Saakaszwili: Rosja chce siłą zmienić granice Eu...

[czlowiek_ksiazka]

"takie decyzje jak dzisiejsza Miedwiediewa podejmowali między innymi
Stalin i Hitler"
-

Saakaszwili: Rosja chce siłą zmienić granice Eu...

[plorg]

Bardzo bym sie ucieszyl jakby Gazeta przestala epatowac czytelnikow
zlotymi myslami faszysty (na smyszczy USA) Saakaszwiliego.

"takie decyzje jak dzisiejsza decyzja Miedwiediewa podejmowali
między innymi Stalin i Hitler"
------------------------------
A takze Churchill i Roosevelt. Nie zapominajmy tez o wydarzeniach
najnowszych i precedensie Kosowa.

tonący brzytwy się chwyta, a Rosja Gruzji

[abhaod]

fakty.interia.pl/raport/gruzja-osetia/galerie/wojna-na-kaukazie/swiat-protestuje/zdjecie/duze,829315,7,656

Na "ichnim" systemie ..

[asmall4]

Jescze długo się nie poznamy .

Faza finałowa
Zawartość tej książki zaświadcza, że podczas ostatnich dwóch
dekad [pisane w 1984 r.] Blok Komunistyczny osiągnął cele, zaprojektowane
na dwie pierwsze fazy swojej dalekosiężnej polityki.
Zostały skonsolidowane poszczególne reżimy komunistyczne.
Partie Bloku Komunistycznego, z pomocą służb bezpieczeństwa,
wybudowały swoją siłę, aktywną w ramach przywróconych
do życia narodowych i międzynarodowych organizacji „frontowych”,
przede wszystkim tych, które obejmowały związki zawodowe,
intelektualistów i ludzi młodych. Dowodem wielkiego
znaczenia, jakie do tych aktywności przywiązują Sowieci, jest fakt,
że mianowano Szelepina na szefa organizacji sowieckich związków
zawodowych, i pełnił on tę funkcje w latach 1967-1975. Za
granicą ruch „dysydencki” zyskał wiarygodność i stabilną opinię,
jako poważny, wewnętrzny czynnik polityczny w świecie
komunistycznym. Osiągnięto również zadowalający stopień dostosowania
w stosunku do podporządkowanej komunistom „zorganizowanej
religii”. Zostały pobudowane ogniwa międzypartyjnych
związków, trwałych i wykraczających poza formalną strukturę
RWPG i Układu Warszawskiego.
W rezultacie tak konsekwentnych przygotowań, stratedzy
komunistyczni są teraz gotowi do rozpoczęcia finałowej, ofen-
sywnej fazy dalekosiężnej polityki, która, ma się rozumieć, będzie
wspólną walką o całkowity tryumf komunizmu. Dysponując
wieloma partiami u władzy, ściśle powiązanymi ze sobą, które
zawsze potrafią wykorzystywać okazje dla poszerzania swojej
bazy i wykształcenia doświadczonych kadr, stratedzy komunistyczni
są wyposażeni obecnie, przy realizowaniu swojej linii
politycznej, w takie techniki i strategie gotowe do puszczenia w
ruch, jakie byłyby w ogóle poza wyobraźnią Marksa, niedostępne
do praktycznego użycia przez Lenina i nie do pomyślenia przez
Stalina. Wśród takich, nierozpoznawalnych dawniej strategii, są:
wprowadzenie fałszywej liberalizacji we Wschodniej Europie, a
prawdopodobnie i w samym Związku Sowieckim, oraz wykorzystywanie
fałszywej niezależności przez reżimy w Rumunii, Czechosłowacji
i Polsce.
Zachodnia błędna interpretacja wydarzeń w Polsce
Ponieważ Zachód nie zdołał zrozumieć ani strategii komunistycznej,
ani potęgi dezinformacji, ani uznać faktu zaangażowania
do nich wszystkich zasobów służb bezpieczeństwa i wywiadów
Bloku, z agentami wysokiego szczebla, posiadającymi wpływy
polityczne, pojawienie się „Solidarności” w Polsce zostało
przyjęte jako spontaniczne wydarzenie, porównywalne do Powstania
Węgierskiego z roku 1956 i zwiastujące upadek komunizmu
w Polsce. Fakt, że komunistyczne partie Włoch, Francji i
Hiszpanii, wszystkie one zajęły pozycje pro-solidarnościowe, daje
podstawy, by podejrzewać, że taka interpretacja jest uzasadniona.
Zachodnie błędne odczytywanie wydarzeń, spowodowało
przepowiadanie sowieckiej interwencji w Polsce w roku 1981, a
to okazało się nieusprawiedliwione. Taka postawa może doprowadzać
do poważniejszych błędów w przyszłości.

