Lokalny szef PiS: Boję się, że Radio Maryja pos...

[funny5]

Swietnie!!!PiSS tonie

Lokalny szef PiS: Boję się, że Radio Maryja pos...

[jerjar]

To niezwykłe, zapiekli w tropieniu niepolskości w ciemno zapisują się do
międzynarodówki, tylko dlatego, że jest antyeuropejska. Gdybym nie wiedział,
ze to pieniądze irlandzkiego milionera, pomyślałbym, że moskiewskie, bo to ta
linia.
Już naprawdę lepszy jest PiS, który ma wprawdzie tylko bieg wsteczny, ale na
polskim jeździ paliwie.

[puuchatek]

jerjar napisał:

> To niezwykłe, zapiekli w tropieniu niepolskości w ciemno zapisują się do
> międzynarodówki, tylko dlatego, że jest antyeuropejska. Gdybym nie wiedział,
> ze to pieniądze irlandzkiego milionera, pomyślałbym, że moskiewskie, bo to ta
> linia. (...)

A myślisz, że jedno drugiemu musi przeczyć? I za czasów ZSRR, i za czasów Rosji Moskwa znajdywała różnych pośredników żeby po cichu finansować tego typu "użytecznych idiotów"...

Start z Libertasu to świetna myśl!

[mlasskacz]

Fuckt! Libertas to agentura.

[bogdantadus]

puuchatek napisał:

> jerjar napisał:
>
> > To niezwykłe, zapiekli w tropieniu niepolskości w ciemno zapisują się do
> > międzynarodówki, tylko dlatego, że jest antyeuropejska. Gdybym nie wiedzi
> ał,
> > ze to pieniądze irlandzkiego milionera, pomyślałbym, że moskiewskie, bo t
> o ta
> > linia. (...)
>
> A myślisz, że jedno drugiemu musi przeczyć? I za czasów ZSRR, i za czasów Rosji
> Moskwa znajdywała różnych pośredników żeby po cichu finansować tego typu "użyt
> ecznych idiotów"...

Tyle, że tym razem to robota Amerykanów!

Czy J.R.Nowak kandyduje?

[a.k.traper]

bo tyle się chłopina najeździł by na te eurosrebrniki zasłuzyc i co?
Ciekawe ile odsyp dla "łoj dyra,dyra", może Libertas tez dołozy do
odwiertów? Prawde mówiąc to szef Libertasu i szef RM z tego samego
kierunku geograficznego wsparcie mają.
Nad jednym się zastanawiam: skąd w PiS-ie tyle masochizmu by zadawac
się z takimi "osobowościami"?

[rickky]

jerjar napisał:

> To niezwykłe, zapiekli w tropieniu niepolskości w ciemno zapisują się do
> międzynarodówki, tylko dlatego, że jest antyeuropejska. Gdybym nie wiedział,
> ze to pieniądze irlandzkiego milionera, pomyślałbym, że moskiewskie,

Irlandzki to te pieniądze mogą mieć tylko przystanek na drodze swego przepływu. Jakie jest ich prawdziwe źródło, tego nie wie nikt.
I warto także o tym pomyśleć ...

Anka!

[srull]

Pokaż nogi:-)

[pukury]

ty zboczeńcu ! ty - jeden ty !

Radio Maryja postawiło krzyżyk na PiS

[signal]

w tym szambie już nikt nad niczym nie panuje

Radio Maryja wysłało kolejne ostrzeżenie...

[indris]

...że wcale nie musi być tubą PiS. Z drugiej strony jest to tylko (narazie)
ostrzeżenie. W dzisiejszych "aktualnościach dnia" brylował po staremu poseł
Girzyński.

[pereiro]

Bo to poseł Radia Maryja, a nie PiS-u.

A co Sobecka może załatwić w PE i z kim?

[a.k.traper]

Chyba że chodzi o te utęsknione "eurosrebrniki", ile trzeba
zadeklarowac na RM by znaleźć się na liście?
Nie widzę praktycznego uzasadnienia kandydowania tej pani podobnie
jak kilku innych osób, przynajmniej jesli chodzi o interesy RP.

Siedem cudów braci Kaczyńskich, poczytajcie:

[zzbyszekz]

Siedem cudów braci Kaczyńskich, poczytajcie:

1) Pierwszy cudowny przypadek w życiu Jarosława to zawrotna kariera
jego ojca Rajmunda. Tuż po wojnie żołnierzy AK, rozstrzeliwano,
osadzano w więzieniach, sadzano na nogach od stołka, torturowano, w
najlepszym razie wykluczano z życia społecznego. Tymczasem Rajmund
Kaczyński, żołnierz AK, tuż po wojnie dostaje od stalinowskiej
władzy wypasiony apartament na Żoliborzu, jak na tamte czasy rzecz
poza zasięgiem zwykłego obywatela, nawet szarego członka PZPR.

2) Cud drugi, żołnierz AK, mąż sanitariuszki AK, dostaje posadę
wykładowcy na Politechnice Warszawskiej i oboje żyją sobie z jednej
pensji jak pączki w maśle. W tym czasie gdy w Polsce rządzi Bierut,
a właściwie Stalin rządzi Bierutem, posada dla Akowca na uczelni
brzmi jak ponury żart, jednak rzecz miała miejsce

3) Cud trzeci, rodzą się bliźniaki i jako dzieci akowskiego
małżeństwa, na początku lat 60, kiedy większość dzieci akowców
opłakuje swoich rodziców, albo czeka na ich powrót z więzienia,
nasze orły zabawiają się w reżimowej TV.

4) Cud czwarty. Jarosław Kaczyński jako jedyny działacz opozycji, z
kręgu doradców Lecha Wałęsy nie zostaje internowany.

5) Cud piąty, Jarosław Kaczyński odmawia (tak twierdzi) podpisania
lojalki i jako jedyny opozycjonista odmawiający władzy PRL zostaje
zwolniony do domu, co więcej nikt go nie nęka, w okresie 1982-1989.

6) Cud szósty, Jarosław Kaczyński jako jedyny opozycjonista ma
sfałszowaną teczkę i jako jedyny opozycjonista domagający się
powszechnej lustracji ujawnia swoją teczkę dopiero po naciskach
prasy.

7) Cud siódmy to cud zagadka. Jaki jest związek między ofiarowanym
Rajmundowi Kaczyńskiemu przez PRL apartamentem na Żoliborzu, pracą w
czasach stalinowskich na Politechnice Warszawskiej, karierą filmową
bliźniaków i brakiem internowania Jarosława Kaczyńskiego w stanie
wojennym?

[bronimir]

To słodka tajemnica awansu Kurtyki i amnezji w IPN.

[pukury]

jakie tam cuda ?
tylko ktoś mało kumaty ( nie myślę o Tobie ) i nie umiejący powiązać faktów może
to brać za cuda .

