Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[fotodiagnoza]

nie znam ani autorki ani książki. pierwsza strona internetowa z df
też mnie nie przekonała. jeśli to romansidło, ulepszona wer.
harleq.to nie leżę w kręgu potencjalnych odbiorców.
znów powraca pytanie czy każdy powinien pisać książkę podobne temu
czy każdy powinien robić zdjęcia?;)

fotodiagnoza,żeby rozprawiać o czymś, trzeba wpier

[prawdziwy-mocher]

przeczytac,poznac,posmakowac.. Jak czytam twoje wypociny, to jestes z tych co w
du...
byli i gów..widzieli.

prawdziwy-mocher, twoja

[fotodiagnoza]

znajomość języka jest powalająca.
niektórych rzeczy nie da się smakować. wynika to z twojej
prymitywnej wypowiedzi.
wszak widzę, że wiesz co jest w d.:))
(ps. możesz jednak napisać tu pieśń na temat, którego nieudolnie
bronisz?:))

[aardvaark]

No, chłopak źle zaczął dyskusję z Tobą, fakt.

Wracając do dyskusji: nie wiem czy każdy powinien robić zdjęcia, nie wiem czy
każdy powinien pisać książki. Nikomu natomiast nie wolno zabraniać.
Ja nie mam nic przeciwko i zasmuciłoby mnie, gdyby ktoś zakazał wydawania
"nieambitnych" książek.

Cyt:
Tego szukają Polacy. Kiedyś kochali Williama Whartona, który opisywał zaklęty
świat młyna, w którym toczyło się szczęśliwe życie.

Tzw. "ironia losu" sprawiła, że jestem wraz z żoną właścicielem starego młyna:
Młyn w Trudnej.
I mogę z ręką na sercu przyznać, że dostrzegam słabe punkty powieści M.
Kalicińskiej, podobnie jak nie wzbudza u mnie wielkich zachwytów Wharton, ale i
sagę Kalicińskiej i "Opowieści z Moulin Du Bruit" Whartona kupię dla gości w
młynie. Niech sobie czytają literaturę lekką, łatwą i przyjemną.
Nikomu nic do tego - niech sobie każdy portfelem głosuje w księgarni na tego
autora, na którego chce. :P

Z pozdrowieniami, Wojtek.

[aardvaark]

> znajomość języka jest powalająca.

A jeśli o to chodzi, to napisz 100 razy na tablicy "moher".

[aardvaark]

Przepraszam - właśnie się zorientowałem, że to nick Twojego błyskotliwego
przedmówcy. :)

Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[labirynt]

hm, hm, hm... przyjaciel-chłopak matki, czyli Basi, ma na imię Tomasz...

[labirynt]

a tak poza tym: historia urzekająca. najlepsza literacko moim zdaniem jest część
druga, opisująca drogę Basi nad tytułowe rozlewisko. i nie jest to wcale
harlequin. książki określiłabym raczej jako literaturę środka - miło i lekko się
czyta. może dzięki tej "lekkości" jej główne przesłanie: "żyj i daj żyć innym"
będzie łatwiej i przez wielu odczytywane? a może stosowane na co dzień?

Kto to jest ta Pani?

[tuwpisznazwe]

Nie znam....

[orlet]

Też nie kojarzę.
Wolę J. Carrola z popularnych w PL pisarzy.

Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[ahhna]

E tam, Orliński przesadził. Zdecydowanie nie jest to wysoka
literatura, ale i na pewno nie literacki sentymentalny gniot.
Czytywało się gorsze, he, he... I zła diagnoza powodzenia: w kręgu
najbliższych też zawodzą - chłopak córki, ten od pierścionka po
babci, poznaje na wyjeździe panienkę, chłopak Małgosi okazuje się
chlejusem.
Ot, miła i trochę naiwna opowieść o niezbyt realnej ucieczce z
miasta, to wszystko. Na pewno nie odpowiednik wenge i gargamelów.

wiedzialam, ze to bedzie qupa

[migiem_migiem]

jak tylko mama mi powiedziala z podnieceniem i wypiekami na twarzy:
"czytalam fantastyczna ksiazke DOM NAD ROZLEWISKIEM! Jak chcesz to ci pożyczę!
Super, to jest o takiej babce, wiesz.. z mężem jej nie wydzodzi.... i ona sie
zaszywa, sluchaj nawsi.. odnajduje matke..". Boze............. nigdy po to nie
sięgnę, nawet biczowana!

Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[blekitny_nietoperz]

Czytałam to "dzieło" i uważam, że straszny gniot.
W skrócie - historyjka o starej babie, która idzie w odstawkę w pracy i w domu. Żeby się dowartościować, zaczyna sypiać z kim popadnie i gdzie popadnie. A ckliwy wątek o cudownie odnalezionej mamusi dodany chyba tylko po to, żeby "dziełu" nadać "psychologicznej głębi". Brrrr. Po kolejne części nie sięgnę, jak to ktoś wcześniej napisał, nawet biczowana.

Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[asia-fb]

mam wrażenie że w tym konkretnym tekście Autor pożyczył od p. Kalicińskiej nie
tylko sławetne 'tak'. Nie żebym to jako zarzut podnosiła ;)
Facet mamy Małgosi miał na imię Tomasz, jeśli mnie pamięć nie myli.

Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[zooloza]

Sprawa wygląda tak: Pan reporter miał coś wyśmiać i wziął się za najbardziej
popularną książkę. Jakby Polacy w ogóle nie czytali, książki, nawet te
najbardziej liche, byłyby świętością. A tak, całe szczęście, jest komu
dokopać. Na całym świecie jest sektor dla mniej ambitnej literatury i nikogo
to nie dziwi. Ale u nas można bez wstydu czytać tylko Sienkiewicza,
ewentualnie dla drastycznej odmiany Gombrowicza albo najlepiej zagraniczną
literaturę, bo z tego co pamiętam nikt nie nabijał się z "Bridget Jones", a
było to mocno żenujące zjawisko w literaturze. To trochę smutne, że byle co z
przekładem jest przyjmowane dużo łaskawiej niż rodzime propozycje. Gdyby p.
Kalicińska nie zabrała się za pisanie książek, tylko leżała przed telewizorem
na bezrobotnym, nikt by z niej nie zrobił kretynki na łamach GW. Druga rzecz:
z książkami jest trochę inaczej, niż ze straszącymi dworkami w Polsce. Książka
leży w księgarni i taki czytelnik może ją kupić lub nie. Domki, niestety,
musimy oglądać wszyscy :(

[lahna]

oj, zgadzam się...

artykuł jest złośliwy i zjadliwy, w dość przykry sposób...
nie czytałam tej książki, ale szczerze mówiąc artykuł nie nastawił mnie do niej
wrogo, natomiast do jego autora - tak.

[aardvaark]

Red. Orliński nie umie pisać bez jadu - taka karma. :)

A miejsca takie jak ów Dom nad Rozlewiskiem istnieją. My z żoną sobie kupiliśmy
młyn w lesie. :)

[aardvaark]

Zostałem wkręcony! Artykułu nie pisał Orliński, tylko red. Talko!
A jak któryś z tych zgorzkniałych dziennikarzy się teraz obrazi na komentujących
za tę zamianę?

[poziomka001]

Z wielkim bólem przebrnęłam przez to "dziełko", ale wyznaję zasadę, że nie
wypowiadam się jak nie znam, więc jakoś dobrnęłam do końca. Coś strasznego. W
zasadzie nie widzę nic złego w lekturach "dla kucharek" (takie też są potrzebne)
o ile są dobrze napisane. A ta książka jest napisana koszmarnie i szkoda wielka,
bo historyjka jako taka jeszcze by uszła, po lekkich poprawkach. Poza tym przez
całą lekturę miałam nieodparte wrażenie, że żaden redaktor nawet palcem nie
tknął tej książki. Oczywiście na kolejne części nie zamierzam tracić czasu.

[majaroma]

Podziwiam osoby, które przeczytały to do końca! Ja już po kilkunastu stronach
miałam dosyć głównie ze względów stylistycznych. Toż to poziom gimnazjum. A
przecież polski język jest taki piękny, a tu wszystko proste, jak drut! No, cóż,
polskie czytelniczki widocznie nie mają zbyt wysublimowanego smaku.

Mayle to jednak co innego

[kicior99]

Zaraz, ale czego autor chce od Mayle'a? Nie czytałem co prawda Kalicińskiej,
ale z opisu wynika, że jest to zupełnie inny rodzaj literatury. Mayle ląduje
(z własnego wyboru) w kraju odwiecznego wroga, w kraju o diametralnie
odmiennych obyczajach i usiłuje go sobie jakoś uprzyjaźnić. Zmaga się z
nieznaną dla siebie mentalnością francuską (prawdziwe - Anglicy wiedzą o niej
nader niewiele), z charakterystyczną dla południowców "manianą" (Anglicy są
jednak bardziej rzetelni i akuratni), z podejściem "a jakoś tam będzie". Jako
że ma poczucie humoru, jego książki są niezłą charakterystyką Francuzów, na
jaką tylko może pokusić się dość próżny bon vivant typu Mayle'a.. Nie jest to
może książka lotów "Karnetów majora Thompsona" czy "Merde", ale niesie sporo
wartości poznawczych. Porównywanie jej z opowieścią z zupełnie innego
kontekstu kulturowego chyba jednak jest lekkim nadużyciem...

Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[olenka18ipol]

Droga, wysublimowana publicznosci..czytam komentarze i dostaje
wytrzeszczu. Literatura dla kucharek? Gniot? Nikt, absolutnie nikt
nie mowil, ze jest to dzielo filozoficzne. Ja czytajac te ksiazke
dostalam dokladnie to, czego oczekiwalam. Jezeli obejrze serial to
rowniez z nadzieja na cos lekkiego i dosc przyjemnego. Jasne, bardzo
stylowo jest krytykowac cos, co lubia masy, bo wyjatokowsc,
indiwidualnosc itepe oznacza, ze hamburgerem gardze, wole sushi.
ale moze szanowna publicznosci nauczylaby sie wreszcie, ze nadymanie
sie do granic jest wyznacznikiem malosci, a sushi to teraz prawie
jak bic mac, tylko drozsze. Dlatego, skoro gniot, napisz czemu,
konkretnie, a nie bredzisz cos o samobiczowaniu. sic

[mal_art]

Oczywiście, że gniot. Bo to wszystko już niedawno było, tylko znacznie lepiej
podane, mam na myśli Grocholę i jej "Nigdy w życiu" - też kryzys wieku
średniego, nastoletnia córka i jej kłopoty, rozwód z mężem, nowe życie,
wyprowadzka z Warszawy gdzieś, gdzie "ludzie uczynni w sercach niewinni" i tak
dalej, w ogóle to przecież motyw stary jak świat, już starożytni szukali swoich
Arkadii na wsi i tylko z epoki na epokę zmieniają się w tej Arkadii dekoracje.
Przewagą Grocholi jest jeszcze fakt, ze ma poczucie humoru i wewnętrze monologi
jej Judyty są ironiczne, dowcipne, przewrotne, co czyni książkową dość,
powiedzmy sobie szczerze, schematyczną fabułę lekką i miłą w odbiorze. A
rozlewisko się rozlewa, bez ładu, składu i humoru. Jak komuś się podoba, to OK,
niech czyta i się cieszy, ale mnie fenomen popularności tej książki nie
przestaje dziwić.
I nie uważam, żeby pan Talko wystawił autorkę książki na pośmiewisko, raczej
pokazał jej dystans do własnej twórczości i tego, jak odbierają ją osoby
postronne. Chciała napisać książkę lekką i łatwą w odbiorze, udało jej się,
sądząc z rankingów bestsellerów, więc chyba raczej ma satysfakcję. I pewnie jest
świadoma faktu, że istnieje na świecie więcej gatunków literackich niż
"romansidło" i traktat filozoficzny, czego zdają się nie dostrzegać zachwycone
czytelniczki.

Co się podoba Polakom; Jeśli książka, to Kalici...

[frida.lyngstad]

Słaby, złośliwy artykuł. Najlepiej ponaśmiewać się z autorki,
postawić się na wyższej półce i zdystansować od tych sześciuset
tysięcy ludzi, którzy kupili jej książkę. Byle tylko nikt nie
pomyślał, że i autor ma jakiekolwiek dobre zdanie o tego typu
przaśnościach. Ciekawam, czy pan Talko przeczytał tę trylogię.
Po lekturze tego artykułu - podobnie jak jedna z moich przedmówczyń -
jestem zdegustowana. Bardzo mnie zraził ton autora. Spodziewałam
się dobrej diagnozy społecznej, a nie wytykania palcem: "A, fe,
Polacy! Macie słaby gust!"

[haan87]

Ten artykuł jest żenujący. "Tak". Po pierwsze jego połowa to cytaty z
książki, które opatrzone są słowami autora, które zmieniają sens
sceny, lub totalnie go wyśmiewają. Czyżby autorowi brakło swoich
trafnych komentarzy, że musiał posłużyć się aż tyloma zapożyczeniami
z ksiażki Kalicińskiej? Po drugie autor tego pożal się Boże artykułu
wyraźnie wywyższa się ponad autorkę oraz wspomniane 60tys. jej
czytelników. Skoro tyle osób ją czyta, to chyba znak, że literatura
trafia w zapotrzebowania odbiorcy, czyż nie? Autor wyśmiewa fakt, że
to powieść dla zapracowanych ludzi wielkich korporacji, którzy tylko
marzą o skromnej posadzie i spokojnym domu na rozlewiskiem i ta
książka daje im choć poczuć jego klimat. Autor przy swoim wyśmiewaniu
gustu Polaków nie wspomina jednak, że trudno jest wymagać, by osoba
pracująca ciężko, często intelektualnie przez 12 godzin dziennie
wracała do domu i sięgała po trudną, ambitną literaturę 20lecia. Przy
takich ksiażkach jak te ludzie chcą się zrelaksować, a nie wypływać
na szeroki przestwór oceanu intelektualnego. O tym szanowny autor
zapomniał. Osobiście zapytałabym go o jedno w jego całej krytyce
naszego gustu - czy w takim razie, skoro tak odradza literaturę
pokroju Kalicińskiej, wolałby, by te 60 tys. czytelników spędziło
czas wolny serfując po internecie lub oglądając głupawe programy
rozrywkowe? Czy może jednak lepiej, że jest 60tys. ludzi,którzy przy
książce potrafią i wciąż chcą sie relaksować?
Przyznam, że nie czytałam książek Kalicińskiej, bo osobiście nie
lubię tego typu literatury, rozumiem jednak jej zwolenników. O
istnieniu jej książek nie trudno się dowiedzieć, bo choćby w mojej
ulubionej księgarni selkar.pl sprzedają się jak świeże bułeczki,
dlatego temat tego wątku mnie zaintrygował i postanowiłam się
powiedzieć. Amen;)