NIEWYGODNY

[sredni4]

Bronisław GEREMEK (ADLE, PL) wyraził ogromną satysfakcję spowodowaną faktem,
że "wystąpiła w tej tak ważnej sprawie, jak sprawa ukraińska, jedność
stanowisk między Radą, Komisją Europejską i Parlamentem Europejskim". Ale
jego zdaniem to Parlament Europejski, jako pierwszy "zrozumiał czym jest
kolor pomarańczy w Europie" i dzięki temu "dzisiaj Parlament Europejski w
kolorze pomarańczy wpisuje się w historię Europy". Bronisław GEREMEK
przypomniał początki ruchu Solidarność "który jest także u podstaw istnienia
Europy". Bronisław GEREMEK wyraził życzenie "aby głos polskiego parlamentu
był także w tym obecny. Polski parlament był pierwszym, który przyjął
oficjalnie przedstawiciela ukraińskiej opozycji" i protestował przeciwko
poczynaniom władzy.


Zaapelował do Parlamentu Europejskiego aby "powiedział jasno, że kłamstwa i
fałszu nie akceptuje i wyborów nie uzna, że oczekuje iż prawda, zasada
państwa prawa zwycięży także w Ukrainie i że nikt przemocą jej pognębić nie
może. I że wobec tego PE wyraża solidarność z tymi, którzy na ulicach Kijowa
w chłodzie czekają na wynik, który dałby im satysfakcję". Podsumowując swoje
przemówienie poseł Bronisław GEREMEK powiedział: "Ukraina otworzyła się na
Europę. Panie i Panowie Europa się musi otworzyć na Ukrainę".

Filip ADWENT (IND/DEM, PL) zarzucił deputowanym Parlamentu
Europejskiego "tendencję do zbytniego upraszczania widzenia sytuacji na
Ukrainie". Mówił nawet o "oślepieniu". "Jeden obóz przedstawiany jest jako
całkiem czarny, drugi jako całkiem biały. Kiedy pragnie się dawać lekcje
demokracji i mówić o standardach, należy postępować tak, aby ta demokracja
obowiązywała wszystkich" powiedział. Na poparcie swojej tezy o
nacjonalistycznych i rasistowskich wypowiedziach niektórych zwolenników
Wiktora Juszczenki cytuje ulotki wyborcze z zachodniej Ukrainy. Poseł Filip
ADWENT zakończył swoje przemówienie słowami: "niech żadne państwo nie wtrąca
się już w sprawy wewnętrzne Ukrainy".

Michał KAMIŃSKI (UEN, PL), który przemawiał po nim, ostro skrytykował słowa
posła ADWENTA. Przypomniał, że Unia Europejska "nie wtrąca się w wewnętrzne
sprawy Ukrainy i nie popiera danego kandydata na prezydenta, lecz popiera
wolność". Nie zgodził się z zarzutami dotyczącymi nacjonalistycznych wątków w
kampanii wyborczej Wiktora Juszczenki i zaproponował, aby skupić się na
przypadkach antysemityzmu i nacjonalizmu, które zdarzają się w Polsce.

W imieniu posłów Niezrzeszonych Marek CZARNECKI (NI, PL) wyraził poparcie
dla "tych, którzy walczą o to, co dla nas jest chlebem powszednim: wolność".
Przypomniał niedawne wydarzenia w Serbii i w Gruzji, które są dowodem na
to, "że można odwrócić rezultat sfałszowanych wyborów". Skrytykował brak
reakcji Unii Europejskiej, która dopiero po drugiej, sfałszowanej turze
wyborów prezydenckich zaczęła wydawać "piski protestu". Zdaniem posła
dzisiejsza postawa Parlamentu Europejskiego "ratuje honor Europy".

Posłanka Grażyna STANISZEWSKA (ADLE, PL) pochwaliła "zdecydowane działania
Unii Europejskiej w sprawie kryzysu ukraińskiego". Jest to dowód na to,
że "warto było wejść do Unii Europejskiej", ponieważ "dzięki temu jesteśmy w
grupie, która jest w stanie obronić naród, który stara się wybić na
niezależność".