Fakty cz 1:

[wybolki]

Otrzymali staranne wychowanie w dobrym, ciepłym domu. Teraz są
odbierani jako osoby pełne uprzedzeń i wręcz chorobliwej
podejrzliwości.
Urodzili się na warszawskim Żoliborzu i podkreślają często
publicznie, jak wielki wpływ wywarło na nich wychowanie żoliborskie:
inteligenckie i patriotyczne. Ta autorekomendacja wydaje się ich
przeciwnikom mocno przesadzona, zwłaszcza dzisiaj, gdy Bracia są
coraz bliżej prawej politycznej ściany. Przez ogromną część
inteligencji postrzegani są jako politycy alergicznie
antyinteligenccy.

Dla Seweryna Blumsztajna, żoliborskiego sąsiada Braci z czasów
młodości, członka KOR, obecnie szefa „Gazety Stołecznej”, prawdziwa
proweniencja żoliborska oznacza naturę lewicową, obywatelską i
waleczną. To ludzie lewicy najmocniej, już od końca lat 60.,
ogłaszali swą niezgodę na komunę. Zawalali kariery uniwersyteckie,
uciekali milicji, odsiadywali wyroki. Żoliborski był rdzeń Komitetu
Obrony Robotników: Jacek Kuroń, Ewa Milewicz, Konrad Bieliński.
Bracia, podkreśla Blumsztajn, u zarania opozycji byli mało widoczni.

Dla Józefa Orła, sympatyka KOR, a potem posła Porozumienia Centrum i
wiceszefa „Tygodnika Solidarność” i „Expressu Wieczornego”,
żoliborskość oznacza raczej antykomunistyczną przedwojenną
inteligencję z osiedli oficerskich, także tę o szlacheckim
pochodzeniu, która o szkodliwości Stalina przekonała się już przed
II wojną światową. Do tej grupy Józef Orzeł zalicza rodzinę
Kaczyńskich. Ale też zaliczyć musi rodzinę Kuroniów. Ojciec Jacka –
działacz PPS, mocno antykomunistyczny – mieszkał w tym samym,
budowanym przed wojną przez WSM, bloku co dziadek Braci.

Według Orła, korowcy z grupy „marcowych komandosów” to w większości
zbuntowane dzieci komunistycznych działaczy, często rodem z KPP.
Zasłużeni w opozycji, dla swojej dzielnicy, ale niereprezentatywni.

Kiedy Bracia opowiadają o aktywnym politycznie Żoliborzu z czasów,
gdy chodzili do Liceum im. Joachima Lelewela, przyznają, że tworzyło
go raczej środowisko skupione wokół Seweryna Blumsztajna; zbyt
czerwoni jak na gust Braci dawni walterowcy: Konrad Bieliński,
Mirosław Sawicki, Andrzej Seweryn, Lejb Fogelman. „Byli związani z
władzą, a zarazem nie byli” (cytaty w tekście pochodzą z książki
Michała Karnowskiego i Piotra Zaremby „O dwóch takich... Alfabet
braci Kaczyńskich”) – wspomina Jarosław. W ciasnym mieszkaniu
Blumsztajna Bracia byli tylko kilka razy, dlatego on może ich nie
pamiętać. Jarosław tłumaczy: „Ja do nich nie pasowałem. Wtedy
czytałem namiętnie Romana Dmowskiego, byłem zafascynowany »Polityką
polską i odbudową państwa«. Gdybym wtedy spotkał młodych narodowców,
oczywiście nie jakichś głupich narodowców – związek mógłby być
silniejszy”.

Jadwiga Kaczyńska pamięta, że Dmowskiego podrzucił Braciom pan
Osiecki, przyjaciel domu, też z dzielnicy, bardzo porządny człowiek.
Ona do kwestii żoliborskiego pochodzenia ma podejście
koncyliacyjne: – Był czas, gdy żywiliśmy się wszyscy w jadłodajni
Marii Hłaskowej. Przychodzili różni ludzie: Krzysztof Michalski,
Seweryn Blumsztajn, pewien porządny profesor o stalinowskiej jednak
proweniencji, przychodziliśmy i my. To był właśnie inteligencki
Żoliborz.
Rodzina zza Buga

Żoliborska – czy szerzej mówiąc – warszawska historia rodziny sięga
jednak tylko dwóch pokoleń wstecz. Pradziadkowie Braci pochodzili z
Kresów – z Odessy i Galicji. Mówili raczej po rosyjsku niż po
polsku. Dziadek Jadwigi (po mieczu) był rosyjskim pułkownikiem.
Wedle rodzinnej legendy w nieznanych okolicznościach został polskim
generałem. Jak twierdzi Jarosław Kaczyński, „zaginął w zawierusze
rewolucji październikowej, ale już w polskiej formacji. Być może na
Syberii”. Także dziadek ojca po mieczu był oficerem carskiej armii,
zasłużonym w wojnie turecko-rosyjskiej. Wiadomo o nim tylko, że miał
majątek w okolicach Łomży i tam ożenił się z miejscową dziewczyną.

Według Jarosława Kaczyńskiego, kolejne pokolenie – dziadków Braci
było już jednoznaczne: polskopatriotyczne. Chociaż i w tym pokoleniu
wszyscy kończyli rosyjskie szkoły. Rodzina babki ze strony ojca –
Franciszki – miała spory majątek pod Odessą. Ona do Polski
przyjechała po ślubie z Aleksandrem Kaczyńskim – wysoko postawionym
urzędnikiem kolejowym. Najpierw osiedlili się w Grajewie pod pruską
granicą. Tam urodził się ojciec Braci – Rajmund. Miał dwójkę
rodzeństwa: siostrę i brata, którzy zmarli w młodości. Bardzo
przeżył ich śmierć. – Później panicznie bał się o zdrowie naszych
synów – wspomina Jadwiga Kaczyńska, matka Braci. W 1927 r. rodzina
przeniosła się na tereny obecnej Białorusi – do Baranowicz (dziś
białoruskie organizacje demokratyczne chętnie przywołują białoruską
proweniencję Braci). Aleksander dostał tam posadę naczelnika
ekspedycji węzła kolejowego. Franciszka zajęła się obrotem
nieruchomościami. Wiodło się im nieźle: mieli dwa domy, sad,
kilkanaście hektarów lasu. – W Baranowiczach mieszkał także mój
stryj – Wincenty Jasiewicz. Mój stryjeczny brat Lucjan chodził do
liceum z Rajmundem. Przyjaźnili się. Opowiadał mi, jakiego ma
fajnego kolegę, ale ponieważ byli ode mnie starsi, niewiele mnie to
wtedy obchodziło – uśmiecha się Jadwiga Kaczyńska, wówczas jeszcze
Jasiewicz.

Tuż przed wojną Aleksander Kaczyński dostał kierownicze stanowisko w
Brześciu. Kupili tam z żoną dom, ale nie zdążyli w nim zamieszkać.
Po wejściu Rosjan do Polski dziadek Braci obawiał się, że tacy jak
on urzędnicy państwowi w pierwszej kolejności zostaną zesłani na
Syberię. W obawie przed zsyłką uciekł wraz z rodziną do Warszawy –
na Żoliborz.

