Problem z pełnoletnim dzieckiem - wołanie o pomoc!

[maja-i-gucio]

Nie wiem gdzie mam się zwrócić o pomoc, szukając na wielu stronach
internetowych trafiłam do was. Moje dziecko jest już pełnoletnie, ma 20 lat,
lecz nadal mieszka ze mną i moim młodszym (8 lat) synem. Od długiego czasu mam
z nim problemy, w wieku ok 10 lat zaczęłam chodzić z nim do psychologów, lecz
niestety nie potrafił się otworzyć i każdy psycholog rezygnował z pomocy. Od 2
lat problem się nasilił, gdyż doszedł do tego alkohol, papierosy. Mój syn
wykazywał wysoki poziom inteligencji, miał zainteresowania lecz nagle zszedł
na bardzo złą drogę. Nie skończył szkoły, jedynie podstawówkę. Jestem bardzo
zdesperowana, gdyż jestem prawie w 100% przekonana że wącha gaz... Jego
zachowanie jest trudne do przewidzenie, pierwszy raz podniósł na mnie rękę,
moje młodsze dziecko patrzy na to. Nie jesteśmy rodziną patologiczną, w domu
nigdy nic nie brakowało, mam córkę, która jest już samodzielna i bardzo dobrze
jej się w życiu układa. Młodsze dziecko uczęszcza na wiele dodatkowych zajęć
pozalekcyjnych, aby nie musiało przebywać w domu z toksycznym bratem. Do tego
wszystkiego dochodzą kradzieże, z domu znikają wartościowe przedmioty, wiele
rzeczy mam pozamykanych "pod klucz". Jestem już tak załamana,że podałam
własnego syna na policję za kradzież... Nie wiem jak mogę mu pomóc, nawet nie
mogę go z mieszkania wymeldować, gdyż muszę mu znaleźć jakiś lokal zastępczy.
On nie płaci za nic, tylko wyjada wszystko, pod moją nieobecność sprasza
dziwne towarzystwo do domu... Bardzo proszę o jakąkolwiek radę....

[sebalda]

Nie piszesz ani słowa o mężu, czy jesteś matką samotnie wychowująca dzieci?
Do jakich psychologów chodziłaś, że wszyscy rezygnowali? Pierwszy raz się z tym
spotykam. Zaczęłaś z nim chodzić, gdy miał 10 lat, a jednocześnie piszesz, że
"wykazywał wysoki poziom inteligencji, mial zainteresowania lecz nagle zszedl na
bardzo złą drogę". Czyli co było najpierw, wizyty u psychologa? Po co skoro było
ok? Czy zejście na złą drogę, a potem wizyty u psychologa? Jakoś nie mogę sie w
tym połapać. Nie wiem, jaki problem jest dominujący, ta zła droga, czy problemy
psychiczne? Jeśli to pierwsze - popełniłaś może gdzie błąd i tylko bardzo
radykalne rozwiązania mogą zadzialać, jeśli to drugie - specjalistyczne leczenie.

[kim5]

A dlaczego nie możesz go wymeldować?

[aiczka]

Właściciel mieszkania może wymeldować lokatora, ale nie jest to tak proste jak
wymeldowanie siebie. M.in. trzeba udowodnić, że wymeldowany przynajmniej od
dwóch miesięcy nie mieszka w lokalu. Niezależnie od tego (załóżmy, że znajdą się
świadkowie, którzy zeznają nieprawdę), brak meldunku nie oznacza, że nie wolno w
lokalu mieszkać. Żeby pozbyć się niewspółpracującego syna "odgórnie" pani
musiałaby jeszcze uzyskać wyrok eksmisyjny i go wyegzekwować, co można zrobić
jeśli eksmitowany ma się gdzie wyprowadzić.
No, ale to wszystko taka teoria, bo przecież na ogół nikt nie chce w ten sposób
załatwiać spraw z rodziną.

