Zwykli Polacy patrzą na Żydów, czyli co myślimy...

Zwykli Polacy patrzą na Żydów, czyli co myślimy...

[sibeliuss]

Tyle setek lat mieszkali obok, ale nie razem. Nic o nich nie wiemy i
chyba nie chcemy wiedzieć, oni też nie tęsknią. To o czymś świadczy.
Te wycieczki, które wpadają do Polski, obejrzą kilka miejsc i
znikają, bo ich Polska nie interesuje. To wrogi kraj, gdzie żyli ich
przodkowie, a potem Polacy z Niemcami ich wykończyli. Nie ma
potrzeby dialogu, ciekawe dlaczego.

Nie ma dialogu, ciekawe dlaczego, hie, hie, hie

[piotrek410]

Znowu walenie jakimis stereotypami. Moj dziadek, przed wojna
wlasciciel wielkiego gospodarstwa rolnego pod Warszawa, mial z
Zydami bardzo dobre uklady i zyl z nimi w przyjazni. Korzystal z
pomocy Zydow rzemieslnikow i handlarzy, jego dzieci przyjaznily sie
z dziecmi tych Zydow lub chodzily z nimi do szkoly. To wiejska
biedota w czasach kryzysu dala sie zindokrynowac endekom, tudziez
takim “autorytetom moralnym” jak swiety (hie, hie) Maksymilian
Kolbe, ze za wszystko co zle w Polsce odpowiedzialni sa jakoby
Zydzi. Potem ta wiejska biedota juz dobrze wiedziala co robic z
Zydami kryjacymi sie po lasach… Dzisiaj dumni potomkowie tamtej
wiejskiej biedoty i bardzo patriotyczni jak zawsze endecy, chetnie
dostarczaja nam argumentow dlaczego to niby wciaz mamy nienawidziec
tych Zydow.

Nie ma wiec dialogu, bo jest STRACH…

Przyklad sprzed kilku lat. Zydowka z zagranicy odwiedza dawne
gospodarstwo swoich rodzicow. Oprowadza ja chlop, ktory tam przed
wojna pracowal. Kobieta staje nad studnia, o ktorej jej matka ciagle
opowiadala, ze miala pieknie rzezbiona cembrowine, wiec mowi: “Och,
to ta studnia!!”
Na to chlop, z pewnym ociaganiem: “Tak, to ta studnia. Jak zobaczyli
pani wujka w czasie zniw w zbozu, to zaraz go wszyscy gonili, a jak
nie mial gdzie uciekac to wskoczyl do tej studni i tam zwalili na
niego te kamienie i utopili“.

Ta Zydowka nic o tym nie wiedziala. Uciekla stamtad i do Polski juz
wiecej na pewno nie przyjedzie… Nie bedzie dialogu…

75mld$ - tyle rządają, poza tym są b. fajni

[nieliniowy]

też ich lubię

żądają, sorry, pośpiech :))))

[nieliniowy]

oops!

[piotrek410]

Prezydent kraju, w ktorym mieszkalo nie tak dawno 3 miliony
zgladzonych Zydow, postepuje prawidlowo uczestniczac w zydowskich
uroczystosciach upamietniajacych pamiec tych ofiar.

Zwykli Polacy patrzą na Żydów, czyli co myślimy...

[orcas]

Mielismy mniejszosci w 1939. Kosztowalo nas to duuuuuuzo!

[piotrek410]

Masz oczywiscie na mysli te mniejszosc, ktora nie umiala pisac i
czytac, a mimo to przejela wladze...

w TVP historia powiedziano o milczeniu Żydów

[applebaum]

-wpływowych Żydów z USA wobec holokaustu pomimo dramatycznych apeli Rządu
Londyńskiego.
Przy okazji wspomniano o tym iz w pomoc Zydom zaangażowanych było do miliona
Polaków (to tak apropos plugawych oskarżeń" heroicznego pokolenia) . A tak
przy okazji jak to sie ma do postawy Zydów na Kresach . Pomimo poszukiwan
udało mi siedotrzec do zaledwie kilku przypadków pomocy udzielanej Polakom - w
tym ŻADNEGO w pełni udokumentowanego a tam takie kary jak Polakom w GG nie
groziły ... .

[piotrek410]

Czego sie spodziewales od Zydów na Kresach, ktorych nawet liczniej
niz Polakow wywozono na Sybir? Przeciez to byla czesto ta
znienawidzona przez bolszewikow "burzuazja". A komunisci,
czlonkowie KPP, byli nawet specjalnie poszukiwani w celu ich
likwidacji.