To jednak nie on, lecz ojciec Jadwigi – Aleksander Jasiewicz – dał
początek żoliborskiej sadze rodziny. Był inżynierem, jednym z
projektantów Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Przed wojną
zamieszkali z żoną Stefanią w domu, który później, w czasach PRL, za
sprawą Jacka Kuronia znali chyba wszyscy działacze opozycyjni – przy
ul. Mickiewicza 27. Miał własną firmę, ale lewicowe poglądy. –
Ojciec był socjalistą. Takim antykomunistcznym z krwi i kości –
przekonuje Jadwiga Kaczyńska. Według Jarosława, „gniewał się na
żonę, gdy nuciła „Pierwszą Brygadę”. Mówił do niej: „Idź Stefcia
śpiewać pod Belweder”. Bo babcia Stefania pierwsza w rodzinie
pokochała Piłsudskiego.
Ojciec z ciotką na barykadzie
Po przyjeździe do Warszawy Rajmund Kaczyński – ojciec Braci, zaczął
studia na wydziale mechanicznym Państwowej Wyższej Szkoły Budowy
Maszyn im. Wawelberga, a następnie w Państwowej Wyższej Szkole
Technicznej. Równocześnie jako Irka działał w konspiracji – najpierw
w Związku Walki Zbrojnej, później w Armii Krajowej. 1 sierpnia 1944
r. jego pułk Baszta szturmował Tor Wyścigów Konnych na Służewcu.
Został ranny w pierwszej godzinie powstania. Opatrywała go Helena
Wołłowicz, pseudonim Rena, ciotka Bronisława Komorowskiego, dziś
posła Platformy Obywatelskiej: – Kula trafiła w kciuk prawej ręki.
Palec wisiał na kawałku skóry. Rajmund kazał mi go obciąć. Po nim
nie było widać strachu – może rozemocjonowany wybuchem Powstania nie
uświadamiał sobie, co się stało. Ja byłam przerażona – był pierwszym
rannym, którego opatrywałam.

Po szturmie pułk wycofał się do Lasów Chojnowskich. Rajmund został w
Warszawie w szpitalu. Z Heleną Wołłowicz spotkał się znowu trzy
tygodnie później: – Siedzieliśmy w siedzibie komendy pułku przy
Puławskiej. Nagle poczułam, że musimy wyjść z kamienicy. Rajmund się
ociągał. Chwilę po tym, jak wyszliśmy na podwórko – do mieszkania, w
którym siedzieliśmy, wpadł pocisk. Wszyscy, którzy tam zostali,
zginęli. Mimo niespra

Fakty 2

[wybolki]

pl.wikipedia.org/wiki/Rajmund_Kaczy%C5%84ski
pl.wikipedia.org/wiki/Lech_Kaczy%C5%84ski
pl.wikipedia.org/wiki/Jaros%C5%82aw_Kaczy%C5%84ski

Fakty1,1

[wybolki]

Po 1945 r. żołnierze Armii Krajowej zostali uznani za wrogów
systemu. Akowska karta w życiorysie oznaczała często problemy w
zawodowej karierze. Nie zważając na szykany władz, wielu byłych
akowców spotykało się co roku w rocznicę wybuchu powstania. Tradycją
kompanii K1 pułku Baszta, w której służył Rajmund Kaczyński, stały
się także „bigosówki” na działce u Heleny Wołłowicz każdego 27
września – w rocznicę poddania Mokotowa. Basztowcy wspominają, że
Rajmund Kaczyński zaczął regularnie bywać na rocznicowych imprezach
dopiero po przejściu na emeryturę: – Pewnie wcześniej nie miał
czasu: dzieci, i to od razu dwoje, praca na kilku etatach –
domyślają się. W ostatnich latach ojciec Braci zwierzał się im
czasem, jak mu przykro, że wszyscy koledzy przychodzą na spotkania z
żonami, dziećmi, wnukami, a on sam.

Jadwiga Kaczyńska przyznaje, że powstańcze wspomnienia po prostu ją
nużyły: – Ile razy można słuchać, gdy ci sami ludzie powtarzają: a
pamiętasz jak uderzaliśmy tam…, a pamiętasz jak skoczyliśmy tu…? Po
spotkaniach z kolegami z powstania mąż przynosił zdjęcia – jacyś
dziadkowie, stare babki i zachwycał się: „Zobacz, jak młodo
wyglądają”. Im był starszy, tym większą miał potrzebę kontaktu z
nimi. To była chyba jakaś tęsknota za młodością. Ja miałam swoje
życie, synów. To, co działo się tu i teraz.

Z przynależności do AK wziął się strach przed władzą, wojną i
ostrożność Rajmunda. Jarosław tak wspominał wydarzenia 1956
r.: „Pamiętam spotkanie u cioci i wuja Tomaszewskiego na Saskiej
Kępie. W pewnym momencie ktoś przybiega z informacją, że w
Warszawie, czyli po drugiej stronie rzeki – zaczyna się powstanie. I
mój ojciec, i wuj Staszek wyjeżdżają natychmiast, żeby sprawdzić i
jednocześnie uspokajać ludzi, żeby nie było powstania”.

Jadwiga Kaczyńska: – Jesteśmy kiedyś na przyjęciu, ja z mężem i
siostra z mężem. I nagle Rajmund zauważa jakiegoś człowieka.
Szwagier też go zauważa. Mówią jednocześnie: to jest ubek. I
wychodzą z przyjęcia. Zadziwiła nas ich reakcja. Staszek Tomaszewski
i Rajmund nigdy nie byli specjalnie zgodni. Nie przepadali za sobą.
Jadwiga przejmuje powstańczą pałeczkę

W uroczystych obchodach rocznicy powstania w 2004 r., organizowanych
pod patronatem prezydenta stolicy Lecha Kaczyńskiego, to Jadwiga
Kaczyńska pełniła rolę bohaterki powstańczych walk. W środkach
komunikacji miejskiej rozlepiono wówczas plakaty z powstańczymi
wierszami. Biuro prezydenta miasta informowało, że wyboru wierszy
dokonali powstańcy warszawscy – między innymi Jadwiga Kaczyńska.
Polska Agencja Prasowa podając informację o tym, że „Życie Warszawy”
przyznało Jadwidze Kaczyńskiej tytuł „Człowieka Roku”, szeroko
opisywało jej zasługi. Donosiło, że matka Braci „walczyła w
Powstaniu Warszawskim, była sanitariuszką Szarych Szeregów, ratowała
rannych powstańców”. Tymczasem jeszcze przed wybuchem wojny rodzice
Jadwigi wysłali ją wraz z siostrą do rodziny matki – do
Starachowic. – Ojciec Jadwigi był chory na gruźlicę, obawiał się, że
i ona może się zarazić – mówi Barbara Winklowa, wieloletnia
przyjaciółka Kaczyńskiej.