Jerzy BUZEK (PPE/DE, PL) podkreślił silne zaangażowanie ukraińskiego
społeczeństwa obywatelskiego. Dowodem tego zaangażowania była bardzo wysoka,
ponad 80% frekwencja wyborcza. Teraz, "po 10 dniach spędzonych w chłodzie, to
społeczeństwo jest wyczerpane i niecierpliwe", dlatego też Parlament
Europejski powinien "zająć jasne stanowisko w tej sprawie". Zaapelował do
władz ukraińskich o zorganizowanie drugiej, prawdziwie demokratycznej tury
wyborów i o wysłanie dużej liczby niezależnych obserwatorów. "1000
obserwatorów jest potrzebnych, wnoszę zatem o ustalenie takiej liczby. Będzie
to dowód na to, że otwieramy się na Ukrainę".

Bogdan KLICH (PPE/DE, PL) mówił o "zaraźliwym pomarańczowym bakcylu
wolności", który zaatakował ukraińskie społeczeństwo i w bardzo szybkim
tempie rozprzestrzenił się po Parlamencie Europejskim. Mówił także o
podwójnym trudnym egzaminie, przed którym stoi społeczeństwo ukraińskie i
Unia Europejska. "Społeczeństwo ma zdać egzamin dojrzałości politycznej a my
musimy stanąć na wysokości zadania". Dlatego też poseł proponuje utworzenie
stałej misji poselskiej Parlamentu Europejskiego w Kijowie.

Dział Prasowy

Parlamentu Europejskiego

[sredni4]

Ciężarówka z wzmocnioną kabiną i kierownicą po prawej stronie, wspinając się
powoli na wiadukt skręciła nagle na prostym odcinku drogi przed wiaduktem na
jadące naprzeciwko samochody i kompletnie zniszczyła dwa z nich. Na drodze nie
było żadnych śladów hamowania czy przeciwreakcji jej kierowcy. Polski kierowca
ciężarówki który jak wykazują obecne badania nie spał za kierownicą i był
trzeźwy ,po stwierdzeniu że nie wie jak to się stało został wypuszczony . W
wyniku wypadku zmarli Filip Adwent ,jego ojciec ,matka ,19 letnia córka i dwaj
pasażerowie drugiego jadącego za nim samochodu. Pogrzeb Europosła na cmentarzu
w Milanówku był wielka manifestacją pamięci i wdzięczności współrodaków. Obecni
na nim byli liczni polscy i europejscy politycy oraz delegacje społeczne.
Szkoda jednak, że nie potrafiono wznieść się ponad partyjne podziały i pogrzebu
tego nie uhonorowano obecnością przedstawicieli regionalnej władzy Podkarpacia
dla którego człowiek ten tak wiele uczynił

[sredni4]

Filip Adwent dodawał: „Społeczeństwa w ogromnej większości nie chcą żywności
genetycznie modyfikowanej. Będą więc szukały i kupowały produkty tam, gdzie nie
ma podejrzeń o dokonywanie manipulacji genetycznej. To wielka szansa dla
polskiego rolnictwa”.

[sredni4]

Bez wątpienia atutem Filipa Adwenta jest biegła znajomość języka francuskiego,
niemieckiego i angielskiego. Znajomość problematyki unijnej potwierdził w
swoich książkach. m.in. „Dlaczego UE jest zgubą dla Polski”, oraz „Wyprzedaż
polskiej ziemi”. Myślę, że z tych powodów F. Adwent będzie dużym wsparciem dla
polskich europosłów.

[sredni4]

Ignorancja nie jest usprawiedliwieniem – List Filipa Adwenta do „Paris Match”
Szanowny Pan

Redaktor Naczelny "Paris Match"



Szanowny Panie Redaktorze,

Pragnę stanowczo zaprotestować przeciwko kłamliwym twierdzeniom, zawartych w
czasopiśmie "Paris Match", numer 2906 z 27 stycznia 2005 r. Podpisy pod dwoma
zdjęciami, które przedstawiają mężczyzn w mundurach w trakcie działań
represyjnych w stosunku do Żydów, mówią o "polskich milicjantach", a następnie
o "Granatowej Policji".