[anarchyintheue]

No tak szczególnie na poczatku sowieckiej okupacji - a MASOWE dzikie zbrodnie na
Polakach dokonywane były przez krasnoludki . Kiedy juz wywieźli bogatych Polaków
to wywozili takze swoją "burżuazję" ale nawet w ostatnich dniach przed samym
wkroczeniem hitlerowców mordowali więźniów . Polacy byli pod okupacja niemiecką
znacznie bardziej przesladowani a uratowali kilkaset tys Zydów .

[piotrek410]

Chcesz z paru incydentow, gdzie komunistyczne bojowki (moze nawet i
zdominowane przez Zydow) atakowaly polskie wojsko, uchodzcow lub
mieszkancow, uczynic MASOWE mordy? Czyzby po to, zeby usprawiedlwiac
np Kielce?

Skala wspolpracy malej liczby Zydow z sowieckim najezdzca byla dla
Polakow drażniąca (pisal o niej Jan Karski w swoim raporcie), ale
trzeba pamietac, ze tych Zydow komunistow byl bardzo maly procent i
byli oni tak samo pogardzani przez religijne zydowskie spoleczenstwo
pozostajace w gminach zarzadzanych twarda reka, jak przez Polakow
katolikow.
Z doswiadczen mojej rodziny wiem jaka to byla skala wspolpracy i
wiem, ze choc byla ona drazniaca (donosicielstwo, rabunek) to nie
byla ona “mordercza”.

Z tym "kilkaset tysiecy Zydów", jakoby uratowanych przez Polakow, to
tez ciekawy ODLOT...

[bolo-and-more]

Po 17 września: zamordowani oficerowie

Ryszard Pedowski, szwagier autora cennego dzieła o Polsce w drugiej wojnie
światowej Poland�s Holocaust - Tadeusza Piotrowskiego, przytoczył fakt
zamordowania dwunastu polskich oficerów przez Żydów w Grabowcu (powiat
Hrubieszów, woj. lubelskie). Według Pedowskiego polscy oficerowie zostali
zamordowani w piekarni bogatego Żyda grabowieckiego, zwanego Pergamen. Następnie
inny Żyd, znany w miejscowości jako "Kuka" (woziwoda) przetransportował ciała
dwunastu polskich oficerów na cmentarz i tam zostawił je w rowie. Ciała
zamordowanych nie miały nic na sobie poza bielizną. Gdy je znaleziono na
cmentarzu następnego dnia, mieszkańcy zapewnili zamordowanym chrześcijański
pogrzeb. Później doszło do otrucia "Kuki" jako potencjalnego niewygodnego
świadka. Według Ryszarda Pedowskiego zarówno dwunastu polskich oficerów, jak i
woziwodę zamordowali miejscowi biedni grabowieccy Żydzi, sympatyzujący z
komunistami (wg T. Piotrowski, Poland�s Holocaust, Jefferson, North Carolina
1998, s. 55).

Profesor Tadeusz Piotrowski akcentował, że sprawa grabowieckiej zbrodni na
polskich oficerach powinna być poddana szczegółowemu śledztwu. Zapytajmy więc,
czy zajął się już nią, albo kiedy się nią zajmie Instytut Pamięci Narodowej?

Sprawa zbrodni w Grabowcu o roli otrutego świadka zbrodni - Żyda "Kuki" została
poddana również w nadesłanej do mnie relacji Bolesława Boratyńskiego z Grabowca.
Podkreślał on, że przyczyną zlikwidowania "Kuki" było to, że on rozpowiadał o
całej sprawie, i uskarżał się, że dostał za mało pieniędzy za swe usługi w
zbrodni (wg relacji B. Boratyńskiego z 30 grudnia 1999, znajdującej się w moim
posiadaniu). Boratyński akcentował w swej relacji, że fakty o zbrodni na
polskich oficerach są znane i pamiętane przez mieszkańców Grabowca.

Istnieją rozliczne rozproszone informacje informujące o przejawach brutalnego
traktowania polskich oficerów i żołnierzy (aż do zabójstw włącznie) ze strony
zbolszewizowanych Żydów. Na przykład Julian Grzesik pisał w wydanej w 1989 roku
w Lublinie książce Alija o martyrologii Żydów europejskich, iż: Znane były
przypadki rozbrajania przez Żydów polskich żołnierzy, a niekiedy nawet ich
zabójstw. O zabójstwie w 1939 r. sierżanta, który odmówił oddania broni Żydowi,
piszący tę relację posiada informacje z pierwszej ręki. J. K. Kuncewicz
wspomniał na łamach Tygodnika Kulturalnego 7 maja 1989: 23 września zostaliśmy
otoczeni przez czołgi sowieckie i przepędzeni do młyna w Hrubieszowie. Otoczeni
przez miejscowych milicjantów-Żydów, którzy w sposób bardzo ordynarny
wykazywali, kto jest władzą (...) Gros oficerów i podoficerów, którzy nie
zaryzykowali ucieczki jest na wykazie katyńskim. Wielu Żydów, nie tylko
komunistów, zapełniło wkrótce etaty w sowieckiej administracji, pomagając NKWD w
wyłapywaniu oficerów i pracowników polskiej administracji.