Po wybuchu wojny rodzice dołączyli do córek. W 1941 r. Jadwiga
wstąpiła do konspiracyjnego harcerstwa. Nadano jej pseudonim Bratek.
Dziewczyny z zastępu Zioła, do którego należała, przygotowywane były
do roli łączniczek. Jednak żeby pełnić tę funkcję, musiały mieć
ukończone 16 lat. Jadwiga miała 14. Po przyspieszonym kursie
medycznym skierowano ją więc do pracy w starachowickim szpitalu.
Trafiali tu żołnierze ranni w akcji Burza (Jarosław mówił niedawno
dziennikarzom, że matka jako sanitariuszka brała udział w tej
akcji). – Zajmowałyśmy się chorymi. Czasami musiałyśmy wynosić ciała
zmarłych – wspomina Jadwiga Kaczyńska. To ona stanie się dla Braci
rodzinnym bohaterem wojennym. Jak wspomina Jarosław, „jej opisy
wojny, konspiracji, walk, w jakich uczestniczyli jej starsi koledzy,
wreszcie jej własnego zaangażowania w konspirację”, wywarły na nim
ogromne wrażenie. Przyćmiły historię ojca – Bracia mówią o nim tak
rzadko, że większość ludzi przekonanych jest, iż osierocił ich w
dzieciństwie. W rzeczywistości zmarł w kwietniu 2005 r.
Bohaterowie z Saskiej Kępy
Stanisław Miedza-Tomaszewski, ów wuj (mąż Marii Jasiewiczówny,
starszej siostry Jadwigi) z Saskiej Kępy, za którym nie przepadał
ojciec Braci, i jego brat Jerzy Tomaszewski to także bohaterowie
okupacyjni.

Powstanie. Jerzy jest fotografikiem. Ranny leży w okopach i
dokumentuje walki. Niezniszczone filmy zostają cudem znalezione po
wojnie, zdjęcia Jerzego można dziś oglądać w warszawskim muzeum
powstańczym. Kolejny z rodziny Tomaszewskich, Konrad, zostanie
dyrektorem Lasów Państwowych za rządów AWS. Przed wyborami
prezydenckimi w 2005 r. będzie organizatorem spotkań Lecha
Kaczyńskiego z leśnikami. Mimo toczących się przeciwko niemu
procesów o korupcję i fałszowanie dokumentów państwowych, otrzyma w
2005 r. posadę w ministerstwie Jana Szyszki. Będzie stanowczo
zaprzeczał, że to ma jakikolwiek związek z koligacjami rodzinnymi.

Wojenna historia Stanisława Tomaszewskiego jest gotowym scenariuszem
na film sensacyjny. W 1943 r. Stanisław, artysta plastyk, to
żołnierz Związku Walki Zbrojnej. Współpracownik Biura Informacji i
Propagandy Komendy Głównej oraz pism konspiracyjnych. Jest jednym z
pierwszych aresztowanych pracowników Biura. Trafia na Pawiak, chce
uciec. Towarzysze broni chcą go ratować. Otrzymuje kulturę bakterii
tyfusu. Ma sam zarazić się chorobą, aby spowodować przeniesienie do
szpitala na oddział zakaźny. Niemcy bardzo boją się tyfusu. Potem
Stanisław zgodnie z planem ma symulować atak ślepej kiszki i po
pozorowanej nieudanej operacji wyjść na zewnątrz w przebraniu
sanitariusza. Na stole ma zostać nieboszczyk podłożony przez
organizatorów.

Jerzy Janicki napisał na podstawie tej historii scenariusz do filmu
fabularnego „Umarłem, by żyć”. Wyreżyserował go Stanisław Jędryka w
1984 r. Po wojnie wuj z Saskiej Kępy został wykładowcą na ASP w
Warszawie. Zakochał się szaleńczo w starszej siostrze Jasiewiczównie
i natychmiast ożenił. Przeżyli razem 53 lata. Tomaszewski zmarł w
2000 r.

W 1960 r. to wuj Stanisław z Saskiej Kępy trafia w gazetach na
ogłoszenie o naborze do filmu młodzieżowego. Wytwórnia potrzebowała
nastoletnich bliźniaków. Wuj zawiadomił Jadwigę. Dla Braci udział w
tym filmie będzie przełomowy, a psychologiczne skutki tego epizodu
okażą się daleko poważniejsze niż podwórkowa sława Jacka i Placka.

Fakty 1,2

[wybolki]

Miłość szybko rozwinięta

Na razie jest 1947 r. Rajmund Kaczyński ma 25 lat, kończy wydział
mechaniczny Politechniki Łódzkiej. Przyjęto go właśnie do
Państwowych Zakładów Optycznych w Warszawie, a potem, jako
kierownika robót, do Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego.
Koledzy Rajmunda są przekonani, że jego żoną zostanie Jadwiga
Błońska, sympatia z czasów konspiracji. Ale podczas balu
karnawałowego na Politechnice Warszawskiej Rajmund poznaje inną
Jadwigę. Panna Jasiewicz ma 20 lat, studiuje polonistykę na
Uniwersytecie. Jest bardzo ładna, ma ambicje naukowe i chłopca, z
którym wiąże plany. Dziś Jadwiga Kaczyńska przyznaje, że znajomość z
Rajmundem rozwinęła się nadzwyczaj szybko. – W 1948 r. wzięliśmy
ślub. Rok później na świat przyszli chłopcy. Poród był ciężki. Nie
przeraziłam się jakoś, że to od razu dwójka. Od razu bardzo te
dzieci pokochałam. To przecież część mnie samej. Zawsze starałam się
być blisko moich dzieci.

Matkami chrzestnymi bliźniaków zostały przyjaciółki Jadwigi – także
bliźniaczki. Opowiada o nich inna przyjaciółka Jadwigi od czasów
polonistycznych Barbara Winkiel: – Trzymałyśmy się wtedy z Zofią i
Ludmiłą Woźnickimi. Były starsze od nas o 3 lata. W czasie wojny
przeszły przez getto warszawskie – ich matka była Żydówką. Cudem
przeżyły. Były już wtedy bardzo zdolnymi pisarkami. Ciągnęła się za
nimi trauma getta. Obie popadły w psychozy, obie popełniły
samobójstwo. Ludka w 1983 r., a Zosia trzy lata później. Ich śmierć
bardzo zaciążyła na moim i Jadwigi życiu.
Jadwiga podkreśla, że jakiekolwiek oskarżenia jej synów o
antysemityzm są w tym kontekście wykluczone.
Jedność w podwójności

Kiedy na świat przychodzą bliźniacy, Rajmund Kaczyński umawia się z
właścicielami zrujnowanego domu przy ul. Lisa-Kuli: odbuduje im
kamienicę w zamian za wynajem piętra. Najpierw na 80 m kw.
zamieszkają z sublokatorami. Potem Rajmund uzyska na politechnice
przydział na dodatkową powierzchnię mieszkalną. Wykupią to
mieszkanie w 1981 r. Jarosław z mamą Jadwigą i ojcem Rajmundem
będzie w nim mieszkał aż do końca lat 90. Później przeniosą się do
bliźniaka przy ulicy Mickiewicza, ciągle na starym Żoliborzu.