Po pierwsze, zdjęcia absolutnie nie przedstawiają Polaków. Od licznych osób w
Polsce, którym przesłałem wspomniane zdjęcia, otrzymałem tę samą odpowiedź:
chodzi tu o formację słowacką pod nazwą Hlinkowa Garda, a zdjęcia pokazują
moment aresztowania Żydów ze wsi Michalovce w 1942 r.

Pani nie wie, czym była okupacja Polski
Po drugie, nigdy nie było „milicjantów” w Polsce w czasie II Wojny Światowej.
Taka formacja nie istniała. Jeśli chodzi o Granatową Policję – wyrażenie
dosłowne użyte w podpisie to "la police bleu marine", będące aluzją do koloru
munduru – którą mylnie utożsamiliście Państwo ze wspomnianymi milicjantami
(mylnie, ponieważ ci nigdy nie istnieli), odnosi się do policji państwowej
istniejącej w Polsce przed wojną. Po najeździe Niemców na Polskę we wrześniu
1939 r., okupant zmusił wszystkich niższych rangą policjantów polskich do
pozostania na swoich stanowiskach. W razie nieposłuszeństwa ryzykowali
natychmiastowym aresztowaniem ich rodzin. W konsekwencji policjanci
przyjmowali, jak każda istota ludzka, bardzo różne postawy. Jest rzeczą pewną,
iż niektórzy podporządkowywali się tym nakazom, inni, niezwykle liczni,
włączali się do Ruchu Oporu. W każdym razie, należy zrozumieć, że była to
formacja całkowicie podporządkowana rozkazom niemieckim, z tego prostego
względu, że jej członkowie nie mieli żadnego możliwego wyboru. A szczególnie
należy zrozumieć, że Polska nie istniała w tym czasie (ponieważ formalnie
została podzielona między Niemcami i Związkiem Radzieckim) i że ta policja była
w istocie policją Generalnego Gubernatorstwa (rodzaj terytorium nie
zaanektowanego przez Rzeszę Niemiecką, traktowanego jako doraźny zasób
podludzi, których można było eksploatować). Nie można zatem mówić o polskiej
policji sensu stricto. Otóż bardzo trudno jest rzucić kamieniem w kogoś z
powodu jego przynależności do policji GG, z tej prostej przyczyny, powtarzam,
że przedwojenni policjanci nie mieli prawa odejść ze służby.

Po trzecie, stwierdzam, że, jak zwykle na Zachodzie, gdzie na przykład przyjęło
się mówić ze skandaliczną lekkością o "polskich obozach koncentracyjnych"
zamiast o "niemieckich obozach koncentracyjnych utworzonych w okupowanej
Polsce" (czy kiedykolwiek napisano chociażby raz, że obóz Struthof w Wogezach
był obozem francuskim?), nikt nie odnotowuje istnienia policji żydowskiej w
gettach, szczególnie w getcie warszawskim. W tym to getcie, były setki
policjantów żydowskich na terytorium o powierzchni kilkunastu hektarów. Kiedy
czyta się wspomnienia Żydów, którzy ocaleli, są oni bezlitośni w oskarżaniu
członków tej policji, przeprowadzała ona łapanki na terenie getta i wysyłała
swoich rodaków do obozów śmierci. Czy chociażby raz wspomnieliście Państwo o
tym? Jednakże, chcę to z całym naciskiem podkreślić, nie jest w żadnym razie
moją intencją rzucać w tych żydowskich policjantów kamieniem. Ze względu na to,
że byli w policji, ich rodziny unikały deportacji. W 2005 r. bardzo łatwo
udzielać nam lekcji zachowania, ale czy jesteśmy w stanie powiedzieć, co
zrobilibyśmy na ich miejscu w okupowanej, wojennej Warszawie? Być może
zachowalibyśmy się tak, jak ci policjanci żydowscy. I jak policjanci polscy.

