Dodaj do ulubionych

Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie

27.07.08, 08:38
A jak Kuba na buku tak buk w Bugu. Czy jakoś tak.
Obserwuj wątek
    • cyndyndanda Castro i pisdziajski prezio to bolszewicy i obydwa 27.07.08, 08:51
      j skoncza tak samo - na rzeznickim haku!!!
      • sai_mon Re: Castro i pisdziajski prezio to bolszewicy i o 27.07.08, 09:26
        Fidel ma przewagę nad kaczochamem. Mówi wyraźnie, a nie mamrocze. [żarcik] I do
        tego zna przynajmniej hiszpański... [/żarcik]
      • carpaccio4 Re: Castro i pisdziajski prezio to bolszewicy i o 27.07.08, 11:31
        cyndyndanda napisał:

        > j skoncza tak samo - na rzeznickim haku!!!

        prorok jaki czy co?
        • miedzianakonefka Re: Castro i pisdziajski prezio to bolszewicy i o 27.07.08, 12:03
          Nieeee... To jakiś plujący jadem oszołom. Gdzie jakiś artykuł to już jest i
          ujada na pis. Albo mu płacą albo ma jakieś skrzywienie pod kopułą. Aż bym
          zobaczył z ciekawości czy pod powodzią nie pisał że to kaczory wiadrami wodę w
          nocy nanosili :)
    • peetie Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 08:54
      Coś nap poziom komentarzy spada ... oj spada..



      Chcesz mi pomóc? klikaj.bubb.pl
      • almahler Re: Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 08:59
        Santiago de Chile?????????????????????


        Czy w redakcji nie redaguje i nie poprawia sie tekstow? ja wiem, ze moze dla
        niektorych santaigo de chile to to samo co santiago de cuba, ale chyba od kogos
        kto redaguje wiadomosci wymaga sie czegos wiecej!?


        • hiszpanski6 Re: Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 09:07
          Faktycznie, żenada. Czy naprawde nikt tych artykulow nie czyta przed
          publikacja?? Jakosc "pisarszczyzny" w GW leci w dol systematycznie...
          • cecora dobrzy fachowi cenzorzy nie pracują już w GW 27.07.08, 10:58
            Maleszka w odstawce :-(
    • emeryt21 Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 09:02
      Niech zyje Fidel - wiecznie zywy,jak Lenin.
    • tppiotr Santiago de Chile ? Czy Santiago de Cuba ? 27.07.08, 09:22
      Santiago – stolica Chile, nazwa miasta po hiszpańsku brzmi Santiago de Chile.

      Santiago de Compostela, miasto w północno-zachodniej Hiszpanii, w prowincji La Coruña, stolica regionu Galicia.

      Santiago - miasto w Meksyku, w stanie Nuevo León.
      Santiago de Cuba, miasto i port w południowo-wschodniej Kubie, położone nad zatoką Morza Karaibskiego.
      Jest stolicą admistracyjną prowincji Santiago de Cuba.
    • 12.12a1 Zgroza co to się dzieje. 27.07.08, 09:22
      Pierwszy Cappo di Tutti Cappi czerwonej Cosa Nostry W.I.Lenin przewraca się w
      mauzoleum przez to co wyprawia się z jego wynalazkiem.
    • springbok Re: Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 09:36
      Hm, Santiago de Chile - GW nie jest w stanie podac prawidlowej nazwy tak waznego
      dla Kuby, a tym samym dla "autorytetow" wywodzacych sie z tego brukowca.
      Wydawalo mi sie, ze jezeli sie o czyms pisze i przynajmniej udaje sie o czym sie
      pisze to robi sie to bez bledow...
    • abhaod raj lewaków rzęzi donośnie :) 27.07.08, 10:00
      www.cartoonstock.com/newscartoons/cartoonists/kni/lowres/knin221l.jpg
      • w.groch Re: raj lewaków rzęzi donośnie :) 27.07.08, 14:29
        I pomyśleć, że kiedyś tak dziarsko wyglądali:
        img13.nnm.ru/imagez/gallery/c/0/7/3/7/c07374b05575d9804f9a71ccbcf5eb6d_full.jpg
        :) coraz bardziej konserwatywny niż rewolucyjny staje się komunizm
    • madissa Biedni Kubańczycy 27.07.08, 11:35
      Biedni ludzie - tam w sklepach na półkach jest podobno głównie ocet, (jak w
      Polsce w swoim czasie). A kraj przepiękny ....
      • marcowsky Re: Biedni Kubańczycy 27.07.08, 13:40
        madissa napisała:

        > Biedni ludzie - tam w sklepach na półkach jest podobno głównie ocet, (jak w
        > Polsce w swoim czasie). A kraj przepiękny ....

        Zniszcyli kraj ci czerwoni durnie,teraz trzeba bedzie 50 lat go odbudowywyac po
        sukcesach rewolucji.
        • ferkelll cos widze,ze zupełnie pojecia nie masz o Kubie 27.07.08, 14:56
          cos widze,ze zupełnie pojecia nie masz o Kubie i powtarzasz te slogany
          propagandowe jakie propaguje w mediach korporacyjnych lobby kapitalistyczne.
    • jakks Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 12:19
      przyczyna biedy sa zle rzady.
      • 12.12a1 Re: Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 13:36
        jakks napisała:

        > przyczyna biedy sa zle rzady.
        --------------------------------------------------------------------
        • ferkelll a nie przyszło ci do głowy siłaczu umysłowy 27.07.08, 15:15
          a nie przyszło ci do głowy siłaczu umysłowy,ze powodem moze byc amerykanskie
          embargo gospodsrcze od 45 lat i amerykanskie proby destabilizacji Kuby za pomoca CIA

          Jednym z pierwszych mało znanych epizodów w życiu Fidela jest działalność w
          istniejącej od 1947 r. partii Ortodoxos, założonej przez Eduarda Chibasa.
          Program tej partii był skoncentrowany w pierwszej kolejności na walce z korupcją
          sfer rządzących, poruszał też zagadnienia, które Fidelowi jako szczególnie
          uwrażliwionemu na krzywdę synowi plantatora było szczególnie bliskie - nędzę
          społeczną. Nie była to partia komunistyczna, czego powód kubański przywódca
          wyjaśnił dopiero po latach podczas przygotowań poprzedzających wizytę papieża na
          Kubie.

          Młody Fidel wiele czytał na temat represji stalinowskich, polityki wewnętrznej i
          zagranicznej ZSRR w 1939 r. a także sprawy katyńskiej. Lektury te budziły w nim
          głęboką nieufność wobec wcielania i utrwalania socjalizmu przemocą, metodami
          stosowanymi w ZSRR, pozwoliły mu dostrzec i ocenić zjawisko odgrodzenia się
          tamtejszej kasty rządzącej od mas. Zdawał sobie doskonale sprawę, że kubańska
          partia komunistyczna nie uznaje innego modelu ustrojowego.

          Partia Ortodoksów była jedną z liczących się sił opozycyjnych wobec nieudolnego
          rządu prezydenta Grau-San Martina , a w rzeczywistości Batisty. W 1948 r. Chibas
          zajął miejsce trzecie w wyborach prezydenckich, zaś wygrał Prio Socarras. Fidel
          był jednym z najbliższych współpracowników Chibasa i po jego honorowym
          samobójstwie w sierpniu 1951 r. (umierał 11 dni) związanym z niemożnością
          dostarczenia dowodów korupcji prezydenta Socarrasa, stał się najważniejszą
          postacią tego ruchu, zdobywając dowody nieuczciwości prezydenta, kórych nie
          zdołał uzyskać Chibas. Mimo to na czele partii stanął Roberto Agramonte.

