Chwila prywaty

[sorel.lina]

Zanim zacznę, proszę o wybaczenie za prywatę.

Moja Matka. Od dziesięciu lat jest tylko wspomnieniem. Dla mnie tak żywym, jakby wciąż żyła.
To niemożliwe, żeby Jej nie było! Bo dla mnie żyje, a jednocześnie tak bardzo, tak boleśnie odczuwam Jej brak...
Dziś obchodziłaby swoje urodziny, a za dni kilka imieniny.
Wcześniej straciłam Ojca i wielu bliskich, ale dopiero gdy straciłam Matkę, zrozumiałam, czym jest samotność.
Ale pamiętam Jej bezwzględną miłość, Jej optymizm, Jej ukochanie życia... Zaraziła mnie tym...
Kocham życie... Po prostu, zwyczajnie, po ludzku.

[dunajec1]

No mnie brakuje syna, niesamowicie brakuje, 2 grudnia skonczylby 25 lat, od 5-iu tyg. nie zyje.

[sorel.lina]

Dunajcu, nie wiem, nie umiem nawet sobie wyobrazić, jaką pustkę czujesz...

[1agfa]

Dunajcu, pamiętam. Każdego dnia pamiętam i myślę o tym wypadku. Współczuję Ci.

dunajec1 napisał:

> No mnie brakuje syna, niesamowicie brakuje, 2 grudnia skonczylby 25 lat, od 5-i
> u tyg. nie zyje.

[1agfa]

Brakuje słów, Sorellino...Przecież jest, z Tobą w Twoich wspomnieniach, jest w Twoich najbliższych.
Bardziej Cię rozumiem, niż myślisz. Rozumiem dotkliwe uczucie braku.
Zamiast słów - umieszczam kwiatek.
Proszę...

[k.karen]

Sorellino, tu nie ma czego wybaczać. Jesteś na swoim Podwórku, wśród przyjaciół, z którymi dzielimy się nie tylko radościami, ale i smutkami.

Współczuję Ci i rozumiem.