Piszemy powieść.

[eklerk]

Legionowo. Miasto juz spało kiedy Pan Henio woźny tutejszej szkoły , siedząc
przy kominku wspominał dawne czasy młodości.

[kotka-psotka]

a było co wspominać...Pan Henio był przed wojną znanym miejscowym playbojem :-)

[eklerk]

I jak to mówią w kasze nie dmuchał . pewnego razu

[eklerk]

na ulicy Jagiellońskiej spotkał

[kotka-psotka]

Panią Irenkę, z którą kiedyś łączyła go zażyłość niekoniecznie platoniczna...

[w.iwo]

Wtedy życie miało inny smak... Kobiety były skromniejsze, seks pod pierzyną
bardziej tajemniczy... stare dobre czasy. I ludzie rozmawiali ze sobą, a nie
patrzyli w grające pudło, godzinami siedząc obok siebie nawet na siebie nie
patrząc. Teraz młode dziewczyny już nie rumienią się jak dawniej. Chodzą
kołysząc biodrami i mało co nie gubią tych wiecznie opadających spodni. Zgroza
... gdzie ten świat zdąża ? Co będzie za kolejne 20 lat ? Jeśli dożyję he he,
siedząc w pampersie z kroplówką nad ramieniem, o czym będę rozmyślał ? Jedyne co
się nie zmienia to teściowe. One są nadczasowe. Jędza jedna, kurza twarz, jak
wpomnę to mi nawet kawy nie trzeba. Pożytek jeden, że podnosi ciśnienie, stare
babsko. Pan Henio schylił się i wrzucił polano do ognia. Z początku
zaskwierczało jakby broniło się przed ogniem, potem powoli poddało się
złocistemu jęzorowi, który otulił je całe i pochłonął.

[eklerk]

w oddali wyły wilki . Pan Henio wstał i

[w.iwo]

skierował się w stronę łazienki. Czas wyprowadzić najlepszego przyjaciela na
spacer, powiedział do siebie, uśmiechając się łobuzersko.

[w.iwo]

Zerknął w lusterko i westchnął. Nie, to już nie ma znaczenia... każda kolejna
zmarszczka nic nie zmieniała.

[kotka-psotka]

a problemy z prostatą były coraz bardziej dokuczliwe.

[w.iwo]

A Irenka, tak.... to była kobieta... Fakt, że mogłaby cyckiem zabić i biodrami
zadusić wołu.... ale jak ją na potańcówce przydusić to miękła w rękach jak wosk.
Sama słodycz...

[w.iwo]

Westchnął głęboko patrząc w dół i wrócił do kominka ogrzać stare kości.

[eklerk]

Już świtało.

[eklerk]

Pan Henio

[kotka-psotka]

Zerknął przez okno i zauważył, że ktoś panu Zenkowi spod czwórki ściąga koła z
z jego passata.

[eklerk]

o cholera zakloł szpetnie i

[eklerk]

powiedził

[w.iwo]

Było coś magicznego w ogniu. Coś co wciągało duszę człowieka między płonące
polana i ukazywało sceny, które gdzieś zapisały się w naszej dawno zagubionej
pamięci. Irenka... moja miłości, gdzie teraz masz swój kram z mięsem ? W niebie
szykujesz aniołom strawę czy w piekle tańczysz z diabłami...

[w.iwo]

Psotka przeciągnęła się obok niego i miauknęła wyczekująco...

[w.iwo]

Kocisko wierne, kochane...

[w.iwo]

futerko jej się zmierzwiło, gdy przeciągnął szorstką ręką po jej grzbiecie.
Kotka wystawiła pazury i ziewnęła ukazując czerwone wnętrze swojego pyszczka.

[w.iwo]

Passat sąsiada stał już nagi i bosy... hehe dobrze mu tak zasrańcowi jednemu...
taki ważniak to niech sobie dobry alarm posadzi w tym wózku. Wyobraził sobie
jutrzejszy poranek jak krawaciarz widzi swój samochodzik i klnie... hehe... może
nawet rzuci na ziemię swoją ukochaną skórzaną walizkę. Też będzie ubaw. Jeszcze
z dwie godzinki, to i nie opłaca się kłaść do łóżka. Piżamę zakładać.... zawsze
uważał że jest coś niemęskiego w piżamie. Facet jest jakiś śmieszny i
gogusiowaty jak jaki odmieniec, z tych innych... no i coś mu tam brakuje w
wyglądzie.

[w.iwo]

Pocieszył się na myśl o czekającym go widowisku i zgłodniał jakoś. Przeciągnął
ręką po trzewiach i podniósł się z zamiarem pójścia do kuchni. Psotka
błyskawicznie podniosła się z ziemi i kilkoma susami dogoniła stare pantofle.

[w.iwo]

Pajda czerstwego chleba i kawał sera już leżały na talerzu, a jeszcze czajnik
zaczął pogwizdywać. Psotka niecierpliwie drapała w powietrzu łapami,
przypominając o swoim istnieniu. Szklanka wypełniła się wrzątkiem i nabierała
barwy pięknego koniaku. Na myśl o słodkim trunku staremu ślina napłynęła do ust.
Możeby coś jeszcze dolać do herbaty. Z prądem, jak mówią górale, herbata jest
najlepsza.

[w.iwo]

cdn

[w.iwo]

Wlewając gorący napar w gardło miał wrażenie, że odrobina wódki wydartej staremu
kredensowy, roztapia mu lód w żyłach. Psotka wbiła delikatnie pazur w jego
kolano natarczywie patrząc mu w oczy. Rzucił jej kawałek sera, żeby mu dała
spokój, ale prawdę mówiąc lubił to. Ostatnio była jedyną istotą, która go
dotykała. Nawet gdy rozcapierzone palce z wysuniętymi małymi szponami zostawiały
krwawe podłużne ślady, ból sprawiał mu przyjemość. Czuję, że żyję, jeszcze...
Kot był wiernym towarzyszem. Odkąd pamięta psotka była obok, nawet nie zdaje
sobie sprawy kiedy i skąd się pojawiła... dziwne ... ten ciepły kawałek futerka
wzruszał go łez. Okrucieństwo ? może trochę, lubił patrzeć na jej furię gdy
czuła zapach mięsa na jego talerzu. Jak mały kociaczek zmienia się w dzikie
zwierzątko. Dzikie, ale bardziej uczciwe od wszystkich ludzi wokół niego.

[w.iwo]

Mijali go codziennie... Głównie kobiety. Codziennie patrzyli na niego jakby był
niewidzialny. Czuł zapach wstydu i skrępowanie niektórych. Otwierał im drzwi,
mył po nich podłogi, sprzątał po nich śmieci. Czasem dostrzegał w tłumie ludzi
kogoś z iskrą zrozumienia, kto posyłał mu skromny uśmiech, ale pogodził się z
masą milczących nadludzi, jakby żyli w innym wymiarze, w innym czasie. Dla niego
czas zwolnił. Ciągnął się niemiłosiernie, czasem miał wrażenie jakby Pan Bóg
zrobił dla niego spektakl. Zdystansowany od innych, miał własne miejsce z
którego patrzył na świat. Każdy moment, kiedy któryś z aktorów zagadnął do
niego, był magiczny. Czas ruszał z miejsca i ... żył...

[guayazyl1]

krakowianka jedna napisała:
Możeby coś jeszcze dolać do herbaty. Z prądem, jak mówią górale, herbata jest
najlepsza.
---------------------------------------------------------------------------
ale prad wlasnie wylaczyli bo w sprywatyzowanej elektrowni zaloga zaczela
strajkowac domagajac sie podwyzek na swieta i bonow towarowych do Biedronki...

THE END

[w.iwo]

(Syropku przestań pisac o mnie "krakowianka jedna", czyżbyś odnalazł w Panu
Heniu coś swojego? czemu prowokujesz? to piszemy powieść czy nie? kacza twarz :o))

[w.iwo]

Pan Henio wstał nagle przypominając sobie o lekarstwie, które zapomniał wypić.
Podszedł do łuszczącego się już trochę kredemsu i otworzył ze skrzypieniem
drzwiczki. Gdzie ten ... paskudny syrop, przeklęte babsko w białym fartuchu
kazało mu pić go ze trzy razy na dzień, zawsze zapominał. Trochę specjalnie, bo
smak był obrzydliwy jak jakiś wywar czarownicy ze skrzydeł nietoperzy i ropnych
żabich skrzeków... hehe się zgubił i dobrze.... smak mocnej herbatki lepszy...

[w.iwo]

Za oknem zdążyło pojaśnieć, gdy niecierpliwym ruchem odgarnął firankę.
Krawaciarz jeszcze się nie pojawił. Zerknął na zegarek, jeszcze pięć może
dziesięć minut. Wychodzi punktualnie, czasem bierze tę hehe ochoczą sąsiadeczkę
do samochodu,żeby ją podwieź do Warszawy. Pomyślał by kto... podwieź...jak na
nich popatrzyć to widać że jak tylko trzasną lakierkami hehe w autku to obmacuje
jakie majtki włożyła, sznurki czy barchany hehe

Idzie... o ja... Boże jesteś wielki... będę miał co wspominać w zimowe dni...
zasraniec zmienił kolor buźki z zielonego na czerwony, a potem znowu
zfioletowiał... i tak stoi jakby go ktoś zamurował...
o ... lalunia wyszła... w futerku z lisków hehe mrozu nie ma a ta w futrze, musi
być jej zimno pod spodem... będzie dzisiaj dymanko...na nogach, paniusiu ...
trza zmienić szpileczki na gumiaki i w drugę hehe Warszawa czeka... :o)

[guayazyl1]

ja tak wylacznie z sympatii do Krakowa i Ciebie :)

a piszemy...piszemy...jeno ja sobie poczytam.

[eklerk]

ci ... sza... piszemy powieść , dopisujcie , ale rozmowy uboczne w tym wątku
nie mile widziane , ci... sza ....

[w.iwo]

(panowie nie wiem co się robi z passatem bez kółek, poratujcie, bo ja zwykle
męża wołam... wrócę później bo dzieciaki "kcom źreć" ;o))

[w.iwo]

Paniusia szybciej zrozumiała swoją smutną sytuację... chyba telefonuje, niech
mnie diabli wezmą jak nie po innego gacha... hehe drepcze za dom na uliczkę
obok, gdzie za chwilę podjeżdża ... inny wózek. Troche gorszy, ale cóż zmiana
statusu w tym wypadku jest usprawiedliwiona. Śmieszy mnie fakt że paniusi
obojętny jest ptaszek za kierownicą, a zależy jest tylko na czterech kółkach...
no i spaliny zostały tylko po niej. Kobitki z jednej strony mają dobrze:
znajdzie zawsze się jakiś ptaszek, żeby dupci nie musiały wozić...
Staremu humor dopisywał jak nigdy. Poczuł się rześki i wypoczęty mimo
nieprzespanej nocy. Dziś Pan Bóg dał mu w prezencie niezłe przedstawienie.

[w.iwo]

A co z sąsiadem w chwili nieszczęścia ? Pan Henio rozglądał się we wszystkie
strony ale na ulicy krawaciarza nie było. Tak się zapatrzył na paniusię w
liskach, że tęczowy sąsiad zniknął mu z pola widzenia. No trudno... nie można
mieć wszystkiego naraz burknął Henio i podreptał po taboret. Będę czuwał:
postanowił.
Za oknem już jasno i ulica zaczęła powoli ożywać. Wrzeszczące lub milczące
kobiety ciągnęły swoje pociechy objuczone tornistrami. Połowę z nich terkotało
przez telefon. Zadziwiające jak dużo ludzi rozmawia dziś przez komórki, a jak
mało mówi do siebie osobiście. To też oznaka współczesnych czasów. Zza rogu
wyszły trzy młode dziewczyny, może 14 lat. Teraz trudno ocenić.Wszystko teraz
takie rozwinięte... cycate to to i wymalowane, a z tyło wogóle nie widać czasem
czy baba czy chłop.

[w.iwo]

Dziewuszki w zimie półnagie jakieś. Ubrane fikuśnie, jakieś kurteczki
przykrótkie jakby krawiec w pijanym widzie kroił materiał, brzuchy śniade jak
bochenki chleba na wierzchu, ale płaskie, nijakich boskich krągłości ni ma.
Skaranie boskie co z tego wyrośnie, jakiś suchciel, czy co... I to ma rodzić?
Przecież z tego kaloryfera to i spaść można a co dopiero dziecko począć. Bóg dał
babom słodkie pulchne ciała coby grzeszyć było łatwiej hehe no i dzieciom
wychylać się na świat prędziej. No ale teraz to przecież z probówek będą leźć,
jak owady jakie czy co... Stary jestem... Suchciele idą dalej i chichchchocą tak
że im się żebra trzęsą.

[w.iwo]

Popatrzył na swoje ręce i się zawstydził. Pomarszczone, szorstkie, pełne plam i
ogorzałe słońcem. Jak dawno nie dotykał kobiety. Potrząsnął głową, ale pamięta
zapach który oszałamia, nęci i gorąco co rozchodzi się po ciele od nóg do głowy.
Zaczerwienił się. Starej daty był, jak to mówią. Wstydliwy. Pamięta miękkość
piersi i tych małych ledwo rozkwitniętych, różowych na zielonej łące w środku
lasu, gdzie zmasakrował cudne maślaki na wilgotnym mchu, i tych wielkich,
olbrzymich białych z ogromnymi rozlanymi sutkami, kiedy miał wrażenie że mleko w
nich płynie i tryśnie lada chwila... Ulica zamigotała i powoli znikła a stary
przeniósł się gdzieś daleko...

[w.iwo]

( czemu tylko ja piszę ? wszyscy sobie poszli ? Syropku też Cię lubię, ja tylko
taka podejrzliwa jezdem :o( )

[eklerk]

ci.. sza .. jutro cd. powieści.

[guayazyl1]

w.iwo napisała:
czemu tylko ja piszę ?
----------------------
ranyjulek!pofolgowalas sobie niezle kobieto...a ja tak nie potrafie na
zamowienie :(
pozdrowka

[madzia69]

kurde no
nijak sie wstrzelic nie moglam
czekalam az Ci sie wena skonczy ;)
ale to chyba stydnia bez dna :)))

[kotka-psotka]

do krainy jego młodości, kiedy ogorzaly słońcem wylegiwał się na łące pachnącej
zniewalająco koniczyną. W zębach ściskał źdźbło trawy i mrużąc oczy spoglądał w
palące słońce. Dłonią gładził złote włosy Ireny, która przeciągała się
lubieżnie ugniatając swym białym jak mleko ciałem srebrzyste kwiaty koniczyny.

[w.iwo]

Do tej pory pamięta maki kołyszące się wśród kłosów jak krople krwi szumiącej w
skroniach, gdy spełnił się w oślepiającym słońcu. A potem zaległa cisza... i
pamięta tą ciszę do dziś. Jakby nagle ogłuchł, wszystko stało się jasne i
kołysało się na wietrze. Ptak śpiewał bezgłośnie gdzieś nad nim, trawa szumiała
i kładła się łanami gdzieś obok, ale nic nie słyszał. Jakby wszystko wokół
wstrzymało oddech. Coś mówiła do niego, poruszała ustami, wyciągnęła dłoń żeby
dotknąć jego twarz. Odwrócił się i zobaczył konika polnego. Wśród ugniecionej
trawy leniwie poruszał nóżkami lepkimi od krwi.
Wybuch dzwięków ogłuszył go, świerszcze, wiatr, trawy, wreszcie usłyszał... i
nic już nie było takie same...

[w.iwo]

Zacisnął dłoń na firance i szarpnął. Kawałek materiału zerwał się i zwisał
żałośnie nad oknem. Poczuł się strasznie samotny, rozczarowany. Zły, że wszystko
odchodzi,że czas przecieka przez palce jak woda. W swoim życiu zrobił wiele
dobrego, ale z wielu rzeczy nie jest dumny. Kiedy odszedł jego ostatni
przyjaciel, zdjął go lęk i wybrał się do spowiedzi. Tak dawno tego nie robił, że
dłonie spociły mu się ze strachu jak u uczniaka. Chciał żeby ulżyło ale niemiłe
uczucie pozostało i po spowiedzi. Może Bóg mu wybaczył, ale bardziej zależało mu
żeby wybaczyła mu ona.

[w.iwo]

Był wściekły bo nie lubiał być bezradny, i nie lubiał być zaszczuty. A właśnie
tak się czuł. Miał swoje lata, a jednak nie był przygotowany na to co mu powie.
Dostała pieniądze. Powinna być zadowolona.

[w.iwo]

Została sama. Lęk i smutek zrzucił na jej ramiona. Czuła jak ciąży jej ten
płaszcz. Byle tylko nie myśleć. Drzewa krążyły nad nią jak kruki w ciemny dzień.
Niebo wydawało się być dziś niżej niż zwykle. Zastrzyk i niemiłe zawroty
towarzyszyły ostatniej kołaczącej się myśli: nie chcę.

[w.iwo]

Potem odchodziła od niego powoli, jak motyl składała skrzydła. Cicha, zagubiona
w myślach, smutna. Gdy zastanawiał się nad tym zawsze odsuwał tę myśl o śmierci.


Przeszło 10 lat później obsesyjnie myślał o dziecku. Nowe życie, nowa miłość.
Rodzina. Marianna była pulchną kobietką o miłym sposobie bycia. Trochę oschła, a
trochę śmieszka. Lubiła żarty i śmiech. Pomyślał że to dobra towarzyszka na
resztę dni. Śpieszyło mu się. Gdy nie udało mu się w pierwszym roku mieć
potomka, zaniepokoił się. Może to kara ? Miłość już nie była tak spontaniczna,
tak gorąca, bo czuł presję... widział małe dzieci wokół i dręczył się
niezmiennie. Marianna była spokojna. Jej spokój dał siłę nowemu życiu. I nowe
życie wstąpiło też w Henryka.