Istnieją mocne podstawy, by twierdzić, że polska wersja „demokratyzacji”,
oparta częściowo o model czechosłowacki, była
przygotowywana i kontrolowana od początku, w ramach polityki
i strategii Bloku. Od dwudziestu lat polska partia komunistyczna,
PZPR, pracowała nad budową „dojrzałego społeczeństwa socjalistycznego”,
w którym Partia i jej organizacje masowe mogłyby
odgrywać aktywniejszą i skuteczniejszą rolę polityczną. W
roku 1963 utworzono komisję ideologiczną Partii. 1973 roku
ustanowiono nowe metody koordynowania działań organizacji
młodzieżowych. W 1976 roku przyjęto nowe prawo, o kierowniczej
roli Partii w budowie komunizmu [miało to formę zapisu w
Konstytucji PRL], oraz postanowienia odnośnie wzajemnego
oddziaływania partii komunistycznej z partiami satelickimi:
„chłopską” (ZSL) i „demokratyczną” (SD). W tym samym roku
wszystkie organizacje młodzieżowe, włącznie z tymi w wojsku,
zostały połączone w jeden Związek Socjalistycznej Młodzieży
Polskiej.

Antystalinizm ...

[asmall4]

Antystalinizm
Warto zacząć od tego, że wszyscy antykomuniści są antystalinowcami.
Ważne, aby zauważyć, że wielu komunistów przyjęło
postawę antystalinizmu, ponieważ starało się nie tyle obalić system
komunistyczny, co wzmocnić go i oczyścić poprzez usunięcie
niektórych elementów stalinowskich teorii i praktyk. Antystalinizm
w tej formie krytykuje komunizm tylko w bardzo wąskim
sensie. Istniał w ruchu komunistycznym od roku 1922. Po
śmierci Stalina stał się elementem oficjalnego życia i doktryny
partyjnej i stał się podstawą prawdziwej destalinizacji.
Pod wieloma względami doktryna Stalina była kontynuacją
leninizmu: głosiła dyktaturę “proletariatu” i partii komunistycznej,
industrializację, kolektywizację rolnictwa, eliminację klasy
kapitalistów, budowę „socjalizmu” w Związku Sowieckim i wspieranie
rewolucji „socjalistycznych” za granicą. Pod pewnymi
względami Stalin jednak odszedł od praktyk i zasad leninizmu,
zwłaszcza tworząc swoją osobistą dyktaturę, bezwzględnie eliminując
opozycję i represjonując lojalne elementy wewnątrz
partii, pogłębiając przepaść między klasą rządzącą a pozbawionymi
praw robotnikami i kołchoźnikami i manipulując oraz dyskredytując
ideologię komunistyczną.
Na przestrzeni lat miały miejsce następujące manifestacje
opozycji komunistów wobec Stalina:
• krytyka grubiaństwa i nietolerancji Stalina wyrażona w testamencie
Lenina, w którym sugerował on odsunięcie Stalina z
funkcji sekretarza generalnego partii;
• publiczne podkreślanie różnic w polityce Stalina między leninizmem
a stalinizmem przez Trockiego i jego zwolenników
w latach dwudziestych i trzydziestych;
• publiczna krytyka przez Titę i Komunistyczną Partię
Jugosławii, w czasie i po zerwaniu ze Stalinem w 1948 roku;
• potajemna krytyka Stalina przez Żdanowa i jego grupę leningradzką
w 1948 roku;
• potajemna krytyka dyktatora sowieckiego przez kierownictwo
Chińskiej Partii Komunistycznej w latach 1950-1953 i już
jawna w 1956;
• raczej czyny niż słowa przywódców KPZR i innych partii komunistycznych
w latach 1953-1956 i od 1956 roku.
Krytyka wyrażona przez powyższe osoby i ugrupowania różniła
się intensywnością i otwartością, ale wszyscy oni, mimo różnych
wizji, pozostali komunistami i zachowali swoją lojalność
wobec leninizmu. Byli wyrazicielami prawdziwej destalinizacji
– wierzyli w przywrócenie komunizmu leninowskiego, bez stalinowskich
dewiacji.
Zagrożenie, jakie dla ruchu komunistycznego przedstawiał
stalinizm było ignorowane i umniejszane w latach trzydziestych
i czterdziestych, ze względu na zagrożenie faszyzmem i niebezpieczeństwem,
jakie przedstawiał w wymiarze tworzenia frontów
ludowych z partiami socjalistycznymi w latach trzydziestych
i sojuszu wojennego z mocarstwami zachodnimi. Niemniej jednak
w latach 1953-1956 szkody, jakie stalinizm wyrządził sprawie
komunistycznej, były już oczywiste. Ich przejawami były:
• wypaczenie, degradacja i dyskredytacja ideologii komunistycznej.
Marksizm jako filozofia został skompromitowany w
oczach zachodnich intelektualistów;
• pogłębienie niezadowolenia w Związku Sowieckim i krajach
satelickich, które doprowadziło do wybuchów rewolucji we
Wschodnich Niemczech, w Polsce i na Węgrzech;
• osłabienie wpływów komunistów i izolacja komunistycznych
partii i reżimów;
• wzrost prestiżu i wpływów antykomunizmu;
• silny sprzeciw różnych ruchów religijnych, z uwzględnieniem
katolicyzmu i islamu;
• powstanie zachodnich sojuszy wojskowych, takich jak NATO,
SEATO i Pakt Bagdadzki (późniejsze: CENTO);
• wrogość umiarkowanych przywódców z rozwijających się
„państw niezaangażowanych”, takich jak [przywódca Indii]
Nehru;
• współpraca zachodnich rządów demokratycznych z antykomunistycznymi
organizacjami emigracyjnymi;
• współpraca partii socjaldemokratycznych i konserwatywnych
przeciw zagrożeniu sowieckiemu;
• wyłamanie się Jugosławii z Bloku Komunistycznego i jej
zbliżenie z Zachodem w latach 1948-1955;
• poważne napięcia między Związkiem Sowieckim i komunistycznymi
Chinami, które groziło rozłamem między nimi w latach
1950-1953;
• opozycja Żdanowa przeciw Stalinowi;
• walka o władzę wewnątrz sowieckiego kierownictwa po
śmierci Stalina.
W niektórych obszarach stalinizm zbliżył do siebie dwa rodzaje
opozycji: antykomunizm i antystalinizm. W przypadku Jugosławii,
która po 1948 roku znalazła się bliżej Zachodu niż Bloku
Komunistycznego, stały się niemal jednością. W aktualnym
kontekście, najważniejszym epizodem w historii nieskutecznej
opozycji wobec Stalina za jego życia była próba stworzenia grupy
wokół Żdanowa w 1948 roku. Mimo że zakończyła się niepowodzeniem,
była ona znana bezpośrednim następcom Stalina w
gronie sowieckiego kierownictwa. Była częścią ich zakumulowanej
wiedzy o różnych formach opozycji wobec komunizmu i stalinizmu
i ważnym argumentem w procesie przekonywania ich
do potrzeby skorygowania stalinowskich wypaczeń w systemie,
w celu uniknięcia katastrofy. Destalinizacja była oczywistym kierunkiem
i należy wyjaśnić, w jaki sposób została wcielona w życie
po śmierci Stalina.

