Usuńmy absurdy, potem informatyzujmy

[anika1983]

dobrze podsumowane
ja od lat nie mogę się nadziwić temu, że jak zmieniam adres
zameldowania lub nazwisko i numer dowodu osobistego to muszę pod
groźbą kary poinformować urząd skarbowy.Jak się człowiek chce
przemeldować to najpierw musi jechać do jednego urzędu się
wymeldować, a potem do drugiego zameldować, jakby nie można by tego
zrobić w urzędzie docelowym. Albo ta ścisła rejonizacja urzędów,
muszę jeździć wiecznie na zadupie, gdzie jestem zameldowana z
papierka i każdą pierdołę tam załatwiać, a nie tam gdzie mi wygodnie,
czyli w miejscu gdzie naprawdę mieszkam, ale z różnych względów nie
mogę lub nie chcę się zameldować

[slwy]

przecież to jest jeszcze pozostałość z poprzedniej epoki, gdzie partia musiała
wiedzieć, gdzie jaki obywatel się właśnie znajduje. To horror że 20 lat po tym
czasie jeszcze tego nie zmieniono. A rząd się zajmuje pierdołami, premier z
prezydentem się kłóci o stołek w samolocie. To jest skandal. PiS, PO, SLD już
pokazało jak rządzą, jeżeli ludzie się nie opamiętają i nie zagłosują na kogoś
innego (nieważne na kogo, byle nie na tych co "już byli"), to w tej dziurze, do
cholery, nic nigdy się nie zmieni! będziemy gnić w tym grajdole do końca swoich dni!

Usuńmy absurdy, potem informatyzujmy

[manfrotto]

Podsumowanie jest trafne, ale dalece niepełne. Przede wszystkim obarczanie
urzędników odpowiedzialnością za niepowodzenia we wprowadzaniu e-administracji
jest niekoniecznie trafne – urzędnicy przede wszystkim są wykonawcami
przepisów i jeżeli nawet widzą ich absurdalność, to niewiele mogą na to
poradzić. Projekty nowych aktów prawnych są rzadko konsultowane na szczeblu
wykonawczym, zaś zgłaszane przez urzędników postulaty nowelizacji prawa są
rzadko uwzględniane. Wielu urzędników boi się wprost napisać co sądzi o
obowiązującym prawie, zaś przełożeni najczęściej opinie krytyczne łagodzą lub
nie nadają im biegu z ostrożności procesowej (TKM obowiązuje).
Problemem jest sam przebieg informatyzacji urzędów na szczeblu podstawowym tj.
w administracji samorządowej i wojewódzkiej. Ten problem znam z własnych,
wieloletnich doświadczeń zawodowych. Obowiązuje u nas zasada, że na
komputeryzacji można zawsze zaoszczędzić, a komputer jest luksusowym i
niekoniecznie potrzebnym sprzętem, zaś jego wymiana powinna nastąpić na skutek
materialnego zużycia. W efekcie w znanej mi delegaturze urzędu wojewódzkiego
(a delegatury są traktowane jako ubodzy krewni urzędów) pracownicy w znacznej
części używają komputerów nabytych w połowie lat 90-tych i wielokrotnie
reanimowanych przez informatyków, z przestarzałymi i energochłonnymi
monitorami tradycyjnymi, zaś podstawowym nośnikiem informacji jest
wielokrotnie używana dyskietka, bo nagrywarki CD są uznawane za zbędny luksus.
Komputery takie są po prostu tylko maszynami do pisania. Część komputerów
pracuje bez programów antywirusowych, bo są to jednostki zbyt słabe do
uruchomienia legalnego, nowego oprogramowania tego typu. Temat legalności
oprogramowania lepiej pomińmy milczeniem – rzetelne kontrole w tej materii
mogłyby sparaliżować pracę wielu urzędów. Skaner także uchodzi za luksus, bo
przecież dokument można skserować albo przepisać „na piechotę”. Awaria
komputera to rozpacz, bo zakupów w trybie przetargowym dokonuje się raz w roku
i trzeba czekać na rozstrzygnięcie przetargu. Na przetargach kupuje się
najczęściej źle i drogo, a w dodatku za każdym razem w innej firmie, co
zapewnia mieszankę sprzętu różnych firm i różnych typów (liczy się przede
wszystkim cena, a nie jakość i trwałość sprzętu). Starania o zakup komputera
poleasingowego za małe grosze uważane są za pomysły bezbożne i heretyckie
(dwukrotnie sam kupiłem za własne pieniądze dla potrzeb delegatury komputery
IBM na Allegro po ok. 200 zł i od kilku lat pracują one bezawaryjnie). Laptop
jest uważany za wyróżnienie i przydzielany nie według potrzeb, ale przede
wszystkim wedle rangi – tak jak pierwsze telefony komórkowe. W efekcie laptop
otrzymuje nie pracownik jeżdżący na kontrole terenowe, ale kierownik lub
dyrektor któremu wystarczyłby komputer stacjonarny.
Kolejnym problemem jest szkolenie pracowników z zakresu obsługi komputerów.
Sam spotykałem się z przykładami kursów, na których wbijano początkującym do
głowy zbędną wiedzę teoretyczną o systemie dwójkowym i zasadach programowania,
pomijając nauczenie zasad obsługi pakietu Office i posługiwania się pocztą
elektroniczną. Część pracowników jest komputerowymi półanalfabetami, mającymi
problemy z prostym formatowaniem tekstu. Nieźle prowadzone są tylko kursy
obsługi programów POBYT i PESEL przez MSWiA oraz szkolenia prowadzone przez
pracowników LEX-a.
Autentyczną zmorą związaną z komputerami i skutecznie do nich zniechęcającą są
wewnętrzne programy rejestracji obiegu dokumentów np. ESSiD. Ten rozbudowany i
nieprzejrzysty program ma za zadanie rejestrowanie biegu każdej sprawy
administracyjnej i wykonywanych w toku jej załatwiania czynności. Cel może i
szlachetny, ale … w praktyce obsługa takiego programu i rejestracja każdego
ruchu zajmuje więcej czasu niż merytoryczne załatwienie sprawy, ponadto tak
naprawdę nikt danymi zawartymi w programie się nie interesuje, nie jest on
wykorzystywany jako sposób kontroli i nie służy do niczego. Panuje
przekonanie, że zmuszanie pracowników do mozolnej rejestracji danych to taki
sam zabieg socjotechniczny, jak zlecanie marynarzom bez przerwy skrobania i
malowania pokładu tylko po to, aby nie mieli zbyt dużo czasu na myślenie.
Program taki, sensownie zbudowany, miałby sens tylko wtedy, gdy byłby
ujednoliconym narzędziem dla całej administracji publicznej i środkiem
kontroli jej działalności.
Większość haseł rzucanych przez kolejne ekipy rządowe o wprowadzeniu
możliwości załatwiania spraw przez Internet budzi rozbawienie lub przerażenie,
odznaczają się bowiem brakiem realizmu lub kompletną nieznajomością procedury
załatwiania takich spraw. Dobrym przykładem jest obietnica wydawania pozwoleń
na budowę przez Internet w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy narzucają
obowiązek przedłożenia przez inwestora czterech egzemplarzy dokumentacji
technicznej (częstokroć wielotomowe opracowania). Brak jest także świadomości,
że zapewnienie dobrego funkcjonowania e-administracji wymaga odpowiedniej
zmiany przepisów prawnych, uproszczenia procedur i rozwiązania problemu
autoryzacji (podpisu elektronicznego). Trudno jest wymagać, aby mający już 49
lat kodeks postępowania administracyjnego był sprawnym narzędziem w erze
administracji elektronicznej. Równie niezbędne jest dostosowanie do nowych
wymogów instrukcji obiegu dokumentów. Podam tylko jeden przykład – w toku
sprawy cywilnej sąd zażądał od powoda podania w terminie 7 dni statusu
prawnego pozwanej firmy. Informację taką uzyskałem telefonicznie od właściwego
urzędu dzielnicowego w Warszawie, po czym wysłałem faks prosząc o przesłanie
kopii dokumentu z rejestru działalności gospodarczej. Kopia została mi
przesłana faksem w ostatnim dniu terminu, bowiem okazało się, że w tym
urzędzie faks trafiał najpierw do kancelarii głównej, tam był rejestrowany i
przesyłany do sekretariatu wydziału merytorycznego celem powtórnej rejestracji
i dekretacji do właściwego oddziału, skąd po zadekretowaniu przez kierownika
oddziału trafiał do pracownika – co w sumie zajęło trzy dni. Bez zmiany takich
procedur i świadomości ludzkiej najbardziej nowoczesne środki łączności będą
tylko dodatkowym utrudnieniem życia i interesanta, i urzędnika.