[w.iwo]

W dzieciach najlepsze jest to że tak ładnie pachną. Kiedy gdzieś narodzi się
dziecko pojawia się taki słodki zapach. Oliwka, pieluchy, talk i mleko matki.
Marianna rozkwitła. Seks z nią był jak bukiet pięknych kwiatów. Obfita w
kształtach, różowo-mleczna, pachnąca niemowlęciem. Zatapiał się w nią często jak
w ramiona bezpieczne i wieczne. Nic złego tu go nie dosięgało, nawet myśli
uciekały w inne światy. Czuł się jak dziecko, w cieple i mleku zazdroszcząc
jedynie małej ruszynce obok. Właściwie pyzatej i rozdartej, jak po dwóch
miesiącach stwierdził. Z wyrzutami sumienia, ale uciekał z domu do świata, do
kolegów, żeby sobie coś udowodnić. Ale co ? juz nie pamięta...

[w.iwo]

Ten zasraniec chyba już się nie pokaże. Szarpnął ręką i firanka zerwał się z
karnisza. Nad oknem wisiał teraz żałosny strzępek . Czuł się podobnie.
Dochodziła ósma. Może się zdrzemnąć ? Czym wypełnić kolejny dzień ? I pomyśleć
że są ludzie co nie mają czasu. Pokuśtykał w stronę leżanki. Plecy bolały go
coraz mocniej. Wyciągnął się niecierpliwie na łóżku i rozprostował zdrętwiałe
nogi. Miał uczucie jakby coś przegrał lub stracił. Nie lubiał tego. Uciekał od
złych mysli. Psotka przeciągnęła się na podłodze i z wdziękiem wskoczyła na
pościel. Zamruczała pysznie i zwinęła z wdzięcznością w kłębek obok jego
ramienia. Była jedynym ciepłem jakie mu zostało. Kawałek futra i kilo gorących
kości trzymało go przy życiu. Do niej wracał i dla niej wychodził z domu. Dla
kotki...

[w.iwo]

(jutro bedzie więcej seksu bo się ponuro zrobiło hehe no tylko nie wiem na ile
można Panu Heniowi pozwolić - jak myślicie ? :o)

[w.iwo]

(Syropku podrzuć jakiś temat, przewrotna Madziu co dziś może robić Pan Heniu,
Psotko może coś humanistycznego ? pojawię się nocką, "potworzymy" ;o) czy dziś
wszyscy mają kłopoty z zalogowaniem na forum, czy moderator mnie nie chce? :o( )

ja malymi literkami i juz mnie nie ma...

[guayazyl1]

a ja poprosze wylacznie o rozbuchane, pelne erotyzmu opisy jak to pan Henio byl
edukowany. najpierw przez nianie, potem przez guwernantke i wreszcie na
uniwersytetach przez wykladowczynie pewnego zachodniego jezyka. jak te zgnile
kobiety doprowadzily go do moralnego upadku, jak zszedl na psy i dziady, jak
sie zdegradowal, stoczyl i siegnal dna by w koncu stac sie cieciem w Szkole
Podstawowej Nr7.

[w.iwo]

a jak to się ma do regulaminu forum ? co by mnie nie wywieźli na taczkach jak
Jagnę...

[madzia69]

brak wszelkich zasad
jest zaleta tego forum ;)
chyba ze jakas szycha legionowska dopatrzy sie swojej osoby w postaci henia
albo krawaciarza
...nie daj boze irenki ;)

piszemy powieść...

[w.iwo]

Smok nieuchronnie nadlatywał. Robiło się ciemniej i ciemniej, a duszny cień
powiększał się nad nim... Przerażenie, które go zatrzymało w miejscu było mu
znane. Oblepiała go gęsta, mokra mgła o nieokreślonym kolorze i dźwięk, który
wrzynał mu się w mózg boleśnie i drwiąco. Szum skrzydeł i jakiś mroczny ciężar.
Uciekać ! Wyrwał nogi z bezruchu i odbił się od ziemi. Pęd powietrza sprawił mu
nieopisaną rozkosz. Wolność... umykał przed beznadziejnym uczuciem że kiedyś już
tak było. Policzki szczypały go od gorąca, a krew gotowała się w żyłach. Już
widział jakiś prześwit przed sobą i nadzieja jak bladoniebieski kolor ucieszyła
go gwałtownie. W piersiach brakowało już miejsca... miał wrażenie że pęknie,
rozerwie się zaraz, tak piekło go gdzieś w okolicach mostku. Nagle poczuł
podmuch wiatru i ostry ból przeciął mu plecy na dwie równe połowy. Jakaś ogromna
siła zwaliła go z nóg na ziemię i wszystkie cienie zniknęły... Pojawiła się ona,
ciemność. Głucha i cicha przywarła do niego na długo wysysając wszystkie
zawiązki myśli jakie tylko zdażały mu się uwolnić. Umarł ?

Pierwsze co usłyszał to szum. Wodospad ? Pierwsze co poczuł to zimne twarde
podłoże pod stopami. Sprawiło mu to nieopisaną ulgę. Powoli wracało jego ciało.
Poruszył stopą, coś miękkiego leżało obok niego. Opuścił dłonie ostrożnie przed
siebie próbując zachować równowagę. Mokre i śliskie oplotły mu ręce motając
każdy palec z osobna. Bez dłoni zaplątanych stracił pewność siebie. Woda
spływała po nim tworząc maleńkie kaskady na sutkach.

[w.iwo]

Podniosła się nagle i lekko obejmując mu uda tak zdecydowanie, że zadrżał...
Szum wody ogłuszał go lekko jak lampka wina przed nocnym niebem. Próbując
rozchylić zlepione rzęsy w szybkim strumieniu zdołał uchwycić tylko pojedyńcze
srebrzyste błyski. Łuski smoka ? zaczynał wątpić w swój rozsądek. Wszystko było
takie nierealne. Ale gdy jego męskość zniknęła jakoś miękko i cicho, przypomniał
sobie to uczucie. Pulsowanie... rytmiczne, namiętne i jakby żarłoczne wciągało
go do siebie gorąco i delikatnie. Dał się ponieść falowaniu...

[w.iwo]

Gonitwa w żyłach i napięte mięśnie, twarde jędrne pośladki. Woda owijała się
wokół niego drażniąc delikatnie sutki umykała w gęstwinę włosków na wyczekującym
podbrzuszu. Napięcie nie opuszczało go ani przez chwilę. Cudowne ssanie gorące i
wilgotne aż do bólu, prowadziło świadomość na skaj czegoś co już kiedyś przeżył.
Dochodził dziko i gwałtownie tęskniąc za nią i jednocześnie walcząc o wolność i
przewagę. Już nie wiedział czy dłonie ma skrępowane czy sam dociska je z całej
siły do siebie. Wybuch jak ulga ogromna rzucił go w przepaść czarną i głęboką, a
nagłe skrzydła z pulsowania poczęły lot w dalekim nieznanym kierunku... Było
cicho i ciemno...

Tam, gdzie mieszkasz, już biało od śniegu ...

[w.iwo]

Za oknem hałas obudził go i niemiło dał znać o realności. Nienawidził tego
uczucia. Nie chciał otwierać oczu. W ciemności było mu zdecydowanie lepiej. Ale
wiedział, że sen uciekł i musi wstać. Zerknął na zegarek, późno... Na stole
leżały dwie cytryny. Żółtozielone, jeszcze nie przejrzałe. Skórka na nich
przypominała mu skórę zmarzniętej kobiety, no gdyby nie ten kolor. A końcówki
naprężone sutki... Odwrócił wzrok, ach to ten sen... westchnął...
Pamięta jak wziął pierwszą wypłatę. Był taki dumny. Jego własne pieniądze. Kupił
wtedy dwa kilo cytryn. Nie widzieli jeszcze czegoś takiego u niego w chałupie.
Dumny jak paw rzucił na stół żółte owoce, a rodzeństwo zbiegło się podziwiać
nieznane rarytasy. Chwilę później wylądowały w wiadrze pod piecem. Nawet świnie
się ich nie tknęły. Bo i skąd miał wiedzieć, że pomarańcze wyglądają trochę
inaczej...

[w.iwo]

Żeby wstać musiał znaleźć sobie na osłodę coś milszego niż przykre wspomnienie z
chaty. Nie chciała pamiętać tamtej sceny, bolała... Odwrócił się ociężale na
drugi bok trącając kota bezczelnie zajmującego pół leżanki. Spojrzał w stronę
telewizora i westchnął... Pękata butelka z syropem stała na widoku równie
bezczelnie. Jeśli taki ma być dzisiejszy dzień to ja dziękuję Panie Boże. Zawsze
rankiem szukał znaków nadchodzącego dnia. Jedne były wyraźne, inne bardzo
enigmatyczne. Pęknięta szklanka czy klucz ptaków w drodze do szkoły wprawiały go
w jakiś nastrój. Jaki ? Zresztą nieważne...

[w.iwo]

Gdzieś od czasu do czasu małe literki z uwagami są fajne... inspirują ;o)

[w.iwo]

I tak parcie na pęcherz wyciągnęło go z łóżka. Potknął się o kapcie i knląc na
niczym niewinne sflaczałe pantofle ruszył w stronę łazienki. Podniósł klapę
muszli i pomyślał smutno o czasach gdy wieszał ręczniki kąpielowe na swoim
przyjacielu. Te największe hehe... nawet te wilgotne. Teraz prowadził go dłonią
jak ślepca, przez ubranie i podtrzymywał żeby trafić do toalety. Lubił go
zawsze... uśmiechnął się do siebie. Najbardziej wtedy, gdy zasypiał, a ten jak
samotny myśliwy drżał gdy tylko poczuł bliskość ciepłej dupeczki obok. Budził go
wówczas, żeby wypuścił go w wilgotną dziurkę na spacer. Lubił gdy brał w dłonie
pulchne pośladki i trzymał mocno aż zwierała się ciasno na wiernym przyjacielu.
Symbioza hehe ... Ale to były czasy, westchnął, jak patrzył na ładniutkie
babeczki to wyobrażał sobie jak mogłaby go mocno ścisnąć udami... Obecnie raczej
przeszkadzały mu kobiety. Hałaśliwe i zrzędne lub piszczące niemiłosiernie, nie
pociągały go wcale. Usiadł w końcu na dłużej i zatopił wzrok na pękniętej
umywalce. Najbardziej brakowało mu tej irytującej pieszczoty, tak bardzo
intymnej, że wstydził się jej najbardziej. Odrzucał głowę wtedy jak narwisty
koń, spłoszony dotykiem dłoni. Jak skrzydła kruchego ptaka głaskały go po jego
twarzy. Czułość... Brak mu tego najbardziej i nawet nie seksu, coraz rzadziej
potrzebował kobiety. A gdy napięcie przychodziło i nabrzmiewało wstydliwie, brał
go do ręki i kilkoma ruchami doprowadzał do wytrysku. Odczekiwał, aż ucichnie
burza i skulał się tak bardzo jakby wstyd pochylił go ku ziemi.
Czas na kawę, pomyślał, coś przyjemnego musi się przecież dziś wydarzyć...

ja malymi literkami i juz mnie nie ma...

[guayazyl1]

obawiam sie jednak , ze ta studnia bez dna albo raczej kaskada, potok, gejzer
sprowadzi na nas klopoty i odezwie sie w koncu jakis straznik teksasu. chyba,
ze co pikantniejsze kawalki bedziemy dostawac mailem wprost do domu.

[w.iwo]

Syropku, prowokatorze paskudny... To nawet nie erotyka... to cyniczny realizm
wymieszany z fantazją w snach pana Henia ... po prostu powieść... reszta to
tylko Twoja wyobraźnia... gdybym miała pisać Ci na maila coś pikantniejszego to
skrzynka by Ci się zagotowała... ;o)

[w.iwo]

chwilowa przerwa techniczna spowodowana przeprowadzką na wyższe piętro... :o)
więc jak z tą powieścią ? zostawiamy pana Henia w spokoju ?

[madzia69]

kilka postaci epizodycznych podniosloby temperature :)
dr szkoly, dumny, nadzieja miejskiej spolecznosci - Pan Psikaczu,
powabna nauczycielka o ksztaltnych piersiach - Marusia Ogonek
dreczony wyrzutami sumienia - Pan E.Legalnetowo
lekarz medycyny pozbawiony praw wykonywania zawodu za nielegalne praktyki
prowadzenia eksperymentow psychologicznych be zgody badanych - Dr.Wątplimerz
nieodwolanie wyobcowana - Wielka Iwa
oraz nienawidzaca rzeczywistosci - Bladzia

[madzia69]

wlascicielka agencji detektywistycznej, bez licencji - Zuza
slodki Ekler,
dziki Pepsikokt
zwolennik terapi behawiorlano-poznawczej - P.Cichomaszyna

[w.iwo]

Nabieram sił żeby źródełko trysnęło na nowo... ;o)
Henio erotoman zmieni się w Henia pracooooholika... ;o(
Czekam na wolną nockę hehe
pozdrawiam

PS. słodki Ekler będzie cukiernikiem ?

[w.iwo]

Wspaniały aromat czarnej kawy rozszedł się po kuchni. Henio uwielbiał to.
Wystarczyło że poczuł jej mocny, aksamitny zapach i wstępowała w niego werwa,
czuł się jak młody ... no dobra, w każdym razie siły w niego wstępowały i brał
się do roboty. Parzucha, jak często ją czule nazywał, wlewała w niego chęć do
działania. Założył w biegu kurtkę i trzasnął drzwiami. Zbiegając po schodach
natknął się na dziwaczną postać. Młoda kobieta schylona na klatce schodowej
szperała pod skrzynką na listy. Gdy go zobaczyła podniosła nagle gazetę i
zasłoniła twarz udając że ją czyta. Henio nie miał czasu, ale wyraźnie
widział,że gazeta była do góry nogami... Fakt iż były wycięte w niej dwa
otwory, dotarł do niego po dłuższej chwili. Ciężkie metalowe drzwi zaskrzypiały
za nim przeraźliwie... Nie wiedząc czemu Henio poczuł jak przenika go lodowate
zimno, jakby śmierć przeszła obok mnie, pomyślał i strząsając z siebie niemiłe
uczucie pośpieszył dalej. Miasto czekało na niego...

[w.iwo]

To chyba była zła kobieta, pomyślał gdy minął następną przecznicę. Miał niejasne
przeczucie, że kiedyś już ją gdzieś widział. Nagle zatrzymało go jakieś ramię...
obrócił się i zdecydowanym ruchem wyciągnął rękę w obronie. Ach to ty, spłoszył
się i zarumienił. Obok niego stała powabna kobieta z jedwabistymi włosami
spietymi w staroświecki kucyk. Znajoma uśmiechnęła się i szepnęła: idziesz do
szkoły ?
Marusia... odwzajemnił uśmiech i westchnął. Ty też ? Na dziesiątą mam spotkanie
z dyrektorem. Na dywanik. Co zrobić, takie życie... Lekko ruszyli razem przez
przejście na drugą stronę ulicy. Nie wiadomo co go podkusiło, żeby zerknąć za
siebie, do tyłu. Jakby coś ściągnęło jego uwagę, jakieś przeczucie że ktoś
mierzy do jego pleców. Gęsia skórka obsypała mu całe ciało... odwrócił się i
spojrzał odważnie, jak skoczek przed skokiem nabierając głęboko powietrze w
płuca... pod witryną Ery stała i patrzyła na niego przenikliwie kobieta z klatki
schodowej, zła kobieta...

[zuziknatropie]

nie na niego....ta zła kobieta patrzyła na jego pośladki....

[w.iwo]

no tak, ...
a potem znowu będzie na mnie... ;o)))

[zuziknatropie]

tak, przypomniał sobie ich spotkania. Była kobietą której żaden mężczyzna nie
potrafił się oprzeć. Tak, pamiętam tę ostatnia noc. Przypomniał sobie targające
nim uczucia, bolało jeszcze bardziej. Pewnie była w nich urażona duma i jakiś
żal i wściekłość. Wrócił do domu, wkurzony na samego siebie. Na szczęście sen
zabił go od razu. Rano...Tak, chciał przyjść do niej, chciał przytulić,
przynieść kawę...Udało się tylko zrobić kawę. Nie chcieli wcale ze sobą
rozmawiać. Teraz wiem, ze każde miało w sercu o cos żal, zadrę,
wściekłość...Czas jednak biegł nieubłaganie....Po bagażach zorientował się, ze
podjęła decyzje. Na tarasie przed recepcja chciał choć popatrzeć w jej zielone
oczy, poszukać potwierdzenia lub zaprzeczenia tego o czym myślał. Schowała się
pod kapeluszem...W ostatnich sekundach mieli sobie mnóstwo do powiedzenia, ten
klakson ciągle ma w uszach...Wszystko do dupy....

[w.iwo]

Dłoń Marusi wyrwała go z niemiłej scenerii. Znienawidzony motel rozpływał się
coraz szybciej, a ulica tętniąca życiem wróciła do niego z hałasem. Znajoma
trzymała go za rękę i patrzyła uważnie w oczy. Wszystko w porządku, zapytała.
Zaniepokoiłam się... Żachnął się niespodziewanie i skrzywił. Nie, to znaczy
wszystko ok, zamyśliłem się. Mamy jeszcze chwilkę czasu, może wstąpimy na kawę,
zaproponowała. Otępiały jeszcze od wspomnień skinął powoli głową. Patrzył na jej
twarz jak na martwy opuszczony budynek i dał się zaprowadzić dalej jak dziecko.
Weszli do miłej ciasnej kawiarenki, gdzie panował półmrok mimo rannych godzin.
Przyciemnione światła i lampki choinkowe rozwieszone na sztucznych drzewkach
miło otulały jej twarz. Zanim przyszła kelnerka dostrzegł zarys cegieł na
ścianach, jej wydatny kształt ust i miękkie parabole unoszące się miarowo wraz z
oddechem...

a może by tak jakieś dialogi? ;-)

[aganiok32]

[zuziknatropie]

ja: (zasypaim)

on: (mnie podszczypuje)

ja: (się bronię)

on: (nadal podszczypuje)

ja: (się opieram)

on: (uporczywie podszczypuje)

ja: chcę spać

on: to się nie opieraj

ja: chcę szybko zasnąć

on: jeśli będziesz się opierać to zaczniemy za około 20 minut. potem jakieś 20
minut seks i spać pójdziesz za około 50 minut

ja: ale ja chcę wcześniej

on: to się nie opieraj tylko współpracuj, a będziesz wolna za góra 20 minut

[aganiok32]

20 minut....czyli jakis szybki numerek :-)
hehe

[zuziknatropie]

żebym nie była posądzona o plagiat dialog był z www.onabloxuje.pl:)

jestem za...