Jesteście ignorantami
Na następnej stronie Państwa pisma, po artykule ze zdjęciami, znajduje się
bardzo interesujący wywiad. Interesujący, ponieważ ustawia rzeczy na właściwym
miejscu. Chodzi o wywiad z Romą Ligocką, "dziewczynką w czerwonym płaszczu",
znaną na całym świecie od czasów filmu "Lista Schindlera", która odpowiada na
pytania jednej z Państwa dziennikarek. Na marginesie – odnotowuję liczbę pytań,
jakie zadała, aby podkreślić antysemityzm polski (aktualnie jest to trend quasi
obowiązkowy w mediach, wrócę jeszcze do tego): "Sądzi Pani, jak Daniel Cohn-
Bendit, że Polacy ponoszą cześć odpowiedzialności za Shoah?" – „Nie można
zaprzeczyć, że odbywały się u nich (u Polaków) już pogromy zanim Niemcy zajęły
Polskę?" – „No przecież istniał antysemityzm w Polsce"... Na te pytania Roma
Ligocka odpowiada w sposób godny podziwu, podkreślając absolutną niestosowność
ustanawiania jakiejkolwiek paraleli między Polakami i Niemcami. Proszę jeszcze
raz uważnie przeczytać jej słowa: "Nie ma [we Francji – F.A.] wystarczającego
stanu wiedzy o tym, jak naziści zachowywali się w Polsce. Nie ma to nic
wspólnego z sytuacją w okupowanej Francji. Był to reżim oparty na terrorze".
Proszę zwłaszcza nie zapominać o zdaniu figurującym w tytule Państwa
artykułu: "Polska była jedynym krajem, w którym ukrywanie Żydów było karane
śmiercią".

Powtarzam, nigdy nie potępiłbym Polaka za to tylko, że należał do policji tak
zwanej polskiej, ani Żyda, za to tylko, że należał do policji żydowskiej w
getcie, ponieważ – gdyby porównywalna sytuacja wydarzyłaby się dzisiaj – nie
jestem w stanie powiedzieć, co zrobiłbym na ich miejscu. Mimo mojej obecnej
determinacji w dążeniu do zachowania się jak "bohater". Ale prawdziwe pytanie
brzmi: jak ten policjant zachował się konkretnie jako człowiek? Odpowiedź jest
indywidualna.

Żałuję bardzo, że poprzez komentarz umieszczony pod zdjęciami przestawiającymi
mężczyzn w mundurach represjonujących Żydów, "Paris-Match" wpisuje się w
kontekst kampanii prowadzonej od kilku lat w mediach zachodnich, polegającej na
deprecjonowaniu – w sposób niemal systematyczny – wszystkiego, co polskie.
Wydaje się w istocie, że rzecz polega na upokarzaniu Polaków na wszystkich
płaszczyznach: ich zachowania się podczas wojny, ich religijności, itp. Gdyby
podobne kłamstwa kierowano i upowszechniano przeciwko innym narodom, proszę mi
wierzyć, występowano by masowo z procesami o zniesławienie, i to od dawna.
Media zachodnie miały, na ich szczęście, do czynienia z władzami polskimi zbyt
wstrzemięźliwymi w reakcjach wobec wspomnianych kłamstw. Dziś widzimy tego
konsekwencje.

Zrobiłby mi Pan wielką przyjemność czytając książkę świeżo napisaną przed dwóch
amerykańskich dziennikarzy, niestety dostępną jedynie po angielsku i po
polsku: "A Question of Honour" – „Sprawa honoru". Przeczytałby Pan w niej, w
jak nadzwyczajny sposób Polska walczyła podczas II Wojny Światowej, i w jaki,
nie mniej przykładny sposób – można by powiedzieć – została zdradzona przez
swoich zachodnich sojuszników.

Polska się nie zhańbiła
Pragnę zwrócić również Pańską uwagę na książkę trochę wcześniejszą, tym razem
francuską, napisaną przez Teresę Prekerową, zatytułowaną: „Żegota, komisja
pomocy Żydom”. Książka jest poświęcona polskiej organizacji pomocy Żydom, nie
mającej odpowiednika w całej okupowanej Europie. Wstęp napisany przez Pana
Apfelbauma (który zechce mi wybaczyć, jeśli przekręcam jego nazwisko – cytuję z
pamięci) jest absolutnie godna polecenia. Nie pamiętam nazwy wydawcy
francuskiego, ale odnajdzie ją Pan bez trudu. Namawiam gorąco do lektury tych
dwóch książek, aby mógł wyrobić sobie Pan bardziej sprawiedliwą opinię o tym,
czym była walka Polaków o własne przetrwanie między 1939 a 1945 r. Ponieważ
zaplanowano również holocaust polski...