          Po zamachu stanu Batisty w marcu 1952 r. i delegalizacji opozycji Fidel zszedł
          do podziemia i razem z garstką młodzieży wywodzącej się z partii Ortodoksów
          stworzył partyzantkę o nazwie "Ruch", przemianowaną po przeprowadzonym 26 lipca
          1953 r. ataku na koszary Moncada na "Ruch 26 lipca". Uwięziony po brutalnym
          stłumieniu tych działań mających na celu doprowadzenie do upadku dyktatury
          Batisty, Fidel poświęcił czas na czytanie literatury, wśród której obok książek
          autorstwa Rousseau czy Dostojewskiego oraz patriotycznych lektur Jose Martiego
          znalazły się także dzieła Marksa, Lenina, a także Tito na temat prowadzenia
          działań partzanckich.

          Po uwolnieniu z więzienia wskutek amnestii, Fidel wyruszył 7 lipca 1955 r. na
          emigrację do Meksyku i USA. Podczas podróży powrotnej na Kubę miał miejsce
          znaczący epizod: Fidel nie zgodził się odpłynąć dopóki nie został wyłowiony
          jeden z towarzyszy Rop, który wypadł za burtę.

          Po zwycięstwie rewolucji w 1959 r. pierwszą podróż odbył Fidel w kwietniu do
          Stanów Zjednoczonych jako premier sprawujący tę funkcję od 16 lutego. Przed
          podróżą zanotował swoje rozterki: "Strasznym problemem naszej epoki jest
          konieczność dokonania dla świata wyboru pomiędzy kapitalizmem, który głodzi
          ludzi, a komunizmem, który rozwiązuje problemy ekonomiczne, ale prześladuje
          wolność. Kapitalizm poświęca człowieka. Państwo komunistyczne, w wyniku
          totalitarnej koncepcji wolności, poświęca prawa człowieka. Dlatego właśnie nie
          zgadzamy się z kapitalizmem, ani z komunizmem. Nasza rewolucja jest autonomiczną
          rewolucją kubańską". [Jean Cormier - Che Guevara, Iskry, Warszawa 2000]

          Niestety prezydent USA Eisenhower oddawał się ulubionej grze w bilard, więc nie
          przyjął niespodziewanego gościa, który oświadczył: "W Stanach Zjednoczonych
          przywyknięto do tego, że każdy, kto przyjeżdża prosi o pieniądze... Mnie zależy
          na dobrych stosunkach między krajami, na współpracy i wzajemnym zrozumieniu".
          Nie mógł na to liczyć - wiceprezydent Nixon odniósł się z nieufnością do Fidela
          poruszającego problem fatalnej sytuacji ekonomicznej Kuby. Słowa o nędzy i
          głodzie ściągnęły na niego podejrzenie, że jest komunistą. Kiedy chciał, żeby
          Amerykanie zrozumieli istotę kubańskiej rewolucji, Nixon nie chciał go słuchać.
          Uśmiechy maskowały wrogość.

          Wbrew opiniom niektórych analityków CIA rozpoczęła się bezpardonowa kampania
          oszczerstw przeciwko Fidelowi, czemu towarzyszyło ostrzeliwanie z wody i
          powietrza obiektów cywilnych Kuby, zatruwanie odżywek dla dzieci i podpalanie
          pól trzciny cukrowej, a także organizowanie przy współpracy z mafią zamachów na
          kubańskich działaczy politycznych z Fidelem na czele.

          Jednym ze sztandarowych haseł oszczerczej kampanii było wprowadzenie cenzury.
          Jak w rzeczywistości wyglądały poglądy Fidela Castro na ten temat? Podczas
          szturmu na pałac prezydencki Batisty w marcu 1958 r. zginął Jose Antonio
          Echeverria stojący na czele tej grupy. Po kilku latach, już w państwie
          socjalistycznym, obchodzono rocznicę jego śmierci. Fidel, któremu przypadło w
          udziale wystąpienie z przemówieniem rocznicowym, wspominał po latach podczas
          wywiadu z brazylijskim teologiem wyzwolenia, dominikaninem Frei Betto:
          "Zauważyłem wówczas, że odczytując jego testament pominięto inwokację, którą
          Echeverria sformułował, inwokację do Boga, to mnie naprawdę mocno zirytowało. W
          przemówieniu skrytykowałem to - musi to być w gazetach - pytałem, jak to było
          możiwe pominąć tę inwokację, powiedziałem, że to było rodzajem fałszerstwa tego
          dokumentu i dlaczego miałaby nas niepokoić ta inwokacja, która nie odbiera mu
          żadnych zasług i że nie powinno się było tego robić. Skrytykowałem to nie tylko
          z punktu widzenia prawdy historycznej, którą trzeba było uszanować, ale i
          dlatego, że jest przesądem uważać, iż owej inwokacji nie należy powtarzać, gdyż
          mogłoby to w jakiś sposób pomniejszyć Echeverrię, odbierać mu zasługi, że
          mogłoby to być źle zrozumiane. Skłoniło mnie to do stanowczego wystąpienia
          publicznego w tej sprawie..." [Betto, s.154-5].

          Drugim powtarzanym do dziś argumentem jest prześladowanie wszelkiej niezależnej
          myśli i nagminne stosowanie przemocy. W 1971 r. w ramach wymiany polskiej i
          kubańskiej kadry naukowej przebywał na Kubie Marcin Kula, obecnie profesor
          historii UW i IH PAN.

          W tym czasie na Uniwersytecie w Hawanie miał miejsce strajk studentów. Profesor,
          który opublikował później swój pisany tam dziennik w wydanej dwa lata temu przez
          wydawnictwo Trio książce "Komunizm i po komunizmie" , był wstrząśnięty, że Fidel
          solidaryzował się z postawą strajkujących i wzywał do demokracji, podczas gdy
          pewna część partyjnej elity potępiała "wichrzycieli".

          Oto zaś poglądy kubańskiego przywódcy na temat stosowania przemocy, wyrażone w
          rozmowie z Frei Betto: "Powiedziałbym, że najbardziej godne uwagi jest to, że
          nie było przypadku rozstrzelania czy torturowania ani duchownego ani osoby
          świeckiej. My bowiem już wtedy, gdy przebywaliśmy w Sierra Maestra i wydaliśmy
          ustawy, o których ci mówiłem, ustawy przeciw oprawcom i mordercom, wpajaliśmy
          wszystkim naszym towarzyszom walki szacunek dla ludzkiego życia, dla osoby
          ludzkiej, uczyliśmy ich, że należy przeciwstawiać się samowoli,
          niesprawiedliwości, stosowaniu fizycznej przemocy wobec ludzi, wobec
          więźniów,wobec jeńców. Wygraliśmy wojnę nie tylko w wyniku walki, lecz również
          dlatego, że umieliśmy należycie postępować z jeńcami. Nie było ani jednego
          przypadku rozstrzelania żołnierza wziętego do niewoli, nie było ani jednego
          przypadku torturowania jeńca, nawet gdy chodziło o wydobycie z niego ważnej
          informacji. Mieliśmy oczywiście prawo, mogliśmy wykryć szpiega, sądzić, ukarać
          go a nawet rozstrzelać. Ale go nie torturowaliśmy, aby coś z niego wydobyć. Byli
          to na ogół ludzie zdemoralizowani i wydawało się nam, że czyniąc to, sami byśmy
          się zbrukali.