[guayazyl1]

dialogi sa konieczne i do tego niezbedne jest umiejscowienie sytuacji w
legionowskich realiach.na przyklad dusznej sali legionowskiego kina Mazowsze co
go juz niestety nie ma. ale moglaby to byc retrospekcja :)

wszystko wibrowalo jej przed oczami ...spadala gdzies w dol...rozplywala sie w
nicosc. polprzytomna drzacymi rekami uwolnila piersi spod krepujacej bielizny.
twarde...nabrzmiale...niemal eksplodujace. czekaly kiedy dotkna je niecierpliwe
dlonie Henryka. cala skladala sie z tego wyczekiwania, ktore wypelnialo ja az
do bolu...
z polsnu wyrwalo ja swiatlo latarki obmacujace twarz i rzucone przez zeby slowa
kasjerki Euzebii Lewarek...bilet do kontroli poprosze!

[zuziknatropie]

zastanawia mnie tylko jedna sprawa dlaczego kobiety wczuły sie w role meskie a
faceci odwrotnie?? A skąd Gua niby wiesz jak czuła się i myślała kobieta?:))

[zuziknatropie]

wolałabym raczej żeby było bardziej edukacyjnie lub koedukacyjnie...choć i tak
jest fajnie:))

[zuziknatropie]

Zabolało, ale pewnie tak miało być...Poczułem jakąś fale gorąca uderzająca do
głowy, mogłem wtedy jak najszybciej uciec albo wybuchnąć. Szarpały mnie myśli,
ale pomyślałem, ze jeśli ma mnie jakiś widok zaboleć to może lepiej nie pchać
palca w drzwi...

albo tak (to mój ulubiony kawałek:))

Moja Mała Zuziu,
Gdy Kubuś Puchatek spadł z hukiem, po próbie dobrania się do miodku przy pomocy
balonika, Krzyś przytulił go i powiedział: "Mój Mały Głupiutki Misiu" Mów mi
Krzysiu!!!:)))
.

niby w odpowiedzi...

[guayazyl1]

cygan sie chyba powiesil bo pogoda taka jakas...jak w dawnym kieleckim...wieje.
dmucha!a wracajac do tego:

A skąd Gua niby wiesz jak czuła się i myślała kobieta?:))

nie wiem czy akurat w tym fragmencie ona miala czas na myslenie :) opieralem
sie wylacznie na obserwacjach i wlasnych doswiadczeniach:)


sinus.one.pl/~dorolinka/summer.jpg

HELP

[w.iwo]

wszystko ok , ALE :

ludzie jak jest kawiarnia to bileterka czy konduktorka nie świeci w oczy latarką
(chyba że coś nam tu z Kafki chlapnęło, a to przepraszam) ;o)
jak jest ranek to dialog o szybkim numerku w łóżku jest ... jakiś oderwany od
rzeczywistości
a jak zauważyli lub nie zauważyli niektórzy to dialogi nie muszą być rozdzielane
standardowymi środkami interpunkcyjnymi i ... były :o(

trzymajmy się jako tako miejsc i próbujmy zachować ciągłość, a ZABAWA będzie
lepsza - o wiele trudniej dopasować swój klocek jeśli ktoś śmiesznego narzucił

Zuzia :o) detektyw szuka ideału pośladków z przeszłości - no nieźle mnie zażyłaś
Syropek słodki i kochany wczuwa się cudnie w kobiece instynkty (coraz lepiej,
jeszcze trochę i zmiana płci gotowa) Syropku czy nie byłeś kiedyś kobietą ?

pozdrawiam i całuję ciocia iwo

piszemy powieść

[w.iwo]

Pozwólmy Heniowi posiedzieć jeszcze chwilkę przy Marusi Ogonek zanim ona namówi
go na ten wyczekiwany szybki numerek (20 min ? szybki to musiała pisać kobitka
haha) ... kilka rozdziałów dalej :O)


Oddech Marusi jakby zatrzymał się na chwilkę, gdy podeszła kelnerka. Co dla
Państwa ? - zapytała życzliwie obrzucając spojrzeniem nietypową parę. Dla mnie
lody Miki, poproszę, szepnęła wstydliwie Marusia i zapłoniła się wdzięcznie.
Henio zmieszał się: - kawa. Mamy dziś kawę amaretto, hawajską, ... jej słowa
gdzieś utknęły po drodze do niego. Patrzył na nią i nie słyszał co mówi. Zwykła,
czarna, parzona. Uśmiech kelnerki zwisł smętnie i odeszła kołysząc biodrami
prawie obrażona. Co ci jest Heniusiu, spytała Marusia, chwytając łapczywie jego
dłoń. Kawiarnia Olimp zadygotała, ciężkie marszczone zasłony zdawały się spadać
na ziemię, gdy poczuł jej mocne tętno. Zapach jej słonej skóry drażnił i miał
ogromną ochotę dotknąć jej dekoldu. Tam gdzie szyja kończyła swój bieg i spadało
spojrzenie Henia, drżała mała srebrzysta kropla potu. Jakby czekała na niego i
jego dłonie, jakby stworzono ją dla jego szorstkiego języka, jakby nic więcej
nie było istotne, tylko ona. Jego podniecenie, tak nagłe i piękne przerwała
nagle kelnerka: proszę lody.... i kawa... zazgrzytała zębami. Puchar z lodami
uszczęśliwił Marusię. Sięgała raz po raz łyżeczką do kieliszka i ślicznie
wyginała usteczka przy lodowych kwaśnych porcjach. Mógłby patrzeć tak na nią
godzinami. Iskierki światełek tańczyły na nóżce pucharu, kiedy obracała go
ciągnąc za uszka przeźroczystej myszki. Gdzieś mówiło mu przeczucie że te wargi
pulchne i czerwone dadzą mu rozkosz jaką będzie długo pamiętał. Kiedy uchylały
się lekko i zaciskały mocno, kiedy język oplątywał czule i drapieżnie chłodny
metal i podniecał się każdą odrobiną śnieżnobiałej śmietanki - Henio wiedział
już, że Marusia musi być jego. Zostało mu już tylko jedno: zapłacić rachunek...

[w.iwo]

Właściciel kawiarni niejaki pan Eklerk spojrzał na Henia groźnie zza okularów:
więc nie mamy czym zapłacić ? Przy tak słodkim nazwisku biznesmennn był niestety
gorzki i twardy ... jak czekolada Wawel z lodówki. No i co będzie ?

[zuziknatropie]

hmm, ten pan Henio to jakiś niewyżyty seksualnie a nie stać go nawet na
lodu....phi z z takim adoratorem:((

[zuziknatropie]

w takim razie trzeba pomyśleć jak zapłaci Pan rachunek. Dobrze, idą święta więc
znaj człowieku moje dobre serce. Przez tydzień będziesz pracował w mojej
kawiarni a Marusia....(*łypnął na nią nią...no,no niezła z niej sztuka.) Panna
Marusia będzie moją gosposią.

[w.iwo]

W tym zamieszaniu Henio popatrzył na rachunek i serce mu się ścisnęło. 14 zł ? i
za 14 złociszów i chwilkę zapomnienia ona miałaby płacić ciałem i duszą jakiemuś
czekolasiowi bez serca ? Nigdy, rzucił na ladę swój pamiątkowy zegarek i rzekł
twardo patrząc prosto w oczy twardemu Eklerkowi: wrócę po niego...
Marusia spojrzała wdzięcznie jak sarna na swego obrońcę i wybawcę... Czuła, że w
takiej chwili mogłaby wszystko dla niego zrobić... nawet...

[zuziknatropie]

zaraz, zaraz jakiego wybawce?. Zaprosił ją do kawiarni, zjadła lody ledwie za
14 pln i to miał być ten Romeo? A gdzie obiecana kolacją przy świecach,
krewetki, ostrygi, szampan? Tyle jej obiecywał, tak patrzył w oczy. Miało być
tak namiętnie, tak kusząco.... a tu...Ech Ci mężczyźni...

[eklerk]

Legionowo. Miasto juz spało kiedy Pan Henio woźny tutejszej szkoły , siedząc
przy kominku wspominał dawne czasy młodości .A było co wspominać...Pan Henio
był przed wojną znanym miejscowym playbojem :) I jak to mówią w kasze nie
dmuchał . pewnego razu na ulicy Jagiellońskiej spotkał Panią Irenkę, z którą
kiedyś łączyła go zażyłość niekoniecznie platoniczna.. Wtedy życie miało inny
smak... Kobiety były skromniejsze, seks pod pierzyną bardziej tajemniczy...
stare dobre czasy. I ludzie rozmawiali ze sobą, a nie patrzyli w grające pudło,
godzinami siedząc obok siebie nawet na siebie nie
patrząc. Teraz młode dziewczyny już nie rumienią się jak dawniej. Chodzą
kołysząc biodrami i mało co nie gubią tych wiecznie opadających spodni. Zgroza
... gdzie ten świat zdąża ? Co będzie za kolejne 20 lat ? Jeśli dożyję He He ,
siedząc w pampersie z kroplówką nad ramieniem, o czym będę rozmyślał ? Jedyne co
się nie zmienia to teściowe. One są nad czasowe. Jędza jedna, kurza twarz, jak
wspomnę to mi nawet kawy nie trzeba. Pożytek jeden, że podnosi ciśnienie, stare
babsko. Pan Henio schylił się i wrzucił polano do ognia. Z początku
zaskwierczało jakby broniło się przed ogniem, potem powoli poddało się
złocistemu jęzorowi, który otulił je całe i pochłonął. W oddali wyły wilki .
Pan Henio wstał i skierował się w stronę łazienki. Czas wyprowadzić najlepszego
przyjaciela na spacer, powiedział do siebie, uśmiechając się łobuzersko.
Zerknął w lusterko i westchnął. Nie, to już nie ma znaczenia... każda kolejna
zmarszczka nic nie zmieniała. A problemy z prostatą były coraz bardziej
dokuczliwsze .A Irenka, tak.... to była kobieta... Fakt, że mogłaby cyckiem
zabić i biodrami zadusić wołu.... ale jak ją na potańcówce przydusić to miękła
w rękach jak wosk.
Sama słodycz... Westchnął głęboko patrząc w dół i wrócił do kominka ogrzać
stare kości. Już świtało. Pan Henio zerknął przez okno i zauważył, że ktoś
panu Zenkowi spod czwórki ściąga koła z jego passata. O cholera zaklął szpetnie
i powiedział ……..Było coś magicznego w ogniu. Coś co wciągało duszę człowieka
między płonące
polana i ukazywało sceny, które gdzieś zapisały się w naszej dawno zagubionej
pamięci. Irenka... moja miłości, gdzie teraz masz swój kram z mięsem ? W niebie
szykujesz aniołom strawę czy w piekle tańczysz z diabłami... Psotka
przeciągnęła się obok niego i miauknęła wyczekująco... Kocisko wierne,
kochane... futerko jej się zmierzwiło, gdy przeciągnął szorstką ręką po jej
grzbiecie. Kotka wystawiła pazury i ziewnęła ukazując czerwone wnętrze swojego
pyszczka. Passat sąsiada stał już nagi i bosy... He he dobrze mu tak zasrańcowi
jednemu...
taki ważniak to niech sobie dobry alarm posadzi w tym wózku. Wyobraził sobie
jutrzejszy poranek jak krawaciarz widzi swój samochodzik i klnie... He he...
może
nawet rzuci na ziemię swoją ukochaną skórzaną walizkę. Też będzie ubaw. Jeszcze
z dwie godzinki, to i nie opłaca się kłaść do łóżka. Piżamę zakładać.... zawsze
uważał że jest coś niemęskiego w piżamie. Facet jest jakiś śmieszny i
gogusiowaty jak jaki odmieniec, z tych innych... no i coś mu tam brakuje w
wyglądzie. Pocieszył się na myśl o czekającym go widowisku i zgłodniał jakoś.
Przeciągnął ręką po trzewiach i podniósł się z zamiarem pójścia do kuchni.
Psotka błyskawicznie podniosła się z ziemi i kilkoma susami dogoniła stare
pantofle. Pajda czerstwego chleba i kawał sera już leżały na talerzu, a jeszcze
czajnik zaczął pogwizdywać. Psotka niecierpliwie drapała w powietrzu łapami,
przypominając o swoim istnieniu. Szklanka wypełniła się wrzątkiem i nabierała
barwy pięknego koniaku. Na myśl o słodkim trunku staremu ślina napłynęła do ust.
Może by coś jeszcze dolać do herbaty. Z prądem, jak mówią górale, herbata jest
najlepsza. Wlewając gorący napar w gardło miał wrażenie, że odrobina wódki
wydartej staremu
kredensowy, roztapia mu lód w żyłach. Psotka wbiła delikatnie pazur w jego
kolano natarczywie patrząc mu w oczy. Rzucił jej kawałek sera, żeby mu dała
spokój, ale prawdę mówiąc lubił to. Ostatnio była jedyną istotą, która go
dotykała. Nawet gdy rozcapierzone palce z wysuniętymi małymi szponami zostawiały
krwawe podłużne ślady, ból sprawiał mu przyjemność. Czuję, że żyję, jeszcze...
Kot był wiernym towarzyszem. Odkąd pamięta psotka była obok, nawet nie zdaje
sobie sprawy kiedy i skąd się pojawiła... dziwne ... ten ciepły kawałek futerka
wzruszał go łez. Okrucieństwo ? może trochę, lubił patrzeć na jej furię gdy
czuła zapach mięsa na jego talerzu. Jak mały kociaczek zmienia się w dzikie
zwierzątko. Dzikie, ale bardziej uczciwe od wszystkich ludzi wokół niego.
Mijali go codziennie... Głównie kobiety. Codziennie patrzyli na niego jakby był
niewidzialny. Czuł zapach wstydu i skrępowanie niektórych. Otwierał im drzwi,
mył po nich podłogi, sprzątał po nich śmieci. Czasem dostrzegał w tłumie ludzi
kogoś z iskrą zrozumienia, kto posyłał mu skromny uśmiech, ale pogodził się z
masą milczących nadludzi, jakby żyli w innym wymiarze, w innym czasie. Dla niego
czas zwolnił. Ciągnął się niemiłosiernie, czasem miał wrażenie jakby Pan Bóg
zrobił dla niego spektakl. Zdystansowany od innych, miał własne miejsce z
którego patrzył na świat. Każdy moment, kiedy któryś z aktorów zagadnął do
niego, był magiczny. Czas ruszał z miejsca i ... żył...
Pan Henio wstał nagle przypominając sobie o lekarstwie, które zapomniał wypić.
Podszedł do łuszczącego się już trochę kredemsu i otworzył ze skrzypieniem
drzwiczki. Gdzie ten ... paskudny syrop, przeklęte babsko w białym fartuchu
kazało mu pić go ze trzy razy na dzień, zawsze zapominał. Trochę specjalnie, bo
smak był obrzydliwy jak jakiś wywar czarownicy ze skrzydeł nietoperzy i ropnych
żabich skrzeków... hehe się zgubił i dobrze.... smak mocnej herbatki lepszy...
Za oknem zdążyło pojaśnieć, gdy niecierpliwym ruchem odgarnął firankę.
Krawaciarz jeszcze się nie pojawił. Zerknął na zegarek, jeszcze pięć może
dziesięć minut. Wychodzi punktualnie, czasem bierze tę He he ochoczą sąsiadeczkę
do samochodu,żeby ją podwieź do Warszawy. Pomyślał by kto... podwieź...jak na
nich popatrzyć to widać że jak tylko trzasną lakierkami He he w autku to
obmacuje
jakie majtki włożyła, sznurki czy barchany He he
Idzie... o ja... Boże jesteś wielki... będę miał co wspominać w zimowe dni...
zasraniec zmienił kolor buźki z zielonego na czerwony, a potem znowu
zfioletowiał... i tak stoi jakby go ktoś zamurował...
o ... lalunia wyszła... w futerku z lisków hehe mrozu nie ma a ta w futrze, musi
być jej zimno pod spodem... będzie dzisiaj dymanko...na nogach, paniusiu ...
trza zmienić szpileczki na gumiaki i w drugę hehe Warszawa czeka... :o)
Paniusia szybciej zrozumiała swoją smutną sytuację... chyba telefonuje, niech
mnie diabli wezmą jak nie po innego gacha... hehe drepcze za dom na uliczkę
obok, gdzie za chwilę podjeżdża ... inny wózek. Troche gorszy, ale cóż zmiana
statusu w tym wypadku jest usprawiedliwiona. Śmieszy mnie fakt że paniusi
obojętny jest ptaszek za kierownicą, a zależy jest tylko na czterech kółkach...
no i spaliny zostały tylko po niej. Kobitki z jednej strony mają dobrze:
znajdzie zawsze się jakiś ptaszek, żeby dupci nie musiały wozić...
Staremu humor dopisywał jak nigdy. Poczuł się rześki i wypoczęty mimo
nieprzespanej nocy. Dziś Pan Bóg dał mu w prezencie niezłe przedstawienie.
A co z sąsiadem w chwili nieszczęścia ? Pan Henio rozglądał się we wszystkie
strony ale na ulicy krawaciarza nie było. Tak się zapatrzył na paniusię w
liskach, że tęczowy sąsiad zniknął mu z pola widzenia. No trudno... nie można
mieć wszystkiego naraz burknął Henio i podreptał po taboret. Będę czuwał:
postanowił.
Za oknem już jasno i ulica zaczęła powoli ożywać. Wrzeszczące lub milczące
kobiety ciągnęły swoje pociechy objuczone tornistrami. Połowę z nich terkotało
przez telefon. Zadziwiające jak dużo ludzi rozmawia dziś przez komórki, a jak
mało mówi do siebie osobiście. To

[eklerk]