Rajmund pracuje przez cały czas na kilku etatach. Najpierw wykłada
na tzw. Sorbonie przy Politechnice Warszawskiej. Doucza świeżych
kierowników i dyrektorów z partyjnego awansu, którym brakuje
wykształcenia. Na pełen etat na Wydział Inżynierii Sanitarnej PW
przechodzi w 1958 r. Równocześnie dorabia w biurach projektowych.
Bardziej niż naukowcem jest jednak człowiekiem czynu. Niezmiernie w
zrujnowanej stolicy cenionym. Bierze udział prestiżowych
warszawskich projektach. Żeby zaprojektować potrzebne instalacje w
budowanej w Warszawie Ambasadzie USA, jedzie na szkolenia do Anglii
i Holandii. W 1965 r. – także na kontrakt do Libii. Na takie
zlecenia mogą w PRL liczyć tylko bardzo pewni ludzie. To był czas,
wspominają dziś Bracia, gdy ich status materialny znacznie
przewyższał przeciętną podwórkową.

Gdy Rajmund pracuje, wychowaniem dzieci zajmuje się Jadwiga. Lech
Kaczyński: „Zawsze byłem trochę bliżej z mamą. Ojciec całe dnie
spędzał w pracy, miał mniejszy wpływ na moje życie. Później jako
młodzieniec miałem pewne trudności w kontaktach z ojcem – jego
wyróżniał bardzo stanowczy charakter. No i jego opiekuńczość!
Ciężkie awantury o to, że chodzę bez czapki. Wtedy dostawałem szału,
choć byłem dużo spokojniejszy niż dziś”. I jeszcze: „Bardzo o nas
dbano – na żoliborskiej ulicy byliśmy wyśmiewani, że codziennie
jesteśmy inaczej ubrani”.

W 1961 r. koledzy zyskali nowy powód, by uznać, że Leszek i Jarek są
inni niż oni. Zagrali wówczas w filmie „O dwóch takich, co ukradli
księżyc”, który stał się kinowym przebojem (Lech Kaczyński będzie
się długo bał, że ten film to szczyt jego dorobku życiowego, że już
więcej w życiu nie zdziała). Jadwiga, wtedy polonistka w jednym z
warszawskich liceów, zrezygnowała z pracy na pół roku i towarzyszyła
dzieciom na planie. Włodzimierz Grocholski, kierownik produkcji
filmu (dziś na Florydzie), wspomina, że ekipa robiła wiele, by role
Jacka i Placka nie zaciążyły na życiu Braci: – Mieliśmy już
doświadczenia z dziećmi grającymi w filmach – sława sprawiała, że po
prostu głupiały, odbijało im. Wkładaliśmy ogromny wysiłek, żeby z
Braćmi nie stało się to samo. Chcieliśmy im uświadomić, że poza
filmem mają wciąż normalne obowiązki – naukę, utrzymywanie porządku
wokół siebie.

Ekipa nie ma jednak wpływu na to, jak po zakończeniu filmowej
przygody przyjmą Bliźniaków ich rówieśnicy. A dla nich Jarek i
Leszek stali się Jackiem i Plackiem. Gwiazdami, za którymi się na
podwórku nie przepada, bo zazdrości im się sławy. Wiele lat później,
gdy Bracia sięgną po dwa najpoważniejsze stanowiska w kraju, a
psychologowie będą rozpaczliwie szukać klucza do tego bądź co bądź
fenomenu, rola epizodu filmowego i jego skutków będzie rozważana
bardzo szeroko. Psychologowie będą się zastanawiać: czy już wówczas
zrodziło się u nich poczucie wyobcowania i przekonanie, że wszyscy
są przeciwko nim? Jacek Merkel, przyjaciel Lecha z jego czasów
gdańskich, współpracownik obu Braci z Kancelarii prezydenta Wałęsy,
jest zdania, że fakt bliźniactwa w zrozumieniu obecnych sylwetek
Braci jest nie do przecenienia. – Twierdzenie, że porozumiewają się
bez słów, jest płytkie i banalne. Gdy Lecha boli ząb, trzeba borować
Jarka. Gdy Jarek ma kłopoty w rządzie – Lech przerywa istotną wizytę
zagraniczną.

W każdym razie w 1962 r., kiedy Bracia mieli kłopoty na podwórku,
zawsze się wspierali. „Nigdy nie czuliśmy się samotni” – przyznają.
Co do filmu: czterdzieści lat później Lech uznał, że to udział w nim
sprawił, iż zajął się polityką.

Fakty1,3

[wybolki]

Mama wpływa podprogowo

„Mama wpływała na nasze decyzje, ale tak, że sądziliśmy, że
inicjatywa należy do nas” – mówi Lech Kaczyński. Tak było np. z
przekonaniem, że trzeba robić karierę naukową, pisać doktorat (samej
Jadwidze nie udało się go zrobić). „Nam to wszczepiono, ale ja to
uważałem za własny pomysł. Z wieloma innymi wyborami życiowymi też
tak było”. Sprawa właściwej edukacji zawsze była dla Braci nadrzędna.

Lech Kaczyński podkreśla, że ich dom nie był surowy. „To był przede
wszystkim dom starannego wychowania. W którym głośno się czyta ważne
lektury, rozmawia z dziećmi o świecie”. Obaj zaczęli naukę w XLI
Liceum im. Lelewela. Wówczas mieściło się ono na Żoliborzu.
Wychowawczynią była Anna Radziwiłł. Do Lelewela chodził przez chwilę
Lejb Fogelman, obecnie znany prawnik i czołowa postać Warszawy
towarzyskiej: – Siedziałem w ławce z jednym z nich. Po latach Leszek
mi powiedział, że to był on, więc pewnie tak było. Fogelman ze
znajomości z nimi zapamiętał głównie rozmowy: – We wczesnej młodości
chełpiłem się przynależnością do żydowskiego klubu młodzieży. Tam
było w modzie „intelektualizować się”. I ja byłem taki snob
intelektualny. Jarek i Leszek trochę mnie drażnili – bo mieli
pojęcie o sprawach, o których ja nie miałem pojęcia. Moi rodzice nie
byli wykształceni. Ja dużo czytałem, ale nie miał mnie kto formować.
A oni byli z rodziny polskointeligenckiej. I mieli poglądy –
polskie, patriotyczne. O patriotyzmie synów opowiadała żartem
Jadwiga: „Oni nawet byli trochę zabawni. Codziennie po pacierzu
śpiewali: »Jeszcze Polska nie zginęła«”.