Wstrząsającą relację wymagającą dalszych archiwalnych potwierdzeń, nadesłał do
mnie we wrześniu 1999 ksiądz Paweł Piotrowski z Curitiby w Brazylii. Pisał w
niej m. in.: Przez kilkanaście lat, pracując w Rio de Janeiro, byłem kapelanem
koła tamtejszych Kombatantów Polskich - 9 PK. Przez długi czas ich prezesem był
pan Janusz Pawełkiewicz. W 1939 roku dowodził tylną strażą jednego z polskich
zgrupowań wycofujących się na południowy wschód. Nie mogę, niestety, przytoczyć
tu dokładniejszych danych, ale wiem, że znajdują się one w londyńskim archiwum,
które przez lata sporządzano na podstawie zeznań uczestników walk - żołnierzy
polskich - na różnych frontach II wojny światowej.

Wspominał, jak bardzo burzył się na widok transparentów na cześć wybawicieli ze
Wschodu, którzy jeszcze na te tereny nie wkroczyli. Oddział, którym por. Janusz
Pawełkiewicz dowodził, oderwał się od głównych sił, pozostał w tyle, tak, że
stworzyła się luka między nim a zasadniczymi siłami. Widocznie ten fakt
wprowadził w przekonanie mieszkańców Chełma, że nie ma już polskich sił, że
wszystkie uciekły. Po wejściu do miasta oddział pana Pawełkiewicza skierował się
do miejscowej szkoły i zdumieni żołnierze znaleźli tam scenę wstrząsającą: na
podłodze sali szkolnej leżało dwanaście ciał oficerów polskich przybitych do
podłogi długimi gwoździami poprzez oczy i głowę. Żołnierze znaleźli woźnego i na
pytanie: "kto to zrobił?", usłyszeli odpowiedź: "Żydy". Na pytanie: "gdzie oni
są?", woźny odpowiedział: "Tu, na tej ulicy same Żydy mieszkają".

Pragnę dodać, że pan Janusz opowiadał o tym wydarzeniu wobec świadków, a
dokładniejsze dane będzie można znaleźć we wspomnianych archiwum w Londynie
(...) (tekst nadesłanej do mnie relacji ks. Pawła Piotrowskiego był drukowany w
dziale "Polski holocaust - relacje "Naszej Polski" z 15 września 1999).

Prezes Towarzystwa Przyjaciół Frampola Ryszard Jasiński przytoczył w
publikowanej przez niego relacji o "frampolskim wrześniu 1939 r." fragmenty
pamiętnika Jerzego Czerwieńca-Czerwińskiego, opisującego tragiczne wydarzenie z
końca 1939 roku: 29 września na posterunek, czy komendę "Czerwonej milicji",
również znajdujący się w szkole - dwóch Żydów doprowadziło podchorążego WP w
stopniu plutonowego powracającego zza Buga przez Frampol za Wisłę. Tam
urzędujący członkowie milicji z jej komendantem A. R. "Nuchymem" w czasie
przesłuchania zażądali zdjęcia orzełka z czapki i zerwania naramienników z
dystynkcjami plutonowego WP. Podchorąży odmówił - a kiedy komendant A. R. chciał
mu je zerwać siłą, atakowany podobno uderzył "Nuchyma" w twarz. Rozwścieczeni
milicjanci zakłuli podchorążego bagnetami, a najwięcej znęcał się nad nim sam
komendant. Tak zginął, nie na linii frontu od kuli wroga, ale kainową ręką
zamordowany plutonowy podchorąży WP Wincenty Panasiuk, student Uniwersytetu
Warszawskiego, urodzony w 1912 r. w Opatowie (...) W nocy, w strachu przed
mieszkańcami Frampola, wywleczono zamordowanego na tzw. "księże pole" i w jego
części północno-wschodniej (za obecną hydrofornią) wykopali dół i tam wrzucili
zwłoki, a dla zatarcia zbrodni zakryto je martwym koniem (...) i dopiero potem
zasypano ziemią, zacierając dobrze ślady (...). Student Wincenty Panasiuk z
Opatowa miał w przyszłości zostać nauczycielem, a jak na ironię zamordowano go w
szkole we Frampolu (...) Po roku, gdy wydobywano zwłoki żołnierza z dołu hańby,
spod padłego z głodu ułańskiego konia, gdzie ukryli go po "wieczne" czasy
mordercy, mundur wskazywał na bardzo liczne rany na ciele (cyt. za R. Jasiński,
Frampolski wrzesień 1939 rok - cd. w gazecie regionalnej Towarzystwa Przyjaciół
Frampola "Wokół Frampola", lipiec 1998, nr 3, s. 20, 21, 22).

