Film z literaturą rozwiedziony

[tetlian]

Filmy oparte na książkach często i tak całkowicie zmieniają treść książki
psując w ten sposób całość.

[szymko123]

Bywa też inaczej.
Czasem nawet tak, że na podstawie dobrej literatury powstaje bardzo dobry film. :)

[tetlian]

Oczywiście, zdarza się i tak. Tyle, że bardzo rzadko. Większość producentów
filmowych niestety ma jakąś manię poprawiania fabuły książek według własnego
widzimisię. I w ten sposób psują całkowicie oryginalny przekaz.

[gwiazdeczka1990]

Tak jak twierdził M.McLuhan uważam, że każde medium ukazuje jedną rzecz w trochę
inny sposób i ma inne środki wyrazu, dlatego nie da się ukazać książki jak
filmu, ekranizacja powinna się skupiać na wartościach które w utworze są
przekazane a nie pokazania jak najwięcej treści książki... Niedawno oglądałam
"Eragona", książka nawet strawna, a film? Szkoda mówić... A to tylko przykład...

[tetlian]

Dokładnie. Nie rozumiem, co im odbiło żeby smoka obdarzyć piórami? Przez to
wyglądał bardziej jak kurczak, a nie jak smok.

Rylski i Krajewski są bardzo filmowi

[jakubowska100]

więcej nie trzeba. Z tego co wiem już za obydwu zabrali się filmowcy. Nie są to
jednak współczesne dziełka. Ale na przykład spokojnie możnaby zrobic film z
Żulczyka i Nahacza. Po prostu autor artykułu może powinien więcej czytać, a nie
tylko jak młode pokolenie to - Masłowska z d-py wyjęta.

Jest żałosne, że nasi filmowcy czekają aż ktoś nak

[toja3003]

Jest żałosne, że nasi filmowcy czekają aż ktoś nakręci film o Polsce. O
Solidarności też zdaje się Niemcy coś skręcili a my co? Jest tyle tematów które
autentycznie interesują ludzi na świecie – najlepszy dowód to te filmy o
Powstaniu. Dlaczego my tego nie robimy? Dlaczego to nie my nakręciliśmy film o
Enigmie tylko Anglicy? A temat 1920-go roku i Bitwy Warszawskiej – przecież to
wymarzone wątki z malowniczymi ułanami i grozą nawały bolszewickiej na Europę.
A tego nie można było nakręcić w PRL-u. A gdyby wrócić do tematów
historycznych? Tylko błagam – scenariusz oprzeć nie na Sienkiewiczu ale np. na
Parnickim. Np. „Srebrne Orły” – znakomity wątek polsko-europejsko-niemiecki.
Skoro świat kręci Galdiatorów i Templariuszy to i my możemy. Na co idą nasze
podatnicze podatki? Na eksperymenty z wielbłądami i przemyślenia filozofów?
Przy całym szacunku dla naszych dawnych mistrzów – ich czas już minął.

Mnie nie interesują teorie o funkcjach "opiekuńczo-pielęgnacyjno-
mecenasowskich" połączonych z "wczaso-kurso-konferencjami-warsztatami" dla
młodych, dynamicznych, dobrze zapowiadających się artystów po 60-tce bez
sukcesów.

Ja za moje podatnicze pieniądze chce właśnie takich sukcesów polskich
filmów jak mają Amerykanie!

[pimpus18]

Był czas, że kręcili.
Światło było wtedy jaśniejsze, trawa bardziej zielona i smak słodszy...
No i komedie śmieszniejsze.
Toja3003, z ciebie to chyba młode dziewczę.
W PRL-u nakręcono film o enigmie, i nawet serial z tego zrobiono, a było to w latach
późnego Gierka. Był taki artysta Wionczek Roman, działał w zespole filmowym Profil.
Bogdan Poręba(l) też tam tworzył. Znawcy kina wiedzą, że to właśnie tam kręcono
najsłuszniejsze filmy realnego socjalizmu. Czasem się je jeszcze pokazuje – coś
pokazywać w końcu trzeba – jednak nie na MTV & Co.

Ja tam nie jestem wcale napalony na kolejne ekranizacje Sienkiewicza, Powstań
i zwycięskich czy przegranych wojen.
Przy tych masowych spektaklach całe to aktorstwo wygląda, jakby dopiero co wyszło
z garderoby. Fraczki i mundurki wyprane, wyprasowane i starannie namierzone, grzywy
pieczołowicie uformowane, zarost starannie dopracowany lub na długo przed King
Camp Gilette starannie wygolony, nachalny makiaż – nie ma przy tym żadnego znaczenia,
jak długo są już w terenie. To wszystko, i jeszcze parę innych rzeczy, do kina mnie odpycha.
Jak pamiętam, kino obrzydził mi skutecznie Anthony Burgess (ten od „Mechanicznej Pomarańczy”,
kilkanaście lat temu),tak że ze współczesnych twórców mam głęboki szacunek chyba tylko dla Jima Jarmbuscha.
On potrafi robić ujmujące – i chyba tanie – filmy, choć zmuje mu to, jak Kubrickowi,
każdorazowo kilka lat. Kobiety zdaje się za takim kinem nie przepadają, choć znam
wyjątki.

Współczesne kino jest głównie dla małolatów. I dobrze.
Można tam pójść w celach towarzysko-zapoznawczych i czasami zachwycić się rzeczami,
których się jeszcze nie widziało.
Dla wrażliwej starszej generacji pozowtają już raczej inne media.