          Podstawą działania naszych ludzi była właśnie głęboka nienawiść do tortur i
          zbrodni, jak więc moglibyśmy dawać naszym żołnierzom przykład torturowania i
          popełniania zbrodni? Byłaby to demoralizacja. Ci, którzy nie rozumieją, że w
          Rewolucji moralność jest czynnikiem podstawowym , są zgubieni, skazani na
          klęskę: to właśnie system wartości, mora
          • ferkelll Re: a nie przyszło ci do głowy siłaczu umysłowy 27.07.08, 15:21
            moralność, duchowo uzbrajają człowieka. [...] Tę tradycję utrzymaliśmy przez
            cały 26-letni okres, przez wszystkie lata Rewolucji, gdyż była to politka stała,
            zdecydowana i nigdy nie tolerowaliśmy czegoś przeciwnego. Nieważne, co na ten
            temat mówią wrogowie! Plotą straszne bzdury, ale my nie zwracamy na to uwagi.
            Czasem czytasz jakąś depeszę i widzisz, ze są zirytowani, bo naprawdę nie mogą
            przedstawić ani jednego dowodu..." [ Betto, s.195-6 ].

            Fidel Castro to człowiek tak dalece otwarty wobec innych, że różnice polityczne
            nie są w stanie sprawić, by odrzucił czyjąś przyjaźń. Przypadek magnata mediów
            zadeklarowanego konserwatysty Teda Turnera jest tu znamienny. W latach 90-tych
            przebywał on jako gość Fidela na Kubie. Podczas zwiedzania wyspy ktoś z
            otoczenia kubańskiego przywódcy powiedział do Castro: "Powiedz mu, że to, czym
            się zachwyca to socjalizm - że on woli socjalizm". Fidel zareagował ostro:
            "Żadnej polityki, to mój przyjaciel". Jeszcze bardziej zaskakująca jest
            utrzymujaca się przez lata przyjaźń z antykomunistycznym dziennikarzem z Miami,
            kolegą ze studiów Maxem Lesnickiem, krytykującym ustrój kubański, lecz
            niezmiennie odpowiadającym na pytanie o stosunek do kubańskiego przywódcy: "To
            mój przyjaciel."

            Fidel nigdy nie stracił poglądowej niezależności.Podczas wizyty w Polsce Ludowej
            w czerwcu 1972 r. wystąpił z płomiennym przemówieniem w Katowicach, w którym
            oskarżył Hitlera i Stalina o to że przy milaczącej zgodzie zachodu w 1939 r.
            wzieli Polskę w dwa ognie.

            Do tematyki polskiej powraca wielokrotnie. Obejrzał wiele filmów z naszego kraju.

            Podczas narad miedzynarodowych poprzedzających wprowadzenie stanu wojennego w
            PRL,protestował bardzo ostro, oskarżając polskie władze o zerwanie kontaktu ze
            społeczeństwem.

            W styczniu 1998 r. przed pielgrzymką papieża udzielił w swoim przemówieniu
            wykładu na temat Polski. Uznał wprowadzenie w niej socjalizmu przemocą za błąd i
            ujawnił swoje krytyczne spojrzenie na stalinizm, jakie posiadał w wieku lat
            kilkunastu.

            Świadkowie rozmów pomiędzy nim a Janem Pawłem II dostrzegali porozumienie ponad
            podziałami jakie rodziło się pomiędzy nim a papieżem. Wkrotce zaczął go nazywać
            swoim przyjacielem. Wśród innych przyjaciół Fidela wypada wymienić w pierwszej
            kolejnośći Stevena Spielberga, który złożył mu wizytę w listopadzie 2002 r.,
            przywożąc swój najnowszy film "Raport mniejszości" i został zaproszony na
            uroczysty obiad podczas którego rozmawiał z Castro o sztuce, polityce i
            historii. Spielberg powiedział później, że obiad ten stanowił "osiem
            najważniejszych godzin jego życia". Podobnie było z Kevinem Costnerem, który
            przyjechał by zaprezentować Fidelowi bardzo pozytywnie oceniony potem przez
            niego film "Trzynaście dni"

            o kryzysie kubańskim z 1962 r. Po prywatnym spotkaniu wziął udział w konferencji
            prasowej w Hawanie w towarzystwie kubańskiego przywódcy . Powiedział później:
            "To było doświadczenie na całe życie, siedzieć zaledwie kilka kroków od niego i
            odczuwając bezpośrednio, że on żyje jak bardzo młody człowiek." Jack Nicholson
            po trzygodzinnym spotkaniu z prezydentem Kuby

            w 1998 zauważył: "On jest geniuszem. Rozmawialiśmy o wszystkim".

            Oliver Stone nakręcił dwa dokumenty, których Fidel i dzieje jego kraju są
            głównymi bohaterami. Inne znaczące postacie Hollywood, ktore gościły u niego to
            Michael Moore, Robert Redford, Spike Lee, Sidney Pollack, Woody Harelson, Danny
            Glover, Shirley MacLaine, Alanis Morrisette czy Leonardo Di Caprio.

            Jednym z priorytetów miedzynarodowych Fidela jest solidarność z Republiką
            Południowej Afryki. Od lat łączy go przyjaźń z Nelsonem Mandelą . Na temat
            współpracy z RPA Fidel zawsze gotów do miedzynarodowej solidarności oświadczył:
            "Kiedy wojska apartheidu RPA zaatakowały Angolę i Południową Afrykę, nie
            mogliśmy pozostać obojętni, kiedy oni poprosili nas o pomoc. Jedną z
            najjaśniejszych kart rewolucji kubańskiej jest współpraca i solidarność z
            Afryką. Niech Republika Południowej Afryki będzie trzonem sprawiedliwej i
            ludzkiej przyszłości. Jezeli sobie poradzicie, my też sobie poradzimy."

            Po zakończeniu rewolucji Fidel porównał nowy ustrój do demokracji ateńskiej, z
            tym że -zaznaczał - kubański rząd dbał o wszystkich, a nie tylko o
            uprzywilejowanych. Był też samokrytyczny i umiał wyciągać wnioski. Po kilku
            latach oświadczył: "Wśród wrogów rewolucji na pierwszym miejscu wymieniłbym
            ignorancję, dopiero na drugim imperializm."

            Około roku 2000 w jednym z jego wywiadów telewizyjnych, zarejstrowanych w
            dokumencie BBC Estelli Bravo, znalazły się słowa: "Powstają wielkie ruchy o
            społecznej sile. Idea już nie bolszewicka, nawet nie nasza, bo świat idzie
            naprzód. W obecnym świecie taktyka musi się zmienić. To połączenie niezwykłego
            ducha i siły osobowości." Charakteryzując tą nową postać humanistycznej i
            zarazem komunistycznej idei Fidel powiedział: "Chcemy świata pokoju,
            sprawiedliwości i godności, gdzie wszyscy bez wyjątku będą mieli prawo do
            dobrobytu i życia."
            • rpq Re: a nie przyszło ci do głowy siłaczu umysłowy 27.07.08, 20:30
              Dzieki!!! Obudziles we mnie sporo milych wspomnien. Pozdrawiam.
    • odzim22 Obchody 55. rocznicy rewolucji na Kubie 27.07.08, 13:24
      Jak widac mimo gospodarki zanurzonej gleboko w
      socjalizmie "niewidzialna reka rynku" dziala tez na Kube. Powinno to
      dac troche do myslenia rodzimym zwolennikom tego ustroju...
    • presentation1 Podobnie jak w Polsce 27.07.08, 13:44
      III RP sie klania.Fidel oddal bratu wladze jak PZPR niby-opozycji.Wojtek oddal wladze Bolkowi
      • w.groch Re: Podobnie jak w Polsce 27.07.08, 14:34
        presentation1 napisał:

        > III RP sie klania.Fidel oddal bratu wladze jak PZPR niby-opozycji.Wojtek oddal
        > wladze Bolkowi
        zaś w 3,5 RP Jarek przekazał Lechowi, bratu swemu bliźniaczemu ;)
    • ferkelll to co powinien kazdy wiedziec 27.07.08, 15:26
      1 stycznia 1959 roku, czyli 49 lat temu partyzanckie odziały wkroczyły wraz z
      pewnym wąsatym dowódcą do Hawany – stolicy Kuby. Tydzień później - 8 stycznia
      dołączyły do nich oddziały innego brodacza, który niedługo potem został
      premierem. Tak oto zakończył się ludnościowy zryw przeciwko rządom bezprawia.
      Zryw zakończony zwycięstwem. Tak oto dobiegła kresu rewolucja kubańska.

      Rewolucja Kubańska „ruszyła z podstaw bryłę świata” – południowoamerykańskiego
      świata nędzy, wyzysku i wszechogarniającej niemocy wobec rządów mafii i
      zaborczych kapitalistów z USA. Brodacze, o których była mowa, to nie kto inny
      jak Che Guevara i Fidel Castro. To oni wraz z innymi rewolucjonistami i ludem
      Kuby, rozpalili na nowo ogień rewolucji, który powoli gasł w ZSRR. To oni
      zapragnęli równości i wolności. I osiągnęli to.

      Fidel Castro zajął się rozniecaniem coraz mocniej tego rewolucyjnego ognia,
      przyświecając pochodnią masom przy budowie socjalizmu na Kubie. Che poniósł tę
      pochodnię dalej, do Kongo, Boliwii i Wenezueli, by rozpalać rewolucyjność w
      nowych rzeszach uciskanych. I tam zginął, zabity przez agentów CIA, których
      panom nie podobała się działalność El Comandante. Fidel, niczym Lenin odchodzi
      stary i schorowany ze służby, oddając władzę w ręce swego brata – Raula. Możemy
      uznać, że kończy się pewien etap w historii Kubańskiej rewolucji.

      Musimy mieć nadzieję, że Raul Castro nie doprowadzi do zniszczenia tego, co
      Fidel całym swym życiem budował. A trzeba przyznać, że wykonanie tego zadania
      ciężko mu przyjdzie. Kuba bowiem odkąd stała się państwem socjalistycznym jest
      wrogiem niemal każdego kraju na świecie. A za czyją sprawą takim się stała? Otóż
      odpowiedź składa się z 3 liter – USA.

      Wiele krajów atakuje Kubę – głównie propagandą, żaden jednak z nich nie atakuje
      tego robotniczego państwa tak mocno i zaciekle jak Stany Zjednoczone Ameryki
      Północnej – „ostoja tolerancji i pokoju”. Kolejni prezydenci USA prowadzą
      szeroko zakrojone działania przeciwko Fidelowi Castro i w ogóle przeciwko Kubie.
      Oficjalnym powodem jest to, iż kraj ten popiera terroryzm i panuje tam
      totalitarny reżim. Ameryka walczy o wyzwolenie rzekomo uciśnionego ludu, który
      ledwo dycha pod jarzmem Fidela i Komunistycznej Partii Kuby. Szlachetny cel –
      nieprawdaż? Tyle, że... lud Kuby wcale nie chce wyzwolenia! Ludność potwierdziła
      to, walcząc z agresją USA w Zatoce Świń. Kuba zwyciężyła, a przecież, gdyby
      ludzie byli naprawdę uciskani, to do obcej interwencji byliby raczej przychylni.
      Mimo iż Kubańczycy jednoznacznie pokazali, że nie chcą żadnego „wyzwolenia”, to
      „presidents of United States” nadal walczą o ten, można by powiedzieć utopijny
      cel, gdyż nie ma on żadnego sensu. A oczywiście cel ten jest nie zapominajmy –
      oficjalny. Wychodzi nam sprawa oficjalności. Mówi się, że oficjalnie Monako jest
      mocarstwem. A naprawdę? Taka sama zależność widoczna jest w oficjalnym stosunku
      USA do Kuby. Reżim, dyktatura, terroryści, a naprawdę – po prostu za bliski
      socjalizm i utrata wpływów. Za czasów ZSRR zagrożenie dla burżuazyjnej władzy
      było daleko. Moskwa znajdowała się tysiące kilometrów od serca światowego
      kapitalizmu – Waszyngtonu. Można było spokojnie siać propagandę
      antykomunistyczną, nie narażając się na większe ryzyko.

      Aż tu nagle na małej wyspie zaledwie 90 mil od brzegów USA wybucha rewolucja,
      socjalistyczna rewolucja. I zwycięża. Tak mały dystans jest nie do
      zaakceptowania przez amerykański kapitalizm. Odtąd istnieje dla niego realne
      zagrożenie propagowania wśród amerykanów idei komunistycznych, a przez te
      kilkadziesiąt lat, głównie z powodu odległości, udawało się to kongresowi
      skutecznie ją blokować. Psychologiczne manipulowanie amerykańskim narodem było
      zagrożone. Amerykański rząd przystąpił do działań na ogromną skalę, działań
      anty-kubańskich, anty-castrowskich, anty-socjalistycznych.

      Działania te będą przedmiotem tego artykułu.

      1. Pierwszym, a zarazem chyba najbardziej bezpośrednim działaniem USA przeciwko
      Fidelowi Castro i kubańskiemu socjalizmowi jest Inwazja w Zatoce Świń,
      przeprowadzona w 1961 roku.

      Na początku 1960 roku prezydent USA Dwight Eisenhower uznał, ze należy
      przywrócić na Kubie amerykańskie panowanie kapitalistów i obalić Fidela Castro.
      Jedynym zgodnym z prawem sposobem było skłonienie do działania Organizacji
      Państw Ameryki, czyli państw Ameryki Łacińskiej. Jego żądanie zostało odrzucone.
      Ameryka Południowa miała dość USA i kiedy tylko mogła, protestowała przeciwko
      jakimkolwiek ich działaniom. Eisenhower nie był zapewne zadowolony, więc, jak to
      ma w zwyczaju rząd amerykański – posłużył się tajnymi służbami, by osiągnąć cel,
      do którego dążył z uporem maniaka. Przy jednoczesnym działaniu dyplomatycznym na
      stole, pod stołem nakazał CIA przygotowania tajnej operacji, mającej na celu
      obalenie Castra.

      CIA – ta organizacja miała duże doświadczenie w ingerowaniu w wewnętrzne sprawy
      innych państw. Była i nadal jest narzędziem, pozwalającym Stanom Zjednoczonym
      utrzymywać swoje interesy na świecie. I tak Dwight zwrócił się do tej rządowej
      agencji, gdyż wiedział, że ma ona niejakie doświadczenie w obalaniu lewicowych
      rządów. W 1948 roku nie doprowadziła do objęcia władzy przez komunistów we
      Włoszech, wspierając tamtejszą Chadecję. W 1953 obaliła irański lewicowy rząd
      Mohameda Mossadeka, który znacjonalizował brytyjski koncern naftowy. W roku 1950
      pomogła filipińskiemu politykowi Ramonowi Magsaysayowi pokonać popieranych przez
      komunistów partyzantów. W 1954 roku obaliła lewicowy rząd Jacobo Arbenza w
      Gwatemali, po tym, jak upaństwowił on bananowe plantacje amerykańskiej
      korporacji United Fruit.