To też oznaka współczesnych czasów. Zza rogu
wyszły trzy młode dziewczyny, może 14 lat. Teraz trudno ocenić.Wszystko teraz
takie rozwinięte... cycate to to i wymalowane, a z tyło wogóle nie widać czasem
czy baba czy chłop. Dziewuszki w zimie półnagie jakieś. Ubrane fikuśnie,
jakieś kurteczki
przykrótkie jakby krawiec w pijanym widzie kroił materiał, brzuchy śniade jak
bochenki chleba na wierzchu, ale płaskie, nijakich boskich krągłości ni ma.
Skaranie boskie co z tego wyrośnie, jakiś suchciel, czy co... I to ma rodzić?
Przecież z tego kaloryfera to i spaść można a co dopiero dziecko począć. Bóg dał
babom słodkie pulchne ciała coby grzeszyć było łatwiej hehe no i dzieciom
wychylać się na świat prędziej. No ale teraz to przecież z probówek będą leźć,
jak owady jakie czy co... Stary jestem... Suchciele idą dalej i chichchchocą tak
że im się żebra trzęsą. Popatrzył na swoje ręce i się zawstydził. Pomarszczone,
szorstkie, pełne plam i
ogorzałe słońcem. Jak dawno nie dotykał kobiety. Potrząsnął głową, ale pamięta
zapach który oszałamia, nęci i gorąco co rozchodzi się po ciele od nóg do głowy.
Zaczerwienił się. Starej daty był, jak to mówią. Wstydliwy. Pamięta miękkość
piersi i tych małych ledwo rozkwitniętych, różowych na zielonej łące w środku
lasu, gdzie zmasakrował cudne maślaki na wilgotnym mchu, i tych wielkich,
olbrzymich białych z ogromnymi rozlanymi sutkami, kiedy miał wrażenie że mleko w
nich płynie i tryśnie lada chwila... Ulica zamigotała i powoli znikła a stary
przeniósł się gdzieś daleko... do krainy jego młodości, kiedy ogorzaly
słońcem wylegiwał się na łące pachnącej
zniewalająco koniczyną. W zębach ściskał źdźbło trawy i mrużąc oczy spoglądał w
palące słońce. Dłonią gładził złote włosy Ireny, która przeciągała się
lubieżnie ugniatając swym białym jak mleko ciałem srebrzyste kwiaty koniczyny.
Do tej pory pamięta maki kołyszące się wśród kłosów jak krople krwi szumiącej w
skroniach, gdy spełnił się w oślepiającym słońcu. A potem zaległa cisza... i
pamięta tą ciszę do dziś. Jakby nagle ogłuchł, wszystko stało się jasne i
kołysało się na wietrze. Ptak śpiewał bezgłośnie gdzieś nad nim, trawa szumiała
i kładła się łanami gdzieś obok, ale nic nie słyszał. Jakby wszystko wokół
wstrzymało oddech. Coś mówiła do niego, poruszała ustami, wyciągnęła dłoń żeby
dotknąć jego twarz. Odwrócił się i zobaczył konika polnego. Wśród ugniecionej
trawy leniwie poruszał nóżkami lepkimi od krwi.
Wybuch dzwięków ogłuszył go, świerszcze, wiatr, trawy, wreszcie usłyszał... i
nic już nie było takie same... Zacisnął dłoń na firance i szarpnął. Kawałek
materiału zerwał się i zwisał
żałośnie nad oknem. Poczuł się strasznie samotny, rozczarowany. Zły, że wszystko
odchodzi,że czas przecieka przez palce jak woda. W swoim życiu zrobił wiele
dobrego, ale z wielu rzeczy nie jest dumny. Kiedy odszedł jego ostatni
przyjaciel, zdjął go lęk i wybrał się do spowiedzi. Tak dawno tego nie robił, że
dłonie spociły mu się ze strachu jak u uczniaka. Chciał żeby ulżyło ale niemiłe
uczucie pozostało i po spowiedzi. Może Bóg mu wybaczył, ale bardziej zależało mu
żeby wybaczyła mu ona. Był wściekły bo nie lubiał być bezradny, i nie lubiał
być zaszczuty. A właśnie
tak się czuł. Miał swoje lata, a jednak nie był przygotowany na to co mu powie.
Dostała pieniądze. Powinna być zadowolona.
Została sama. Lęk i smutek zrzucił na jej ramiona. Czuła jak ciąży jej ten
płaszcz. Byle tylko nie myśleć. Drzewa krążyły nad nią jak kruki w ciemny dzień.
Niebo wydawało się być dziś niżej niż zwykle. Zastrzyk i niemiłe zawroty
towarzyszyły ostatniej kołaczącej się myśli: nie chcę. Potem odchodziła od
niego powoli, jak motyl składała skrzydła. Cicha, zagubiona w myślach, smutna.
Gdy zastanawiał się nad tym zawsze odsuwał tę myśl o śmierci.
Przeszło 10 lat później obsesyjnie myślał o dziecku. Nowe życie, nowa miłość.
Rodzina. Marianna była pulchną kobietką o miłym sposobie bycia. Trochę oschła, a
trochę śmieszka. Lubiła żarty i śmiech. Pomyślał że to dobra towarzyszka na
resztę dni. Śpieszyło mu się. Gdy nie udało mu się w pierwszym roku mieć
potomka, zaniepokoił się. Może to kara ? Miłość już nie była tak spontaniczna,
tak gorąca, bo czuł presję... widział małe dzieci wokół i dręczył się
niezmiennie. Marianna była spokojna. Jej spokój dał siłę nowemu życiu. I nowe
życie wstąpiło też w Henryka. W dzieciach najlepsze jest to że tak ładnie
pachną. Kiedy gdzieś narodzi się
dziecko pojawia się taki słodki zapach. Oliwka, pieluchy, talk i mleko matki.
Marianna rozkwitła. Seks z nią był jak bukiet pięknych kwiatów. Obfita w
kształtach, różowo-mleczna, pachnąca niemowlęciem. Zatapiał się w nią często jak
w ramiona bezpieczne i wieczne. Nic złego tu go nie dosięgało, nawet myśli
uciekały w inne światy. Czuł się jak dziecko, w cieple i mleku zazdroszcząc
jedynie małej ruszynce obok. Właściwie pyzatej i rozdartej, jak po dwóch
miesiącach stwierdził. Z wyrzutami sumienia, ale uciekał z domu do świata, do
kolegów, żeby sobie coś udowodnić. Ale co ? juz nie pamięta... Ten zasraniec
chyba już się nie pokaże. Szarpnął ręką i firanka zerwał się z
karnisza. Nad oknem wisiał teraz żałosny strzępek . Czuł się podobnie.
Dochodziła ósma. Może się zdrzemnąć ? Czym wypełnić kolejny dzień ? I pomyśleć
że są ludzie co nie mają czasu. Pokuśtykał w stronę leżanki. Plecy bolały go
coraz mocniej. Wyciągnął się niecierpliwie na łóżku i rozprostował zdrętwiałe
nogi. Miał uczucie jakby coś przegrał lub stracił. Nie lubiał tego. Uciekał od
złych mysli. Psotka przeciągnęła się na podłodze i z wdziękiem wskoczyła na
pościel. Zamruczała pysznie i zwinęła z wdzięcznością w kłębek obok jego
ramienia. Była jedynym ciepłem jakie mu zostało. Kawałek futra i kilo gorących
kości trzymało go przy życiu. Do niej wracał i dla niej wychodził z domu. Dla
kotki... Smok nieuchronnie nadlatywał. Robiło się ciemniej i ciemniej, a duszny
cień
powiększał się nad nim... Przerażenie, które go zatrzymało w miejscu było mu
znane. Oblepiała go gęsta, mokra mgła o nieokreślonym kolorze i dźwięk, który
wrzynał mu się w mózg boleśnie i drwiąco. Szum skrzydeł i jakiś mroczny ciężar.
Uciekać ! Wyrwał nogi z bezruchu i odbił się od ziemi. Pęd powietrza sprawił mu
nieopisaną rozkosz. Wolność... umykał przed beznadziejnym uczuciem że kiedyś już
tak było. Policzki szczypały go od gorąca, a krew gotowała się w żyłach. Już
widział jakiś prześwit przed sobą i nadzieja jak bladoniebieski kolor ucieszyła
go gwałtownie. W piersiach brakowało już miejsca... miał wrażenie że pęknie,
rozerwie się zaraz, tak piekło go gdzieś w okolicach mostku. Nagle poczuł
podmuch wiatru i ostry ból przeciął mu plecy na dwie równe połowy. Jakaś ogromna
siła zwaliła go z nóg na ziemię i wszystkie cienie zniknęły... Pojawiła się ona,
ciemność. Głucha i cicha przywarła do niego na długo wysysając wszystkie
zawiązki myśli jakie tylko zdażały mu się uwolnić. Umarł ?
Pierwsze co usłyszał to szum. Wodospad ? Pierwsze co poczuł to zimne twarde
podłoże pod stopami. Sprawiło mu to nieopisaną ulgę. Powoli wracało jego ciało.
Poruszył stopą, coś miękkiego leżało obok niego. Opuścił dłonie ostrożnie przed
siebie próbując zachować równowagę. Mokre i śliskie oplotły mu ręce motając
każdy palec z osobna. Bez dłoni zaplątanych stracił pewność siebie. Woda
spływała po nim tworząc maleńkie kaskady na sutkach. Podniosła się nagle i
lekko obejmując mu uda tak zdecydowanie, że zadrżał...
Szum wody ogłuszał go lekko jak lampka wina przed nocnym niebem. Próbując
rozchylić zlepione rzęsy w szybkim strumieniu zdołał uchwycić tylko pojedyńcze
srebrzyste błyski. Łuski smoka ? zaczynał wątpić w swój rozsądek. Wszystko było
takie nierealne. Ale gdy jego męskość zniknęła jakoś miękko i cicho, przypomniał
sobie to uczucie. Pulsowanie... rytmiczne, namiętne i jakby żarłoczne wciągało
go do siebie gorąco i delikatnie. Dał się ponieść falowaniu... Gonitwa w żyłach
i napięte mięśnie, twarde jędrne pośladki. W

[eklerk]

. Woda owijała się
wokół niego drażniąc delikatnie sutki umykała w gęstwinę włosków na wyczekującym
podbrzuszu. Napięcie nie opuszczało go ani przez chwilę. Cudowne ssanie gorące i
wilgotne aż do bólu, prowadziło świadomość na skaj czegoś co już kiedyś przeżył.
Dochodził dziko i gwałtownie tęskniąc za nią i jednocześnie walcząc o wolność i
przewagę. Już nie wiedział czy dłonie ma skrępowane czy sam dociska je z całej
siły do siebie. Wybuch jak ulga ogromna rzucił go w przepaść czarną i głęboką, a
nagłe skrzydła z pulsowania poczęły lot w dalekim nieznanym kierunku... Było
cicho i ciemno...
Tam, gdzie mieszkasz, już biało od śniegu ... Za oknem hałas obudził go i
niemiło dał znać o realności. Nienawidził tego
uczucia. Nie chciał otwierać oczu. W ciemności było mu zdecydowanie lepiej. Ale
wiedział, że sen uciekł i musi wstać. Zerknął na zegarek, późno... Na stole
leżały dwie cytryny. Żółtozielone, jeszcze nie przejrzałe. Skórka na nich
przypominała mu skórę zmarzniętej kobiety, no gdyby nie ten kolor. A końcówki
naprężone sutki... Odwrócił wzrok, ach to ten sen... westchnął...
Pamięta jak wziął pierwszą wypłatę. Był taki dumny. Jego własne pieniądze. Kupił
wtedy dwa kilo cytryn. Nie widzieli jeszcze czegoś takiego u niego w chałupie.
Dumny jak paw rzucił na stół żółte owoce, a rodzeństwo zbiegło się podziwiać
nieznane rarytasy. Chwilę później wylądowały w wiadrze pod piecem. Nawet świnie
się ich nie tknęły. Bo i skąd miał wiedzieć, że pomarańcze wyglądają trochę
inaczej... Żeby wstać musiał znaleźć sobie na osłodę coś milszego niż przykre
wspomnienie z
chaty. Nie chciała pamiętać tamtej sceny, bolała... Odwrócił się ociężale na
drugi bok trącając kota bezczelnie zajmującego pół leżanki. Spojrzał w stronę
telewizora i westchnął... Pękata butelka z syropem stała na widoku równie
bezczelnie. Jeśli taki ma być dzisiejszy dzień to ja dziękuję Panie Boże. Zawsze
rankiem szukał znaków nadchodzącego dnia. Jedne były wyraźne, inne bardzo
enigmatyczne. Pęknięta szklanka czy klucz ptaków w drodze do szkoły wprawiały go
w jakiś nastrój. Jaki ? Zresztą nieważne... I tak parcie na pęcherz wyciągnęło
go z łóżka. Potknął się o kapcie i knląc na
niczym niewinne sflaczałe pantofle ruszył w stronę łazienki. Podniósł klapę
muszli i pomyślał smutno o czasach gdy wieszał ręczniki kąpielowe na swoim
przyjacielu. Te największe hehe... nawet te wilgotne. Teraz prowadził go dłonią
jak ślepca, przez ubranie i podtrzymywał żeby trafić do toalety. Lubił go
zawsze... uśmiechnął się do siebie. Najbardziej wtedy, gdy zasypiał, a ten jak
samotny myśliwy drżał gdy tylko poczuł bliskość ciepłej dupeczki obok. Budził go
wówczas, żeby wypuścił go w wilgotną dziurkę na spacer. Lubił gdy brał w dłonie
pulchne pośladki i trzymał mocno aż zwierała się ciasno na wiernym przyjacielu.
Symbioza hehe ... Ale to były czasy, westchnął, jak patrzył na ładniutkie
babeczki to wyobrażał sobie jak mogłaby go mocno ścisnąć udami... Obecnie raczej
przeszkadzały mu kobiety. Hałaśliwe i zrzędne lub piszczące niemiłosiernie, nie
pociągały go wcale. Usiadł w końcu na dłużej i zatopił wzrok na pękniętej
umywalce. Najbardziej brakowało mu tej irytującej pieszczoty, tak bardzo
intymnej, że wstydził się jej najbardziej. Odrzucał głowę wtedy jak narwisty
koń, spłoszony dotykiem dłoni. Jak skrzydła kruchego ptaka głaskały go po jego
twarzy. Czułość... Brak mu tego najbardziej i nawet nie seksu, coraz rzadziej
potrzebował kobiety. A gdy napięcie przychodziło i nabrzmiewało wstydliwie, brał
go do ręki i kilkoma ruchami doprowadzał do wytrysku. Odczekiwał, aż ucichnie
burza i skulał się tak bardzo jakby wstyd pochylił go ku ziemi.
Czas na kawę, pomyślał, coś przyjemnego musi się przecież dziś wydarzyć...
Wspaniały aromat czarnej kawy rozszedł się po kuchni. Henio uwielbiał to.
Wystarczyło że poczuł jej mocny, aksamitny zapach i wstępowała w niego werwa,
czuł się jak młody ... no dobra, w każdym razie siły w niego wstępowały i brał
się do roboty. Parzucha, jak często ją czule nazywał, wlewała w niego chęć do
działania. Założył w biegu kurtkę i trzasnął drzwiami. Zbiegając po schodach
natknął się na dziwaczną postać. Młoda kobieta schylona na klatce schodowej
szperała pod skrzynką na listy. Gdy go zobaczyła podniosła nagle gazetę i
zasłoniła twarz udając że ją czyta. Henio nie miał czasu, ale wyraźnie
widział,że gazeta była do góry nogami... Fakt iż były wycięte w niej dwa
otwory, dotarł do niego po dłuższej chwili. Ciężkie metalowe drzwi zaskrzypiały
za nim przeraźliwie... Nie wiedząc czemu Henio poczuł jak przenika go lodowate
zimno, jakby śmierć przeszła obok mnie, pomyślał i strząsając z siebie niemiłe
uczucie pośpieszył dalej. Miasto czekało na niego...
To chyba była zła kobieta, pomyślał gdy minął następną przecznicę. Miał niejasne
przeczucie, że kiedyś już ją gdzieś widział. Nagle zatrzymało go jakieś ramię...
obrócił się i zdecydowanym ruchem wyciągnął rękę w obronie. Ach to ty, spłoszył
się i zarumienił. Obok niego stała powabna kobieta z jedwabistymi włosami
spietymi w staroświecki kucyk. Znajoma uśmiechnęła się i szepnęła: idziesz do
szkoły ?
Marusia... odwzajemnił uśmiech i westchnął. Ty też ? Na dziesiątą mam spotkanie
z dyrektorem. Na dywanik. Co zrobić, takie życie... Lekko ruszyli razem przez
przejście na drugą stronę ulicy. Nie wiadomo co go podkusiło, żeby zerknąć za
siebie, do tyłu. Jakby coś ściągnęło jego uwagę, jakieś przeczucie że ktoś
mierzy do jego pleców. Gęsia skórka obsypała mu całe ciało... odwrócił się i
spojrzał odważnie, jak skoczek przed skokiem nabierając głęboko powietrze w
płuca... pod witryną Ery stała i patrzyła na niego przenikliwie kobieta z klatki
schodowej, zła kobieta.. tak, przypomniał sobie ich spotkania. Była kobietą
której żaden mężczyzna nie
potrafił się oprzeć. Tak, pamiętam tę ostatnia noc. Przypomniał sobie targające
nim uczucia, bolało jeszcze bardziej. Pewnie była w nich urażona duma i jakiś
żal i wściekłość. Wrócił do domu, wkurzony na samego siebie. Na szczęście sen
zabił go od razu. Rano...Tak, chciał przyjść do niej, chciał przytulić,
przynieść kawę...Udało się tylko zrobić kawę. Nie chcieli wcale ze sobą
rozmawiać. Teraz wiem, ze każde miało w sercu o cos żal, zadrę,
wściekłość...Czas jednak biegł nieubłaganie....Po bagażach zorientował się, ze
podjęła decyzje. Na tarasie przed recepcja chciał choć popatrzeć w jej zielone
oczy, poszukać potwierdzenia lub zaprzeczenia tego o czym myślał. Schowała się
pod kapeluszem...W ostatnich sekundach mieli sobie mnóstwo do powiedzenia, ten
klakson ciągle ma w uszach...Wszystko do dupy....
Dłoń Marusi wyrwała go z niemiłej scenerii. Znienawidzony motel rozpływał się
coraz szybciej, a ulica tętniąca życiem wróciła do niego z hałasem. Znajoma
trzymała go za rękę i patrzyła uważnie w oczy. Wszystko w porządku, zapytała.
Zaniepokoiłam się... Żachnął się niespodziewanie i skrzywił. Nie, to znaczy
wszystko ok, zamyśliłem się. Mamy jeszcze chwilkę czasu, może wstąpimy na kawę,
zaproponowała. Otępiały jeszcze od wspomnień skinął powoli głową. Patrzył na jej
twarz jak na martwy opuszczony budynek i dał się zaprowadzić dalej jak dziecko.
Weszli do miłej ciasnej kawiarenki, gdzie panował półmrok mimo rannych godzin.
Przyciemnione światła i lampki choinkowe rozwieszone na sztucznych drzewkach
miło otulały jej twarz. Zanim przyszła kelnerka dostrzegł zarys cegieł na
ścianach, jej wydatny kształt ust i miękkie parabole unoszące się miarowo wraz z
oddechem...
ja: (zasypaim)
on: (mnie podszczypuje)
ja: (się bronię)
on: (nadal podszczypuje)
ja: (się opieram)
on: (uporczywie podszczypuje)
ja: chcę spać
on: to się nie opieraj
ja: chcę szybko zasnąć
on: jeśli będziesz się opierać to zaczniemy za około 20 minut. potem jakieś 20
minut seks i spać pójdziesz za około 50 minut
ja: ale ja chcę wcześniej
on: to się nie opieraj tylko współpracuj, a będziesz wolna za góra 20 minut
Oddech Marusi jakby zatrzymał się na chwilkę, gdy pode