[maruda.r]

manfrotto napisał:

> Podsumowanie jest trafne, ale dalece niepełne. Przede wszystkim obarczanie
> urzędników odpowiedzialnością za niepowodzenia we wprowadzaniu e-administracji
> jest niekoniecznie trafne – urzędnicy przede wszystkim są wykonawcami
> przepisów i jeżeli nawet widzą ich absurdalność, to niewiele mogą na to
> poradzić.

****************************

Pochodzący z wyboru: wójt, burmistrz i marszałek sejmiku czegoś się boją, że nie
wnioskują o zmiany?

Nie, znakomicie wykorzystują nadmiar biurokracji do realizacji własnych
interesów. Gmatwanina przepisów jest im na rękę.

Niech biorą przykład z eWnioski.pl

[viperowiec]

Dziś szukałem w sieci wniosku o wyrobienie karty EKUZ i trafiłem na
nowo otwarty serwis eWnioski.pl, gdzie można formularze wypełnić w
sieci i dopiero na koniec pobrać wypełniony już formularz PDF. Nic
więcej nie trzeba z nim robic, tylko podpisać i zanieść do urzędu.
Szkoda, że takiego PDF-a nie można po prostu wysłać do urzedu, ale
wówczas każdy obywatel musiałby mieć podpis elektroniczny - co
podobna ma być wprowadzone już z nowymi dowodami.
Bardzo spodobała mi się forma wypełniania wniosków na eWnioski.pl,
bo nie trzeba tam przedzierac się przez cały formularz, tylko
program zadaje ci pytania, a ty musisz wypełnić pojawiające się
rubryki - reszta cię nie interesuje. W efekcie kompletnie nie trzeba
się zagłębiac w treść i zawartość wniosku. Na koniec program tworzy
PDF-a, który wygląda jak formularz oficjalny, tylko jest już
wypełniony. Rewelacja! Tak to powinno wyglądać we wszystkich
urzędach. Będę kibicować serwisowi eWnioski.pl i przyglądać się jak
się rozwijają, bo na razie mają tylko kilka wniosków w ofercie.
Naprawdę polecam: ewnioski.pl