Inżynier Michał Ławacz w nadesłanej do mnie relacji z 29 lipca 1999 r. opisał
wstrząsający fakt zamordowania, dosłownie na jego oczach, młodego polskiego
żołnierza przez grupę żydowskich milicjantów w Chełmie. Jak wspominał inż.
Ławacz: W dniu - nie pamiętam już którym - wjazd do Chełma czołgów radzieckich
przez przystrojone bramy z kwiatów itp. wykonane przez Żydów. Serdeczne witanie
czołgistów, a następnie Sołdatów przez Żydów. Żydów opanowuje euforia. Nagle
wszyscy Żydzi od wyrostków do lat ok. 40 mają opaski czerwone na rękawach. Już
rządzą na ulicy jako milicja. Prawie wszyscy uzbrojeni w karabiny, pałki,
bagnety, noże. Żądni krwi i mordu. Cel widoczny - szukanie ofiary. Było to w
godzinach popołudniowych, ok. godz. 18.00. Byliśmy świadkami, jak zgraja około
10-15 wyrostków żydowskich, zaatakowała młodego żołnierza na ulicy, którą
przechodziliśmy - przy pomocy noży, pałek, bagnetów. Każdy Żyd chciał mieć swój
udział w mordzie. Napadli na niego całą grupą, gdy szedł sam ulicą. Stało się to
około 50 do 100 metrów przed nami. My też szliśmy w tym samym kierunku co ten
żołnierz. Widząc to wszystko i słysząc głosy zabijanego i Żydów poczułem się
słabo i zemdlałem. Ojciec wciągnął mnie do bramy kamienicy (...). Z bramy
zaciągnięty zostałem na klatkę schodową, gdzie powoli odzyskiwałem przytomność
(...) Obraz ten mam do dzisiaj w

[bolo-and-more]

Masakry więźniów

Jedną z najczarniejszych plam w historii antypolskich działań zbolszewizowanych
Żydów w czasie wojny był ich bardzo aktywny udział w mordowaniu polskich
więźniów w czasie sowieckiego odwrotu po napaści na ZSRR w czerwcu 1941 roku.
Chodziło o mordy na masową skalę. Autorzy dokumentalnej pracy na ten temat:
Krzysztof Popiński, Aleksander Kokurin i Aleksander Gurjanow oceniali, że w toku
pospiesznej "ewakuacji" więźniów zginęło od 20.000 do 30.000 polskich obywateli,
głównie Polaków i Ukraińców. Zginęli zamordowani w więzieniach i w toku samej
ewakuacji. Z kolei według ocen Stanisława Kalbarczyka w czasie czerwcowej
"ewakuacji" z wszystkich więzień sowieckich zginęło razem około 50.000 do
100.000 ofiar. I tak na przykład w więzieniu w Łucku przeżyło masakrę tylko 90 z
około 2.000 więźniów.

Ze względu na zmasowany charakter mordowania polskich więźniów (a także
ukraińskich) w więzieniach i w czasie "ewakuacji" w czerwcu 1941 roku, tym
istotniejsze jest pełne zbadanie konkretnej odpowiedzialności zbolszewizowanych
Żydów, uczestniczących w roli katów w owych masakrach. A była to rola, niestety
dość znacząca. Jak pisał Mark Paul w odniesieniu do zbrodni w czerwcu 1941 roku:
Istnieje wiele autentycznych raportów o miejscowych Żydach w służbie sowieckiej,
uczestniczących w egzekucjach więźniów, przeprowadzonych na szeroką skalę przez
sowiecką służbę bezpieczeństwa w owym czasie (por. tekst M. Paula: Jewish-Polish
Relations in the Soviet-Occupied Poland 1939-1941, zamieszczony w książce The
Story of Two Shtetls, Brańsk and Ejszyszki, Toronto-Chicago 1998, cz. 2, s. 218).