      CIA tym razem zabrało się za socjalistyczną Kubę, bo ta obaliła dyktaturę
      ukochanego przez USA Batisty. W całkowitym sekrecie przygotowywano akcję, która
      miała skończyć z Fidelem i osadzić na Kubie władze, które byłyby akceptowane
      przez Stany Zjednoczone.

      Plan zakładał:
      1. Stworzenie "odpowiedzialnego i jednolitego" rządu kubańskiego na emigracji
      2. Potężną ofensywę propagandową
      3. Stworzenie tajnej organizacji wywiadowczej i bojowej na Kubie, będącej
      odpowiedzią na opozycję znajdującą się na uchodźstwie
      4. Utworzenie sił paramilitarnych poza Kubą przeznaczonych do przyszłej akcji
      partyzanckiej.

      Eisenhower oświadczył, ze plan mu się podoba, ze szczególnym uwzględnieniem
      punktu 1. Prezydent dążył już do znalezienia „drugiego Batisty”, który wiernie
      służyłby interesom USA.

      Plan zakładał atak na Kubę na różnych płaszczyznach. Od propagandy, aż po
      militarną interwencję, która na początku zakładała jedynie zrzut spadochronowy
      oddziałów partyzanckich. Całość planowano na około 6-8 miesięcy.

      W czasie akcji podejmowano także próby zdyskredytowania Fidela Castro, o tym
      jednak później.

      Przyjrzyjmy się teraz punktowi drugiemu akcji. Potężna ofensywa propagandowa.
      Istotnie CIA podejmowało wiele prób manipulacji ludem Kuby. W 1960 roku David
      Philips, kierujący akcją propagandową otrzymał od wojska nadajnik radiowy, który
      został umieszczony na wyspie Swam u wybrzeży Hondurasu. Radio Swam zaczęło
      nadawać anty-castrowskie audycje, mające na celu nie tyle potępianie samego
      Fidela, ile wykazywanie, ze zdradził rewolucję. Sygnały radiowe zagłuszano, a
      lud Kuby nie dał się wziąć na lep amerykańskiej propagandy. Nie chciał obalać
      Fidela, ale razem z nim budować na Kubie socjalizm.

      Amerykańskie służby dochodziły do absurdu w swoich działaniach. Jedną z akcji
      propagandowych miało być wystrzelenie fajerwerków z łodzi podwodnej u wybrzeży
      Kuby. Fajerwerki miały ułożyć się w wizerunek Chrystusa, dając znak, ze Bogu nie
      podobają się rządy Castro. W przeddzień właściwej inwazji w kwietniu 1961 roku
      wydano „Białą księgę”, dyskredytującą Fidela Castro i głoszącą bzdury typu
      „Castro zaprzedał Kubę obcym mocarstwom” czy „Castro zdradz
      • ferkelll Re: to co powinien kazdy wiedziec 27.07.08, 15:28
        3 punkt akcji nie przyniósł efektu. Rozbudowa tajnych, podziemnych organizacji
        na Kubie zakończyła się fiaskiem. Fidel był partyzantem, a więc miał
        doświadczenie w organizacji podziemia i to pozwoliło mu wykrywać zawczasu tajne
        komórki amerykańskie na Kubie. W efekcie podjętej amerykańskiej akcji
        sabotażowej spalono 11 cukrowni i pola trzciny cukrowej. Oddziały partyzanckie
        regularnie otrzymywały od rządu Stanów zjednoczonych broń i pieniądze.

        Rząd stwierdził po pewnym czasie, że partyzantka doprowadzi donikąd. Zdano sobie
        sprawę, ze kubański lud nie da się podchodom i zastraszenia, a także, że wcale
        nie chce on uwolnienia od socjalizmu. Opracowano wobec tego „Plan Trynidad”,
        który zakładał bezpośrednią inwazję na Kubę przy pomocy wojska i samolotów.

        11 marca 1961 roku plan przedstawiono nowo wybranemu prezydentowi USA –
        Kennedy’emu. Uznał on, że plan jest „zbyt spektakularny” i zlecił opracowanie
        nowego, zakładającego „cichego” lądowania, najlepiej w nocy.

        Plan został zmodyfikowany. Na miejsce inwazji wybrano Zatokę Świń. Plan zakładał
        wyładunek oddziałów i zaopatrzenia na wybrzeże w nocy. Okoliczne bagna Zapata
        miały sprzyjać ukryciu. Oddziały składały się z kontrrewolucjonistów, którzy
        uciekli z Kuby przed zemstą ludu. Znaleźli oni schronienie w USA, a te dało im
        możliwość powrotu do władzy, szkoląc ich na żołnierzy w tajnych ośrodkach w
        Nikaragui i Gwatemali. Plan zakładał także nalot bombowców, które miały mieć
        kubańskie znaki.

        Prezydent Kennedy chyba naprawdę wierzył, ze wraz z lądowaniem oddziałów ludność
        cywilna Kuby przyłączy się do ogólno - narodowego powstania przeciwko Castro.
        Tereny przy Zatoce Świń uchodziły za najbiedniejszy region wyspy. Po rewolucji
        socjalistyczny rząd postanowił zbudować tam szpital, trzy nowe drogi, lotnisko,
        ośrodek wypoczynkowy, oraz sprowadził nauczycieli. Amerykańscy imperialiści
        srodze się przeliczyli. Ludność wierzyła w socjalizm i dostała już dowody na
        jego dobro. Żadne powstanie nie wybuchło, a Inwazja zakończyła się sromotną
        klęską. Uzbrojone oddziały ludowe Kuby przeciwstawiły swą siłę sile USA. Przy
        wydatnej pomocy Związku Radzieckiego w postaci dostarczenia broni ciężkiej,
        socjalizm obronił się przed nacierającym kapitalizmem.

        2. Dla amerykanów socjalizm jest zapewne utożsamiany głównie z osobą Fidela
        Castro. To on – główny inicjator i przywódca socjalistycznej rewolucji na Kubie,
        z tego właśnie powodu jest celem ataków USA. Kubańczycy kochają Fidela. Kochają
        go za to, że pozwolił im wyzwoli się spod rządów amerykańskiej mafii i
        zabójczego kapitalizmu. Ale jeszcze bardziej kochają komunizm, równość i
        wolność. CIA i kubańscy kontrrewolucjoniści, zbiegli do USA, ciągle próbują
        jednak to oszpecić, to zdyskredytować, to w końcu zabić Fidela. O tych
        absurdalnych próbach będzie tu mowa.

        Fabian Escalante, który był ochroniarzem Fidela, szacuje, że było ok. 638 prób
        zamachu na życie Castro. W swojej książce „638 sposobów zabicia Castro”
        Escalante opisuje najbardziej absurdalne i spektakularne z nich. Pokrótce
        przedstawię kilka z nich.

        Wybuchowe cygaro – CIA planowała podłożenie ładunku do cygara Castro, które
        miało mu wybuchnąć prosto w twarz i oszpecić go. Miało to spowodować spadek jego
        autorytetu wśród Kubańczyków.