Marek Maldis, dziennikarz telewizyjny, to kolejny wspominany przez
Braci kolega szkolny (przyjaciel dyżurny – żartuje Maldis): – Bracia
często bili się w szkole. Dziś w wywiadach opowiadają, że szło o
interpretację różnych wydarzeń historycznych. A to były zwykłe
szkolne bójki. Chodziliśmy rok na treningi dżudo. Bardzo się do tych
treningów przykładali. Bracia mylili się nauczycielom.
Wykorzystywali to i odpowiadali za siebie nawzajem na lekcjach.
Nauczyciele byli bezradni. Po roku się zbuntowali. – Zażądali, żeby
Jarka i Leszka rozdzielić. Ja zostałem w klasie chyba z Leszkiem.
Ale i tak traktowaliśmy ich jak jedność – wspomina Maldis.

W X klasie Leszkowi groziła dwója z polskiego. Zdał, ale
przeniesiono go do innej szkoły. Lech sugeruje, że wyrzucono go, bo
jego rodzice nie dawali łapówek. Marka Maldisa też wyrzucono: –
Nigdy nie słyszałem o łapówkach w Lelewelu. Wyrzucono mnie, bo byłem
łobuziakiem. Jeśli chodzi o Leszka, to była sprawa ambicjonalna
między dwiema polonistkami – naszą nauczycielką a mamą Braci. Ona
często przygotowywała do matury dzieci znajomych. A tu syn – dwója z
polskiego.

Drogi Maldisa i Braci rozejdą się po Lelewelu. Bracia skończą studia
prawnicze (na roku z prof. Markiem Safjanem, byłym prezesem
Trybunału Konstytucyjnego), będą świadkami wydarzeń marcowych na UW,
zaangażują się w działalność KOR. Ich drogi przetną się znów w
Gdańsku w 1981 r. Maldis jako dziennikarz pojedzie tam na strajk.
Zobaczy Lecha, który przemawia do pielęgniarek. Będzie zdumiony jego
umiejętnością panowania nad tłumem. Jego polityczną energią.
Silna słabością

Cofnijmy się do roku 1953 r. Jadwiga Kaczyńska i Barbara Winklowa
trafiają do Instytutu Badań Literackich PAN, do pracowni
dokumentalistycznej prowadzonej przez prof. Jadwigę Czachowską. O
ile instytut został powołany, by tchnąć w literaturę polską
marksistowskiego ducha, o tyle pracownia dokumentacji pozostaje w
instytucie najmniej ideologiczną wyspą. Jadwiga pracuje tam przez
trzy lata. Potem odchodzi, żeby uczyć w szkole. Barbara: – Bardzo
lubiła tą pracę – prowadziła kółka literackie, teatralne. Problemy
ze strunami głosowymi zmusiły ją jednak do powrotu do IBL. Kiedy
wróciła, jej rówieśnicy z pracowni porobili doktoraty. Jadwiga miała
stopień dokumentalisty, który musieli mieć wszyscy tam zatrudnieni. –
Myślę, że miała zadrę z tego powodu.

Jeszcze w czasach PRL Jadwiga opracowała ponadtrzystustronicową
monografię bibliograficzną Leona Kruczkowskiego,
autora „Niemców”, „Kordiana i Chama”. – Kruczkowski był nawet
niezłym pisarzem. Niestety, również potwornym stalinowcem.
Przypuszczam, że władze instytutu podjęły decyzję o opracowaniu jego
monografii w okresie, kiedy IBL znalazł się na cenzurowanym. Być
może ktoś wpadł na pomysł, że taka monografia mogłaby załagodzić
sprawę. Nie mam pojęcia, dlaczego jej opracowanie powierzono pani
Kaczyńskiej – mówi prof. Michał Głowiński, historyk literatury,
wieloletni pracownik IBL. Według anegdoty, jeden z braci Kaczyńskich
opowiedział kiedyś swojemu koledze, że jego matka opracowuje
monografię Kruczkowskiego. „Tego Kruczkowskiego?” – zapytał z
uśmiechem kolega. Kaczyński był na niego obrażony przez wiele lat.

Zatrudnieni w IBL naukowcy swoje prace badawcze prowadzili głównie w
bibliotekach. Do instytutu przychodzili raczej w celach
towarzyskich. Po południu całe towarzystwo przenosiło się do
kawiarni przy Krakowskim Przedmieściu. Zaczynali od Dziekanki,
kończyli u Fukiera. W życiu towarzyskim instytutu ojciec Braci nie
uczestniczył. – Oni z Jadwigą bardzo się różnili, mieli zupełnie
inne charaktery – mówi Barbara. – Widywałam go głównie na imieninach
Jadwigi, nie znajdował z nami wspólnego języka, siedział z boku,
zajęty rozmową z mężem jednej z koleżanek, który też był inżynierem.

Julia Pitera, obecnie posłanka PO, do zespołu instytutu dołączyła na
początku lat 80. Pamięta niekończące się rozmowy, spotkania domowe,
konkursy na kryzysowe dania kulinarne. I Jadwigę, która darzyła
ludzi niezasłużonym zaufaniem. – Kiedyś przyszła do instytutu bez
dokumentów i bez portfela. Na ulicy dała się namówić na pogawędkę z
Cygankami. Jest bardzo drobna i krucha, sprawiała wrażenie osoby,
która bez pomocy nie da sobie rady. Trzeba przyznać, że zawsze
dostawała ją od Jarka. Leszek wtedy był gdańskim doktorantem.

Koniec lat 70. to początek przyjaźni Pitery i Jarosława
Kaczyńskiego: – Lubiłam jego poczucie humoru i erudycję. Ufałam mu i
poszłam z nim do Kancelarii prezydenta Wałęsy. W wywiadzie „Czas na
zmiany” z 1995 r. Jarosław będzie chwalił Julię za profesjonalizm w
przygotowywaniu raportów na podstawie tzw. białego wywiadu. Będzie
jeszcze namawiał Julię, by kandydowała do parlamentu z list PiS w
2001 r. Julia odmówi, ale ich przyjaźń skończy się na dobre dopiero
w 2002 r.

Fakty 1,4

[wybolki]

Kuźnia kadr

Jan Józef Lipski to kolejny ważny kolega Jadwigi – polonista, który
pracował dla IBL. Działacz PPS, opozycjonista, założyciel KOR.
Krytyk literatury, publicysta. Przychodził do pracowni, żeby palić
papierosy. – Jego żona, która przez jakiś czas także pracowała w
IBL, nie pozwalała mu palić. Ukrywał więc papierosy w moim biurku –
wspomina Barbara Winkiel. To m.in. z powodu Lipskiego instytut był
jedną z bardziej inwigilowanych przez SB instytucją. Jarosław znał
więc Jana Józefa poprzez swoją matkę. Ale ukrywał przed nią
początkowo, że działa już razem z nim w KOR. Jadwiga: – Później
Janek wytłumaczył mu, że może się zdarzyć, iż nie wróci na noc do
domu i ktoś w rodzinie powinien wiedzieć, co się z nim dzieje.
Rajmund, który zawsze bardzo się o nich bał, nie wchodził w rachubę.
Jarosław trafia więc w środek tego samego środowiska żoliborskiego,
z którym trudno było mu się identyfikować w licealnych czasach.
Lipski jest centralną postacią działalności opozycyjnej. Jarosław
nie jest działaczem centralnym, ale obrotowym. Potrafi rozmawiać i z
Adamem Michnikiem, i z Antonim Macierewiczem. Ci dwaj liderzy KOR,
przyjaciele z czasów Marca 68, już od lat nie mogą się porozumieć.