Nie interesuje mnie co kręcono w PRL. Proponuje o

[toja3003]

Nie interesuje mnie co kręcono w PRL. Proponuje o tym zapomnieć choćby ze
względów technicznych, np. wczoraj był na jakimś kanaliku w naszej TV film o
nazwie „Wilcze echo”. Owszem, nie powiem, zgrabna w zamyśle fabuła i twierdzę,
że znakomici aktorzy (pewnie już nie żyją) ale na jakiej taśmie to-to kręcili i
kiedy? Kolorki jakieś wyblakłe no i dość niechlujny montaż w sensie logicznym
(typu „zabili go i uciekł” ale ja nie o tym). I powtarzam: zapomnieć o
Sienkiewiczach czy innych romantykach, którzy narobili wiele szkód w umysłach i
przedstawiali historię w zakłamany sposób jako zbiór czarno-białych wydarzeń
gdzie szlachetni polscy rycerze w nieskazitelnych rękawiczkach walczyli z
bandytami tureckimi, krzyżackimi, ukraińskimi, szwedzkimi i czym tam jeszcze.

Odpowiedź na pytanie dlaczego w PRL polskie kino
było ważne a teraz o wiele mniej jest
taka sama jak na pytanie
dlaczego ścinki gazet były w klozetach
bardziej popularne niż normalny papier toaletowy.

Teraz jest normalna konkurencja
i demokracja wyboru, także w sztuce.
I nagle okazuje się, że
teatr telewizji nie ma milionów
zwolenników tylko mała grupkę.

Podobnie jest w kinie.
Rzekome polskie superprodukcje
to widzowie w postaci dziatwy
szkolnej zapędzanej tam przez
szkolne lektury.

Jest jeszcze parę nie nakręconych rzeczy.
Np. pamiętniki Chryzostoma Paska
albo zapiski Galla Anomina.
Nakręcić to, zapędzic parę milionów
dzieciaków do kina i mowić o „sukcesie”.
A wszystko za nasze podatnicze pieniądze.

Każdy wytwór kultury musi być dla ludzi
a nie dla garstki rezyserów czy
krytyków, którzy mają specyficzne
potrzeby. Mogą mieć, tylko proszę
nie za moje podatnicze pieniądze.
Póki co sam chce decydować na co je wydaje.

Do masowej opinii publicznej można dotrzeć głównie w jeden sposób: kasowym
filmem, który będzie pokazany o 20-tej na najpopularniejszych kanałach. To
dlatego świat ekscytuje się np. Szkocją, bo są różni „Nieśmiertelni”
i „Waleczne serca”, choć w gruncie rzeczy: na tych paru pagórkach kudy zamkowi
np. w Edynburgu do Wawelu. Nie chcę obrażać Szkocji ale naprawdę nasuwa się
pytanie dlaczego nasi filmowcy nie zrobią czegoś podobnego, bo przecież nie
zawojujemy świata „Krzyżakami” z roku bodaj 1960. Nakręcić film o wrześniu 1939
w Polsce i o staliniźmie ale z klasą „Szeregowca Rajana” czy „Doktora żywego”i
wtedy świat się dowie co się działo 1-go czy 17-go IX. A tak to wszyscy tylko
wiedzą kiedy i co zbombardowały dwa samoloty w Wietnamie, bo była cała masa
filmów amerykańskich o tym. Filmowcy polscy do dzieła! A nie kręcić cieniaste
lekturki dla szkół. A tak to inni kręcą filmy o „naszej” Enigmie i naszej
Solidarności i robią sobie kasę a co my mamy z tego?

Rozwód ze wszystkim niemal

[killer_joe]

Hahahahaha
Polski film rozwiódł się z czym tylko się da - nie ma tak naprawdę zainteresowania dla żadnych gatunków filmowych nie czerpie żadnej inspiracji z filmów literatury , tylko różne wariacje na temat patologi rodziny 3 bodajże najbardziej znane i może najlepsze filmy - Pręgi, Wszyscy Jesteśmy Chrystusami i Plac Zbawiciela - są o tym jak tata leje mame babcie wnuczka synka itp. Historia?, fantastyka? Horror? Groteska? Thriller? Komedia?
TO NIE ISTNIEJE W TYM KRAJU
Trzeba samemu wziąśc się do kupy i coś zrobić
rzygać się chce nsa polskie kino

Twoja diagnoza jest ostra i można by

[toja3003]

Twoja diagnoza jest ostra i można by to pewnie bardziej dyplomatycznie
powiedzieć ale trafiasz w sedno. Pytanie zatem brzmi: dlaczego?

Otóż twierdzę, że mamy znakomitych aktorów, dobrych scenarzystów, bardzo
dobrych kamerzystów i montażystów, wybitnych reżyserów, wspaniałych twórców
muzyki filmowej czy uzdolnionych scenografów. Mam też na to dowody o czym
mówię, a są nimi sukcesy różnych naszych twórców z granicą. W tej wyliczance
brakuje wzsakże jednego kluczowego ogniwa. Jakiego?

Tego pogardzanego przez wyniosły świat górnolotnej sztuki: menedżerów. Otóż
zanim aktor wyjdzie na deski sceniczne to najpierw musi znaleźć się architekt,
inżynier, murarz, elektryk i kto tam jeszcze żeby ten teatrzyk i scenkę
odpowiednio wyrychtować proszę artysty. A na te działania potrzeba trzech
rzeczy: kasy, kasy i jeszcze raz kasy. Dopiero potem do tego dochodzi talent
oklaskiwanego wykonawcy.