        Małże – tajne amerykańskie służby śledzą dokładnie życie Fidela. Dowiedziały
        się, że ów lubi nurkować. Zakupiono więc duże ilości małży. Jedną z nich miano
        wypełnić materiałami wybuchowymi i pomalować na jaskrawe kolory, co miało
        przyciągnąć uwagę nurkującego Fidela.

        Kostium – planowano spreparowanie kostiumu nurkowego Castro, infekując go
        grzybem wywołującym wycieńczającą chorobę skóry.

        Długopis – w dniu zamachu na Kennedy’ego amerykański agent w Paryżu otrzymał
        specjalny długopis – strzykawkę i zadanie pojechania na Kubę i zamordowania Fidela.

        Radio – CIA miała rozpylić halucynogenny środek, wywołujący działanie podobne do
        LSD w stacji radiowej, gdzie Fidel wygłaszał swoje przemówienia.

        Buty – planowano nasypać do butów Fidela środka, powodującego wypadanie włosów.
        Fidel miał stracić brodę i stracić tym samym autorytet wśród Kubańczyków.

        Oprócz tych wszystkich groteskowych prób zamachów, czy zniszczenia wizerunku
        występowały próby całkiem poważne. Amerykański rząd za pomocą CIA postanowił
        posłużyć się kubańską mafią, która straciła swe kasyna po rewolucji. Nie doszło
        to jednak do skutku.

        Fidel sam o zamachach mówi w następujący sposób:

        „Gdyby istniała konkurencja olimpijska wychodzenie cało z zamachów, zdobyłbym w
        niej złoty medal”.

        „Wizyta w Wenezueli była jedyną oficjalną wizytą, w czasie której nie usiłowano
        mnie zabić w zamachu”.

        Rząd USA ima się różnorakich sposobów, by zabić odwiecznego wroga. Socjalizm
        jest nie do przebolenia dla Busha i spółki jego poprzedników.

        3. Kolejnym niewybaczalnym postępkiem ameryki wobec Kuby jest zabójstwo Ernesto
        Che Guevary. CIA ścigało niezłomnego wojownika proletariatu po trzech
        kontynentach. Nie mogło doprowadzić do rozprzestrzenienia się rewolucji na inne
        kraje w Ameryce Łacińskiej i Afryce – ostoi ich zysków. W 1966 roku amerykański
        wywiad dowiedział się, że Che próbuje stworzyć w boliwijskich górach antyrządowy
        ruch partyzancki. Niezwłocznie wysłano tam oddziały „zielonych beretów” i
        agentów Centralnej Agencji Wywiadowczej. Niedaleko od miejscowości Vallegrande w
        rejonie La Higuera 40 osobowy oddział partyzantów Che został osaczony, a sam
        Guevara ranny w nogę wzięty do niewoli. Che nie odpowiadał na żadne pytania
        podczas przesłuchiwań. Do końca pozostawał niezłomny. Wieczorem, tego samego
        dnia, kiedy ujęto Ernesto, do sztabu 8. dywizji boliwijskiej dociera szyfrogram
        - „500 zmęczony”, co miało oznaczać, że Che został ujęty. O 10 rano, dnia
        następnego przychodzi zwrotny rozkaz - "Przeprowadzić operację 500 i 600" - co
        miało oznaczać egzekucję Che.

        Razem z dwoma oficerami boliwijskiej armii, pilnującymi Guevary, jest agent CIA
        – Rodriguez (zbiegły kontrrewolucjonista kubański, agent na usługach USA).
        Domagał się on wstrzymania egzekucji, gdyż Waszyngton chciał mieć Che żywego i
        gruntownie go przesłuchać. Boliwijski oficer zgadza się jedynie na 4 godzinne
        przesłuchanie na miejscu, z zaznaczeniem, że „przed drugą po południu masz mi
        przynieść jego trupa”. Che nadal odmawia wyjaśnień, jeśli chodzi o sprawy
        wojskowe, ale rozmawia z agentem na tematy polityczne, paląc przy tym fajkę.
        Kilkadziesiąt minut później Che zostaje zrobione ostatnie zdjęcie w życiu.
        Rodriguez naświetla umyślnie kliszę aparatu oficera, który chciał mieć zdjęcie
        ze słynnym jeńcem. Jedyne zdjęcie, zrobione jego aparatem wysłane będzie do CIA.
        O 13.10 przybiega miejscowa nauczycielka i mówi, że usłyszała w radiu, że Che
        zginął w walce. Rodriguez wiedział, ze musi działać bezzwłocznie. Woła do siebie
        sierżanta i nakazuje zabić mu Guevarę. Wchodzą do szkoły. Che siada na krześle.
        Pada strzał.

        Rewolucjonistę pochowano w nieznanym grobie. Dopiero w 1997 roku odnaleziono
        zwłoki Che. Przewieziono je na Kubę i z najwyższymi honorami pochowano.

        Ernesto Che Guevara oddał swe życie za urzeczywistnianie idei. To on próbował
        uczynić ten świat lepszym – cały świat. Gdzie tylko mógł chciał wzniecać płomień
        rewolucji. 40 letni człowiek ruszył w dżunglę w trud i znój, po to, by walczyć z
        czerwonym sztandarem w ręku i z międzynarodówką na ustach o wolność, o równość,
        o dobrobyt i szczęście. Niestety żadna z tych idei nie jest zgodna z polityką
        USA, a Che zagroził jej za bardzo. Che był zawsze ironiczny, lekko żartobliwy i
        skłaniający drugą osobę do refleksji. Wyrażają to chyba najpełniej jego ostatnie
        słowa, wypowiedziane do jego mordercy: „Wiem, że przychodzisz mnie zabić.
        Strzelaj, masz tylko zabić człowieka”.

        4. Kampania propagandowa przeciw K
        • ferkelll Re: to co powinien kazdy wiedziec 27.07.08, 15:29
          4. Kampania propagandowa przeciw Kubie rozpoczęła się już przed inwazją w Zatoce
          Świń, kiedy to rząd USA zwrócił się do OPA o możliwość interwencji na Kubie,
          przedstawiając rządy Fidela Castro jako reżimowe i dyktatorskie. Potem nastąpiła
          omawiana wcześniej kampania propagandowa przeciwko samym Kubańczykom (Radio
          „Swam”). Kapitalistyczny rząd, przekonał się jednak, że samemu narodowi Kuby
          swoich kłamstw wpoić nie jest zdolny. Postanowiono więc pogrążyć socjalistyczny
          rząd Fidela w oczach świata.

          W styczniu 1986 roku ówczesny prezydent USA – Ronald Reagan oświadczył
          amerykanom, że „powiązania rządów satelitów sowieckich takich, jak Kuba czy
          Nikaragua, z międzynarodowym przemytem narkotyków i terroryzmem stają się coraz
          bardziej widoczne. To podwójne zło – przemyt narkotyków i terroryzm – stanowi
          najbardziej podstępne i niebezpieczne zagrożenie, z jakimi ma dziś do czynienia
          zachodnia półkula”. Sekretarz stanu – George Shultz, określił rzekome
          współdziałanie Kuby z narkotykowym biznesem i terroryzmem jako „element szerzej
          praktykowanego modelu międzynarodowego bezprawia, jakiego dopuszczają się
          państwa komunistyczne, a który – jak widzieliśmy – polega na wspieraniu
          międzynarodowego terroryzmu i innych form zorganizowanej przemocy, wymierzonej
          przeciwko rządom prawa”. Jeśli pod nazwą „rządy prawa” miał na myśli Inwazję w
          Zatoce Świń, blokadę gospodarczą i akcje CIA, to chyba był niepoczytalny.