Oddaj Karelie,Kuryly

[ekszha]

kacapski zlodzieju.
Kto nie kradnie i bresze to nie jest moskwinem.
Car Aleksander I

Oddaj Karelie,Kuryly

[ekszha]

kacapski zlodzieju.
Kto nie kradnie i bresze to nie jest moskwinem.
Car Aleksander I

[nie-tak]

ekszha napisał:

> kacapski zlodzieju.
> Kto nie kradnie i bresze to nie jest moskwinem.
> Car Aleksander I

www.youtube.com/watch?v=WyPkpoie7Rw&feature=related

[ekszha]

www.youtube.com/watch?v=6SwDV85q5V4

:)))

[darino]

Mam nadzieję, że zachód odpowie Rosji tak jak ci dzielni młodzieńcy GAI-owi.

You scratch a russian and you find a tatar

[ekszha]

czlowiek_ksiazka napisała:

> "takie decyzje jak dzisiejsza Miedwiediewa podejmowali między
innymi
> Stalin i Hitler"
> -

Saakaszwili Rosja to zrobiła,a ty jej pomogłeś!!!

[kozaczek3]

Boś głupi!!!
Dałeś się podpuścić USA jak małe dziecko!!
Zachód pogada, pogada i wszystko powoli ucichnie.
A długi będzie spłacał wiele lat cały naród gruziński.

Drugie hitlerowskie niemcy w rosji rosną...

[lukassuss]

Ani się obejrzymy a kacapy stworzą faszystowskie państwo na wzór niemiec... Mają
w d... innych i leją na zdanie świata. Jak Hitler. Tylko patrzeć jak zażądają
eksterytorialnego korytarza na zachód albo stwierdzą że Bałtyk jest ich własnością..
Świat powinien zniszczyć rosję raz na zawsze - gospodarczo i militarnie...
Inaczej obudzimy się w środku III Wojny Światowej z kacapkiem Puti jako
naśladowcą pewnego maniaka z marzeniami o panowaniu nad światem... Że też
cywilizowany świat tego nie widzi. Ruscy to prostackie bydło - to jakby dać
małpie obsługiwać wyrzutnie rakiet balistycznych.

[radiuszgliwicki]

lukassuss napisała:

> Ani się obejrzymy a kacapy stworzą faszystowskie państwo na wzór niemiec... Maj
> ą
> w d... innych i leją na zdanie świata. Jak Hitler. Tylko patrzeć jak zażądają
> eksterytorialnego korytarza na zachód albo stwierdzą że Bałtyk jest ich własnoś
> cią..
> Świat powinien zniszczyć rosję raz na zawsze - gospodarczo i militarnie...
> Inaczej obudzimy się w środku III Wojny Światowej z kacapkiem Puti jako
> naśladowcą pewnego maniaka z marzeniami o panowaniu nad światem... Że też
> cywilizowany świat tego nie widzi. Ruscy to prostackie bydło - to jakby dać
> małpie obsługiwać wyrzutnie rakiet balistycznych.

to te ruskie wyrzutnie rakiet przez małpy zbudjwane? Dobre

Zachodnia Europa i międzynarodowa opinia publiczna

[cityrunner84]

"Zachodnia Europa i międzynarodowa opinia publiczna, która nigdy nie
uzna niepodległości separatystycznych republik"

:D