W książce Zbrodnicza ewakuacja więzień i aresztów NKWD na Kresach Wschodnich II
Rzeczypospolitej w czerwcu-lipcu 1941 roku napisano między innymi o udziale
zbolszewizowanych Żydów w mordowaniu więźniów w Łucku, Oszmianie i Wołożynie. We
wspomnianej książce wymieniono po nazwisku - w oparciu o wyniki śledztw -
niektóre osoby narodowości żydowskiej, które pełniły służbę w więzieniach, gdzie
popełniono masakry. Byli wśród nich między innymi Szloma Szlut, Karp - kobieta
narodowości żydowskiej, Mohylow - Żyd-kierowca, Krelensztejn, również
narodowości żydowskiej. Szczególną brutalnością "wyróżniły się" strzelające do
więźniów ustawionych na dziedzińcu więziennym dwie Żydówki z Łucka: Blumenkranz,
lat 20, córka właściciela sklepu obuwniczego z ulicy Jagiellońskiej i Spiglówna
(brak bliższych danych).

Poza udziałem w masakrach w Łucku, Oszmianie i Wołożynie, udział
zbolszewizowanych Żydów odnotowano między innymi w mordowaniu Polaków w
Czortkowie (co już wcześniej opisałem), w Tarnopolu, w okolicach Brańska.

Ksiądz Wacław Szetelnicki pisał, że 21 czerwca 1941 roku wraz z wybuchem wojny
niemiecko-sowieckiej, wycofujący się Sowieci wymordowali w więzieniach
zamkniętych tam Polaków i Ukraińców. Stwierdzono, że w więzieniu tarnopolskim w
mordowaniu brali udział trzej Żydzi z Trembowli: dorożkarz Kramer, Dawid Kuemmel
i Dawid Rosenberg (por. książkę ks. W. Szetelnickiego, Trembowla. Kresowy
bastion wiary i polskości, Wrocław 1992, s. 213). W tym przypadku dokładne
nazwiska żydowskich katów Polaków są więc dobrze znane. Pytanie, czy Instytut
Pamięci Narodowej wszczął śledztwo w tej sprawie, a jeśli wszczął, to dlaczego
wiadomość o tym nie jest szerzej znana polskiej opinii publicznej?

Szokujące informacje na temat zbrodni popełnionej przy współudziale Żydów na 40
Polakach z okolic Brańska znajdujemy w publikowanym rok temu tekście Zbigniewa
Romaniuka. Jego autor jest człowiekiem znanym z niezwykle gorącej troski o
pielęgnowanie śladów żydowskiej przeszłości w Brańsku i o stwarzanie możliwości
prawdziwie głębokiego dialogu polsko-żydowskiego. Przejęty tymi ideami, kilka
lat temu, nawet nazbyt naiwnie zaufał w dobre intencje Mariana Marzyńskiego,
kręcącego film "Shtetl", który później okazał się tendencyjnym paszkwilem
polakożerczym. Tym godniejsze uwagi są więc stwierdzenia Zbigniewa Romaniuka,
oparte na prowadzonych przez niego badaniach historii miasta Brańska w 1939
roku. Romaniuk mówił między innymi: Główna Komisja Badań Zbrodni przeciw
Narodowi Polskiemu bada obecnie sprawę szokującego mordu na około 40 osobach z
Ciechanowca, Brańska i otaczających je terenów. W czerwcu 1941 roku, dosłownie
na godziny przed wejściem Niemców do Brańska, sowieckie NKWD w towarzystwie
dwóch żydowskich policjantów z Brańska eskortowało wyżej wspomnianą grupę do
więzienia w Białymstoku. Po drodze natrafili oni na działania wojenne i musieli
zrobić odwrót. Blisko wioski Folwarki Tylwickie, niektórych więźniów
rozstrzelano, innych z braku kul zabito bagnetami i kolbami karabinów (por.
tekst wywiadu W. Wierzewskiego z Z. Romaniukiem, opublikowanego w książce The
Story... op. cit, cz. I, s. 26).

Romaniuk w odrębnym tekście przytoczył nazwiska niektórych osób zamordowanych 23
czerwca 1941 r. w Folwarkach Tylwickich. Byli wśród nich między innymi
nauczycielka Helena Zaziemska, nauczycielka Szlezinger (z domu Klukowska?) i
przedsiębiorca, Ignacy Płoński.