[eklerk]

Oddech Marusi jakby zatrzymał się na chwilkę, gdy podeszła kelnerka. Co dla
Państwa ? - zapytała życzliwie obrzucając spojrzeniem nietypową parę. Dla mnie
lody Miki, poproszę, szepnęła wstydliwie Marusia i zapłoniła się wdzięcznie.
Henio zmieszał się: - kawa. Mamy dziś kawę amaretto, hawajską, ... jej słowa
gdzieś utknęły po drodze do niego. Patrzył na nią i nie słyszał co mówi. Zwykła,
czarna, parzona. Uśmiech kelnerki zwisł smętnie i odeszła kołysząc biodrami
prawie obrażona. Co ci jest Heniusiu, spytała Marusia, chwytając łapczywie jego
dłoń. Kawiarnia Olimp zadygotała, ciężkie marszczone zasłony zdawały się spadać
na ziemię, gdy poczuł jej mocne tętno. Zapach jej słonej skóry drażnił i miał
ogromną ochotę dotknąć jej dekoldu. Tam gdzie szyja kończyła swój bieg i spadało
spojrzenie Henia, drżała mała srebrzysta kropla potu. Jakby czekała na niego i
jego dłonie, jakby stworzono ją dla jego szorstkiego języka, jakby nic więcej
nie było istotne, tylko ona. Jego podniecenie, tak nagłe i piękne przerwała
nagle kelnerka: proszę lody.... i kawa... zazgrzytała zębami. Puchar z lodami
uszczęśliwił Marusię. Sięgała raz po raz łyżeczką do kieliszka i ślicznie
wyginała usteczka przy lodowych kwaśnych porcjach. Mógłby patrzeć tak na nią
godzinami. Iskierki światełek tańczyły na nóżce pucharu, kiedy obracała go
ciągnąc za uszka przeźroczystej myszki. Gdzieś mówiło mu przeczucie że te wargi
pulchne i czerwone dadzą mu rozkosz jaką będzie długo pamiętał. Kiedy uchylały
się lekko i zaciskały mocno, kiedy język oplątywał czule i drapieżnie chłodny
metal i podniecał się każdą odrobiną śnieżnobiałej śmietanki - Henio wiedział
już, że Marusia musi być jego. Zostało mu już tylko jedno: zapłacić rachunek...
Właściciel kawiarni niejaki pan Eklerk spojrzał na Henia groźnie zza okularów:
więc nie mamy czym zapłacić ? Przy tak słodkim nazwisku biznesmennn był niestety
gorzki i twardy ... jak czekolada Wawel z lodówki. No i co będzie ?
W tym zamieszaniu Henio popatrzył na rachunek i serce mu się ścisnęło. 14 zł ? i
za 14 złociszów i chwilkę zapomnienia ona miałaby płacić ciałem i duszą jakiemuś
czekolasiowi bez serca ? Nigdy, rzucił na ladę swój pamiątkowy zegarek i rzekł
twardo patrząc prosto w oczy twardemu Eklerkowi: wrócę po niego...
Marusia spojrzała wdzięcznie jak sarna na swego obrońcę i wybawcę... Czuła, że w
takiej chwili mogłaby wszystko dla niego zrobić... nawet...

[zuziknatropie]

nawet ugotować słynną zupę pomidorową. Była znana z niej w całym Legionowie. Ta
zupa wywołała pomarańczową rewolucję.

[w.iwo]

porządki świąteczne ? ;o)
pozdrowienia dla twardego i gorzkiego właściciela kawiarni :o)

[eklerk]

Dzięki , wszyscy liczą na cd. Pozdrawiam :)

odcinek alternatywny...

[guayazyl1]

nie ma w.iwo to ja zaproponuje...


za oknami kawiarni "Zacisze" snieg nabieral burego koloru, a w kaluzach zaczely
przegladac sie szare bloki legionowskiego osiedla. nieliczni o tej porze
przechodnie mijali sie w milczeniu nie podnoszac wzroku.
w kawiarni bylo pusto. oprocz Henryka dwie chichoczace nastolatki i mlody
chlopak zajety robieniem notatek. za barem siedzial wlasciciel lokalu Stefan
Eklerk i czytal gazete.
do spotkania z Marusia bylo kolo kwadransa. byl spokojny chociaz czekala go
wazna rozmowa. moze najwazniejsza w jego zyciu.dzis mial jej powiedziec o sobie
wszystko. mial powiedziec ze...
nagle dziewczyny rzucily w strone baru jakies slowa, a Eklerk podszedl do
stolika i pochylil sie nad nim. wzrok Henryka utkwil w mezczyznie i
systematycznie zaczal obmacywac jego mocne ramiona, szerokie plecy i sprezyste
posladki. Eklerk jakby czujac na sobie wzrok Henryka odwrocil sie. ich
spojrzenia skrzyzowaly sie i zawisly w powietrzu.
byla dokladnie pierwsza po poludniu kiedy do kawiarni weszla Marusia. za pare
minut miala dowiedziec sie, ze Henryk jest gejem...

he...he...:)

www.ljudmila.org/siqrd/KeKe/Keke13/vizualije.jpg

[w.iwo]

o .... na jak już Ty coś palniesz ... jak tu pisać o mocno erotycznych momentach
między dwoma samcami ... jeZdem skonsternowana, wrócę nocką ...

[guayazyl1]

okej kobieto...wiecej tu nie zajrze. tylko nie unos sie :)..

[w.iwo]

Kiedy zobaczył te małe delikatnie skręcone włoski na jego lekko złotawych
plecach znów to poczuł... Poczuł jak nocny motyl rozpościera skrzydła i otrząsa
krople rosy gdzieś głęboko w nim... i tak w podbrzuszu Enrique napięcie powoli
ogarniało pożogą całe ciało, aż Henryk schował się całkowicie wewnątrz i
zasnął... Patrząc na chłodnego Eklerka schylającego się nad stolikiem obok,
wyobraził sobie szczyt rozkoszy i ogarnęło nim uczucie gorącej namiętności.
Drżenie raz po raz przebiegało po nim od stóp do głowy. Myślał uporczywie o jego
pięknej linii pleców i delikatnym meszku w kotlinie rozkoszy. W koniuszkach
palców czuł zdrętwienie jakby głaskał i dotykał słodkiego Eklerka całą
wieczność. Czekał na tę chwilę od dawna i kiedy ten podszedł do jego stolika z
rachunkiem w ręce, złapał go nagle za dłoń i pociągnął zdecydowanym ruchem do
siebie. Po czym ręką objął jego szyję, mocno i twardo, a gdy ten walczył
zdumiony o równowagę, wpił się w jego usta. Pod palcami czuł jedwabistą skórę na
karku i każdy pojedyńczy włosek naprężony do bólu. Kiedy wsunął język pomiędzy
broniące się wydatne wargi poczuł słodycz jakiej jeszcze nie zasmakował nigdy w
życiu. Powoli i namiętnie badał wnętrze, a wilgoć zalewała go falami. Przełknął
ją i na nowo penetrując jaskinię znalazł jędrny i gorący język. Eklerk wygiął
się nagle, ale nie uciekł zaskoczony intensywnością pieszczoty. I wtedy Enrique
począł delikatnie, płynnie ssać... Wszystkie zmysły skierował na cierpki, giętki
język. Jak wąż owijał się wokół niego i liczył ostre jak krawędzie noży zęby.
Okaleczone wargi pękły lekko i wypuściły kroplę krwi. Ta rozmazała się
rozkosznie na ustach dając nieziemski i grzeszny smak temu pocałunkowi. Sekunda
trwała wiecznie, a czas zatrzymał się w kadrze, szum ciszy wypełniał uszy. Tylko
namiętność pulsowała w jego głowie, głośno i mocno dając znać że gotów jest dać
rozkosz. Poczuł ją w lędźwiach, w wilgoci i falowaniu krwi, która wypełniała go
coraz dokładniej. Puścił kark Eklerka i gestem nie znoszącym sprzeciwu chwycił w
dłonie biodra mężczyzny. Przyciągnął je do siebie czując że i u niego rytm
wybija przypływ. I kiedy wtulił swoją dumę w jego podbrzusze, Eklerk wyrwał się
nagle i cofnął o dwa kroki. Uczucie niespełnienia i żalu wypełniło go po brzegi.
Wołanie o rozkosz bolało tak bardzo że chcąc coś powiedzieć wydał z siebie tylko
ochrypły głos. I od tego momentu czas przyśpieszył tak szybko jakby chciał sobie
zrekompensować chwilowy postój. Eklerk rzucił mu paragon na stolik i zaczął
uciekać potrącając krzesła na drodze do kontuaru. Do kawiarni weszła Marusia.
Stanęła zaskoczona. Nie wiedziała o co chodzi, czuła że coś ważnego stało się
przed chwilą. Patrzyła na Henia i nie poznawała go. Enriquo wyjął z portfela
dwadzieścia złotych. Miękko opadły na szklany blat, jak jesienne liście. Zabrał
kurtkę z oparcia krzesła i wyszedł mijając kobietę, jakby w ogóle nie istniała.
Marusia stała jeszcze przez jakiś czas rozczesując myśli, po czym otrząsnęła
się, wzdrygnęła i opuściła kawiarnię. Za kontuarem siedział w kucki pan Eklerk
trzęsąc się jak mały szary zajączek. Obejmował rękoma swoje kolana i brodę
wtulił między ramiona. Widać było tylko piękne, wielkie rozszerzone źrenice ...
ze zdziwienia ...

[w.iwo]

HA !
Syropku, podjęłam rękawicę rzuconą przez Ciebie... :o) trochę mnie boli głowa z
powodu przeorientowania seksualnego Henia, ale cóż zawsze można z głównego
bohatera zrobić schizofrenika... No nie mam nic przeciwko, ale trudno mi po
prostu zmienić osobiste przezwyczajenia ;o) Jeden mój znajomy zawsze mówił:
tylko mężczyzna może zrozumieć mężczyznę. Jak twierdzi Aganiok32, trzeba w życiu
wszystkiego spróbować... prócz smoły ;o)
I jak Syropku ?

ps. nie chcę Cię wyganiać, źle mnie odczytałeś, no dałeś mi po prostu Trudne
zadanie, i jak - może być ?

przerwa techniczna

[w.iwo]

znikam na dni świąteczne więc pozdrawiam wszystkich ... z niecierpliwością
oczekiwać będę pomysłów nowych przygód ... sama jeZdem ciekawa co tu zastanę :o)
a póki co: byle do sylwestra ...
img410.imageshack.us/img410/3809/wita5un.jpg

[w.iwo]

No kochani i nikt nie podjął rękawicy :o(



liczyłam na pełen wypas Waszych pomysłów, a tu pan Henio jak wyszedł tak się już
nie pojawił... nie lubię bawić się sama, w piaskownicy jest smutno samemu ;o(

Syropku ? a Ty przestań już liczyć wpisy ...
Czas pobawić się wyrazami... daj wyraz swojej fantazjiiiiii

koniec przerwy

[w.iwo]

czas zacząć tango...

[w.iwo]

Nowy Rok przyszedł czas zacząć tango, swięta się skończyły i nie ma co udawać,
tylko brać się do roboty, a tłumaczenie że światełka jeszcze wiszą na choinkach
i wystawach sklepowych jest poniżej pasa... obżartuchy, sałatki jarzynowe i
serniczki świąteczne już dawno wyszły lub pozieleniały ( lub odwrotnie)... co ja
tu samiusieńka tylko będę się wyżywać ;o(

no... pogadanka była, nawrzucało się trochę, to i teraz w ramach systemu
kanapkowego coś miłego: kochani jesteście boscy, rzućcie coś z siebie... ;o))))

[w.iwo]

Siedział w oknie i sprawdzał raz po raz .... nic się nie zmieniło. Po szarym
zamarzniętym chodniku szły nieporadnie ze strachem jakby miały za chwilę
rozsypać się na drobne kawałki. Twarze niektórych dokładniejsze, bardziej
dopracowane, inne matowe, prymitywne, ledwo ociosane, z zaznaczonym spojrzeniem
kreską zamiast brwi. Było coś przerażającego w ich wędrówce, stwórca nie
obdarzył ich szczególną uwagą, ale byli.... byli scenografią do jakiegoś
wydarzenia, epizodu z życia jakiegoś aktora. Makiety samochodów pozostawiono na
poboczu. Do jednego z nich przykuśtykał manekin ubrany w garnitur lub coś co
przypominało garnitur i żółtą szmatę imitującą krawat. Lepką grzywkę odsunął na
bok plastikowego czoła. Pełen powagi otworzył kartonowe drzwi i wsiadł do
pudełka jak do luksusowego samochodu. Przeciągnął z lubością dłonią po
kierownicy jakby podziwiał i witał się jednocześnie ze swoim autkiem. Wrak
potoczył się z hałasem i jakoś niechętnie po ulicy, podskakując śmiesznie na
wybojach. Pajac w środku wyciągnął niedokładnie odlaną beżową rękę i poprawił
nieistniejące lusterko. Krawaciarz, nic więcej – Kazio zdjął okulary i zamyślił
się. Jego sąsiad powoli odjechał ulicą, a słoneczne refleksy tańczyły na
karoserii wozu. Lakier metalik lśnił jeszcze długo, mrugał do Kazia wesoło zanim
nie zniknął na którymś z zakrętów.

Kazio popatrzył na swoje wysłużone dłonie i zadał sobie pytanie, które jeszcze
niedawno nie miało sensu. Jak wyglądają ? Jak widzą mnie inni ? Czy mają ślady
nieregularnego odlewu, jak niektóre z tych jakie widział na swojej ulicy ? Dla
kogo ta scenografia ?

Psotka owinęła mu się wokół nogi i miauknęła wyczekująco. Jedyne ciepłe
stworzenie na które nie miał odwagi spojrzeć w okularach. Przeszedł do kuchni
szurając kapciami a kotek popędził ile sił w łapach za nim. Sięgnął do szafki i
wyciągnął mielonkę z kurczaków i indyków. Pociągnął za uchwyt w puszce a ta
lekko ze świstem poddała mu się i otworzyła roztaczając zapach kociej potrawki.
Psotka oparła swoje łapy o niego i otarła puszysty pyszczek o jego policzek.
Skoczyła sprężyście na podłogę i wyczekiwała miski. W telewizorze nic nie było
ciekawego. Serial, kolejny wyciskacz łez tym razem z ładnymi dupkami tańczącymi
w rytm gorącej latynoskiej muzyki. Kołysały zmysłowo biodrami i rzucały
kowbojskie kapelusze w górę, gdy tylko mariachi uderzali w płaczliwy ton. Psotka
owinęła mu się wokół nogi i miauknęła wyczekująco. Spojrzał na swoje nogi
zaskoczony. Zwykle po jedzeniu zwijała się gdzieś w kącie na drzemkę. Nagle jego
wzrok padł na monitor telewizora. Wstał błyskawicznie i podszedł bliżej. Po
ciemnym ekranie ciekły zielone strumyczki cyfr. Rzucił się pędem do stołu gdzie
leżały okulary, do przedpokoju, gdzie rzucił swój czarny długi paszcz i zamarł
gotowy na wszystko... Wiedział co oznacza takie deja vie ...

Ciche pukanie w drzwi nie zaskoczyło go. Czekał na nie. Nie musiał patrzyć w
wizjer żeby zobaczyć kto stoi za drzwiami. Otrząsnął się lekko z odrętwienia i
zdecydowanie je otworzył. Za drzwiami stała piękna kobieta. W czarnym
błyszczącym lateksowym kombinezonie roztaczała bajeczną niewiarygodną aurę. Jej
usta rozchyliły się w tajemniczym uśmiechu i wręcz zobaczył jej oddech słodki,
pełen czerwieni i niespełnionych rozkoszy. Jak zaczarowany cofnął się o krok do
głębi mieszkania, a ona weszła, nie ... wpłynęła do środka jakby grawitacja nie
dotyczyła jej ciała. Wyciągnęła ciepłą dłoń w kierunku jego skroni i dotknęła go
pieszczotliwie. Bez słów uchwycił łapczywie jej rękę i przycisnął do siebie.
Gorąco przeszyło go nagle i zachwiał się lekko, ale dłoni nie puścił. Zacisnął
powieki i językiem przesunął po wnętrzu, między palcami. Dreszcz przeniknął go i
wrócił ze zdwojoną siłą. Jej słodycz porażała go i wciągała. Czekał na nią tak
długo. Wiedział że nie może liczyć na nic więcej niż ten wieczór. Popatrzył w
jej oczy i zatracił się w niej. W odległej tęczówce galaktyka wirowała
milionami gwiazd, iskrzyła się nieskończenie ciągnąc gdzieniegdzie mgliste smugi
komet.
Nie zamknięte drzwi rozwarły się skrzypliwie i zza nich wyglądnął Smith w
nieskazitelnym garniturze i czarnych okularach. Jego nieruchoma twarz zwróciła
się w kierunku Kazia i usłyszał nienawistne słowa:
- stówa za godzinkę !
- jak zwykle, czy dziś dłużej misiu ?

a niech to...