Do autorki: a dlaczego w ogóle zaczęłaś chodzić z synem do psychologów? Co to
były za problemy? I czy byliście wtedy u psychiatry? Piszesz, że "nie jesteście
patologią" ale sytuacja, którą opisujesz, ciągnąca się przez 10 lat(!) jest
patologiczna. Problemy, które zaczęły się 10 lat temu w międzyczasie nawarstwiły
się. Trudno walczyć z nimi teraz, zwłaszcza, że najwyraźniej syn nie czuje z
Tobą więzi, nie ma do Ciebie zaufania, lekceważy. Najwyraźniej robi co chce -
wprowadzenie jakichś nowych zasad na tym etapie - to brzmi trudno. Przydałby się
Wam może mediator (psycholog)- mogłabyś spróbować postawić synowi warunek, że
jeśli chce dalej z Tobą mieszkać, to musicie ustalić pewne zasady. Może
psycholog przydałby się po prostu Tobie, żebyś nauczyła się postępowania z synem.

[maja-i-gucio]

Na wstępie dziękuję za odpowiedzi ;) Wiem że mój post jest dość chaotyczny, lecz
ciężko mi poskładać myśli, a tyle tego w głowie siedzi. Z synem zaczęłam chodzić
do psychologów, gdyż jego zachowanie zaczęło mnie martwić, zaczął pyskować być
niemiły, opuszczał się w nauce. wiem że wina w dużej mierze jest po mojej
stronie, gdyż nie byłam konsekwentna. Zawsze gdy się poprawiał, darowałam mu,
wierzyłam że się zmienia, że wszystko idzie w dobrą stronę. Co do ojca syna to
nie mieszka z nami od 15 lat, a od 5 nie utrzymuje kontaktu, zmienił adres,
telefon, nie wiem gdzie przebywa aktualnie. Nigdy nie dawał dobrego przykładu
dzieciom... Mój drugi mąż (tato najmłodszego syna) przebywa na kontrakcie za
granicą, więc cały problem pozostaje na moich barkach. Mój mąż buntuje się, że
nie będzie dawał pieniędzy na nieroba i łobuza, nie ma najlepszego zdania o moim
synu lecz stara się jakoś mnie wspierać gdy tylko jest w Polsce. I tu się
pojawia kolejny problem, gdyż syn podniósł już nie raz rękę na swego ojczyma,
wykrzykując "g... mi możesz zrobić nie jesteś moim ojcem!"
Wiem że wymeldowanie syna jest dość drastycznym posunięciem, lecz muszę chronić
młodszego, który patrzy na to wszystko...
No a z tym wymeldowaniem to mam ból w sercu lecz prawo jest po stronie syna

[maja-i-gucio]

Jeszcze jedno
Masz rację ta sytuacja to patologia, lecz ciężko się do tego przyznać...
Czy znacie godnych polecenia psychologów - mediatorów na śląsku (okolice
Katowic), może coś przegapiłam.

[sebalda]

Przegapilaś bardzo wiele. Twój syn nieposłuszeństwem reagował na złą sytuację w
domu, czyż nie zbiegło się to w czasie z odejściem ojca? Zamiast wysyłac go do
psychologów, powinnaś poświęcic mu znacznie więcej czasu i uwagi w tym okresie,
to trudny okres nie tylko dla rozchodzących się wspólmałżonków, ale także dla
dzieci. Niewykluczone, że syn Ciebie obwinial o taki stan rzeczy, stad podwójny
bunt. Drugi ojciec najprawdopodobniej nie ułatwial mu życia. Rozumiem postawe
Twojego drugiego męża, który wchodzi w związek z kobieta obarczoną trudnym
dzieckiem, ale czy któreś z Was pochyliło sie kiedykolwiek nad jego sytuacją,
czy dochodziliście, dlaczego on tak reaguje. Reagujecie jedynie na skutki, z
tego co piszesz ani Ty, ani Twój drugi mąż nie reagowaliście na przyczyny. Syn
jest juz niestety zepsuty przez środowisko, zbuntowany, nieprzystosowany i to
drażni Twojego drugiego męża, który teraz, po niewczasie próbuje coś z tym
zrobić, to jeszcze bardziej nakręca spiralę przemocy, bo syn w tej sytuacji
czuje, że ma prawo odmawiac posluszeństwa obecemu w sumie człowiekowi, który
tylko próbuje egzekwowac, a nie pomagać, bo o tym nie piszesz.
Przeraża mnie Twoje podejście do dzieci; z jednej strony chcesz chronić
młodszego syna kosztem starszego, z drugiej myślisz tylko o rozwiązaniach
zewnętrznych, o tym, jak sie pozbyć rodzonego dziecka z domu, żeby sobie
spokojnie zyć. Rozumiem, że starszy dał sie Wam we znaki (nie bez powodu), ale
to wciąż Twój syn. Powinnaś za wszelką cenę starać się odzyskac jego miłość,
okazać mu, że nie jest jedynie problemem, ale też kochanym dzieckiem, może
właśnie terapia miłością mogła rozwiązać problem. Jestem idealistką, a w Waszej
rodzinie może też trochę być tak jak w Balladzie o Januszku, ale ja bym zaczęła
po dobroci, bo zdaje się, że restrykcjami jak do tej pory niewiele wskórałaś.
Żal mi tego chłopaka, cokolwiek złego zrobił. On nie miał łatwo:(

[maja-i-gucio]

A czy myślisz że mnie jest łatwo... To moje dziecko, serce mi się kraja, ludzie
myślą, że jestem egoistką, że myślę tylko o sobie. Nie, ja chcę jak najlepiej
dla moich dziec, nie wiem co mam zrobić, co noc myślę, obwiniam się lecz chcę
zacząć działać!

[burza4]

Powinnaś sama iść na terapię, dla rodzin współuzależnionych bo sama
sobie z tym nie poradzisz.

wbrew poprzedniczce uważam, ze jeśli w grę wchodzą narkotyki i
przemoc, to nie ma zmiłuj. Mądrze kochać dziecko to znaczy również
odciąć się od niego, kiedy tego wymaga sytuacja, bo to jedyne, co
może nim wstrząsnąć na tyle żeby coś ze swoim życiem zrobił.

przyczyny tego stanu rzeczy są nieistotne; przeszłości się nie
zmieni, a tego co jest obecnie nie sposób tolerować. Zresztą nie
sposób usprawiedliwić takich akcji zagmatwanym dzieciństwem. Nie
musisz go wymeldowywać - ale możesz zmienić zamki i określić godziny
powrotu, w ten sposób prawnie jesteś w porządku ale jednocześnie
zabezpieczysz swoje interesy. Twój mąż powinien wrócić do domu, ty
jesteś za słaba żeby się przeciwstawić.

[sebalda]

Kiedy człowiek jest chory leczy się przyczynę choroby, a nie tylko jej skutki.
Nie można powiedzieć, że przyczyny są nieistotne. One sa najistotniejsze.
Kiedy ostatni raz powiedziałaś synowi, że go kochasz? O przytuleniu rozumiem, że
nie ma mowy, ale czasami drobne gesty czułości mogą roztopić nawet najtwardsze
serce, serce zatwardziałego bandyty, a co dopiero własnego syna.
Jestem przekonana, że młodszy syn jest siłą rzeczy w domu faworyzowany, przez
biologicznego ojca i przez Ciebie, bo nie sprawia problemów w przeciwieństwie do
starszego. A dziecka nie powinno się kochać za coś, trzeba je kochać
bezwarunkowo. Rozumiem, że u niego zaszły juz poważne zmiany, że wpadł w złe
towarzystow, bo uciekał z domu, gdzie nie czuł się kochany, z domu przeciwko
któremu się buntuje, rozumiem, że Ci ciężko, ale czy próbowałaś (nie jak był
mały, ale w ciągu ostatnich lat) okazać mu tę bezwarunkową miłość? Zaskoczyć go
nią?
Wymeldowanie czy zmiana zamków tylko pogorszy sytuację, zaogni ją. Syn w
desperacji totalnego odrzucenia może zrobić jeszcze gorsze rzeczy. Jaki jest
jego stosunek do młodszego brata przyrodniego? A jeśli w tej desperacji właśnie
będzie się chciał mścić?
Bardzo mi żal Was wszystkich.

Sebalda!

[blue_romka]

Chyba Cię pogięło! Syn kradnie, podnosi rękę na matkę,
prawdopodobnie bierze narkotyki, a ona ma mu powiedzieć, że go kocha
i okazywać czułość, bo to go zmieni! Sprawy zaszły za daleko, żeby
kilka gestów miało naprawić sytuację, więc nie wypisuj takich bzdur.

Do autorki: z całą pewnością sama ani z radami psychologów-amatorów
typu sebalda sobie nie poradzisz. To forum może pomóc komuś kto się
pokłócił z mężem, ale nie w takiej złożonej sytuacji, jak Twoja.
Musisz zasięgnąć pomocy specjalistów. Nie wiem, czy psycholog dla
syna, czy terapia rodzinna, ale spróbuj znaleźć dobrego specjalistę,
który podejmie się pracy z Wami, względnie wskaże inne drogi. Nie
poddawaj się! Powodzenia!

[triss_merigold6]

Pełnoletniemu uzależnionemu i niebezpiecznemu dziecku nie należy
okazywać bezwarunkowej miłości tylko pozwolić mu ponieść
konsekwencje swoich wyborów.

BTW zrobiłaś porządek we własnym małżeństwie? Ups, nadal syf,
prawda? Więc nie doradzaj innym umęczonym kobietom w taki sposób
żeby im jeszcze bardziej dokopać.

[sebalda]

triss_merigold6 napisała:
>
> BTW zrobiłaś porządek we własnym małżeństwie? Ups, nadal syf,
> prawda? Więc nie doradzaj innym umęczonym kobietom w taki sposób
> żeby im jeszcze bardziej dokopać.

Staram się być wobec Twoich złośliwości pod moim adresem tolerancyjna. Nawet tak
bardzo się nie staram, po prostu jestem tolerancyjna z natury. Czasami niegłupio
prawisz (z naciskiem na CZASAMI)i to też liczy Ci się na plus. Ale Twoje
wycieczki w moją stronę już mnie nudzą i zaczynają lekko irytować. One nijak nie
mają związku z poruszanymi wątkami, więc może mogłabyś je sobie darować. Juz Ci
tu parę osób zwracało na to uwagę, a Ty jak dziecko, ciągle to samo.
Mam prawo do swojej opinii i do jej wyrażania, mam prawo się wypowiadać i nie
mam zamiaru z tego zrezygnować tylko dlatego, że Tobie to przeszkadza, także
wybacz, ale jeszcze nie raz będziesz miała nieprzyjemność czytać moje posty,
choćby nie wiem jak Ci przeszkadzały i choćbyś nie wiem jak się z nimi nie
zgadzała. Takie życie i takie prawa forum:P

[triss_merigold6]

Absolutnie nie oczekuję od Ciebie tolerancji, wiem jakie są prawa
forum. Napiszę wprost - odnosząc się do Twoich wypowiedzi na forum
życie rodzinne - reprezentujesz całokształt postaw, których u kobiet
nie znoszę: destrukcyjnych, niszczących, ugodowych, będących
fatalnym wzorcem dla dzieci, podlanych ideologiczno-religijnym sosem
świętości małżeństwa. Ty mnie nie interesujesz, zbiór liter jaki
pojawia się w necie i odnosi się do sytuacji innych kobieta - tak.
Nie znoszę niedecyzyjności przy jednoczesnym wałkowaniu w
nieskończoność toksycznego układu, dla dzieci toksycznego, bo syf
dorosłych jest mi obojętny. Moje dziecko będzie musiało żyć wśród
ludzi wychowywanych w takich układach rodzinnych, bo matkom było
zbyt wygodnie albo były zbyt tchórzliwe żeby trzasnąć drzwiami.
Niestety.
BTW niedecyzyjne kobiety w realu najbardziej dokopują tym, którym
się udało. Faceci nie, bo olewają albo się boją.

[sebalda]

Masz absolutne prawo miec odmienne poglądy, tak jak ja mam prawo mieć swoje,
odmienne od Twoich. Masz prawo nie lubic mnie tudzież postawy,jaka prezentuję,
ale nie masz prawa zabraniać mi się wypowiadać w sposób, jaki uznam za stosowny.
Oceniając mnie czy inne kobiety tu piszące nie widzisz najwyraźniej, że
przedstawiamy sytuacje z własnego punktu widzenia, opisujemy tylko fragment
naszego życia, nie wgłębiamy się w szczegóły i niuanse. Opisujemy sprawy, które
nam leżą na sercach, które nas bolą, bo to nie miejsce, żeby opisywać tez
pozytywy naszych związków i dobre strony naszych mężów, które wszak nie tak
rzadko jakoś równoważą te negatywy.
Nie powinnaś oceniać innych jednoznacznie ani narzucać rozwiązań, które dla
Ciebie są najlepsze, nie będąc jednocześnie może zawsze najlepsze dla innych
kobiet. Masz zwyczaj dosadnego i nieznoszącego sprzeciwu wyrażania opinii i
właśnie narzucania swoich poglądów, ja, inaczej niż Ty, co najwyżej piszę, co
radziłabym zrobić w danej sytuacji, często dopisując sformułowanie: a może się
mylę.
Masz tylko jeden przepis na kulejący związek: kopnąć męża/partnera w tyłek i
wyrzucić za drzwi. A życie na ogół jest bardziej skomplikowane i nie ZAWSZE
takie rozwiązanie jest najlepsze. Często tak - sama tak doradzam, gdy na
przykład dochodzi nie tylko do przemocy słownej, ale też fizycznej.Oczywiście są
sytuacje jednoznaczne, ale tych jest naprawdę znacznie mniej niż tych bardziej
skomplikowanych i wymagających dogłębnej analizy.

> BTW niedecyzyjne kobiety w realu najbardziej dokopują tym, którym
> się udało. Faceci nie, bo olewają albo się boją.

Nigdy nie dokopywałam nikomu. Nie mam takiego zwyczaju i nie leży to w mojej
naturze. Jeśli ktoś tu dokopuje, to raczej... A już zarzut o dokopywaniu tym,
którym się udało jest co najmniej kuriozalny. Możesz mi wskazać, w którym
miejscu i momencie dokopałam kobiecie, której się udało? W wątku o 20-letnim
synu wyrażam swoją opinię i może jestem NIECO stanowcza w osądach, bo jestem
głęboko przekonana, że tam gdzieś, ktoś popełnił błąd, a teraz zbiera jego
konsekwencje. Mam prawo do takiej opinii, ale też w wielu miejscach zaznaczam,
że może jestem w błędzie.
Czy Ty uważasz się za nieomylną? Bo z Twoich wypowiedzi, nie tylko pod moim
adresem, tak właśnie wynika. Trochę zazdroszczę tej pewności i dobrego
samopoczucia. Ja jednak mam nieco pokory, takiej ludzkiej, niekoniecznie
ideologiczno-religijnej. Ty to nazywasz niedecyzyjnością, a ja właśnie pokorą. I
wcale się jej nie wstydzę. W układach międzyludzkich prawie zawsze dobrze na
niej wychodzę. Jasne, że nie zawsze z mężem, ale to inna bajka;)
Pozdrawiam;)

Kocham po prostu takie teksty

[kicia031]

Ojciec sie ewakuowal z ukladu, kobieta zostaje sama z dzieckiem i
oczywiscie pretensje do niej, ze nie dosc sie starala. A dawca
spermy buja nie wiadomo gdzie i dziecko nie ma nawet jego adresu i
to jest OK.

[sebalda]

Ok. pisałam wszak, że jestem idealistką:) Wiem, że sytuacja może przypominać
historię z filmu Ballada o Januszku, może bardzo się mylę, ale patrzę na
wszystko oczami matki i wolałabym jeszcze próbować ratować sytuację po dobroci,
niż tracić syna na zawsze.
Wyobraziłam sobie taki scenariusz: matka wymienia zamki, wygania wyrodnego syna
z domu, pozbywa się kłopotu. I teraz dwie możliwości: syn odchodzi i znika.
Druga: syn walczy, z pomocą odpowiednich kolegów mści się na rodzinie, bo już
nie ma żadnych oporów, został wszak wyrzucony z domu. Oba scenariusz są
straszne; serce by mi pękło na myśl, że straciłam dziecko, że widząc, jak nisko
upadł, wyobrażałabym go sobie lądującego w więzieniu albo po przedawkowaniu
narkotyków umierającego w rynsztoku. Zemsta mówi sama za siebie.
Syn na terapię z pewnością nie pójdzie. To ślepa uliczka. Zatem mimo wszystko
spróbowałabym jeszcze dotrzeć do jego uczuć.Terapia tak - ale dla bezsilnej matki.

[mamapodziomka]

Tylko, ze terapia dla matki prowadzona jest zazwyczaj w jednym konkretnym
kierunku: syn ma 20 lat, jest odpowiedzialny sam za siebie, wyleczyc sie go nie
da dopoki sam nie bedzie chcial, nalezy wiec pozwolic mu na te samodzielnosc =
przestac dawac pieniadze, jedzenie, mieszkanie.

Wiem, ze nie mozna wymeldowac kogos na ulice, ale jesli sprawy zaszly tak daleko
sprobuj wynajac cos malenkiego, zaplacic czynsz za 6 miesiecy i wyprowadzic
syna. Jest dorosly i pora, zeby to zrozumial, niektorym wbrew pozorom wlasnie
wtedy otwieraja sie oczy.

przykro mi stwierdzić

[wielbicielnaruto]

ale z synem jesteś naiwna. Twój syn sądząc po zachowaniu jest
uzależniony od używek. Gaz to to raczej nie jest. Pomyśl czy to nie
są narkotyki. Teraz druga strona medalu. Twój bezład niszczy resztę
rodziny. Czy ty myślisz, że małe dziecko potrafi sobie poradzić z
takim chorym układem - ojciec nieobecny, matka - dupa wołowa, brat -
narkoman i złodziej? Napisałem specjalnie dupa wołowa - bo dziecko
nie jest w stanie programować w sobie uczuć altruistycznych,
tłumacząc twoje zachowanie. Dziecko się stacza zazwyczaj, kiedy nie
koncentujesz wystarczającej uwagi na nim. Jest to jakby wołanie o
pomoc "zauważ mnie, zauważ moje problemy". Chodzenie po psychologach
niewiele na wstępie pomaga. Wydaje mi się, że twój starszy syn nie
sięgnął jeszcze dna. Wydaje mi się, że najlepsza będzie rozmowa. "W
obecnym układzie twoje zachowanie jest zagrożeniem dla naszej
rodziny. Albo się zmienisz albo ten dom nie będzie już twoim domem".
Na teksty typu" poznałaś gacha a teraz mnie wyrzucasz"
informujemy "sam zapracowałeś na swój los. Jesteś już dorosły i
potrafisz na siebie zarobić. Od ciebie będziemy wymagać więcej.
Skoro nie potrafisz zaakceptować warunków tej rodziny, poznaj smak
życia bez niej".

[mojko-2]

Witaj.
Odpowiadam ponieważ przeszłam coś podobnego. Jest chyba jeszcze gdzieś w
archiwum wątek " nie wpuściłam 15 latki do domu" czy jakoś tak.
Przede wszystkim nie zadręczaj się że jesteś winna. Prawdopodobnie popełniłaś
wiele błędów i one od jakiegoś czasu mszczą się na tobie w postaci zachowania
syna . Wiem jak bardzo to boli ale wiem też , że jeśli chcesz mu pomóc musisz
pozwolić mu ponosić konsekwencje swoich czynów.
Jeśli w grę wchodzą narkotyki to na litość boską nie słuchaj porad typu:
"przytul do serca i powiedz że kochasz". Na to przyjdzie czas jak twój syn
będzie zdrowy .
Moja córka nie była pełnoletnia więc nie mogłam zamknąć przed nią drzwi ale
mogłam wywieźć ja na leczenie . Tak zrobiłam , sama tez przeszłam terapię DDA.
Twój syn ma 20 lat. Jeśli się nie uczy i nie pracuje, podnosi na ciebie rękę ,
terroryzuje was (ciebie i młodszego syna ) powinnaś zamknąć przed nim drzwi.
Z narkotyków można się podnieść tylko gdy sięgnie się dna ( dla każdego to dno
jest w innym miejscu).
Powinnaś mu spokojnie, powtarzam spokojnie zakomunikować , że albo wyjedzie na
leczenie do ośrodka albo ma się spakować i wyprowadzić . Daj mu termin i po tym
terminie spakuj jego rzeczy , zmień zamki i wytrzymaj.
Kiedy moje córka uciekła z ośrodka i przez sześć dni nie dawała znaku życia , a
ja umierałam z niepokoju i sama jej szukałam , terapeuta stwierdził że nie
powinnam jej szukać , bo ona nie liczy się z moimi uczuciami, nie obchodzi jej
co się będzie działo ze mną kiedy ona nie daje znaku życia.
Ten człowiek przez 20 lat był narkomanem, upadł tak nisko że mógł tylko umrzeć
lub się podnieść. Udało mu się , ma rodzinę ,skończył studia.... Wiedział o czym
mówił.
Zajmij się sobą . Wszelkie zmiany relacji między ludźmi powinno się rozpoczynać
od zmiany samego siebie.
powodzenia

[nikusica]

Podobna sytuacje mam w domu rodzinnym,chodzi o mojego brata mama nie moze go
wymeldowac bo mieszka za granica ale policja powiedziala ze owszem mozna takiego
toksycznego wymeldowac nawet jesli nie ma "zastepczego lokalu do zamieszkania" z
taka sprawa idzie sie do sadu.Ja wiem...przykre z wlasnym synem sie po sadach
wloczyc...ale ponoc taka droga mozna to zakonczyc.

[nikusica]

Nie wiem jak u Ciebie na osiedlu ale u mnie czesto byl pan "dzielnicowy"moze
takiego kogos mozna by sie bylo popytac co mozna zrobic i jak ,w takiej sytuacji.

[e.mama.s]

Przypomina mi to histori mojej ciotki. Jej syn narkoman/wyleczony
już nie żyje miał 40 lat. Za póżno zdecydowal się na odwyk, organizm
był zniszczony. Też wychowywal się bez ojca, odznaczał się wybitną
inteligencją, ciocia nie poświęcała mu dużo czasu. Też kradl z domu
był agresywny a ciocia nie miała odwagi wyrzucić go z domu. terapeuta
(od narkomanów) powiedział jej kiedyś, że narkomanem jest się całe
zycie, żeby zamkneła przed min drzwi, musi stoczyć sie na dno aby
coś zrozumieć. Gdzieś na polnocy Polski jest dobry ośrodek leczenia
narkomanów, ciocia w końcu zawiozła tam Sebka ale było za póżno,
niestety.

[sebalda]

Ale tutaj chłopak nie jest jeszcze narkomanem i pewnie daleko mu do tego, matka
napisała tylko: "jestem prawie na 100% przekonana, że wącha gaz". Jeśli chodzi o
wąchanie, to słyszałam raczej o kleju, choć o gazie też, ale to zdarza sie
raczej młodszym dzieciakom i z tego co wiem, mimo że bardzo niezdrowe, nie
prowadzi wprost do uzależnienia. Może być początkiem, ale nie musi i nie znaczy,
że chłopak już jest cieżkim narkomanem. Myślę, że tutaj jeszcze daleko do tego
dna, o którym była mowa. Może nie trzeba czekać aż do niego sięgnie. Może jednak
jest jeszcze szansa na ratowanie bez drastycznych kroków. Może, może... To
pobożne życzenia, wiem, ale czyż nie byłoby lepiej spróbować jeszcze podać mu
pomocną dłoń. Tu bardzo by się przydał jakiś dorosły autorytet. Może przyjaciel
rodziny, wuj jakiś, ktoś mądry i rozsądny, a nie zdesperowana (co zrozumiałe)
matka i niechętny (co też zrozumiałe) ojczym. Może mądry ksiądz, może terapeuta.
Może na początek ultimatum: albo dajesz sobie pomóc, albo wymieniamy zamki.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Wydaje mi się, że w opisanej przez Panią sytuacji należy oddzielić przeszłość od
teraźniejszości. Nie oznacza to, że przeszłość nie jest ważna. Czyli nie
zachęcam do braku refleksji nad przyczynami takiej sytuacji. Wygląda na to
jednak, że teraz musi Pan reagować na to co się dzieje obecnie. A z tego co Pani
napisała, dzieje się przemoc w różnych formach. Bardzo niewielki wpływ ma Pani w
tej chwili na zachowania swojego dorosłego już syna. W tych bardzo trudnych
okolicznościach musi Pani jednak działać i łączyć pozycje matki z pozycją osoby
dorosłej przeciwstawiającej się zachowaniom antyspołecznym, na które nikt nie
powinien się godzić i na nie przyzwalać.
Ponieważ jest w tym wszystkim konglomerat uczuć, z którymi sobie trudno radzić,
a to dzieje się w Pani i z Panią, warto zwrócić się o pomoc do fachowaca.
W okolicach Katowic polecam psychoterapeutę Beatę Wolną - Rojek. Jest ona
specjalistą również o terapii rodzin. Kontakt do niej znajdzie Pani na liście
certyfikowanych psychoterapeutów Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Można też udać się do Ośrodka Interwencji Kryzysowej, które są przy dużych
miastach w całej Polsce. Ale to podaję jako drugą propozycję.
Konsultacja czy nawet terapia pozwoli Pani prawidłowe rozeznanie się w obecnej
sytuacji oraz na konstruktywne zajęcie się przeszłością, tak aby mogło to pomóc
Pani obecnie. Proszę nie zwlekać. Również ze względu na syna, któremu Pani
postawa wobec niego może pomóc. Agnieszka Iwaszkiewicz