Ale im więcej czasu upływać będzie od powstania KOR, a zwłaszcza od
sierpnia 1988 r., kiedy zacznie rosnąć znaczenie Jarosława, Bracia
coraz bardziej dystansować się będą od Jana Józefa. Był działaczem
lewicowym, patronem lewicy laickiej, Kuronia i Michnika, z którymi w
1989 r. ostatecznie rozejdą się drogi Braci. Gdy 10 lat później
Jarosław zacznie zagospodarowywać prawą polityczną stronę, będzie
ich uważał za szkodników porównywalnych z komunistycznymi
dygnitarzami.

W latach 90., już po śmierci Lipskiego, Jadwiga Kaczyńska opracuje
bibliografię wszystkich jego publikacji. Maria Lipska: – Jadwiga
bardzo lubiła mojego męża. Można powiedzieć, że była jego fanką.
Wiedziała, że nie ma chętnych do zrobienia tej bibliografii, więc
mimo złego stanu zdrowia sama wzięła się za tę pracę.

Kilka lat później po Warszawie krążyć będzie jeszcze jedna anegdota.
Otóż jeśli komuś marzy się wysoka urzędnicza posada, powinien
najpierw postarać się o pracę w IBL i wkręcić się w krąg osób
związanych z pracownią dokumentacji. Bracia pełniąc funkcje
państwowe, często rekrutowali najbliższych współpracowników właśnie
z tego kręgu. W czasach, gdy obaj pracowali w Kancelarii prezydenta
Lecha Wałęsy, ściągnęli do niej Julię Piterę. Później – gdy Lech był
szefem Najwyższej Izby Kontroli – przyjął do pracy Bożenę Opiołę,
psychologa, córkę Barbary Winklowej. Pani Barbara przyznaje: – To
Jadwiga powiedziała Leszkowi, że Bożena od dłuższego czasu nie może
znaleźć pracy. Ostatnio została dyrektorem Biura Inicjatyw
Społecznych Kancelarii Prezydenta. Jej syn 30-letni Marek Opioła
jest posłem PiS. Gdy bracia Kaczyńscy potrzebowali kogoś, kto
podciągnąłby ich w angielskim, matka podpowiedziała im młodszą
koleżankę z pracowni dokumentacji – Joannę Zawadzką. Dziś Zawadzka
pracuje w Kancelarii Prezydenta.
Uśmiechnięty człowiek z lokami

Jarosław czasem zaprzecza, że związany jest z bratem węzłem
nierozerwalnym. Tłumaczy na przykład w „Alfabecie...”, że nie zawsze
jeździł z Lechem na wakacje. Ale kiedy komentuje: „Leszek pojechał
beze mnie na wakacje już w latach 70.”, wyczuwa się u Jarosława
słynne, autoironiczne, ledwo w życiu publicznym widoczne poczucie
humoru. Na początku lat 70. Bracia mieli już przecież ponad 20 lat!
W 1971 r. Lech, świeży magister, wyprowadza się do Gdańska. Tam
powstaje właśnie uniwersytet, który ściąga młodych naukowców. Lech
chce się doktoryzować w dziedzinie prawa pracy. W 1978 r. broni
doktoratu. Jest on zatytułowany: "Zakres swobody stron w zakresie
kształtowania treści stosunku pracy" i zawiera kilka cytatów z nauk
Włodzimierza Iljicza Lenina. Na przykład: "Możliwość dążenia
administracji zakładu pracy do realizacji postawionych zadań kosztem
naruszenia uprawnień pracowników została dostrzeżona już przez
Lenina. Odegrała ona pewną rolę w kształtowaniu leninowskiej
koncepcji związków zawodowych" (s. 40). Po latach cytaty te będą
krążyć po Sejmie, wywołując powszechną wesołość, bo z braku
jakichkolwiek związków z komunizmem Bracia uczynili swoją
niedościgłą cnotę. Na Uniwersytecie Gdańskim Lech pracuje do 1997 r.
z przerwą na szefowanie NIK (1992–95). Plotkuje się o jego
konfliktach z przełożonymi. W 1998 r. zostaje profesorem
Uniwersytetu Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Do dziś jest
oficjalnie jego pracownikiem.

Krzysztof i Mirka Żukowscy, bliscy przyjaciele Lecha, poznają go w
1971 r. Ze zmierzwioną czupryną, nieśmiałego. Trafiają na jeden
wydział: Lech zajmie się prawem pracy, Krzysztof prawem
administracyjnym, Mirka prawem międzynarodowym. (– Wbrew jego
zachowawczym ocenom koleżanki sympatycznie go przyjęły). Mirka
przyjaźni się z Marią Mackiewicz. Maria, dla bliskich – Marylka,
jest nawet świadkiem na ślubie Żukowskich. Kiedy okaże się, że Lech
i Maria są ze sobą, małżeństwa Kaczyńskich i Żukowskich będą spędzać
razem nawet święta.

Krzysztof Żukowski to działacz Stronnictwa Demokratycznego. Te
różnice nie przeszkadzają Lechowi w wielkiej zażyłości. –
Dyskutowaliśmy godzinami i mam wrażenie, że Leszek mógł w dyskusjach
ze mną konfrontować swoje poglądy. Ja zresztą też. Na zdjęciach w
rodzinnym albumie Żukowskich można zobaczyć przyszłego prezydenta
roześmianego, w rozrywkowych pozach, duszę towarzystwa. Kiedy Lech
żyje egzystencją częściowo podziemną, Żukowscy stanowią dla rodziny
oparcie w codziennych pracach. Gdy jest w ciąży, wożą Marię do
szpitala, bo Leszek wykonuje związkowe zadania. Gdy Leszek zostanie
internowany, jeżdżą z nią do Strzebielinka.

Bo do działalności podziemnej Lech, w tajemnicy przed bratem,
dołącza już latem 1976 r. Zaczyna zbierać pieniądze dla
represjonowanych robotników z Radomia i Ursusa. Rok później
przyłącza się do KOR. Podobnie jak Jarosław, rozpoczyna współpracę z
Biurem Interwencyjnym Komitetu Obrony Społecznej. Z Warszawy
przywozi korowski „Biuletyn Informacyjny” i „Robotnika”. W sierpniu
1980 r. zostaje doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, jest
autorem części porozumienia gdańskiego dotyczącej prawa pracy.
Jesienią 1981 r. wchodzi w skład Komisji Programowej „S” i
przewodniczy zespołowi do spraw stosunków z PZPR. W grudniu zostaje
internowany i osadzony w Strzelinku. Jacek Merkel jest nim wtedy
zachwycony: – Leszek daje osadzonym wykłady z prawa pracy. Mówi
świetnie, z kapelusza. Ma w głowie porażającą bazę danych, dysponuje
absolutną pamięcią, podobnie jak jego matka. Z „internatu” Jacek
Merkel zapamiętał jeszcze: – Lech ciągle powtarzał, że lepszy i
mądrzejszy jest jego brat Jarek.