[w.iwo]

nie wiem skąd ten Kazio w podświadomości mi się zalogował, oczywiście bohaterem
jest HENIUŚ.... czytelników przepraszam serdecznie, grypa mnie dopadła więc
zwalam winę na nią ;o)

..................

[w.iwo]

się czuję tu samotna strasznie ...

:o(

[madzia69]

ja tez bo wlasnie wyrzucili moja choinke

[w.iwo]

ja mam sztuczną i trzymam do kwietnia ;o)

[zuziknatropie]

ej nooo...ja tu skupiam się na czerwonym lateksie a wy o choinkach...blee:))))

[zuziknatropie]

no i okazało się że Heniuś jest bi a nie gejem. Cóż za ulga:))

propozycja do odrzucenia

[guayazyl1]

proponuje Pani Redachtor pisac jeden...gora dwa odcinki tygodniowo (znajac
plodnosc wyzej wymienionej to na dwoch sie nie skonczy :) )ale jednak
wprowadzic postaci z kluczem. ich przygody bylyby odbiciem tego co sie dzieje
na forumie.madzia juz to kiedys zaproponowala. przeszlo bez echa ale powtorze
rozszyfrowujac kto jest kim:

keechaczu - dr szkoly, dumny, nadzieja miejskiej spolecznosci - Pan Psikaczu
aganiok32 - powabna nauczycielka o ksztaltnych piersiach - Marusia Ogonek
e-legionowo - dreczony wyrzutami sumienia - Pan E.Legalnetowo
guayazyl1 - lekarz medycyny pozbawiony praw wykonywania zawodu za nielegalne
praktyki prowadzenia eksperymentow psychologicznych be zgody badanych -
Dr.Wątplimerz
w.iwo - nieodwolanie wyobcowana - Wielka Iwa
zuziknatropie - wlascicielka agencji detektywistycznej bez licencji - tu nie
mam literackiego pseudonimu :)
madzia69 - nienawidzaca rzeczywistosci - Bladzia

www.dizzydogmusic.com/images/sub_05.jpg

znikam na tydzień...

[w.iwo]

na początku mego listu zapytuję Was o zdrowie czego i sobie życzę
i śpieszę napisać że zostawiam Was na tydzień ;o( też mi smutno)
jadę na terapię odwykową - tydzień w głuszy
gdzie jedyne kabelki to sznur od żelazka
będę bardzo bardzo tęsknić, ale jak słusznie chrupacabra (a brzmi jak
ciasteczko)zauważył to nałóg...
mam nadzieję że mnie nie zawiedziecie i powyżywacie się twórczo (nie chcę myśleć
że tylko ja tu próbuję o seksie pisać)
a lepiąc kolejnego bałwana będę myśleć o WAS kochani (tu ogromna łza potoczyła
się po jej lepkim policzku i rozpryssnęła na literze N na szarej klawiaturze, na
której czas już dokonał zniszczeń) no... właśnie... nałóg

całuję i pozdrawiam gorąco iwo

ps Syropek

[w.iwo]

Syropku: nie znasz mej płodności ... ;o))))

[dr.odsiedmiubolesci]

jesli nie jestes pewna to przyslij mi rejestr dlugosci Twojego cyklu. wylicze
Ci dni plodne. jesli sie krepujesz to polecam odpowiednie witryny
internetowe.mozesz sie zarejestrowac i dostawac SMS-em informacje o terminie
owulacji.
pozdrawiam :)

[w.iwo]

wiem wiem co "Ty ojca będziesz dzieci uczył robić " ?
chodziło mi oto iż moja płodność jest ... no właśnie... nie wiesz ;o)))
konsultacje po powrocie z dziczy
póki co:
będę pisać na tradycyjnym natatniku do poduszki używając standardowego
wyposażenia... czyli owówka

pozdrawiam i całuję ciocia iwo

[guayazyl1]

iwonka to juz wie gdzie sie wypuscic na cimcirymci...

societyforarts.com/images/popek/psia.jpg

[w.iwo]

przepraszam a co to jest "cimcirymci" ?
bo jeśli jest to o czym myślę, to niestety przyjechałam tak wygłodzona... ;o)
nic tydzień postu ... nawet w snach (strefa "bezgrzechu") same katastrofy
żadnych męskich ciałek ;o(

dedykacja specjalna dla Syropka ;o)

[w.iwo]

W zimie najbardziej brakowało mu zapachów ziemi. I tej rozgrzanej słońcem,
piekącej na wargach, drażniącej pyłem przy każdym porywie wiatru, i mokrej,
nasączonej ozonem po czerwcowej, gwałtownej burzy. Brak mu było tego szaleństwa
zieleni, zmokniętych biedronek, skręconych kaskadach liści i pachnących
oszałamiająco kwiatów. Lubił zieleń. Tak. Zdecydowanie. Gdy zamykał oczy, pod
powiekami tańczyły fale traw czesane i kołysane wiatrem. Widział głębokie
kielichy lilii i czarne wnętrza aksamitnych czerwonych maków, tych samych, które
często prostował na dłoni jak barbarzyńca, by poczuć ich smak i kolor, delikatne
i niewinne. Tego lata siedział na ostatnim schodku na tarasie i wdychał swój
ogród, jakby nic więcej nie istniało. Słońce przekomarzało się lekko na
krawędziach liści winogronowych i mrugało do niego zalotnie. Miał wrażenie, że
ten świat jest tylko dla niego. W takie dni zamykał się w domu i na każdy dźwięk
dzwonka wzdrygał się nieprzyjemnie. Od rana do późnego wieczora patrzył w niebo
i pozdrawiał każde źdźbło trawy w swoim ogrodzie. Nocą szukał spadających gwiazd
i żal mu było się rozstać by pójść do łóżka. Nic nie było wtedy ważniejsze,
nawet ona.
Pamięta dzień kiedy schylił się i sięgnął ku ziemi, żeby nabrać w garść pełną
brązowych grudek. Pamięta jak bardzo zaszokowała go ilość żywych stworzeń na
swojej dłoni. Poczuł jak bardzo mały jest jego świat i niezmierna, nieskończona
ilość rzeczy nieznanych czy też tam w kosmosie czy też po prostu w jego dłoni.
Nieskończoność... I w takich to myślach zastała go Marusia. Zdyszana troszkę i
rumiana na twarzy zaglądnęła mu w oczy i posłała nieśmiały uśmiech. Gdy
pochyliła się podnosząc kwiat, suknia uchyliła nieco tajemnic i Heniu zobaczył
coś co piękniejsze było od gwiazd i bardziej fascynujące od słońca w trawach.
No, ... przynajmniej w tej chwili. Dwie duże soczyste piersi zakołysały jego
światem tak że rozstawił twardo nogi by nie upaść na leśnej ścieżce. Zaróżowione
od słońca, słodkie, przypominały ogromne puszyste brzoskwinie. Miał nieprzepartą
ochotę wziąć w dłonie i rozgnieść, żeby sprawdzić czy poddadzą się jego dotykowi
czy rozpłyną sokiem. Potem często spotykali się na tej ścieżce. Niby
przypadkiem, a tak właściwie oboje wyczekiwali pory popołudniowych spacerów.
Kochali się na gęstym mchu który sprężyście oddawał ich kołyszące ruchy bioder
i wracał wciąż z powrotem w górę. Powoli odgarniał jej zwiewne sukienki, żeby
odsłonić jej uda. Zaciskały się dla niego, zwodziły nieśmiałością i kusiły tak
mocno, że musiał starać się z całych sił by nadać powolność swoim ruchom. Kiedyś
w uścisku głębokim znalazła ich sarna. Maleńka delikatna i zbyt krucha, by była
rzeczywista. Nie przeszkadzały im żadne zwierzęta i ciekawe ptaki. Wchodził w
nią delikatnie a ona z odrzuconą do tyłu ręką zakrywała wstydliwie twarz. Jej
uda pulsowały i pomagały osiągnąć rozkosz. Narastała rytmicznie i wolno, ale gdy
przychodziła nic nie mogło jej powstrzymać. Na mchu wybuchał w niej i
przyciągając jej biodra z całych sił próbował uspokoić galopującą krew... Potem
podciągał się do niej wysoko i wtulał w ramię blisko falujących piersi, a ona
głaskała jego policzek, długo , spokojnie i cierpliwie.
Wieczorny chłodny powiew leśnego wiatru był dla nich bryzą oznaczającą powrót
do domu. Nigdy nie zapomni zieleni mchu i delikatności jej dłoni. Nawet w zimie,
gdy patrzy prosto w zaspy śniegu i gdy słońce próbuje z całych stopić sople
lodu, odgania myśli z sikorek trzepoczących u karmnika... i wraca na mech...

[w.iwo]

Coś nowego ? ... ciekawe czy Wam się spodoba... zdjęcia użyte własne, poza
drobnymi elementami graficznymi potrzebnymi do montażu... jednym słowem
ilustracje... :o)

img64.imageshack.us/img64/9420/mech10zk.jpg

[w.iwo]

img299.imageshack.us/img299/2864/mech21zi.jpg
Kiedy wrócił myślami do teraźniejszości i pojawił się znów w zimie, dreszcz
obrzydzenia przeszedł mu po plecach... No i skończyło się rumakowanie... rzekł
do siebie kwaśno i uśmiechnął się w duchu, gorzko... daj kurze palec a wsadzi w
niego swój dziób. Tak już jest z kobietami. Zresztą kto je zrozumie jak same nie
wiedzą czego chcą. Ty tępy irytujący kłapouchy gaduło ! Zgrzytnął zębami na
widok odbicia w lustrze i trzasnął szafką. Podszedł do okna i spojrzał na drzewa
oszronione i białe. Mróz dziś. Widok uspokoił go...
img294.imageshack.us/img294/1607/zima10qi.jpg
img52.imageshack.us/img52/468/zima24gq.jpg
Na rozpoczęciu roku szkolnego Mroczny Pan Dyrektor poprawił marynarkę i wesoło
powiedził do zgromadzonych nauczycieli i rodziców:
Co tu dużo gadać powiem krótko:
Połowy z was nie poznałem przynajmniej w połowie tak dobrze, jak powinienem, a
mniej niż połowę z was lubię o połowe mniej, niż żescie sobie na to
zasłużyli....... - rozległa się cisza i każdy z nich próbował zrozumieć czy to
pochwała czy obraza. Tylko Heniu szepnął cicho: to po co taki człowiek żyje jak
ten chwast ? no i co ? Będziemy tak stać jak ten cieć przy chałdzie żwiru ? ...
Obrócił się na pięcie i ostentacyjnie wyszedł z sali gimnastycznej.
Zacisnął pięści i przypomniał sobie ten moment. Wiele lat temu, gdy widział ich
razem na ulicy, bez strachu, prosto w twarz, wykrzyczał mu głośno:
- p... moją kobietę !
- i zapada taka niezręczna cisza co nie ? - zaśmiał się i zostawił ich w tyle.
Mimo wszystko czuł się lżej. Jakby ubyło mu z pięć kilogramów. Jakby odzyskał
wolność.
Odprowadzało go jedynie spłoszone spojrzenie Marusi...

Nie przywiązuj się ! - powtarzał zawsze jego dziadek. Nie miej niczego, czego
nie zostawilbyś w trzydzieści sekund, gdy zacznie się gorączka.

po tamtej stronie lustra ;o)

[w.iwo]

Wasza być źli ? – wyszeptała pokornie Marusia ...
Stał pomiędzy nią a czymś co przypominało człowieka. Przypominało, bo kształt
jego zbliżony był do ludzkiego. Zaś oczy broczyły nienawiścią i cała postać
niemal jarzyła się czerwienią emocji.
Keeeee....chaczu.... – wycharczał Heniu i złapał leżący pod nogami kij, tak na
wszelki wypadek.
Obłęd – syknął,- stawaj - warknął cicho keechaczu !
Pochodził z domu Zabrak, jego matka Iridonia wcześnie opuściła ziemski padołek.
Drąg świetlny z dwoma końcami był jego najlepszym przyjacielem. Posługiwał się
nim z największą straszliwą precyzją. Zakręcił też nim żeby pokazać z jaką
łatwością przychodzi mu każdy manewr. Ścięli się szybko, prawie nie zauważeni
odskoczyli od siebie zmieniając pozycję w stosunku do słońca. Długi ważyli swoje
umiejętności i widać było że obaj doceniają przeciwnika. Henryk nie był
ułomkiem, a jego znajomość sztuk walki Jedi niemała. Tyle lat jej poświęcił na
naukę, przy każdym wiejskim weselu i w każdej oberży liczył żebra współkompanom
biesiad, medytując przy tym i rozbierając okoliczne płoty z desek. Szkolił się
na każdym wilkołaku i potworze, za ścierwo których otrzymywał nieraz niezłe
grosiwo. Słońce stało bezradnie na szczycie nieba i prażyło niemiłosiernie ich
twarze. Jego oczy stały się nagle ciemne, jakby źrenice otworzyły drzwi do jego
mózgu. Nie przypominał potulnego woźnego. Przypominał rasowego wiedźmina.
Następne starcie. Kopniak. Piasek podbity w górę opadł powoli obsypując ich
całych jasnym pyłem. Ich kije świstały lekko przecinając powietrze i słały skry
i jęki przy każdym kolejnym uderzeniu. Szaty furczały na wietrze i plątały im
nogi. I tak minęły trzy godziny...


Nasza coś wymyślić... – jęknęła zza drzewa Marusia.
Użyj bumbuma... – i skinęła głową na prawo. Pod wielkim drzewem leżał dość duży
głaz, dość duży żeby zakończyć tę walkę.
Niestety, ten teatralny szept usłyszał również Keechaczu..... i stał bliżej...
Marusia jęknęła... Keechaczu ważył powoli kamień i obracał go w rękach jak coś
niezwykle cennego, po czym wymierzył dokładnie i wyrzucił z ogromną siłą.
Haniu stał nieruchomo zrezygnowany, jakby znał wynik walki. Wiedział że
przegrał. Nie zdąży uciec. Czas stanął w miejscu i Henryk czekał na ostateczny
koniec swojego żywota.
Nikt nie spodziewał się tego co stało się w ułamku następnej sekundy. Ogonek
Marusia zakręciła się nagle i wystrzelając w górę swoje korpulentne ciało,
przekoziołkowała w stronę walczących. Stanęła mocno na ziemi i wyciągając dłoń
zatrzymała kamień w locie. Znieruchomiał tuż przed nią i opadł bezwładnie jak
... kamień. Nie wiadomo w jaki sposób ujarzmiła powietrze, zatrzymała czas, nie
wiadomo.... oj.... Ale zrobiło to niesamowite wrażenie na panach. Haniu jak stał
tak stał, ale na jego spodniach widać było mokrą plamę. A Keechaczu klęczał
teraz na piasku zatopiony w medytacji.
Co to było ? – spytała wskazując na jego spodnie.
Nie wiem...- rzekł. Opuścił głowę i zwrócił się do swojego skarbu.
Spytał nieśmiało... – jak zareagujemy ?
Cierpliwością... odrzekł telepatycznie jego mokry skarb....

Gdzieś daleko umysł kierujący potęgą otrząsnął z siebie w tej chwili wszystkie
plany wojenne, całą sieć uplecioną chytrze z postrachu i zdrady; dreszcz
przebiegł przez królestwo CafeLegionowo, niewolnicy zadrżeli, dowódcy nagle
zbici z tropu zachwiali się bezwolni, ogarnięci rozpaczą. Władca bowiem
zapomniał o nich. Myśl i wola, potęga, która nimi władała, odbiegła ich, by
skupić się na piaszczystej łące... Jego oko przebijając cienie dotarło do nich i
rozpostarło nad nimi. Poczuli nieziemską siłę która wgniatała w piasek i
usłyszeli głos wielkiego El-legionowo.
- No, co się tu kurna dzieje ? - no , ... co ?
To Wielki Brat zaszczycił ich swoją uwagą..... a oni w pokorze rozeszli się w
swe domostwa, nie stawiając oporu...


P.S. Wszelkie postacie ... itd., oraz wykorzystano fragmenty Tolkiena „Powrót
Króla” w przełożeniu M.Skibniewskiej, oraz fragmenty filmów... wiecie jakich ;o)

[w.iwo]

w legionowskich lasach ... ;o)
img84.imageshack.us/img84/2332/walka10cv.jpg

[w.iwo]

Marusia stała przy kuchni i bezmyślnie mieszała drewnianą łyżką w garnku. Trochę
zagubiona i z wyrzutami sumienia myślała o uczuciach, które kotłowały się w niej
jak zupa na piecu. Pomidorowa.... Przyjęła ich obu, ale tak, jakby właściwie nie
decydowała o tym. Dała się ponieść potokowi wydarzeń i praktycznie nie próbowała
nawet cokolwiek zmienić. Bała się, że może zostać kiedyś oceniona jako
wyrachowana suka za tę zdradę, ale nie czuła się specjalnie winna. Heniu zawsze
wzbudzał w niej jakąś nieopisaną tkliwość, uczucie smutku, jak patrzył
niewinnymi głodnymi oczami na jej ciało. To jakby zabrać lizaka małemu dziecku.
Nie potrafiła wykrzesać z siebie tej odrobiny asertywności i wygonić go do domu.
Zresztą sama była odrobinę egoistką w tej sytuacji, bo pochlebiało jej
uwielbienie jakim darzył ją Heniuś. Tak.... jej Heniuś... to takie ... miłe,
ciepłe móc mówić tak o kimś.... Zawsze mogła na niego liczyć, zawsze był przy
niej, trzymał jej dłoń w ciężkich chwilach i pomagał w dobrych czasach. To
zobowiązuje do... właśnie do czego, nigdy nie mówili o uczuciach, myślach... po
prostu byli obok... jakieś skrępowanie nie pozwalało im nigdy ubrać w słowa tego
co ich łączy...
Kiedy poznała Kechaczu, poczuła zupełnie nieznany dreszcz emocji. Imponował jej
ten trochę szorstki, trochę władczy mężczyzna. Jego przesadna nieco pewność
siebie drażniła i podniecała. Czuła jego przewagę i pozwalała na to by rosła z
każdą chwilą. W szkole był jej szefem. Zależała do niego. Wiedział o tym gdy
przechodził obok niej korytarzem i uśmiechał się dobrotliwie. Obserwowała to
jakby zza szyby i doskonale zdawała sobie sprawę dokąd zaprowadzi ją cała ta
sytuacja, choć wypierała przed sobą te myśli i nie przyznawała się do tego. Gdy
przyszła na parking szkolny, zasypany śniegiem i skrzący się w świetle latarni,
stał tam i patrzył na nią. Prawie oficjalnie poprosił żeby została w szkole na
następny dzień, chciał by pomogła przygotować raport na Radę Pedagogiczną, którą
mieli mieć za trzy dni... Słowa były ostre ale patrząc w jego oczy wiedziała co
ją czeka. I nie wybierała... po prostu popłynęła z biegiem czasu...

gdy przychodzi samotność...