          Jednak Reagan zdołał przekonać do swoich racji an początku Boliwię i Argentynę.
          Władze tych państw na XIV Konferencji Służb Specjalnych oświadczyły, że
          „narkoterroryzm jest metodą prowadzenia wojny rewolucyjnej” oraz, że
          międzynarodowy ruch komunistyczny „stosuje narkoterroryzm jako
          socjalno-ideologiczną metodę wywoływania powszechnego niezadowolenia, niszczenia
          społecznego morale oraz demoralizowania i dezintegrowania społeczeństwa
          zachodniego, w ramach szerszego planu strategicznego, mającego za cel promowanie
          nowego porządku marksistowskiego”. Widać tu jak bardzo te burżuazyjne władze
          musiały nienawidzić socjalizmu i Kuby. Wypowiadały się o marksizmie, jako o
          czymś, co stosuje terroryzm i narkotyki do usidlania ludzi. Ignorancja tych
          ludzi była i jest ogromna.

          A'propos terroryzmu umieszczę to w jednym punkcie z propagandą – właśnie w tym.

          W czerwcu 1970 roku CIA schwytała 150 przemytników odpowiadających rzekomo za
          przemycanie do USA heroiny i kokainy. Operacja miała kryptonim „Orzeł”. Po
          sukcesie została nazwana „największą akcją schwytania głównych przemytników
          narkotyków w historii egzekwowania prawa federalnego”. Ciekawe tylko dlaczego
          wśród przemytników aż 70% stanowili żołnierze byłych oddziałów, które dokonały
          Inwazji w Zatoce Świń? Schwytana siatka była częścią Florydzkiej mafii, która
          przed rewolucją kubańską miała swe rozległe interesy w Hawanie. USA zawsze
          współpracowało z przestępcami i ludźmi z kręgu zbrodni. Chciała z powrotem
          zainstalować tam mafię, która współpracowała z rządem.

          W innym przypadku znów ujawniła się perfidia USA. Prezydent Reagan, wielki
          informator narodu, jeśli chodzi o zło komunizmu zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek
          wspomagał Husajna w wojnie z Iranem. Wsparcie te miało rzekomo iść do oddziałów
          Contras w Nikaragui, które walczyły z demokratycznie wybranym, rządem
          Sandinistów. Dziwne, że kiedy ujawniono, że Contras były finansowane z
          ogólnoświatowego przemytu narkotyków, w który zaangażowana była CIA, Reagan w
          publicznym wystąpieniu powiedział, że.... kłamał! Amerykański rząd sam w swoich
          intrygach wpędził się w kozi róg. Ponadto wojnę przeciwko Nikaragui potępił
          Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości i ONZ, uchwalając dwie rezolucje,
          żądające od USA zaprzestania wojny. Obie rezolucje Stany Zjednoczone zawetowały
          i nasiliły walki, tym razem niszcząc cele cywilne, jak przychodnie, czy
          spółdzielnie rolnicze. Wojna cieszyła się poparciem i Republikanów i Demokratów
          – dwóch przeciwników politycznych USA.

          Kolejnym przykładem na stosowanie szeroko zakrojonego terroryzmu przez USA jest
          operacja”Mangusta”, wdrażana, za urzędowania w Białym Domu prezydenta
          Kennedy'ego. Operacja ta skierowana była przeciwko Kubie. W ramach "Mangusty"
          agenci CIA wysadzali zakłady petrochemiczne, zatapiali statki rybackie,
          podkładali bomby w hotelach - w zamachach zginęły setki ludzi. Akcją kierował
          prokurator generalny USA – najznamienitszy człowiek wśród „rządów prawa”. Jak
          twierdzi Arthur Schlesinger - historyk, doradca prezydenta Kennedy'ego - „Jednym
          z głównych priorytetów było zesłanie na Kubę wszystkich horrorów świata".

          USA oskarża naokoło, w tym też Kubę, chociaż teraz punkt agresji przeniósł się
          na Bliski Wschód, po udanej manipulacji amerykanami przy użyciu dwóch samolotów
          i najwyższych wież świata. Rząd USA jest najbardziej zakłamany. Mówi o
          narkotykach i terrorystach na Kubie, a sam ten terroryzm wznieca, choćby w
          obronie wyimaginowanych celów obalenia kubańskiego reżimu, (który zaprowadzili
          sami Kubańczycy), obalenia niedemokratycznego rządu Sandinistów (wybranego w
          demokratycznych wyborach) czy zneutralizowania broni biologicznej w Iraku
          (której do dziś nie znaleziono). Amerykański terroryzm atakował głównie rządy
          lewicowe. Wszak to przecież najgorsze zło świata?!

          5. Kolejna sprawa, którą chciałbym poruszyć to blokada gospodarcza wyspy. 7
          lutego, a więc niedługo po klęsce podstępnego, bandyckiego napadu w Zatoce Świń,
          na Kubę zostało nałożone embargo. Można by się doszukiwać jego przyczyn w
          pragnieniu zemsty za nieudaną inwazję, ale bezpośrednią przyczyną było
          upaństwowienie filii korporacji owocowej – United Company Fruit, (o której była
          już mowa) i korporacji ITT, zajmującej się systemami komunikacji, będącej
          głównym dostawcą armii USA , znacjonalizowanie amerykańskich majątków na wyspie
          i nawiązanie sojuszu z ZSRR. Fidel wdrażał program przemian socjalistycznych,
          wobec czego upaństwowił przedsiębiorstwa na wyspie. Oczywiście z wiadomych
          przyczyn nie podobało się to USA. Skoro nie mogli obalić Fidela, postanowili do
          i cały lud Kuby przydusić i „wziąć głodem”. W 1992 embargo zostało zaostrzone,
          przeforsowaniem w Kongresie - Cuban Democracy Act. Embargo miało być środkiem,
          potrzebnym do zaprowadzenia na Kubie demokracji. Potem wydano jeszcze kolejny
          Helms-Burton Act, przewidujący sankcje wobec krajów, które udzieliłyby pomocy
          gospodarczej Kubie. USA przypisywały sobie także prawo sądzenia osób, które
          przejęły znacjonalizowane majątki. Było to wyraźne pogwałcenie przez rząd USA
          międzynarodowych traktatów.

          Dzisiaj samo wyjeżdżanie na Kubę jest zakazane prawnie. Jest zakazana także
          jakakolwiek działalność handlowa czy usługowa na wyspie i wywożenie na nią
          produktów. Embargo blokuje także wywóz leków z wyspy. Tysiące osób z zapaleniem
          opon mózgowo-rdzeniowych typu B muszą więc umierać (na Kubie odkryto nowoczesną
          szczepionkę przeciwko tej chorobie) wskutek idiotycznej i bzdurnej walki o
          „rządy prawa”. Te embargo jest jedynym przypadkiem w historii, gdy Stany
          Zjednoczone zabraniają swoim obywatelom prowadzenia działalności gospodarczej w
          innym kraju. Na Kubę embargo nałożyła także UE. Kuba może liczyć jedynie na
          wymianę handlową z krajami Ameryki Południowej (a właściwie z jednym – wolną
          Wenezuelą), jednak tamtejsze kraje same są biedne i ich handel jest mało
          rozwinięty. Najcięższym zarzutem wysuwanym przez państwa świata w stosunku do
          Kuby jest właśnie bieda. Jakaż jest obłuda i zakłamanie Ameryki i Unii
          Europejskiej, skoro oskarżają Fidela o wprowadzenie systemu, który rzekomo
          doprowadza do biedy, skoro sami tą biedę stworzyli, właśnie embargami. Felipe
          Perez Roque – minister spraw zagranicznych Kuby, określił embargo jako
          „najbardziej długotrwałą i okrutną wojnę gospodarczą w dziejach” oraz
          • ferkelll Re: to co powinien kazdy wiedziec 27.07.08, 15:31
            oraz „akt ludobójstwa”. Wedle szacunków kubańskiego rządu, Kuba straciła wskutek
            embarga 86 mld dol., z czego tylko w zeszłym roku 4,1 mld. A mogły być te
            wszystkie pieniądze zainwestowanie w kupno żywności lub budowę szpitali lub
            cokolwiek innego. Niestety, tak się nie może stać, bo USA walczy o swe chore
            „rządy prawa”, które synonimicznie można by nazwać „rządami mafii”.