Była mieszkanka Kresów Wschodnich Maria Antonowicz pisała w nadesłanej do mnie
relacji z 15 sierpnia 1999 r. o udziale żydowskiej bojówki w mordowaniu polskich
więźniów w Berezweczu. Według jej relacji: Prawie wszystkich mężczyzn z naszego
transportu (w tym mego ojca) przetransportowano do więzienia w Berezweczu (dawny
klasztor) koło Głębokiego i tu zaczęła się ich gehenna, wołająca na próżno o
pomstę do nieba. Wiemy o tym od mojej matki, która już nie żyje, tak jak
większość z pokolenia rodziców, którzy tyle mieliby do powiedzenia, a musieli
milczeć przez pół wieku i najcenniejsze fakty z zakresu "białych plam" zabrali
do grobu (...) Po wkroczeniu Niemców otwarto bramy więzienia w Berezweczu.
Miejscowi Polacy szukali swoich bliskich. Na terenie więzienia zastali doły
pełne okaleczonych trupów, powiązanych drutem. Część ciał nie posiadała kończyn,
uszu, języka. Wszystko wskazywało na to, że przed śmiercią byli okrutnie
torturowani. Według relacji świadków mordu dokonało NKWD przy udziale żydowskiej
bojówki. Więźniów, których nie zdążono zamordować (podobno około 2.000), pędzono
na wschód (...) Na drodze koło wsi Nikołajewo NKWD wymordowało całą kolumnę
więźniów (...). Nie znam przypadku ocalenia Polaka przez Żyda, a była ku temu
okazja w czasie okupacji sowieckiej i PRL. Za polski holocaust nikt nas nawet
nie przeprosił (poza Niemcami). My, Kresowiacy straciliśmy nie tylko swoich
bliźnich, ale także domy, ziemie, rodzinne pamiątki, cały dobytek i groby, które
pokrywa niepamięć, żeby wszelki ślad po nas zaginął (...) Polacy znają holocaust
Żydów i "akcję Wisła", a nie znają "akcji Syberia". Polacy znają mord kielecki a
nie znają liczby ofiar naszych dzieci, które zginęły na Syberii z głodu i zimna
oraz hekatomby ofiar zsyłek, więzień i łagrów sowieckich. A przecież do tych
ofiar przyczynili się w dużej mierze Żydzi, współpracujący z NKWD, a później w UB.

Podane przez panią Antonowicz informacje o szczególnie okrutnym mordowaniu
polskich więźniów w Berezweczu znajdują potwierdzenie również w innych źródłach.
Między innymi prof. Ryszard Szawłowski pisał w swej znakomitej monografii wojny
polsko-sowieckiej 1939 roku o dopuszczeniu się przez Sowietów potwornych tortur
wobec więźniów polskich przed ich wymordowaniem, masakrowaniu, wydłubywaniu
oczu, odcinaniu kończyn.

Wymienione tu przykłady stanowią zapewne tylko część znacznie szerszego bilansu
morderstw popełnionych na Polakach w latach 1939-1941 przez zbolszewizowanych
Żydów. Sprawy te wymagają szczegółowych, żmudnych badań i weryfikacji. Istnieją
przeróżne informacje o zbrodniach na Polakach, które wymagają dokładnego
sprawdzenia i zarazem ujawnienia ich faktycznych sprawców. Oto kilka typowych
przykładów takich spraw wymagających szczegółowego zbadania, z którymi zetknął
się w wyniku lektury publikacji książkowych i prasowych oraz nadesłanych do mnie
relacji.

Były mieszkaniec Lwowa w

[bolo-and-more]

Mord w Brzostowicy Małej

Ważne nowe fakty o mordowaniu Polaków na Kresach przez zbolszewizowanych Żydów
odsłonił historyk Marek Wierzbicki w wydanej w 2000 roku w Warszawie książce
Polacy i Białorusini w zaborze sowieckim.

Wierzbicki pisał głównie o białoruskiej kolaboracji z Sowietami, ale przytoczył
również sporo informacji na temat zbrodniczych działań niektórych
zbolszewizowanych Żydów, mordujących po 17 września 1939 r. polskich oficerów,
urzędników itp. Pisał np. na s. 116 swej książki, iż w Sokółce szewc Gołdacki,
Żyd, zastrzelił trzech policjantów. Tego samego dokonał kowal Abel Łabędych we
wsi Bogusze 24 września".

Szczególnie wstrząsające były zawarte w książce Wierzbickiego opisy niektórych
mordów na Polakach, dokonanych przez zbolszewizowane bandy żydowsko-białoruskie.
Opisał m.in. (ss. 70-72) historię bestialskiego mordu dokonanego na Polakach w
gminie Mała Brzostowica przez bandę komunistyczną, składającą się z Żydów i
Białorusinów i przewodzoną przez żydowskiego handlarza Ajzika. Zbolszewizowani
bandyci obu nacji zamordowali wówczas hrabiostwo L. i A. Wołkowickich, ich
szwagra oraz wójta gminy, sekretarza urzędu gminnego, kasjera, listonosza i
miejscowego nauczyciela. Polskie ofiary "napojono" najpierw wapnem, a następnie
wrzucono do dołu z wapnem i zasypano, mimo że większość ofiar jeszcze żyła.
Później komunistyczni bandyci ugniatali miejsce, gdzie wrzucono ofiary, nogami,
ponieważ ziemia ciągle pękała. Robiono tak dotąd, aż zniknęły wszystkie szczeliny.

Jak pisał Wierzbicki: Z przytoczonej relacji wynika, że zamordowanie
Wołkowickich musiało wydarzyć się po przybyciu Sowietów do gminy Indura, co
nastąpiło między 19 a 20 września. Natomiast zgodnie z ustaleniami Krzysztofa
Jasiewicza, Wołkowiccy i pozostałe osoby zostały zamordowane w nocy z 17 na 18
września. NKWD nie tylko nie ukarało sprawców zbrodni, lecz kilku z nich
wynagrodziło przyjęciem do milicji (...) Sam Ajzik otrzymał stanowisko
przewodniczącego kooperatywu, co jeszcze bardziej wzmocniło jego pozycję
społeczną. (Tamże, s. 71-72; podkr. - J. R. N.)


Daniłki, Świsłocz, Tomaszówka...

Do licznych okrutnych morderstw na Polakach doszło również we wsiach Daniłki,
Aminowce, w Massalanach, Szydłowiczach i Zajkowszczyźnie. Zamordowano tam
sołtysa wsi Daniłki Sadowniczego, jego syna i brata, inżyniera Witolda
Berettiego (z pochodzenia Włocha), żonę i szwagierkę dzierżawcy majątku Golnie
Antoniego Kozłowskiego, a później samego Kozłowskiego, dwóch leśniczych z
ordynacji Bispinga i zarządcę majątku Zajkowszczyzna - Apolinarego Jaźwińskiego.
Według książki Marka Wierzbickiego działaniami grup elementów komunistycznych i
kryminalnych, które dokonały tych mordów miał kierować zdaniem świadków komitet
rewolucyjny w Wielkiej Brzostowicy. Wierzbicki pisze o działalności tego
komitetu: Przewodniczył mu Żyd nazwiskiem (lub może o pseudonimie - J. R. N.)
Żak Motyl, a członkami byli Żydzi, Białorusini i jeden Polak. (M. Wierzbicki:
op. cit., s. 76).

Wierzbicki pisze również (na s. 86-87) o zbrodniczych działaniach "rewolucyjnego
komitetu" w miasteczku Zelwa, zorganizowanego po zbrojnej rewolcie tamtejszej
skomunizowanej ludności białoruskiej i żydowskiej. W rezultacie działań tego
komitetu 21 września 1939 roku rozstrzelano 12 Polaków. Według Wierzbickiego być
może właśnie wtedy zamordowano m.in. ziemianina Jerzego Bołądzia (przed wojną
posła na Sejm) i proboszcza z Zelwy - księdza Jana Kryńskiego.

Z kolei (wg Wierzbickiego: op. cit., s. 87) w wyniku działań bojówek
żydowsko-ukraińskich wokół Świsłoczy zamordowano m.in. nauczyciela spod
Świsłoczy; zaginął również uprowadzony przez tą grupę zawiadowca stacji Świsłocz.

Wierzbicki (op. cit., s. 98) przytoczył również dramatyczną relację kupca
drzewnego narodowości żydowskiej Jechiela Szlachtera z osady Tomaszówka powiatu
brzeskiego. Opisywał on w niej zbrodniczą działalność band grasujących w
okolicach powiatu lubomelskiego i brzeskiego po 17 września 1939 roku, które
miały na celu sianie terroru i dopuszczanie się gwałtu na przybywających z
okupacji niemieckiej. Według Szlachtera: Bandy, które tam grasowały składały się
z Żydów, Ukraińców i Białorusinów (...) Działalność tych band polegała na
niszczeniu uciekającej z terenu niemieckiego inteligencji polskiej. Według
Szlachtera bandy zamordowały wielką ilość Polaków, których masowe groby znajdują
się w lasku sosnowym na drodze z Tomaszówki do Polenca i w Szacku, 200 metrów od
cmentarza.

więcej na :

[bolo-and-more]

www.jerzyrobertnowak.com/

o Kielcach :

[bolo-and-more]

www.youtube.com/watch?v=yHyQUodK2JY

Polak Dzierżyński

[piotrek410]

Podążając tokiem rozumowania prezentowanego w tych Twoich wypisach
autorstwa paru bezmozgowcow, powinnismy teraz jako Polacy
przepraszac narody Europy i Azji za zbrodnie komunizmu i hitleryzmu,
no bo przeciez jednym z glownych organizatorow tych zbrodni byl
Polak Feliks Dzierzynski (znalazloby sie pewnie i paru innych), a
przeciez i w hitlerowskim wojsku znalazlo sie wielu Polakow,
niekoniecznie wcielonych do niego na sile.

Czy to przypisywanie odrazajacych zbrodni NKWD Zydom nie ma
przypadkiem na celu przypodobanie sie sowieckim stalinowcom?

Tak jak napisalem wczesniej, byly akty zemsty ze strony malej ilosci
skomunizowanych Zydow, byly akty zdrady, ale nie przybieraly one
skali jakichs MASOWYCH zbrodni, tak jak ktorys z naszych debili
chcialyby sugerowac. Warto zwrocic uwage, jak etnicznosc jednych
(bialoruska, ukrainska, litewska itd) jest chetnie w niektorych z
tych tekstow przemilczana, po to zeby wyeksponowac zydowskie
pochodzenie innych.

[salci_rozencwajgowa]

piotrek410 napisał: jednym z glownych organizatorow tych zbrodni byl
Polak Feliks Dzierzynski
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Rodzina Dzierzynskich zostala pozbawiona majatku i zeslana na Sybir, a majatek i
nazwisko przejal jakis Zyd. Wystarczy ocenic fizjonomie "Dzierzynskiego"

[maaac]

Hehe za długo pisałem i już się sprawdziło.
Toż to oczywista oczywistość, że nawet Obama to "żyd" jezeli któryś
z "Prawdziwych" go akurat nie lubi.

[maaac]

Nie martw się. Zaraz ci udowodnią, że wszyscy Polacy, za których
potencjalnie kogoś powinniśmy przepraszać to tak naprawdę
byli "żydzi".

Z definicji jak ktoś jest bohaterem to nie może być Żydem. Jak ktoś
jest świnią to musi być jawny lub "ukryty" "żyd". Przy tym
definicja "świni" to jest człowiek który zrobił coś
przez "Prawdziwych Patriotów" nielubianego.

Dość charakterystyczne jest też jak "Prawdziwiw Patrioci" wymieniają
Żydów co do których nie mają pretensji, a wręcz należy ich chwalić.
To nie będzie Henryk Goldszmit (Janusz Korczak), Kazimierz Funk,
Abraham Sztern (Stern) czy jego prawnukowie Słonimscy czy inni
liczni żydowscy lekarze, naukowcy, poeci czy nawet katolicka
zakonnica Edyta Stein ale musi to być ktoś kto wyróżnia się
identycznymi jak oni opiniami o Żydach mimo swojego żydowskiego
pochodzenia.

[piotrek410]

O kims takim jak plk. Orlik-Rueckeman, bohatersko dowodzacym
polskimi wojskami na wschodzie Polski w czasie napasci ZSSR we
wrzesniu 1939, malo kto w ogole slyszal...

Zwykli Polacy patrzą na Żydów, czyli co myślimy...

[henryk_49]

Nie rozumiem, dlaczego GW cyklicznie podnosi problem Żydów, których w Polsce
jest mniej niż np.Tatarów. Żydzi po śmietnikach nie chodzą. Nie słyszałem by
jakiś Żyd zamarzł. Nie ma Żydów lokatorów u braci Albertów.
Różne filozoficzne, jak ktoś się uprze, wywody można na temat każdej
wyprowadzać nacji. Czy brak nam prawdziwych problemów? Np. upadające stocznie,
wysokie bezrobocie, zamarzający ludzie/ wcale nie Żydzi/. Tabuny biednych
ludzi po śmietnikach grzebiących/ ci też nie są Żydami/ i t. d, i t. d.

Zwykli Polacy patrzą na Żydów, czyli co myślimy...

[negam]

Pierwsze zdanie wzbudziło mój protest. "Przyznać się" to można do zbrodni, kłamstwa, kradzieży. Żydówką jestem, tak jak inni są Węgrami, Ukraińcami itd. Czy ktokolwiek słyszał by Polak przyznawał się do bycia Polakiem?