[w.iwo]

Następne dni wypełniły się pośpiesznym i gorączkowym seksem... zaskakujące, ale
gdy przesuwa teraz na lekcji ręką po szorstkiej ławce, przypomina się jej, i
gwałtowność, i jego gorący oddech. Czuje wtedy, jak płoną jej policzki i odwraca
się do tablicy.
Kechaczu zawsze wiedział co chciał i brał to bez specjalnych protestów. Jego
dłonie wędrowały pod jej bluzkę bezczelnie i bez jakiegokolwiek skrępowania.
Obracał ją i podnosił jej spódnicę. Sprawdzał jak bardzo jest wilgotna i
wchodził w nią bez zbytnich ceregieli. Po tym bez zażenowania przechodził do
raportów i zmieniał atmosferę na bardziej ... oficjalną. Wiedziała, że to nie
może się dobrze skończyć, że nie ma żadnej przyszłości, jednak jak ćma do
świecy, tak ona do jego szorstkich dłoni, biegła z biciem serca by wypełniać
kolejne raporty. Czuła że takie traktowanie jej nie jest .... że wykorzystuje
ją, ale ... odsuwała od siebie te myśli. Kiedy opierała się o szkolną ławkę ,
przegięta wpół, wbijała paznokcie w drewno, w jej głowie prócz krwi pulsowało
pragnienie, by nikt nie stanął w drzwiach klasy. Przeraźliwe skrzypienie podłogi
odbierało jej jakiekolwiek erotyczne doznania ze schadzki. I sama nie wiedziała
już po co tu przychodzi. Czuła że wplątała się w jakąś sieć, z której trudno jej
będzie uciec. Uzależnienie... to że już zawsze będzie go widziała na korytarzu,
i zawsze będzie tak się uśmiechał. Moment, w którym obejmował jej biodra na
parkingu szkolnym i przyciągnął do siebie by czuła jego pożądanie, odpłynął
gdzieś daleko i magia przestała działać... jak teraz bardzo by chciała, by ten
seks trwał... z innym mężczyzną. By najlepiej nie znać go, nie móc spotykać co
dzień, by nikt nie wiedział ...

Było jej wstyd, ale jedyne czego teraz chciała to to ... żeby uciec jak
najdalej... Heniu... gdy spytał dlaczego, nie potrafiła mu dać jasnej
odpowiedzi. Tak naprawdę sama jej nie znała. Wyjechać i zapomnieć . Uciec.
Proste i czyste rozwiązanie, nie musieć nic wyjaśniać i komplikować... Szła
przez Aleję Róż, a śnieg zasypywał jej oczy. Duże płatki wirowały nad jej głową,
tańczyły i w końcu spadały... Wokół majaczyły pnie. Brzozy. Czyste, piękne,
proste... I wydawało jej się, że czas zatrzymał dla niej śnieg i wiatr, jak film
zatrzymany na jednej klatce. Szła dalej, czując jak przemakają jej buty...
dotykała dłonią nieruchomych płatków i była szczęśliwa...

samotność...

[w.iwo]

też mi samotnie tutaj ;o((

[zuziknatropie]

Szła zamyślona przez park, śnieg prószył, czuła jak przemarza. Zimno dociera
nawet do jej serca. I nagle doznała olśnienia. Tak, tak trzeba pakować rzeczy i
uciekać. Uciekać jak najdalej. To nie może dłużej trwać, a ona nie może
zatracić swojej osobowości. Przecież wie kim chce być. Wie jak ma wyglądać jej
zycie. Nie chce być cieniem, nie chce być samotna nawet w tłumie. W kilka minut
podjęła decyzje... Musi zaryzykować, musi przekonać się kim jest naprawdę. Musi
sprawdzić co tli się w jej umyśle i sercu. Czy jej marzenia mają szanse na
realizacje. Tyle pytań w jej głowie, tyle nadziei, tyle marzeń. Nie chce tego
wszystkiego stracić. Zostając tutaj, w tym szarym mieście, z tym nijakim
mężczyzną bez wyrazu Marusia uschnie z żalu...

Zuzia... chyba Cię kocham.... ;o))))

[w.iwo]

drugie dno?..

[guayazyl1]

tak sobie czytam...w wolnych od nicnierobienia chwilach... te powiesc w
odcinkach i zastanawiam sie czy nie kryje sie w niej przypadkiem drugie
dno?..no bo czemu dyrektor szkoly czyli pracownik bynajmniej nie fizyczny ma
miec szorstkie dlonie?
czy autorce nie chodzilo o to, ze pracownicy budzetowki maja tak niskie pensje,
ze musza dorabiac na budowie albo przy wyrebie lasu? i czy w konkluzji autorce
nie chodzi o to by PiS wzial sie w koncu do roboty i zaczal spelniac obietnice
wyborcze, a nie uprawial festiwal propagandowy w mediach?
albo znowu...czemu Marusia Ogonek jest tak ulegla...beznamietna i posluszna jak
mechaniczna sexi doll?..czemu tak bezwolnie poddaje sie
Kichaczowi?..czlowiekowi, do ktorego przeciez nic nie czuje.
moze autorka chce zwrocic nasza uwage na zjawiska modne ostatnio w naszym
zyciu...mobbing, molestowanie seksualne...bo to, ze dyrektor upokarza
pracownice, wykorzystuje swoja pozycje i naduzywa w sposob karygodny
podleglosci sluzbowej jest oczywiste.moze autorka wie co sie dzieje w
placowkach oswiatowych...moze chce w ten sposob zainteresowac kuratoria?..
bede sledzil losy bohaterow powiesci.
:)

jak to było... ?

[w.iwo]

taki niezły tekst który dają na końcu lub początku filmu ?
..... skleroza , wybaczcie, chodzi o to , żeby nikt nie doszukiwał się realnych
ludzi i wydarzeń... wszystkie Marusie i Henie mogą spać spokojnie... to tylko
fantazje i czcze wymysły... ;o)
Syropek, nie siej fermentu, bo mnie Wezyr zamknie.... albo i insza władza...
i nie op... się tylko rzuć jakiś kawałek prozy ;o))))

rosołek ...

[w.iwo]

Żył jak co dzień. Oddychał, jadł, spał, ale wszystko to nie miało już dla niego
większego sensu. Jakby świat wokół stracił barwy i zapach. Jakiś anioł stróż
wewnątrz niego albo jego mądrzejsza część jaźni, podszeptywał mu gotowe recepty
na powrót dobrego samopoczucia. Gdzieś w środku jakaś część jego osoby nie
chciała poddać się bez walki. Chciała żyć i cieszyć się jak dawniej z zapachu
pomarańczy i smaku dobrego rosołu.
Zgrabna blondynka w sklepie mięsnym uśmiechnęła się do niego czule i powiedziała
podając spory kawałek wołowiny
– coś jeszcze skarbie ?
Nie obeszło go to wcale, ten protekcyjny ton, który zwykle przyprawiał go o
szybsze bicie serca i sprawiał iż czuł się bardziej atrakcyjny i lżejszy, nic
teraz dla niego nie znaczył.
-Łopatkę lub szponder – bąknął coś pod nosem i niecierpliwie czekał na wydruk z
kasy. Wyszedł pośpiesznie omijając cukierenkę, która kusiła słodkimi
przyjemnościami i świeciła miękkim światłem. Omijał większość miejsc, które
przypominały mu jej osobę.
Następne zakupy zrobił w Hetmanie. Kura, i trochę szynki z komina. Zawsze
zastanawiała go ta nazwa wędliny... ale była smaczna i dobrze uwędzona. Lubiły
ją wszystkie paniusie, które skrupulatnie wycinały wszystkie ślady tłuszczu z
każdego plasterka na talerzu. Śmieszyły go takie delikatne stworzenia co
tańczyły z nożem wokół skórki szynki, a na widok salcesonu wykrzywiały fikuśnie
usteczka.
Oprócz mięsa absolutnie niezbędne są warzywa. Zerknął na regał z zieleniną i
wybrał kilka pomarszczonych marchewek i pietruszek. Zawahał się i odłożył je z
powrotem. Obok leżała włoszczyzna zapakowana w żółtą siateczkę. Mix, coś dla
sfrustrowanych kawalerów.

[w.iwo]

W pięciolitrowym garnku wrzucony kurczak tkwił samotnie i smętnie nogami do góry
z liściem laurowym, kilkoma ziarnami pieprzu i dwoma ziarnkami ziela
angielskiego i jałowca. Henio wsypał jeszcze płaską łyżeczkę soli i postawił
garnek na małym gazie. Nakrył pokrywką, zostawiając małą szczelinę. Siadł
wreszcie na skrzypiącym krześle i popatrzył w stronę okna. Śnieg wielkimi
płatami spadał z nieba... Tęsknił za nią... Za ciepłem, które roztaczała, za
niekończącym się potokiem słów, który go zawsze irytował, za plotkami o świecie.
Cisza jaka go otaczała zamykała się wokół niego powoli i nieubłaganie, aż wstał
nagle wiedziony impulsem zapalił telewizor, byle by jej nie słyszeć. Kiedy głosy
obcych ludzi weszły do jego domu poczuł się raźniej. Gdzieś uciekł strach małego
chłopca zostawionego samotnie w domu. Ucichła tęsknota, ale i tak w głębi duchu
wiedział, że oddałby wszystko, byle tylko poczuć jej obecność znowu, przytulić
się przy W11, zasnąć w fotelu gdy masowała mu delikatnie stopy.

[w.iwo]

Rosół powoli dochodził do wrzenia. Powolne, gęste zapachy poczęły rozchodzić
się po kuchni. Przypomniało mu to, iż trzeba zająć się włoszczyzną. Wziął 3
marchewki, pora, cebulę, dużą pietruszkę, pół selera, ćwiartkę kapusty, umył je
dokładnie i odłożył do obierania. Wyciągnął żółty nożyk do jarzyn i zamyślił
się. Przyszło mu na myśl, że wściekłość i żal jaki czuł w pierwszych dniach po
jej odejściu, to kara za coś co kiedyś już zrobił. Tak jak do trudnej książki,
którą nie potrafimy zrozumieć, tak Henio do tamtych wspomnień powrócił, by
sprawdzić przeznaczenie, karę i winę... do Marianny...

[w.iwo]

Pochylił się nad garnkiem, gdy woda zaczynała mrugać. Zdjął pokrywkę i zobaczył
że kawał wołowiny odkształcił się, wybrzuszył i wystaje ponad powierzchnię wody,
na której zebrała się szumowina. Zbierał ją łyżką cedzakową, a przy okazji
wpychał niesforny kawałek mięsa pod wodę. Ten uciekał mu jak szczeniak w
zabawie, szybko i niestrudzenie. Wrzucił warzywa do wywaru. Zerknął na burą
obrzydliwą pianę którą zebrał z rosołu. Żeby tak można z życia zebrać wszystko
to co narobiło się przez ten czas, wszystkie krzywdy i porażki, każdy wstyd
który palił płomieniem i każdą troskę, gdy bezsilność wygryzała powoli gardło.

Marianna

[w.iwo]

Marianna ... słodka, pulchna kobietka, od której uciekł do kolegów, do
wieczornych eskapad, i wreszcie do Zuzanny... Tyle wytrzymała z nim, tak bardzo
była cierpliwa, ale wtedy nie widział tego i jedyne co chciał to otwartych drzwi
na świat i wolności. Jak kocur, który chadza własnymi ścieżkami, tak on czując
strach przed zamknięcie i smyczą, wymykał się nocami... Wracał do miski mleka,
do posłania, które zawsze czekało na niego i nie wyobrażał lub nie chciał sobie
wyobrazić, że kiedyś to może się zmienić. Alkohol dawał mu pewność siebie. Siłę,
że jest wyjątkowy, mocny i może wszystko. Irytowało go spłoszone spojrzenie
pełnej żalu Marianny, gdy wracał nad ranem i padał tak jak stał, śmierdzący, w
ubraniu do czystej pościeli. Zostawił ją z małą i całą rzeczywistością którą nie
chciał z nią dzielić. Nie brał malucha na ręce, nie patrzył w ich stronę, bo
wyrzuty sumienia dręczyły go gdzieś w środku, a on nie chciał tak czuć. Często
szukał byle pretekstu, żeby rzucić garnkiem i trzasnąć drzwiami. Oddalali się od
siebie szybko. Ona z żalu, potem pretensji i nienawiści za swoje marzenia. On że
jest dla niego wyrzutem i na pewno nic nie da się naprawić. Odeszła...

[w.iwo]

Kiedyś w dzieciństwie słyszała baśń o lustrze. Ktoś, kto przechodził w środku
nocy tuż obok lustra, zobaczył kiedyś swoje własne odbicie, które nie miało
głowy. Nazajutrz umarł... I ta głupia opowieść snuta gdzieś w pokoju dziecinnym,
utkwiła w pamięci dziecka. Lustra... Unikała ich jak strasznej wróżby. Udawała
że nie istnieją. Lekceważyła i omiatała szybko wzrokiem, gdy tylko zaczynało się
ściemniać. Zadziwiające, jak nieistotna bajka mogła zmienić zwykły przedmiot w
drzwi do ciemnych snów.
Przyszedł kiedyś czas, gdy Marianna siedziała przed lustrem i wpatrywała się
uporczywie w swoją twarz szukając znaku. Gdy skończyły się łzy i wyczerpała
rozpacz a ból który jej sprawił odszedł. Siedziała na dywanie obok telefonu,
przeraźliwie pusta i bez żadnych uczuć. Cały dzień i całą noc. Już nie
wystukiwała numeru. Próbowała kilka godzin i był wciąż zajęty. Albo nikt nie
odbierał... Widocznie byli ludzie którzy bardziej potrzebowali telefonu
zaufania... niż ona. Ona zaufanie już straciła. Dawno temu. Trzymała się tylko
przy nim jak ślepiec i nie chciała zobaczyć prawdy. Zadziwiające, że rok walki o
mężczyznę, który był miłością jej życia minął tak szybko. I wszystko się
skończyło... Czuła się wypalona, do dna, przeraźliwie pusta. Gdzieś te lata,
wspólna miłość, plany, chwile pełne radości i nadziei wydały się odarte z sensu.
Jakby nagle obudzono ją w kinie szarpiąc za ramię... ułuda... Wszystko w co
wierzyła rozsypało się... Gdzieś wokół toczyło się życie w zwolnionym tempie.
Jak film bez dźwięku, bez obrazu. Cały świat za oknami mieszkania zapomniał o
niej. W środku ogromnego leja, w zagłębieniu czasu była ona.

Zuzanna

[w.iwo]

Zuzanna bawiła się słońcem, które wpadało przez szybę samochodu i nudziła
się czekając na Henia. Przeciągnęła się rozkosznie. Słońce obudziło w niej
nieprzepartą chęć do zabawy. Jak mały kociak wyprężyła się w dreszczach i
zamruczała cichutko. Gdy wrócił i popatrzył na nią wyczytał w jej oczach
pragnienie i na samą myśl o rozkoszach mocniej zabiło mu serce. Zuzanna
przekornie wyciągnęła swoją rękę i podniosła jego dłoń. Przywiodła do siebie
podnosząc na wysokość ust. Otarła delikatnie swoje policzki i stanowczo, ale
powoli obróciła do siebie wnętrze ręki. Kiedy wodziła po zakątkach linii życia
czubkiem języka, patrzyła prosto w jego rozszerzone źrenice. Nie wiedział jak
się zachować i czuł się niezręcznie, ale ciekawość i przyjemność unieruchomiły
go skutecznie. Wyczekiwał... Zuzanna łaskotała go troszeczkę, poruszając coraz
to wolniej i mocniej szorstkim jak kociak języczkiem. Kiedy zagłębiła się między
wskazującym a największym palcem jego dłoni, westchnął... Wilgoć i ciepło i
pulsujący rytmicznie język wprowadzał go w stan podniecenia. Wsuwała go powoli i
systematycznie między kolejne palce, żeby nie pominąć żadnego z nich. Gdy
zacisnęła mocno wargi tuż za linią brzegową paznokcia, przeszedł go dreszcz i
wyrwał dłoń. Przekręcił w stacyjce klucz i nie spoglądając w boczne lusterko,
włączył się z piskiem opon do ruchu. W tym momencie obchodziło go tylko to żeby
jak najszybciej znaleźć się w pościeli. Wziąć ją szybko i zapomnieć.
Zuzanna patrzyła prosto w słońce mrużąc oczy. Spod półprzymkniętych powiek i
czarnych podkręconych rzęs można było zobaczyć pewność siebie i uśmiech Mony Lisy.

weekend idzie...

[w.iwo]

czas odpocząć , zwolnić, i nabrać dystansu do świata.... wyspać się... Matrix
dzisiaj... słoneczka moje kochane (do Was mówię) :o) może tu któreś wpadnie ?
tęsknię za krytyką Syropku, pomarudziłbyś coś niecoś... Madzia, Zuzia, Aganiok
dziewczyny... obojętność gorsza jest od nienawiści....

[guayazyl1]

idzie łykend to i odpocznij sobie dziewczyno bo piszes tu jak niejaki
Kraszewski co to płodzil dzieła na zawołanie :)

powiem Ci , ze ja tu wpadam czesto i czytam nawet ale długasne kawałki mnie
mecza bom leniwy. czasem jak doczytam do ciekawego miejsca to przytrzymując
ręką gałki oczne zeby mi nie wypadly popijam czyms zimnym zeby sie ostudzic
zdziebko. ogolnie jednak wole "to" robic niz o "tym" pisac wiec nie licz za
bardzo na moja pomoc :)
pozdrawiam i zycze zeby wena tworcza Cie nie opuszczała.