            6. W tym punkcie będzie mowa o tym, jak Biały Dom dba o swoich czołowych
            terrorystów.

            „Ci, którzy udzielają schronienia terrorystom, również są terrorystami” - George
            Bush.

            Wniosek z tego, że Bush, rząd amerykański, CIA, FBI - to czołowi terroryści
            świata. Pozwalają w spokoju egzystować następującym „międzynarodowym
            terrorystom”, jak nazywał ich Departament Sprawiedliwości USA.

            a) Orlando Bosch – ten człowiek odpowiedzialny m.in. za atak na kubański samolot
            pasażerski w 1976 roku, gdzie zginęło 73 osoby. FBI oskarżało go o 30 zamachów,
            także na terytorium Stanów Zjednoczonych. Domagano się jego ekstradycji od
            Wenezueli, gdzie siedział w więzieniu. Wenezuela zgodziła się, aż tu prezydent
            Bush senior doznał nagłego i niespodziewanego przypływu dobroci i.. ułaskawił
            tego „człowieka zagrażającego bezpieczeństwu USA” (cytując). Bosch żyje na
            Florydzie i współpracuje z tamtejszymi organizacjami terrorystycznymi,
            przeprowadzającymi zamachy na Kubę.

            b) Emmanuel Constant – dowódca Haitańskich grup paramilitarnych, wspieranych
            przez kogo? Oczywiście przez CIA. Grupy, którymi dowodził Constant były
            odpowiedzialne za potworny terror na Haiti. Zamordowano wtedy około 4000 ludzi.
            Po przywróceniu do władzy obalonego wcześniej Jeana-Bertranda Aristide'a
            Emmanuel zbiegł do Stanów i żyje sobie spokojnie w jednej z najbogatszych
            dzielnic Nowego Jorku.

            c) Luis Posada Carriles. Człowiek odpowiedzialny za śmierć setek osób,
            usiłowanie zamordowania Fidela Castro i innych członków kubańskiego rządu. Agent
            zwerbowany w latach 60 przez CIA i specjalnie szkolony, co zresztą sam przyznał.
            Brał udział w Inwazji w Zatoce Świń. Cudownym trafem zbiegł z więzienia w
            Wenezueli, gdzie siedział za wysadzenie razem z Bosch'em samolotu. Uciekł do
            Salwadoru, gdzie znalazł schronienie w amerykańskiej bazie wojskowej i skąd
            pomagał w walce oddziałom Contras, finansowanym jak już wiemy przez CIA. Posada
            zbiegł do USA i złożywszy prośbę o azyl wyrokiem sądu w Teksasie jest teraz
            wolnym obywatelem Stanów Zjednoczonych. Wenezuela wielokrotnie żądała
            ekstradycji Carrilesa, by mogła go zgodnie z wenezuelskim prawem osądzić,
            Amerykański rząd twierdzi jednak, że pobyt Posady w więzieniu byłby zagrożeniem
            dla jego zdrowia lub życia, ponieważ rzekomo Wenezuela stosuje tortury. Rząd
            tego kraju protestował wielokrotnie, zaznaczając, że USA oskarża bezpodstawnie,
            nie mając żadnych dowodów, jednak protesty te zawsze pozostawały odbijane jak
            grochem o ścianę. Luis Posada nazywany jest „Bin Ladenem” Ameryki Łacińskiej.

            Tak więc przedstawiają się stosunki USA i Kuby. Widać jak na dłoni, że walka
            „rządów prawa” z „dyktaturą i reżimem” jest w rzeczywistości walką „terrorystów”
            z „rządami sprawiedliwości”. I tak jak mówiłem na początku – Kuba jest „za
            bliskim socjalizmem”. Rewolucja kubańska, nie dość, że rozpaliła w Ameryce
            Łacińskiej socjalizm, to rozpaliła także pewną reakcję. Reakcję
            niepodporządkowywania się hegemonii Stanów Zjednoczonych. Wyzwoliła reakcję
            sprzeciwu wobec traktowania Ameryki Łacińskiej jako głównego zaplecza
            gospodarczego przez USA. Wojskowe junty i skorumpowane rządy, które popiera i
            opłaca CIA można by też podciągnąć pod zwiększanie PKB niszczeniem, ale to już
            za daleka analiza, jak na ten artykuł. Zdaję sobie sprawę, że opisanie
            wszystkich okropieństw Waszyngtonu wobec biednych, postkolonialnych krajów
            południowej półkuli, dokładnie i szczegółowo, nie zmieściło by się zapewne w
            książce grubości 3 Biblii, ale możliwości, środków i umiejętności do takowej
            napisania, niestety nie mam. Kuba powinna stanowić dla nas wzorzec. Nie we
            wszystkich oczywiście kwestiach, ale przynajmniej w dwóch – opierania się
            zmasowanej, kapitalistycznej ofensywie i konsekwentnego budowania socjalizmu. Z
            kolei USA powinno nam służyć za wzorowego wroga. Kraj, który zaczął świętą wojnę
            z terroryzmem, sam go idealnie uskutecznia do własnych celów. Kraj, który
            wszelkie przejawy kłamstwa Kuby i innych „reżimów” okrzykuje zbrodniami, sam
            idealnie uskutecznia kłamstwo i fałsz na ogromną, światową skalę. Kraj, który
            „walczy o prawa człowieka” skutecznie obala przy pomocy CIA lewicowe rządy w
            Ameryce i na świecie. Kraj, który „walczy ze zbrodnią i przestępstwem” na
            szeroką skalę posługuje się mafią i strzela do cywilów w krajach bliskiego
            Wchodu. Zastanówmy się – który kraj jest tu tak naprawdę zbrodniczym reżimem.
            Pozwolę sobie zakończyć ten artykuł kilkoma zwrotami.
    • marcowsky Jak z Florydy na Kube beda uciekac 27.07.08, 20:03
      biedni Amerykanie i tamtejsi Kubanczycy, to wtedy uwierze że socjalizm kubański
      jest lepszym rozwiazaniem społeczno-gospodarczym niż krwiżerczy amerykański
      kapitalizm.A więc czekamy na reformy Raula bo Fidelowi coś nie wyszlo a chciał
      jak zwykle każdy socjalista dobrze ludziom robic...
      • odzim22 Re: Jak z Florydy na Kube beda uciekac 27.07.08, 20:53
        Dokladnie to samo mialem napisac ale mnie ubiegles. Nic dodac nic
        ujac. Kubanczycy nie maja wolnych wyborow ale glosuja nogami...

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka