ja, on i jego córka

[cys666]

Proszę o pomoc. Nie wiem już co mam robić, spotykam się z kimś od
roku. Moi rodzice na początku przeciwni związkowi(konserwatywni),
później zdołali go zaakceptować. Ja mam 22 lata, mój partner 30. Ja-
studentka, z dobrego domu, wierząca itd... On po rozwodzie i z 5-
letnim dzieckiem. Rodzice nie wiedzą o tym że on miał kiedyś żonę i
że ma córkę. Boję się powiedzieć prawdę, ale wiem, że to się może
kiedyś wydać, ba, napewno się wyda. Boję się ich reakcji, że się
załamią itd ... Kocham partnera, jednak mam już czasem dość,
oszukiwanie rodziców, życie w ciągłym stresie, poza jego rodzice nie
za bardzo akceptują nasz związek, twierdzą że jestem za młoda dla
niego i wogóle to związek bez przyszłości. Co ja mam robić, czuję,
że pomimo, że bardzo kocham chłopaka to nasze uczucie słabnie przez
cała tą niezdrową sytuację.

[bradz]

jednak mam już czasem dość,
> oszukiwanie rodziców,

Napisałaś, że masz dość, więc nie oszukuj. To na pewno trudna
decyzja. No chyba, że uważasz, że i tak sie rozstaniecie, to może
wtedy mogłabyś rodzicom tego nie mówić, bo i po co?
I tak będą rozgoryczeni, że im nie zaufałaś i nie powiedziałaś od
razu. Wbrew pozorom i strachowi prawda jest oczyszczająca i daje
wolność. Dorosłe decyzje - dorosłe konsekwencje
Ja tak radzę

[burza4]

wiesz, w tej sytuacji to nie rodzice są problemem a przeszłość
twojego faceta. Rodzicom po prostu trzeba powiedzieć - i tyle. Muszą
to przyjąć do wiadomości, nikt ich przecież o zgodę nie pyta.

swoją drogą - ich reakcji się nie dziwię, sama zakosztowałam tego
miodu i wiem, że związek z facetem z dzieckiem to bardzo
skomplikowana sprawa

[cys666]

Tzn? Mogłabyś mi powiedzieć jakie są Twoje doświadczenia? Negatywne?
Wiesz, on widuje się z dzieckiem w co drugi weekend, nawet to uważam
za trudne i męczące.

[marzeka1]

Nawet to uważasz za trudne i męczące???? tzn. mając dziecko z inną kobietą, ma je teraz wysłać na książyc lub uważać, że nie ma jej/go???? Przecież jeżeli wiążesz się ze starszym od ciebie o 8 lat mężczyzną, po rozwodzie i z dzieckiem, to bierzsz go z całym dobrodziejstwem inwentarza. Po tym co napisałaś, jakos nie dziwię się, że jego rodzice mają opory wobec ciebie.
Pamiętaj, to dziecko będzie obecne zawszde w waszym życiu, będzie płacił alimenty do końca nauki dziecka (czyli nawet do końca studiów), będzie się spotykał. Albo to akceptujesz, albo nie.

[cys666]

Mogłabyś być trochę bardziej uprzejma! Nie chcę nikogo wysyłać na
księżyc po prostu jest to dla mnie nowa sytuacja bo mieszkamy razem
od pół roku. Zanim zaczniesz na kogoś najeżdżać to pomyśl trzy razy
i jego rodzice nie mają oporów związanych z tą sytuacją wogóle żal
mi Ciebie - marzeka1! Wyładowuj swoją agresję gdzie indziej.

[marzeka1]

Nie najeżdżam, a widocznie z agresją na forum się jeszcze nie spotkałaś. To dziecko będzie po prostu obecne w waszym życiu, a ty piszesz,że mieszkając z facetem pól roku, już to ci przeszkadza.
Przeczytaj jeszcze raz swój pierwszy post: tam napisałaś, że jako wierząca osoba,masz opory, że okłamujesz swoich rodziców, oraz napisałaś o tym, że JEGO rodzice ciebie nie akceptują.Cóz życie twoje, tylko dziecka żal(partnera dziecka, nie ciebie)...straszny dzieciak z ciebie,zahowujesz się jak nastoletnia pannica której ktoś zwrócił uwagę, strzelaj sobie dalej fochy.

[marzeka1]

Zachowujesz...

2 weekendy w miesiącu? Malutko

[triss_merigold6]

Umiarkowanie aktywny ojciec z Twojego faceta...
Skoro konsekwencje wynikające ze związku z dzieciatym mężczyzną
wydają Ci się trudne to daj spobie spokój i znajdź kogoś w swoim
wieku. Wyobraź sobie, że dziecko ma prawo do ojca i ma pełne prawo
oczekiwać, że: ojciec będzie na przedszkolnych/szkolnych
uroczystościach; będzie czasem brał zwolnienie na okres choroby
dziecka; będzie z dzieckiem spędzał część wakacji i świąt; będzie
uczestniczył w podejmowaniu decyzji wychowawczych i finansowych etc.
Przybliżę Ci przykładem: jest niedziela wieczór i Twój facet dostaje
telefon, że dziecko chore a matka nie może wziąć zwolnienia. Psim
obowiązkiem ojca jest wówczas zająć się chorym dzieciakiem, jechać
do lekarza, podać leki itd. a Twoje fochy są niestosowne.

[verdana]

Prawdę mówiąc, jeśli już teraz uważasz, ze jest to trudne i meczace, to
radziłabym sobie odpuścić i znaleźć kogo innego. Dziecko będzie zawsze obecne w
życiu Twojego faceta, nawet gdy będziecie mieli wspólne dzieci - i powinnaś
pamiętać, ze będzie równię ważne co Ty i Wasze wspólne dziecko. Bedzie zawsze
miało prawo do uwagi, czasu i wizyt ojca, do jego troskliwości, do tego, by w
razie konieczności ojciec zajął sie nim na stałe. Bedzie z ojcem przez część
wakacji. Nie wykluczone, ze pojawi sie na święta, albo ojciec będzie chciał z
nim pobyć jeden dzień świąt w jego domu.
Jesteś na to przygotowana? Nie zatrujesz życia dziecku i ojcu? Nie będziesz
probowała ich od siebie odsunąć i zaakceptujesz fakt, ze dziecko w każdej chwili
może pojawić sie z problemami w Twoim domu i że ojciec dziecka może czasem
uznać, że jego problemy stoją na pierwszym miejscu?

[chalsia]

się zgadzam - jak dwa weekndy w miesiącu są trudne do zniesienia, to
lepiej sobie odpuścić ten zwiazek, bo lżej i latwiej nie będzie..
A tak w ogóle to jest takie forum "macochy"

[burza4]

cys666 napisała:

> Tzn? Mogłabyś mi powiedzieć jakie są Twoje doświadczenia?
Negatywne? > Wiesz, on widuje się z dzieckiem w co drugi weekend,
nawet to uważam > za trudne i męczące.

oczywiście, że negatywne. I nie znam nikogo, ktoby miał pozytywne.

Bo tez jest to jedna z najcięższych sytuacji w związkach. Prawie
same takie związki mam w otoczeniu - i wszędzie przeszłość stanowi
problem. Zazwyczaj bardzo poważny problem. Dlatego własną córkę
chciałabym przed tym ochronić, szczególnie jeśli byłaby w wieku
który daje możliwość wyboru. Dla młodej dziewczyny to ogromne
obciążenie, paradoksalnie - im facet jest lepszym ojcem, tym większe.

[z_lasu]

> oczywiście, że negatywne. I nie znam nikogo, ktoby miał pozytywne.

Niby dlaczego to takie oczywiste? Pozwolę sobie przywołać tutaj
wątek z "Macoch", z którego widać wyraźnie, że niekoniecznie musi to
być doświadczenie jednoznacznie negatywne.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14479&w=65713578&a=65713578
Dla mnie jest nawet w pewnym sensie pozytywne.

Natomiast nie neguję absolutnie tego, że jest to doświadczenie
bardzo trudne. Myślę, że w pewnym sensie (ale tylko w pewnym) można
to porównać do decyzji o macierzyństwie. Macierzyństwo też nie jest
lekkie, łatwe i przyjemne i należy bardzo dobrze przemyśleć decyzję
o zostaniu matką. Ale to nie znaczy, że jest wyłącznie pasmem udręk!
Coś za coś. Ważne, żeby podjąć tę decyzję świadomie.

[burza4]

z_lasu napisała:

> > oczywiście, że negatywne. I nie znam nikogo, ktoby miał
pozytywne.
>
> Niby dlaczego to takie oczywiste?

ja mówię o własnych, realnych znajomych, i realnych obserwacjach.

porównanie do macierzyństwa jest wg mnie wyjątkowo nietrafione.
Swoje dzieci się kocha instynktownie, bez względu na wszystko,
wychowuje po swojemu. Cudzego - nie. To z nielicznymi wyjątkami
prawie wyłącznie dodatkowe obciążenie, którego nie równoważy miłość
rodzicielska. To bardziej podobne do sytuacji, kiedy ktoś musi
utrzymywać częsty kontakt z teściową, która ma przemożny wpływ na
wszelkie plany i związek.

I ma co ukrywać, przeszłość jest garbem na plecach a nie wartością
dodaną.

[z_lasu]

Tego się właśnie obawiałam... Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, żeby
porównywać uczucia do pasierbów z uczuciami do własnych dzieci.
Dlatego nie porównywałam tego do macierzyństwa, tylko do DECYZJI o
macierzyństwie. Wiadomo, że życie z dziećmi jest trudniejsze, niż
życie bez dzieci. Zawsze - niezależnie od tego, kto te dzieci
urodził. Ale dla większości ludzi sam fakt, że będzie trudno, nie
jest wystarczającym powodem, żeby z czegoś (np. z macierzyństwa)
rezygnować. Będzie trudniej - to fakt. Tylko co z tego? Ja się na to
zgadzam, żeby było trudniej, bo mam po temu jakieś powody. Inne, gdy
decyduję się na własne dzieci, a inne, gdy decyduję się na związek z
mężczyzną-ojcem.

Akurat dla mnie ani teściowa, ani pasierbowie garbem nie są, a
doświadczenie "macochowania" zdecydowanie nie jest doświadczeniem
negatywnym. Jak widać po przytoczonym wątku nie tylko dla mnie. Nie
podejmuję się szacować czy jesteśmy w większości, czy w mniejszości -
chodzi tylko o to, że nie jest to takie oczywiste.

Pozdrawiam i życzę spokojnych, rodzinnych świąt.

[kicia031]

> I ma co ukrywać, przeszłość jest garbem na plecach a nie wartością
> dodaną.


Zupelnie niepotrzebnie generalizujesz - dla ciebie nie jeste
wartoscia dodana, a dla mnie na przyklad tak - szukalam mezczyzny,
ktory ma juz dziecko na swojego partnera i z takim mezczyzna sie
zwiazalam - bo chcialam miec duza rodzine. I o ile moge wielu rzeczy
w moim zwiazku zalowac, to na pewno nie tego, ze mam fajna
pasierbice!

cys666, uważasz za trudne i męczące...

[z_lasu]

to, że ON widuje się z dzieckiem w co drugi weekend??? A na czym
polega Twój problem, bo nie bardzo rozumiem?

Do tego co napisała triss_merigold dodam jeszcze, że to dziecko
będzie z Wami już zawsze - do końca świata. To nie będzie jakaś
sytuacja przejściowa, którą można przetrzymać. Jeśli nie akceptujesz
w pełni faktu, że on ma dziecko i/lub nie akceptujesz tego dziecka,
to nie ma sensu się w to pakować. Trzeba też zawsze liczyć się z
sytuacją, że Twój mężczyzna nagle może zostać ojcem całodobowym -
nie koniecznie zaraz dożywotnio, ale choćby na jakiś (dłuższy) czas.

I jeszcze jedno - zawsze będzie też z Wami jego ex, jako matka jego
dziecka. Nie da się jej "amputować". Warto więc zapoznać się
wcześniej DOKŁADNIE z sytuacją.

Tak naprawdę to, czy taki zawiązek się uda, zależy od dojrzałości
wszystkich zaangażowanych osób: Twojej, jego i jego ex. Osobiście
uważam, że dojrzałość nie ma nic wspólnego z wiekiem. Ale skoro
okłamujesz rodziców, bo boisz się ich reakcji, to chyba nie jesteś
jeszcze całkiem dorosłą kobietą.

[iwucha]

Miłość - moim prywatnym zdaniem - sama w sobie zakłada, że kocha się
nie ZA coś (bo "za coś" kochać jest łatwo i przyjemnie), ale POMIMO
czegoś. A juz zwłaszcza takie założenie ma chyba miłość
chrześcijańska, czyli coś, w czym - jak wspomniałaś - Cię wychowano
i przynajmniej teoretycznie powinno byc dla ciebie normą. Fajnie,
gdy nie ma "balastu"(?) w postaci choroby, kalectwa, ex-żony,
dziecka, alimentów, bezpłodności, nagłej rezygnacji z wyjazdu na
długo planowane wakacje. Wtedy jest super-hiper. Tylko jest pytanie:
czy MIŁOŚĆ kwitnie, czy ROMANS, ZAKOCHANIE kwitnie? Bo te trudne
sytuacje są sprawdzianem Waszej miłości, a nie - wylegiwanie sie na
goracej plaży sam na sam patrząc sobie głęboko w oczy. Zastanów się,
czy stać Cię na taką miłość (która faktycznie jest trudna i możesz
jej zwyczajnie nie sprostać, do czego masz pełne prawo), czy nie
lepiej odpuścić bez poczucia winy dla dobra jego, dziecka i swojego
własnego? Nie każdy musi dawać sobie z tym radę, ale jak juz w to
wchodzi to powinien liczyć się ze sporymi trudami, których jednak
samymi chęciami pokonac się nie da, bo trzeba nastawic się na
konkretny wysiłek, który w Twoim wypadku oznaczałby "przyspieszone
dojrzewanie", a tym samym rezygnację z pewnych przywilejów młodości
i beztroski, pracę nad relacjami z ukochanym, jego dzieckiem, jego
ex, Waszym potencjalnym dzieckiem i jego przyrodnim bratem/siostrą,
Twoimi rodzicami, teściami...- jesli sie faktycznie kocha, to trzeba
to poukładać na tyle na ile się da. Zastanów się, czy jest w Tobie
gotowośc i siła na taką pracę.