Brakuje na w polskim kinie sponsoringu i organizatorów, którzy potrafiliby
zainteresować międzynarodowy kapitał dla naszych filmowych planów. Bo polskiego
kapitału, po dziesięcioleciach biedy i socjalizmu, to za wiele jeszcze nie
mamy. To podobnie jak z naszymi autostradami. Gdyby nie pomoc Unii to i za 20
lat byłoby ich niewiele, bo sami dotąd w tym zakresie też neiwiele zdziałaliżmy
prawda?
W Europie duże możliwości finansowe w zakresie wspierania produkcji filmowej
mają publiczne stacje telewizyjne w bogatych krajach. Myślę tu o np. o
angielskiej BBC. Ale to wymagałoby podjęcia rozmów przez nasze władze na
szczeblu rządowym a póki co nie mamy praktycznie polskiej polityki zagranicznej
więc i kino na tym traci. Były propozycje ze strony francusko-niemieckiego
konsorcjum medialnego Arte aby Polska włączyła się do tego projektu. W końcu
niby jesteśmy w Trójkącie Wajmarskim. Ale tylko niby właśnie. Po co mielibyśmy
współpracować z Anglikami, Niemcami czy Francuzami? My zawsze sami. Polak
potrafi. A efekty widać.

Za chwilę znowu powstanie jakiś polski knot i już widzę te tłumy walące na
ten „najlepszy film”; na pewno już nielegalne kopie krążą po internecie a
ludzie z wypiekami na twarzach wyrywają sobie te kopie kiepskiej jakości byle
tylko jak najszybciej obejrzeć to dzieło. Ale oczywiście frekwencję można
zrobić. Wystarczy zrobić przymusowy spęd dziatwy szkolnej do kin w
ramach „powtórki z lekturki” i potem się okazuje, że mamy kolejny „najlepszy
film polski ostatnich lat”.

[pimpus18]

widzę, że jesteś bardzo przejęta tematem.
Nie chcę tu brać na siebie trudu objaśniania tobie PRL-u, nawet tego filmowego.
Nie jestem tu ani obiektywny, ani kompetentny i nie mam do tego czasu jakieś
generalnej sympatii, raczej tylko osobiste skojarzenia.

Myślę także, że bardzo się mylisz, jeśli cię kino tamtego czasu nie interesuje.
Przypomnij sobie ten znany wiersz Asnyka.
Oczywiście wszechobecna propaganda tamtych czasów, ta przewodnia linia
jest nieraz aż nadto widoczna i bardzo przeszkadza przy oglądaniu.

Mnie pociąga klimat tamtego czasu, świata już nieistniejącego.
Coś o tym jest w książce Jerzego Karaszkiewicza: „Pogromca łupieżu”.
Zostały mi też bardzo w pamięci filmy, które widziałem jeszcze jako dziecko.
„Jutro Meksyk”, „Kochajmy syrenki”. Pani Alicja Sędzińska wywarła na mnie wtedy
nieprzemijające wrażenie. A dialogi, przynajmniej niektóre, już zawsze będą ze mną.
Byłem dzieckiem i odkryłem wtedy właśnie świat dorosłych.
Wyobraź sobie, że ten film „Wilcze Echa” też wtedy widziałem i zapamiętałem.
Drugi raz widziałem go dopiero w grudniu zeszłego roku.
Bruno O’ya z głosem Bogusza Bilewskiego został mi w pamięci.
Oczywiście, nie ma tych facetów już wśród żywych (chyba tylko Janusz Kłosiński się
jeszcze ostał), ale (kobieta) Irena Karel żyje i daj jej Boże długich lat życia.

Co do kolorów, to musisz wiedzieć, wiele stacji tv specjalnie zaniża jakość obrazu emitowanych filmów i tutaj chyba też tak było.
Po tych 40 latach wszystkie taśmy filmowe jeśli nie są restaurowane zmieniają kolory.
Taśmy NRD-owskie ORWO, na których w PRL kręcono, były ponadto mniej stabilne
od swoich zachodnich odpowiedników. Ale ja na ten film patrzyłem tak, jak go wtedy zapamiętałem, a kolorowego tv wtedy jeszcze w ogóle nie mieliśmy.

Dalej jestem twojego zdania.

Jeszcze dalaj mam trudne zadanie.
Dlaczego kino w PRL-u było ważne? No to jest temat rzeka, chyba oboje mamy tego
świadomość. Tutaj tylko takie krótkie spostrzeżenia.
W ZSRR Stalin bardzo interesował się kinem i zdaje się wszystko (sic!) tam przechodziło przez niego
Czy USA byłyby tym, czym są bez kina?
Wtedy rozrywek było mniej. Dwa kanały tv, a na dobrą sprawę jeden, telewizja to jednak
jedno z głównych zajęć ludności (dzisiaj też). Była też wtedy systemowa ciągota do
kształtowania świadomości szerokich kręgów ludności: różne technika rolnicze (w tv!),
jakieś szkoły średnie, wcześniej chyba nawet szkoły wyższe, NURT, programy dla podstawówek – i to wszystko na tym jednym kanale!
A jak film, to oczywiście musiał być wartościowy (polski lub zagraniczny) lub ciekawy (amerykański).
Nieodżałowany Zygmunt Kałużyński wspominał coś kiedyś o jakieś radzie programowej,
która tym wszystkim kierowała.
Była Filmoteka Arcydzieł Jacka Fuksiewicza, Kino Interesujących Filmów, W starym kinie
Stanisława Janickiego. Audycje te szły w przystępnych dla ludzi porach, te późniejsze zwykle
po dzienniku tv. Jako dziecko mogłem je spokojnie oglądać, za co jestem rodzicom do
dzisiaj wdzięczny.