Łajdacy i zdrajcy istnieją wszędzie, i niestety, jest to stwierdzenie banalne.
Polska oczywiście miała własnych łajdaków i zdrajców i nie jest z nich dumna.
Ale Polska nigdy nie skapitulowała. Nigdy nie utworzyła rządu kola

[sredni4]

Polska się nie zhańbiła
Pragnę zwrócić również Pańską uwagę na książkę trochę wcześniejszą, tym razem
francuską, napisaną przez Teresę Prekerową, zatytułowaną: „Żegota, komisja
pomocy Żydom”. Książka jest poświęcona polskiej organizacji pomocy Żydom, nie
mającej odpowiednika w całej okupowanej Europie. Wstęp napisany przez Pana
Apfelbauma (który zechce mi wybaczyć, jeśli przekręcam jego nazwisko – cytuję z
pamięci) jest absolutnie godna polecenia. Nie pamiętam nazwy wydawcy
francuskiego, ale odnajdzie ją Pan bez trudu. Namawiam gorąco do lektury tych
dwóch książek, aby mógł wyrobić sobie Pan bardziej sprawiedliwą opinię o tym,
czym była walka Polaków o własne przetrwanie między 1939 a 1945 r. Ponieważ
zaplanowano również holocaust polski...

Łajdacy i zdrajcy istnieją wszędzie, i niestety, jest to stwierdzenie banalne.
Polska oczywiście miała własnych łajdaków i zdrajców i nie jest z nich dumna.
Ale Polska nigdy nie skapitulowała. Nigdy nie utworzyła rządu kolaborantów.
Nigdy nie zorganizowała „milicji”. Nigdy nie planowała ani nie budowała obozów
śmierci. Nigdy nie dostarczała żołnierzy do oddziałów SS dla Niemiec
nazistowskich – podczas gdy inne narody to robiły, o czym się często zapomina.
Nawet mała Łotwa miała swoją dywizję SS "Lettland". Nacjonaliści ukraińscy
stworzyli dywizję SS "Galizien". Nawet Francja miała swoją dywizję SS "Karol
Wielki", a jej żołnierze znajdowali się wśród ostatnich obrońców Berlina...

Trochę więcej pokory i dokładności w prezentacji Historii nigdy nikomu nie
zaszkodziło, a już na pewno nie tak znaczącemu pismu jak Pańskie.



Proszę przyjąć, Szanowny Panie Redaktorze, wyrazy szacunku

Bruksela, 1 marca 2005 r.

Filip Adwent

Poseł do Parlamentu Europejskiego, Polska

Nie jestem psychiatrą...

[u-boot_88]

.. ale rozmowa z samym sobą to chyba objaw paranoi.

Bądz człowiekiem

[sredni4]

Paranoją jest, że wielu wartosciowych ludzi ginie w tajemniczych wypadkach bez
żadnego echa bohaterowie giną a geremki brylują na salonach

Nie chcę być złośliwy..

[u-boot_88]

.. ale widać jeszcze jeden objaw - manię prześladowczą. Spiskowa teoria
dziejów. Akurat sądzę, że śp. pan Adwent był postacią zbyt małego kalibru, by
polowała na niego światowa żydokomunistyczna masoneria. Swoja droga
tajemniczych zgonów troche jest: Papała, Falzmann...

Spiskowa praktyka dziejów.Hitler-Stalin.

[sredni4]

J. F. Kennedy - pieniądze i śmierć.

Lichwa, gdy raz dostanie się do władzy, każdy Naród zrujnuje i doprowadzi do
upadku. Nie warto mówić o suwerenności Parlamentu i demokracji dopóki rząd nie
odzyska władzy emisji pieniądza i kredytu, i dopóki nie uzna się, ze jest to
jego podstawowa i nienaruszalna powinność.
William Lyon Mackenzie King (1935) – kanadyjski premier.



John Fitzgerald Kennedy był najmłodszym prezydentem Stanów Zjednoczonych. Był
także najmłodszym z nich wszystkich, kiedy umierał.

Urodził się w Brookline, Massachusetts, 9 maja 1917 roku w zamożnej rodzinie. W
1940 r. ukończył studia na prestiżowym Uniwersytecie w Harvard i od razu
zaciągnął się do marynarki wojennej. W 1943 roku, łódź patrolowo – torpedowa
(PT-109), którą dowodził, została staranowana przez japoński niszczyciel.
Pomimo ciężkich ran, Kennedy do końca komenderował rozbitkami aż do czasu,
kiedy zostali uratowani przez okręt Stanów Zjednoczonych.

Po powrocie z wojny, z ramienia partii Demokratów, rozpoczął karierę jako
zawodowy polityk. W 1961 roku, po publicznych debatach z Richardem Nixonem,
które śledziła cała Ameryka, został wybrany trzydziestym piątym prezydentem
Stanów Zjednoczonych. To właśnie z jego inauguracyjnego przemówienia pochodzą
słynne już słowa: „Nie pytaj, co kraj może dla ciebie zrobić. Pytaj, co Ty
możesz zrobić dla kraju”.

Wkrótce po objęciu urzędu, Kennedy został zmuszony do podejmowania trudnych
decyzji, od których zależał nie tylko los Stanów Zjednoczonych ale także i los
całego świata. 13 sierpnia 1961 roku Sowieci ukończyli budowę muru
berlińskiego. W odpowiedzi, prezydent Kennedy podwoił amerykański garnizon w
Berlinie Zachodnim oraz zapowiedział znaczne powiększenie budżetu obronnego
Stanów Zjednoczonych. To, jak się wydaje, do pewnego stopnia złagodziło
sowiecki despotyzm w rejonie Europy Środkowej. Niemniej nie trwało długo, kiedy
Moskwie zachciało się nowych awantur, tym razem w postaci szmuglowania na Kubę
rakiet nuklearnych średniego zasięgu. W październiku 1962 roku cały świat
wstrzymał oddech, kiedy z Białego Domu w Waszyngtonie wyszło
ultimatum: „radzieckie okręty zawrócą z powrotem do ZSRR albo lotnictwo bojowe
Stanów Zjednoczonych je zatopi”. Po pełnych napięcia kilkunastu godzinach,
Moskwa zdecydowała zastosować się do rady prezydenta USA i zawróciła transport
broni nuklearnej, w związku z czym cały świat znowu odetchnął z ulgą. Tyle
tylko, że jak pamiętam, potem przez kilka lat jedliśmy sól z wielkiego worka,
który mama kupiła na wypadek wojny.

Natomiast wracając do głównego tematu dzisiejszego felietonu, to w listopadzie
1963 roku J. F. Kennedy odwiedził Dallas, w Teksasie, w ramach nadchodzących
wyborów prezydenckich, które miały odbyć się następnego roku. Około 12:30, na
placu Dealey został śmiertelnie postrzelony. Zmarł 24 minuty później. Sylwetka
prezydenta nie byłaby pełna, gdyby nie wspomnieć o książce, którą napisał w
1957 roku: „Postacie odwagi” (Profiles in Courage) W tej pozycji, J. F. Kennedy
opisuje dzieje ośmiu senatorów amerykańskich, którzy w imię prawdy i
sprawiedliwości ryzykowali nie tylko swe kariery ale także i same egzystencje.

Wszystkie te dane są powszechnie znane, jako, że pisano na ten temat wiele a
dyskutowano w niemalże każdym kraju na kuli ziemskiej nawet więcej. Natomiast
mniej znanym wydarzeniem z życia i działalności byłego prezydenta Stanów
Zjednoczonych był fakt podpisania przez niego 4 lipca 1963 roku „Specjalnego
rozporządzenia” (Executive Order) numer 11110.

Treścią i zamiarem tego zarządzenia było przywrócenie prawa do emisji dolara
amerykańskiego dla rządu Stanów Zjednoczonych. Jak zapewne PT. szanowni
czytelnicy „Akcentu Polskiego” wiedzą (pisałem o tym w felietonie „Globalny
Pacht”) pieniądze w USA są drukowane przez prywatną organizację, znaną pod
nazwą „Federalny Bank Rezerw”. Jakie to ma czy też może jeszcze mieć
konsekwencje dla całego amerykańskiego społeczeństwa – nie muszę chyba
przypominać. Wystarczy tylko pomyśleć, że na przykład pieniądze potrzebne do
kolejnej agresji międzynarodowej trzeba pożyczać od prywatnych właścicieli
mennicy. Stąd zresztą tyle tych agresji, szczególnie w ostatnim stuleciu, wszak
za każdą z nich stały w cieniu finansowe korporacje, wyławiające z rzeki krwi i
łez tryliony dolarów, funtów, franków i dziesiątki innych walut. Natomiast
rozporządzenie 11110 z dnia na dzień odbierało prawo do emisji pieniędzy przez
prywatną organizację i, zgodnie zresztą z konstytucją Stanów Zjednoczonych”,
przekazywało to prawo rządowi. Od tej pory dolar amerykański miał być oparty na
srebrze i wolny od długu – to znaczy, że każdy cent miał mieć pokrycie w tym
metalu, którego zasoby znajdowały się w skarbcu USA. (Dolary Federalnego Banku
nie maja w ogóle pokrycia) W rezultacie, ponad 4 miliardy dolarów zostało
wprowadzonych w obieg, w dwu i pięciodolarowych banknotach. Bilety dziesięcio –
i dwudziestodolarowe były już wydrukowane ale nigdy nie weszły w obieg – śmierć
dosięgła prezydenta J. F. Kennedy wcześniej.

Porównując banknoty z napisem „Federal Reseve Note” oraz „United States Note”
na pierwszy rzut oka nie widać większych różnic. Tyle tylko, że Federalne
banknoty mają zieloną pieczęć i numer seryjny a te wydane przez rząd Stanów
Zjednoczonych – czerwone.

Momentalnie, po śmierci prezydenta, nowe banknoty zaczęto wycofywać z obiegu i
dziś mają je już tylko kolekcjonerzy.

Tak więc istotą rozporządzenia 11110 było zatrzymanie gwałtownie narastającego
długu narodowego Stanów Zjednoczonych. Rzecz w tym, że Federalny Bank Rezerw
jest w stanie wydrukować każdą ilość pieniędzy bowiem cały koszt
przedsięwzięcia to papier i farba drukarska. Niemniej, na przykład na potrzeby
wojny z Irakiem, pieniądze te są pożyczane rządowi Stanów Zjednoczonych na
odpowiedni procent. I właśnie spłaty tych procentów osiągnęły obecnie tryliony
dolarów. Ponoć nikt już nie wie, ile tak naprawdę Ameryka jest winna Bankowi
Federalnemu bowiem nikt nie ma odwagi pytać. Mowa jest o trylionach dolarów i
miliardach dziennych spłat, które są tylko procentami od procentów. Doszło już
bowiem do tego, że Ameryka zaciąga pożyczki żeby spłacać odsetki od procentów.
Tyle tylko, że pożyczki i spłaty wciąż są dokonywane w jednym i tym samym
miejscu.

Jeśli dodać do tego, że „główny księgowy” ministerstwa skarbu w 1963 roku
(comptroller), zresztą osobiście nominowany przez J. F. Kennedy – James J.
Saxon, prowadził politykę osłabiającą wpływy Banku Federalnego (głównie poprzez
faworyzowanie banków nie zrzeszonych w FRB) obraz śmierci prezydenta staje się
coraz bardziej klarowny.

I ciekawa rzecz, Specjalne Rozporządzenie numer 11110 obowiązuje do dnia
dzisiejszego. Tyle tylko, że każdy następny prezydent Stanów Zjednoczonych,
poczynając od Lyndona Johnson, po prostu je ignoruje, i dalej zaciąga pożyczki
z Banku Federalnego żeby spłacać odsetki. No, ale jak mawiał pewien ojciec,
kiedy dzieci zanudzały go o kieszonkowe: „pieniądze nie liście i nie chcą
rosnąć na drzewach”. I dlatego ci obywatele Stanów Zjednoczonych, którym się
zdaje, że płacąc podatki budują świetlaną przyszłość swego kraju, są w grubym
błędzie. To znaczy budują świetlaną przyszłość ale na pewno nie swojego kraju.