W grudniu 1981 r. Jarosław nie zostaje internowany. Kiedy w 2006 r.
rozda dziennikarzom kopię swojej ubeckiej teczki, będzie można w
niej przeczytać, jak wezwany w 1982 r. na UB obrusza się
niezmiernie, gdy przesłuchujący zaznacza, że to jego brat znajduje
się wyżej w opozycyjnej hierarchii. Na początku lat 80. Jarosław
pracuje w białostockiej filii UW. ”Uczy tam ludzi naszego resortu –
notuje ubek w notatce. – Jest o nich, jako o uczniach, bardzo
dobrego zdania”.

[r0b0l]

dobry kawałek lektury. Dziekuję

No prosze. Taka Historia, tyle doswiadczen ...

[zat4ra]

A wyszlo: jeden oblakany, zaklamany i zadny wladzy psychopata;
a drugi - malostkowy, mlaskajacy matolek bez cienia klasy.

Co za swiat ...

[sid_6.8]

A to cud ósmy :www.polonica.net/Kim_sa_Kaczynscy.htm

[precz_z_preczem]

Sid_6.8, twoje odnośniki są dla jakichś prymitywnych antysemitów.

[janek344]

Brawo zzbyszek.Gratuluję odwagi.

Lokalny szef PiS: Boję się, że Radio Maryja pos..

[mela_1]

Nie tylko RM postawiło na tej partyjce krzyżyk, nie tylko...

glos z prawej strony

[xs550]

Im wiecej partii prawicowych, tym lepiej. Chodzi o to aby partioci wierzacy w kraj i w kosciol mieli szanse wybierac. Jako czlowiek prawicy chce miec wybor i nawoluje wiele partii z tej opcji do stawania w wyborach. W kupie bedzie lepiej!

[funny5]

xs550 napisał:

> Im wiecej partii prawicowych, tym lepiej. Chodzi o to aby
partioci wierzacy w
> kraj i w kosciol mieli szanse wybierac.
------
Swietnie!Glosy sie rozloza i nikt nie wejdzie do PE
PS.Od kiedy wierzy sie w kosciol a nie w Boga?

[bogdan331]

xs550 napisał:

> Im wiecej partii prawicowych, tym lepiej. Chodzi o to aby partioci wierzacy w
> kraj i w kosciol mieli szanse wybierac. Jako czlowiek prawicy chce miec wybor
> i nawoluje wiele partii z tej opcji do stawania w wyborach. W kupie bedzie lep
> iej!
>
Słyszałem inaczej :Bog Horror Ojczyzna! ale na to samo wychodzi.Pozdrowił;-)

Sobecka powinna startować z wysp Galapagos

[jonwol]

jako niepowtarzalny dowód na prawdziwość teorii Darwina!

Albo z Ziemi Krolowej Maud

[the_rapist]

Moze liczyc na poparcie miejscowych

od kiedy żydoeuro nie śmierdzą wam pisokatole?

[r0b0l]

miło że katonarodowe tępaki pod wodzą oberKGBrydza i TW jara się
wzajemnie wykańczają

Śmierdzą, ale jak inni biorą.

[a.k.traper]

a największym wzorcem uczciwości niejaki towarzysz Rydzyk, który
wbrew 7 i 10-temu przykazaniu nie zawachał sie przywłaszczyć
solidarne datki, a teraz wmawiają że to Tusk stocznie zamyka.
Powinien zostac publicznie wychłostany na koscielnym dziedzińcu.

Lokalny szef PiS: Boję się, że Radio Maryja pos...

[czarna.pati]

Najbardziej z tego scenariusza byłaby zadowolona JudeZeitung.

ropucha do euro parlamentu

[lolop7]

a fujjj

1%? To się panowie z PiS zdziwią

[pogodny35-0]

Jeśli jaśniewielmożny pan Rydzyk powie głosować to od razu ta partia
będzie miała kilka procent poparcia.

Cóż Panie Jarosławie Kaczyński trzeba będzie się jeszcze niżej
pochylić i ucałować mu pierścień.

Lokalny szef PiS: Boję się, że Radio Maryja pos...

[omidas]

Czyżby następni opuszczali szeregi PiS-u? Wszystko możliwe. Być może
bardziej o. Rydzykowi odpowiada partia Libertas niż PiS i bedzie sta-
wiał na jej członków, choc ma też na listach PiS-u osoby z Radia Ma-
ryja. Sprawa staje się ciekawa. A może i z PiS-u i z Libertasu będą
startować zwolennicy i współpracownicy R.M., żeby potem zjednoczyć
siły w europarlamencie w walce ze zwolennikami UE itd. itp?

Sobecka do PE? Jakiś odwet bierzemy na Europie?

[callisto1]

Może za wrzesień '39 ? Jeśli tak to jestem za!

Kaczyńscy to świry i podlece Niech żyje Hybert H.!

[tersta]

Obaj bracia wyglądają jak ucharakteryzowani na...siebie samych. Można nimi
straszyć.

Ania S.wypięła sie dupą na pis!Lubi ojdyra

[bogdan331]

bardziej niż bliźniaków razem z czarownicą i kotem Alikiem.Leszku i Jarku kłamczynscy razem z kotem Alikiem! Nie idźcie tą drogą!

Sobecka europosłem nie będzie, bo wielkopolanie

[leszekes]

są za mądrzy, aby tego babsztyla wybrać

Lokalny szef PiS: Boję się, że Radio Maryja pos...

[wyksztalciunio]

Re.czarna.pati.
Szmalcownik Kobylański się kłania.

Lokalny szef PiS: Boję się, że Radio Maryja pos...

[flyb52]

Boje sie, ze Bog postawil krzyzyk na Rydzyku.

spoko, spoko, zamów 5 piw...

[marszalek_1980]

...a elektorat radia M odzyskacie na pewno.

Kaczynski sprzedał konstytucję Libertas ją zabloko

[soldadura104]

kował.
Moze lepiej połączyć w UE katolicką Polskę i katolicką bogatą Irlandie
popieraną przez amerykańskich milionerów z którymi rodzimi bizmesmeni i górale
z Góry Synaj PLATFORMY nie mogą się równać.

Nie byłbym taki pewien

[angrusz1]

tego procenta dla Libertasa .

Także to zależy od frekwencji

Taki tłumok do parlamentu, przecież ona tylko

[jactym]

Ona potrafi tylko zdrowaśki klepać, nic więcej,

postawi,kupe na klate

[sw.stefan]

i tyle,będzie pisowi i piękniej i wygodniej,no i swojskie klimaty;jak w sraczu.

Pismak- Boję się, że kiedys bekniemy

[pandora-online]

za klamstwa i wszystko sie wyda.