Była taka ideologia. Pieniądz nie miał w socjaliźmie żadnego znaczenia.
I kręcono propagandowe gnioty bez żadnego umiaru.
Dzisiaj jest to nie do pomyślenia.
Drugą stroną tego problemu jest komercja. I to dzisiaj razi. Powtarza się więc zgrane
kompletnie ale kasowe chwyty. Nie wiem czy widziałaś ten skecz Monty Pytona, gdzie
oni to już wyśmiewali 35 lat temu!
Tak więc w filmie musi być akcja, także szczypta humoru, romantyzmu, w amerykańskich
filmach obowiązkowo jakiś Murzyn do towarzystwa – jak z partnerką to też czarną
(dzisiaj zdaje się już niekoniecznie). Główny bohater nie może popełnić cieżkiego przestępstwa.
Rambo w pierwszym filmie: ile się nie nastrzelał, a mimo to nikogo nie zabił – no jednego
tylko rzucając kamieniem, ale był z niego prawdziwy łobuz i bardzo się o to prosił.

W następnych filmach mając za przeciwników Ruskich, już mógł zabijać.
Wojował wtedy też po słusznej stronie w Afganistanie po stronie Talibów – zwanych
wtedy sympatyczniej mudżachedinami.

Wiesz, jak się widzi ciągle te znajome chwyty, to czy można się tym fascynować.
Raz muszę się pochwalić, byłem zmuszony ze znajomą obejżeć jeden współczesny
film. Mogłem jej obowiedzieć dalszy ciąg akcji, a ona nie mogła uwierzyć, że tego filmu
już wcześniej nie widziałem. Do tego to prowadzi!

Co do papieru toaletowego, no cóż, PRL przez cały okres swej historii nie mógł sobie
z produkcją papieru toaletowego poradzić. Moje przypuszczenie jest takie:
Był to artykuł dla ludności, równiejszych ten problem nie dotykał, gazetą też można –
i coś z nią w końcu trzeba zrobić, były ponadto cały czas inne ważniejsze priorytety.
Słowem, przekładano rozwiązanie problemu na jeszcze lepsze czasy (ad infinitum).

Taka anegdotka z okresu służby wojskowej.
Nasz porucznik (polityczny) poruszał na zebraniach wychowawczych problem cięcia gazet.
Dyżurny powinien ciąć gazety dopiero po ich przeczytaniu (a dyżurny widocznie chciał
mieć to jak najszybciej za sobą). Żołnierze mają bowiem z tych kawałków tylko szczątkową i dalece niepełną wiedzę

Mógłbym tu jeszcze zrzędzić dalej, ale to może przy następnej okazji.
Nad kinem współczesnym nie boleję. Mnie to już tylko śmieszy. Czego i tobie życzę.

A propos twoich podatków.
Juź w PRL-u nad marnowaniem pieniędzy na filmy ludzie boleli.
Pamiętasz tą nieśmiertelną scene na ławce z „Rejsu” ze Zdzisławem Maklakiewiczem.
Jeśli tego nie widziałaś, to obejżyj ten (pocięty) film. To trzeba zobaczyć!
---

Drogi pimpus18, Witam, po uważnym przeczytaniu Two

[toja3003]

Witam, po uważnym przeczytaniu Twoich refleksji a sądzę, że jest w nich szereg
interesujących szczegółów dotyczących minionej Polski – przykład z tym
porucznikiem jakże plastyczny i przezabawny! Ja czerpię wiedzę o tamtych
czasach także z... dowcipów. Np. „socjalizm jest jak papier toaletowy – ciągle
się rozwija a zawsze do d...”. To do mnie bardziej przemawia niż jakieś analizy
naukowe. Natomiast zgadzam się, że kino PRL ma niepowtarzalne klimaty. W Nowym
Jorku jest kino (aktualnie) gdzie „na okrągło” leci np. „Pamiętnik znaleziony w
Saragossie” na zasadzie „tak głupie, że aż śmieszne i w sam raz dla ćpunów”.
Jest np. taki film (dla dzieci?) jak „Przygody Marka Piegusa” i robi bardzo
autentyczne, żywe wrażenie a znowu parę dni temu gdzieś leciał „Sposób na
Alcybiadesa” a to też na podstawie starej książki ale nakręcony niedawno –
lista aktorów imponująca ale wszystko jakieś sztuczne. Trochę jak w filmie
Polańskiego „Pianista”. Chciał pokazać piekło na ziemi a w tym piekle „fraczki
i mundurki wyprane, wyprasowane i starannie namierzone, grzywy pieczołowicie
uformowane, zarost starannie dopracowany lub na długo przed King
Camp Gilette starannie wygolony, nachalny makijaż” (to oczywiście cytat z
Ciebie – jakże trafny!). Owszem, kiedy trafiam na film typu „Zakazane
piosenki”, kręcony w 1945 roku to wiem, że tam bez scenografii te zniszczone
ulice tak wyglądają jak w czasie wojny, że każdy grat w mieszkaniu tak wygląda
jak w czasie wojny i każdy zabiedzony aktorzyna z trzeciego planu tak wygląda
jak chwilę wcześniej a więc też gra siebie niejako w filmie dokumentalnym.
Dlatego kiedy parę dni temu były te „Wilcze echa” to interesowały mnie m.in. te
bieliźniane toporniaste podkoszulki na gołe ciało w jakich paradowali bodaj
jacyś milicjanci ale pewnie tak się wtedy chodziło, podobno jakieś siatkowane
też się wtedy nosiło, jakby dziś taką flakowatą szmatę gdzieś znaleźć to pewnie
możnaby zadać szyku w Saint Tropez. A Rambo faktycznie – w pierwszej części
miało to ręce i nogi a potem to już były knoty, gdzie gość strzela z łuku
rakietami (dosłownie). Co do „Rejsu” to rzeczywiście – niezłe filmy kręciła
wtedy bezpieka czy jej współpracownicy ale dodam od razu, że mi to wisi, lata i
powiewa kto z kim współpracował, bo takie były czasy i nie mam zamiaru nikogo
ani osądzać ani usprawiedliwiać – niech każdy się sam z sobą rozlicza. Tylko
kina szkoda.

[wera7]

Muszę stanąć w obronie "Pianisty" Polańskiego. W bardzo bliskim sobie czasie
czytałam książkę i obejrzałam film. Znalazłam tylko jedną niezgodność - Aleję
Niepodległości, przez którą Szpilman przeczołgiwał się po wybuchu powstania
warszawskiego do szpitala naprzeciwko. W filmie sprawia wrażenie wąskiej
uliczki,podczas gdy była w tamtym okresie równie szeroka jak dzisiaj. Szpilman
opisał, że to czołganie trwało jak wieczność. Nie wiem czemu tak to zrobił
Polański, ale co do pozostałych rzeczy jest perfekcjonistą w każdym calu. Roman
P. to detalista, więc wybacz, ale starannie wyprasowane fraczki i pieczołowicie
uformowane grzywy to nie ten adres.
Mogę dać jeden niepodważalny według mnie przykład lepszego filmu od oryginału
na papierze. "Świat według Garpa" - to cegła, w którą Irving wepchnął masę
zupełnie niepotrzebnych wątków. W filmie pokazano tylko te najważniejsze, no i
od razu fabuła nabrała rumieńców.

wiem, że Polański to profesjonalista ale

[toja3003]

twierdzę, że jest rzeczą niesamowicie trudną (wręcz niemożliwą) zrobienie filmu
wojenno-obozowego, o czasach z pierwszej połowy XX wieku, w XXI wieku, z
aktorkami i aktorami, którzy prosto po sutym obiadku w 5-gwiazdkowej
restauracji wchodzą na plan żeby zagrać ludzi na skraju śmierci głodowej.

Spróbuj zmusić kasowego aktora żeby dla takiego filmu zrobił z siebie „ludzki
łachman”. On (czy ona) ci nawet nie da ruszyć jego wypieszczonej fryzurki, bo
jakby to potem wyglądało na okładce kolorowego czasopisma? Mam „Pianistę” na
DVD w domu, wiem o czym mówię a filmy Polańskiego znam na wylot i wielokrotnie
oglądane z koncentracją na szczególe właśnie.

Owszem „Nóż w wodzie” jest autentyczny, bo kręcony w czasach, o których mówi.
Aktorzy na tej łódce noszą takie toporniaste galotki kąpielowe jakie wtedy
zapewne były w modzie. Ale „Pianista”? Zobacz sobie na starych zdjęciach czy
filmach dokumentalnych jak wyglądała ulica wyłożona tzw. kocimi łbami. Taką
nierówną, pardon, zasyfiałą ulicę trzebaby najpierw zrobić a tu domek w domek w
tle otynkowany na kolorowo. Ludzie o wyglądzie na full-wypas, jak z żurnala,
się po tej scenografii przechadzają, mundurki i garniturki pobrane świeżo z
teatralnej garderoby i tylko czasem ktoś sypnie z góry garścią mąki, że niby
jest bombardowanie i chałupa się wali.

Wiem, że to prawie niemożliwe zrobić ze zdrowego człowieka poszarzały i
pokaleczony strzępek i dlatego te nowe filmy o starych czasach to są kostiumowe
historie i dlatego mało autentyczne. Czy warto takie opowieści kręcić? Pewnie
tak żeby próbować pokazywać historyczną prawdę ale obejrzyj sobie ten film
jeszcze raz, zwróć uwagę na ujęcia pokazujące z bliska np. wypielęgnowane ręce
i bielutkie ząbki bohaterów, lśniące oko i popatrz na tło akcji to może
dostrzeżesz to o czym mówię.

