu stawia dawca, po czym z paniką ucieka.

nie, nie
w tym przypadku granice stawia biorca. Mozliwe nawet, że on o niej nie ma bladego pojecia.
To dawca, gdy zycie go zmusi, prosząc o cokolwiek swojego przyjaciela, nieświadomie ja przekracza. Zmienia "warunki" przyjaźni

[jot.em.ka]

esofik napisała:

> jot.em.ka napisała:
>
> >
> > Nic dodać, nic ująć. Granicę w końcu stawia dawca, po czym z paniką uciek
> a.
>
> nie, nie
> w tym przypadku granice stawia biorca. Mozliwe nawet, że on o niej nie ma blade
> go pojecia.
> To dawca, gdy zycie go zmusi, prosząc o cokolwiek swojego przyjaciela, nieświad
> omie ja przekracza. Zmienia "warunki" przyjaźni
>

A co w przypadku, gdy biorca bierze, bierze i bierze, dawca daje i daje i coraz bardziej się wypala, ale ponieważ sam nie prosi, to nie wie w sumie, że biorca poproszony o coś wystawiłby do wiatru dawcę?