[wera7]

Idąc Twoim tokiem rozumowania, winno się kręcić wyłącznie filmy współczesne, bo
żaden film nigdy nie będzie w stanie oddać dokładnych realiów danej epoki. Ba,
nie zapominaj, że pisarz, układając swoją opowieść, na przykład o wbijaniu na
pal nieszczęśnika, może sobie w tym czasie zajadać orzeszki i popalać cygaro.
Jak chodzi o problem Holocaustu, Polański jest dla mnie wiarygodny, bo przeżył
to sam w Krakowie. Prędzej Spielbergowi można zarzucić nieprawdę.
Jak w takim razie odnosić się do "Dogville", gdzie świat wokół jest całkowicie
umowny?
Nie twierdzę, że reżyserzy nie kręcą bzdet. Ależ kręcą! Osobiście dostaję
szału, gdy widzę Amerykanów udających Rosjan. Sądzę jednak, że mogłeś dać dużo
bardziej drastyczne przykłady niż "Pianista".

napisałem w poprzednim poście

[toja3003]

"Czy warto takie opowieści kręcić? Pewnie tak żeby próbować pokazywać
historyczną prawdę" więc nie mów, że uważam iż "winno się kręcić wyłącznie
filmy współczesne", dziękuję za uwagi.

[pimpus18]

jesteś przemądrzałą dziewczynką.

Ale coś uszło twojej przenikliwej uwadze.
Ubiory tych „milicjantów” z Bandy Moronia były celowo wybrane przez autorów tego
filmu. Dla kogoś kto był w wojsku, nie przedstawia trudności, żeby to wychwycić.
Miało to na celu uwydatnić, że nie są to milicjanci. W umyśle widza powinno to było
wywołać wrażenie, że coś z nimi jest nie tak.
Nie było wtedy aż tak źle i można było ich lepiej ubrać.
Mundurowi nie chodzą w brudnych podkoszulkach, porozpinani, bez czapek lub z nieregulaminowymi
(ciemnymi) orzełkami. Także ich stopnie wojskowe były jakieś takie skromne.
W czasie wojny można się było dosłużyć czegoś więcej.
Tak się nawet wtedny (przynajmniej na filmach) nie chodziło – to nie tak.
Jak będziesz miała okazję (i chęć) to możesz zauważyć, w jednej z ostatnich scen
Marek Perepeczko – już nawrócony i porządny – wyglądał jak trzeba, a orzełek błyszczał się jak...

W wielu filmach był ten problem. U Kutza w jego słabiutkim filmie o kopalni Wujek
też stosował (czy zmuszony był stosować) podobne chwyty.
Czasami dzięki oświetleniu ci jego wojskowi wyglądali jak kolejarze.
Było tam pełno różnych innych uników, tak że można było mieć wrażenie, że opiekę
artystyczną nad tym filmem sprawowało ministerstwo spraw wewnętrznych.

W Polsce ma się z tym kłopoty. Przedstawia się milicjantów często w fantazyjnych
mundurach. U Bareji byli to najwyżej kaprale, a zdaje się, zawodowi dostawali od razu
sierżanta. Z tym jest już jakaś obsesyjne przewrażliwienie.
Chyba ktoś się za bardzo obawia, żeby naród nie stracił do mundurowych należytego
respektu. Mnie to drażni lub śmieszy, zależnie od nastroju.
Danielowi Olbrychskiemu też się to udzieliło i rozpłatał szablą Kmicica kilka zdjęć.
Jak z tego widać poczucie humoru albo się ma, albo i nie – a na starość umysł nie jest już taki lotny.
Dla Marka Piwowskiego mam duży respekt, chociaż ten jego chyba ostatni film
„Uprowadzenie Agaty” był wg. mnie średnio udany. Nie wiem czy to starość, czy producencka ręka Rywina,
czy jeszcze coś innego, ale pełno tam było znanych chwytów i uników. Ogólnie mało
świerzych pomysłów, za to dużo starczego patosu, czego ścierpieć nie potrafię.

O ubecji i jej nieposkromionych torpicielach nie chcę się wypowiadać.
Powinno się tych wszystkich poddać leczeniu i otoczyć specjalną troską.

Czytałem też inne posty, w tym twoje.
„Nóż w wodzie” to film, którego nie zapamiętałem z dzieciństwa. Był chyba wtedy za
trudny dla mnie, ale majtki z tymi falbankami pani Umeckiej, zostały mi w pamięci.
Całkiem podobne miała, oczywiście w nowszym kroju, jedna moja dziewczyna (i nie było
to znowu tak dawno), a rzucała się przy tym w oczy na całym basenie.

Jak cię interesuje, to mogę ci polecić inne „moje” starsze filmy.
Np. „Niewinni czarodzieje”. Pani Krystyna Stypułkowska rzuciła mnie już wtedy na kolana
i do dzisiaj jestem w niej zakochany.
Dla mnie jednym z najlepszych filmów z PRL-u jest „Życie wewnętrzne” Marka Koterskiego,
przewinął się tam w innych postach „Dzień świra”, którego nie widziałem, ale tamten
mu wyszedł.
Chociaż jest to film przerażająco smutny, dla mnie jest arcydziełem.
W „Nic śmiesznego” było nawet dla mnie za dużo „koszarowego humoru” i na granicy
dobrego smaku.
Jak widzisz jestem zwolennikiem kina kameralnego, autorskiego, z ciekawymi pomysłami
i dialogami. Monumentalne produkcje (Titan Mamut presents – Monty Python) mnie nie
pociągają.
„W pamiętniku znalezionym w Saragossie” jest fantastyczna rola Kazimierza Opalińskiego.
Miał facet poczucie humoru i w ogóle ten film jest bardzo ciekawy, przynajmniej dla mnie.
Ja jestem fanem Bergmana – dzięki Fuksiewiczowi – i Kubricka, to już dzięki sobie.
Także angielskie filmy New Cinema, Richardsona, Andersona, Schlesingera, zrobiły wtedy na mnie wielkie wrażenie
Jak chcesz coś ciekawego zobaczyć, to polecam:
„Rodzaj miłości”, „Billy kłamca”, „Sportowe życie” (Olbrychskiemu też się podobał),
„Samotność długodystansowca”, „If...”, „O lucky man” – to moje filmy z dzieciństwa.
Dalej „Szpital Britania”, „Przełomy Missouri” Arthura Pena.
Tutaj zwróć uwagę na kostiumy. Chociaż ten ostatni jest mało kobiecy, to Ewa
Błaszczyk podobno zabrałaby go na bezludną wyspę. Jeśli nie robiła sobie jaj,
to kłaniam się jej nisko. Marlon Brando mówiący do konia, od wsiej duszi:
„Masz wargi Salomei i oczy Kleopatry” robi wrażenie.
O Kubricku i Bergmanie nie będę się rozpisywał. To są po prostu wielcy mistrzowie.
„Osiem i pół” Feliniego to skończone arcydzieło. To tylko mały wybór.
Potem możesz porównać przekomputeryzowane i bardzo jałowe kasowe kino współczesne.
No ale dość zrzędzenia.
Pozdrawiam cię serdecznie i życzę wszystkiego dobrego

Dzięki za obszerną listę filmów ale prawdę powiedz

[toja3003]

Dzięki za obszerną listę filmów ale prawdę powiedziawszy to na takie
(sympatyczne nieraz) starocie wpadam przypadkiem, jak coś leci to trochę
pooglądam. Bardzo podobają mi się z tych starych filmy Zanussiego i
fantastyczna gra Zapasiewicza oraz fatalna Komorowskiej. W ogóle uważam, że w w
Polsce nie ma i nie było dobrych aktorek a byli i są dobrzy aktorzy. Natomiast
uważam, że aktorki za granicą (film angielski, niemiecki czy francuski) grają
bardzo dobrze. Natomiast co do cięcia jakiś zdjęć przez Olbrychskiego to uważam
to za śmieszne z jego strony. Najpierw wziął kasę żeby paradować w jakimś
mundurku, bo taka jest rola aktora a potem chciałby żeby nikt tego nie oglądał?
Natomiast czy kino dzisiejsze jest kipskie to można będzie osądzić jutro, bo w
każdej epoce mówi się, że „kiedyś to nawet przyszłość była lepsza”.

[pimpus18]

tego bym sobie nie darował,
zupełnie zapomniałem genialną satyrę Tony Richardsona (wg. Ewelyn Wough):
„Nieodżałowani”, (The Loved One)

Pozdrawiam

dzięki i za to - może kiedyś obejrzę przypadkiem?

[toja3003]

[sineira]

Skor autor pod hasłem "literatura" widzi jedynie literaturę głownonurtową,
to... no cóż, jest ona w znakomitej większości mało strawna. Kto ma ochotę
oglądać bełkotliwe "pochylanie się nad kondycją ludzkości"? Ech, żeby jeszcze
ludzkości, ale przecież nasi współcześni "wieszcze" potrafią się pochylić co
najwyżej nad własną kondycją:(

a w ogóle coś kręcą?

[olias]

Dzień Kojota, czy Dzień świra. Szczyty możliwości polskiej kinematografii. No
pewnie że nikt się nie zmierzy z Pamiętnikiem znalezionym w Saragossie. Mozna z
tego zrobić horror i to elegancki, żadne noce żywych trupów czy inne
błazenady. Albo Popioły - nie, no zbyt ambitne.
To moze coś obok literatury? Jak obalano komunizm (w Polsce, jakby kto nie
pamiętał). A może wreszcie powstanie warszawskie pokazać zblazowanemu swiatu?
Albo o Konstytucji 3 Maja? O Podziemnym państwie, jedynym takim? O
Rzeczpospolitej Obojga Narodów (wg historyków pierwszy udany przypadek wiązania
dwóch państw.)
Czy wiecie że większość ludzi na świecie (w UE też) jeśli słyszała o powstaniu
warszawskim to myśli o powstaniu w getcie? Bo Polcy przecież nic nie robili,
patrzyli tylko jak giną bohaterowie. Dobrze że "mamy" swojego Davida
Nortona ... znaczy nie naszego, bo to Brytyjczyk.
Czy wiecie że nikt, prawie nikt nie kojarzy polskiej historii z demokracją i
tolerancją?
Ja Wajda przestał to chyba już nic się nie kręci. Poza sitconem i yyy właśnie
Dniem świra.

[wampir35]

Olias, o czym ty piszesz? Rękopis znaleziony w Saragossie nakręcił Wojciech
Jerzy Hass dawno temu (ze Zbyszkiem Cybulskim), o powstaniu warszawskim był
Kanał, powtarzany jeszcze czasem, a ostatnio chyba pokazywany w Cannes (po
renowacji), a Normana Davisa pomyliłeś chyba z popularnym, choć obciążającym
windę produktem Symanteca. Zgadzam się, że w Polsce od dawna kręci się gnioty,
ale nie zawsze tak było. Nie mam 60-tki na karku, więc nie będę wzdychać z
tęsknotą do PRL-u, ale niektóre polskie klasyki warto znać, choćby po to żeby
mieć pojęcie o tym jak mógłoby wyglądać polskie kino, gdyby filmowcy nie
podlizywali się z całych sił głupkowatym panienkom, dla których szczytem
filmowego wyrafinowania są komercyjne knoty rodem ze Szkocji. Polska to biedny
kraj, na komercję zwyczajnie nas nie stać. O dobrym kinie w wykonaniu twórców
rodzimych telenowel i komedii romantycznych tez raczej zapomnijmy. Takie czasy -
przejściowe. Na szczęście i one się kiedyś skończą

gratuluje poziomu

[olias]

Rękopis został nakręcony epokę temu. Chętnie zobaczyłbym to w wersji
współczesnej, byle choć dorównywało pierwszemu filmowi.
O Kanale pamiętam. I co? Wystarczy? To nie dziwmy się że inni piszą naszą
historię (Gross "Sąsiedzi" - czyli jak to Poalcy mordowali Żydów na oczach
bezsilnych Niemców z SS).
Norman Davis - historyk brytyjski, znawca i propagator historii Polski.
rozprawa doktorska poświęcona wojnie polsko-bolszewickiej (White Eagle, Red
Star. The Polish-Soviet War 1919-1920, London 1972) - wersja polska tytułu:
Orzeł biały, Czerwona gwiazda. Zakaz wjazdu do ZSRR. Publikacje - m. in. w
polsce, ale w "drugim obiegu".
Z grubych rzeczy - Powstanie 1944, Boże Igrzysko - historia Polski (za tę
książkę, "zbyt pochlebną Polsce" środowiska zydowskie chciały go spalić na
stosie), Historia Wysp Brytyjskich, Europa, Serce Europy (znowu PL), Sprawa
honoru (też PL).
Zdaje się kawaler Orderu Orła Białego. Autor tezy że nowoczesna demokracja
powstała w rzeczpospolitej szlacheckiej.
Sił nie mam - skąd Ci ten NORTON Symanteca się wziął? naprawde - gratulację.
(p.s. jakbyś starszym był to mialbyś we wdzięcznej pamięci pierwsze Norton
Commandery a w szczególności Norton Tools. No ale co o tym mogą wiedzieć
dzisiejsi uzytkownicy windozy?
Więc chociaż zachowajmy we wdzięczności obcego, bo kto nam historię będzie
pisał? Nadal przypominam, że większość Europejczyków jeśli słyszała o powstaniu
warszawskim, kojarzy to z powstaniem w getcie.

Jeśli ktoś nie zrozumiał profesora

[nikanor]

to czytając robiłem notatki i mogę udostępnić:

Przeszłość a także przyszłość są niejasnymi dodatkami do rzeczywistości a pole
dyskusji ma być spoiste. Spoistość zapewni mianownik. Wspólny. Ten, co zapewnia
integralność kultury: wiara w układ odniesienia!

Rzeczywistość odbija się w zwierciadle kultury jednostronnie.

Czemu filmowcy odwracają się od źródła, gdzie może się rodzić wspólnota ludzi
mówiących inaczej? Odpowiedź jest przerażająco prosta: bo tego źródła nie ma. I
autor będzie się przy tym upierał.

Fellini, Antonioni, Bergman, Godard, Resnais i Grillet, nie mówiąc już o Duras.
A dalej jeszcze Narcyz nie toleruje narcyzmu, samotność i śmierć, pociąg wjeżdża
na peron, robotnice wychodzą z fabryki. Wiele zwykłych, niewiarygodnych
historii, zwykłych w niewiarygodności i niewiarygodnych w zwykłości. Te panie
rzeczywiście wychodziły z fabryki. Potem zmarły - ale nikt nie wymyślił ich
istnienia.

Conrad w buntowniczej pokorze wymierza sprawiedliwość według Zagórskiej Anieli,
choć to się źle kojarzy z rózgą, co zauważa Szczepański Jan Józef. A to się w
nie mniejszym, a może nawet większym stopniu stosuje się do sztuki, dla której
widzialność jest najważniejszym z wyposażeń. Cokolwiek to znaczy.

Literatura, która sprowadza świat przedstawiony do języka staje się wyłącznie
funkcją własnego języka. O matko! Z okruchami życia, które zdają się być
prawdziwe, pojawia się problem: co ten język ukrywa?

Magdalenie Piekorz udało się przekonać Wojciecha Kuczoka do rezygnacji z
manieryzmów i przede wszystkim z teleologizmu "Gnoju". Ale czy udałoby się
namówić Magdalenę Tulli do zmiany trybu przypuszczającego na oznajmujący? Bo że
taka zmiana nie miałaby sensu, to rzecz oczywista.

Zapisana złotym pelikanem wykwintna retoryka służy Chwinowi do zaznaczenia
własnej sprawności, a to zwykle słabo się przekłada na zapis czegokolwiek istotnego.

Na szczęście nie jest zadaniem literatury służba komukolwiek, a już zwłaszcza
filmowcom. Chwała Profesorowi! Właśnie z nieodmiennie naiwnym zdziwieniem
dowiaduje się on, że humanista to nic innego niż storyteller. Od czasów
przedmieszkowych.

Główną bronią kina masowego jest bombardowanie. Efektami spreparowanymi lub
dramaturgicznymi. Tak czy inaczej oba kręgi są całkowicie od siebie oddzielone.
Literaci nie wznieśli się jeszcze na wyżyny własnego ezoteryzmu i nie zamknęli z
wyznawcami w opiekuńczym uścisku mediów.

A to tylko jeden z wielu wymiarów obecnego rozszczepienia, żeby nie powiedzieć -
dezintegracji kultury.

Co za bełkot!
________________
Nikanor
________________