[w.iwo]

szkoda, że nie lubisz pisać ... ;o((( jesteś niezły... a co do "tego", jeśli
Syropku, fascynujesz mnie, nigdy tak naprawdę nie wiem, co masz na myśli... może
kiedyś będzie możliwość pełniejszego zaprezentowania swoich odczuć, w
przyszłości, koła nie wymyślą ale forum z nagranymi głosami ?
piszesz "To" - masz na myśli seks, a pewnie masz ;o), uwielbiam seks... jak
każdy normalny człowiek w satysfakcjonującym związku... hahaha ha fajnie
brzmi... ale pisać też uwielbiam... tylko inaczej... i całkiem oddzielam Te
rzeczy ;o)))) (nie notuję gdy się kocham ;o))))))
mam nadzieję że nie odbieracie tego tylko jak wynurzenia erotyczne... bo niczym
takim nie są... lubię ubierać w słowa myśli i uczucia...
zadziwiające jak bardzo podobnie czasem myślimy... a przecież uważamy się za
kogoś orginalnego ;o)

Zuzia, wiesz że nadal Cię kocham kobieto ...
Człowiek jest jak kocię, niezależny ale bardzo potrzebujący głaskania...

[zuziknatropie]

w.iwo ale Tobie idzie coraz lepiej, bardzo podobał mi się ten kawałek o
zuzannie:))

[zuziknatropie]

szkoda że wczoraj go nie zamieściłaś...oj, bardzo szkoda:))

[zuziknatropie]

tzn. wczoraj ale dużo wcześniej:))))))

Marianna

[w.iwo]

Marianna mimo, że leżała tak od kilku godzin nie czuła odrętwienia. Nic już nie
czuła. Była jak wierne zwierzę, które obite i odrzucone, czekało gdzieś dalej
nic nie rozumiejąc z rzeczywistości.
Wtedy zobaczyła lustro. Podniosła je i przybliżyła do twarzy. Gdzieś odbicie
pokoju, jakaś postać, nic więcej. Zmieniła ostrość wzroku i skierowała
spojrzenie prosto w źrenice. Łagodna fala przemknęła po tafli i znikła, zamazało
się wszystko prócz oczu.
Moja twarz w lustrze, martwa, inna, obca. Gdzieś fałszywy uśmiech i
drwina wychylała się ze mnie powoli i strasznie. Już się nie bałam. Powiększone
źrenice wciągały i kusiły. Jak zagląda się do głębokiej studni, jak wychyla się
niebezpiecznie za barierkę, tak wchodziłam miękko do siebie.
Wszystko płynęło, twarze zmieniały się, rysy falowały. Miałam wrażenie
nieuchronności, a spokój siedział mi na ramieniu i ciężko dyszał. I czułam jego
ciężar, jakby kołysał się równomiernie... Ciemność oswojona na tyle by dać się
zobaczyć, odgarnęła szarą mgłę. Droga jak tunel ciągnęła się daleko, bez końca.
Tu przychodzi ktoś kto niczego się nie boi. Nie boi się śmierci. Tu widać jak
śmieszne i nieistotne są problemy i sprawy ludzkie. Nic nie jest ważne. Odchodzę
, pomyślałam... bez lęku.... tak po prostu... nic już nie ma sensu... tylko
pustka...

Zuzanna

[w.iwo]

Zuzanna miała dzikie plany na dziś wieczór. Zaplanowała go skrupulatnie i
niecierpliwie, nie mogła doczekać się nocy. Kiedy wrócił z pracy pobiegła jak na
skrzydłach i powitała Henryka już w przedpokoju. Czule go pocałowała, objęła i
przytuliła się do niego. Jej małe dłonie wsunęły się lekko pod jasną koszulę i
pogłaskały tors mężczyzny.
– Kobieto, głodny jestem - odpowiedział na pieszczotę i odsunął ją lekko z
drogi. Gdy zaspokoił wilczy apetyt, zabrał ze sobą kufel piwa i usiadł ciężko na
wersalce sięgając ręką po pilota. Na nieszczęście dla Zuzanny leciał właśnie
mecz. Nie rozumiała mężczyzn i ich zachwytów nad kawałkiem trawy i jedną piłką.
Żeby to jeszcze ganiały te chłopy za jakąś laseczką, ale oni rzucali się za
piłką i niezdrowo podniecali. Jakieś niezrozumiałe dla niej zasady gry, jakieś
kartki... jedyne śmieszne było stawianie muru gdy trzymali swoje skarby w
garści. Jak cierpliwy psiak czekała na koniec rozgrywki wiedząc, że i tak nie
wygra z piłką nożną. Tylko ile to może potrwać ? Ile trwa taki mecz ? Gdy
zapytała go o to, popatrzył na nią niewidzącym wzrokiem i zaśmiał się jakby
opowiedziała dobry dowcip. Wyszła do kuchni trochę urażona, ale nie dała po
sobie poznać, że ją to obeszło. Mecz się skończył, więc Henryk podreptał za nią
i objął ją mocno z tyłu.
- Wreszcie koniec tego bezsensownego gapienia się w murawę - pomyślała do
siebie i zaśmiała się cichutko.
- Teraz zajmiemy się innym sportem misiu... uśmiechnęła się i pociągnęła go
łagodnie do siebie. Przylgnął do niej lekko i z ociąganiem poddał się jej
zabiegom. Czuł jeszcze ociężałość piwa i chętnie zgodziłby się na wszystko,
byleby popaść w błogą drzemkę. Zuzanna wciągnęła go do sypialni... Kiedy
rozebrała go i siebie samą, zsunęła się w dół łóżka, żeby nie dać Henrykowi
szansy na zaśnięcie. Pieszczotami doprowadziła go stanu, kiedy i on był
rozbudzony na dobre i namiętność obudziła w nim tygrysa... Kontrolowała rozkosz
i uciekała za każdym razem, gdy miał ją ochotę przytrzymać i wypełnić. Czekała
na moment, gdy przymknął oczy i sięgnęła pod poduszkę... dyskretnie i powoli
wyciągnęła wcześniej tam ukryty naszyjnik z perełek. Uśmiechnęła się z
zadowoleniem do siebie i zsunęła ponownie w dół. Trzymając delikatnie sznur
korali w dłoni zataczała kręgi jak wprawna czarownica. Objęła go i odpłynęli
falując ...

[zuziknatropie]

hehe...Zuzanna raczej udusiła tymi perłami Henia za tę murawę i piwsko:))))

no i zrobił nam się kryminał:))

;o))))))

[w.iwo]

pozdrawiam... Zuziu

a ja na to jak na lato...

[guayazyl1]

taaa...zuzka czyta to jak kryminal, a ja czytam jak sajens fikszyn jakies.
rozdziawiam gembe i czytam bo opisy so cudne. niestety rzeczywistosc jest bidna
i siermiężna bo paniom najlepiej wychodzi jednak udawanie dębowej kłody, a nie
wyrafinowane fiku-miku. he...he...i nie mam zamiaru nikogo o tym przekonywac.
tak jest i basta!

[zuziknatropie]

gua wzmocnij selekcje:))

[w.iwo]

zgadzam się z Zuzią... siądź wieczorem sam na sam ze sobą ;o) i zrób rachunek
sumienia na kartce, po lewej cechy -, po prawej cech +, a sam zobaczysz czego
szukasz w kobietach...
------------------------------

młody Henryk...

[w.iwo]

Zuzanna była kobietą, która rozbudziła w nim namiętność gorącą jak nigdy
przedtem. Czuł się przy niej jak uczniak, uzależniony od nauki. A każdy gest
Zuzanny przepełniał magnetyzm. Wypełniała jego dni, każdą myśl, także nie miał
czasu na wspominanie o Mariannie i jej dziecku. Zuzanna była zachłanna. Ledwo
tolerowała jego życie. Nie miał czasu na wyrzuty sumienia, ani na bezsensowne
myśli. Swojej byłej, bo tak ją nazywał, przesyłał pieniądze na dziecko i uważał,
że w zupełności to wystarcza. Magiczne wieczory, które spędzał z Zuzanną
zastępowały mu dotychczasowe życie. Była tak zmienna i intrygująca... zmieniała
się w szczebiocącą dziewczynkę, innym razem w wyrafinowaną kurtyzanę. Nie
nudziła go, mówiła jasno i krótko co chciała, lub zupełnie słodko, jakby jego
zgoda wymagała dodatkowych zabiegów. Zwykła czynność zmieniała się w coś pełnego
radości i życia. Gdy wracał wieczorami z pracy do służbowego mieszkanka,
zagłębiała na powitanie dłonie w jego gorącej koszuli. Obejmowała w pasie i
przytulała się zachłannie, aż nie dał jej powitalnego całusa. Za każdym razem
smak pomarańczy rozpływał się w jego ustach. Za każdym razem seks był inny,
zaskakujący. Lubił popołudnia przy telewizorze, wieczorne kąpiele pod
prysznicem, gdy myła go dokładnie waniliową pianą klęcząc u jego stóp. Uwielbiał
poranki, gdy budził się w chłodnej pościeli, otwierał oczy i patrzył na jej
ząbki zaciśnięte na wargach, przymknięte powieki gdy kołysała się nad nim.
Czasem tylko gdzieś w zakamarkach pojawiała się jakaś tęsknota, którą gasił
tak błyskawicznie jakby się bał przyznać do tego, że nie jest szczęśliwy...

Heniu, stary dobry Heniu....

[w.iwo]

Heniu otworzył oczy i obrócił się na bok. Wersalka stara jak świat
skrzypnęła przeciągle. Jak kobieta, rzekł do siebie i zaśmiał się patrząc w
okno. Kawałek materiału, imitujący firankę zwisał żałośnie nad oknem. Rozwarł i
wyprężył ręce na zmianę i poczuł jak krew napływa do palców. Siadł na pościeli
niedbale rzuconej na łóżku i wygiął zgarbione plecy do tyłu. Zatrzeszczało
dokładnie tak samo jak to coś w wersalce. Przypomniało mu się przysłowie ludowe.
- Jeśli kobieta w nocy nie jęczy, to w dzień warczy.... hehe... no teraz to mu
na nic.... jęczy tylko stara wersalka, no i drzwiczki od kredensu. O radości
życia starego kawalera... Starość, czas kiedy połowa moczu idzie na analizy....
hehee.... Smutne, ale prawdziwe....
Wstał ciężko i poczłapał do łazienki. Siadł na muszli i wpatrywał się uporczywie
na jakieś stare kolorowe gazety. Oprócz bezsensownego tekstu widać było jakąś
cycatą babeczkę. Taki biuścik miała kiedyś jego Zuza. Ale to było wieki temu....
zamyślił się.... jakby w innym życiu... Milusia była, nie powiem.... ale po roku
miał dość doświadczeń. Ile można się produkować dla kobity. I jak zaczęła go już
męczyć, dostrzegł, że podobna jest ... zresztą ... każda baba jest taka sama.
Każda jak nie goli nóg wygląda jak koza, każda chce żeby ją rozbierać w łóżku a
potem ubierać w sklepie. Każda ma ten... no... się mówi teraz napięcie
przedmiesiączkowe.... hehe... a dawniej że cholera ją bierze... jeden pies... te
baby...
Wałki noszą, suszą włosy i nakładają na twarz nie wiadomo co... rano zaś widać
dopiero co tam w środku było....blade, wymoknięte i z sińcami pod oczami.... A
wydawałoby się takie cudo... Zasadzają się takie na porządnych facetów i potem
każą sobie żenić się albo alimenty płacić. Każda. Spiją bidnego faceta i tyle.
To i po piątym piwie Boluś cud dziewcze we mnie zobaczył,...... hehe he...

Cudnie, znowu ten parszywy ból. Ile razy hemoroidy dawały mu się we znaki,
tyle razy mówił do siebie, że kupi ziółka do zaparzania. I na tym zwykle się
kończyło. Wstyd i tyle. Doktorka kazała czopki kupić. Niech się cieszy jędza, że
syrop pije. Diabli nadali... Wsadzać sobie baba każe nie wiadomo co ... Prędzej
go piekło pochłonie. Zazgrzytał zębami i dokończył poranną toaletę. Podniósł się
zanim spłuczka opadła i zanim lodowaty potok wody go obryzgał. W niezbyt
klarownej szklance stała wysłużona szczoteczka do zębów. Ominął ją zgrabnym
ruchem i sięgnął po zielonkawe pudełeczko. - Skończyły się, kurza twarz,
skończyły... musi dziś jeszcze zainwestować w tic-taki... może nie zapomni...
Zamyślił się jeszcze raz... Kobiety.... Gdyby wiedział to co dziś, nie
zostawiłby Marianny... Gdyby.... przecież wrócił, próbował... ale było już za
późno.
– Umarłam dla ciebie – powiedziała i bez mrugnięcia okiem odeszła. Nie poznał
jej, po prostu to była już inna kobieta. Może rzeczywiście miała rację...
Marianna odeszła... umarła dla niego...

;o))))

[w.iwo]

tęskniłam już za starym, dobrym,cynicznym Heniusiem...

terapia

[w.iwo]

Marianna zaczęła nowe życie. Była wściekła i gotowa. Wściekła na siedem
lat, które straciła. Gotowa na życie. Musiała jeszcze wszystko zorganizować.
Mieszkanie, dziecko, praca i może nowy facet. Gdzie kobiety samotne mogą znaleźć
normalnego faceta. Takiego co nie zagląda do kieliszka, nie chodzi na zdziry,
pracuje ... co nie jest odrzutem... Miała ochotę na seks, na nadrobienie
wszystkich pustych nocy. Na namiętność i czułe uściski. Potrzebowała mężczyzny.
Ale gdzie szukać kogoś kto może być jej oparciem. Wiedziała, że na sam seks jest
masę, morze mężczyzn. Ale taki co by został z nią i dzieckiem i dzielił życie...
gdzie takiego znaleźć ? W kościele, w barze ? Na dyskoteki była za stara,
znajomi praktycznie nie istnieli. Biuro matrymonialne budziło w niej
nieokreślone niemiłe skojarzenia. Ma wyjść na ulicę i krzyczeć na całe gardło,
że potrzebuje faceta ? Swatki rodzinne, ciotki i babki – nie, nie chciała, żeby
rodzina wtrącała się w jej sprawy. I tak czuła się upokorzona swoim życiem i
unikała zjazdów i imprez rodzinnych. Musiała znaleźć kogoś do małej, żeby móc
poświęcić trochę czasu na swoje nowe życie. Spotkania z przyjaciółkami o których
już dawno zapomniała, kino ze znajomymi, którzy odeszli w niepamięć. Zła była na
siebie. Teraz gdy odrzuciła emocje i wyzwoliła się z wszelkiej nadziei, widziała
jak w serialu telewizyjnym swoje błędy i swoje decyzje, wszystko co składało się
w całość jak wielkie trójwymiarowe puzzle. Jakby oglądała serial telewizyjny.
Marny serial. Wszystko jak na dłoni. To, że odsunęła swoich przyjaciół i
zamknęła się w domu, to, że przejęła wszystkie obowiązki związane z dzieckiem,
to wszystko miało swoje konsekwencje. Doprowadziło ją właśnie do tego momentu.
Zawsze zbyt mało asertywna, rzadko walczyła o siebie i swoje emocje chowała
często do kieszeni bez dumy i bez jęku. Zawsze tłumaczyła uczucia innych i
wczuwała się w ich życie. Zawsze szukała winy w sobie. Koniec z tym.

Na wizycie u dr Wątplimierza była trochę spłoszona. Chłodna poczekalnia i
parę skrzypiących krzeseł. Drewniany wieszak w kącie. Czyjś zapomniany parasol z
krzywą rączką. Nie wiedziała, czy sama traktuje poważnie to spotkanie. Nie
wierzyła w jego umiejętności. Po prostu bardzo chciała się wygadać, a nie miała
nikogo kto chciałby ją słuchać za darmo. Zresztą, tak naprawdę lepiej mówi się
czasem do kogoś obcego, płaci i wychodzi bez bagażu. Dokładnie tak samo jak z
prostututką.


--------------------------------------------

[guayazyl1]

zaczyna sie dobrze...czekam...czekam. a moze bede czyms zaskoczony?..

anioł

[w.iwo]

Rozległo się pukanie i Henio zdrętwiał na chwilę.
- Kto to mógł być ? - O tej porze ? Poczłapał w stronę drzwi i powoli z
niechęcią przytulił oko do wizjera. Z tamtej strony drewnianej rzeczywistości
stała i niecierpliwie podrygiwała starsza pani o jasnych kręconych włosach. -
Kurza twarz, sąsiadka.... Nie chciał ją wpuścić, nie miał ochoty jej widzieć...
To ta słodka jędza, co zawsze znajdowała pretekst, że by wejść do niego i
poszperać w pokoju. Taki wampir emocjonalny, kobieta co wysysa całą energię i
chęć do życia. Pilnował się przy niej, żeby nic nie mówić, bo każde słowo dawało
jej kolejne szanse na rozwinięcie swoich opowieści. Zawsze czegoś potrzebowała i
zawsze wszystko krytykowała. Dać jej palec to weźmie rękę i jeszcze pretensje
będzie miała, że tak mało, tak późno i woooooogóle... Była bezczelna i
arogancka. Zawsze dostawało mu się od niej. Dla niej był tłustym , starym osłem
i tyle.
Nagłe pukanie zadudniło tak mocno, że odskoczył od drzwi trąc prawy
policzek i bolące ucho. Ach dobra, dobra.... uchylił lekko drzwi, na tyle żeby
widzieć osobę stojącą za nimi. Drobna tleniona postać włożyła nogę w widniejącą
szparę i trajkocząc niezrozumiale wepchnęła się prawie siłą do domu. Nie
czekając na zaproszenie ani na samego Henia wkroczyła do kuchni i po kolei
zaczęł podnosić pokrywki garnków. Henia nie zdziwiło to bynajmiej, widać był
przyzwyczajony do takiego zachowania.
- Co takiego panią tu przywiodło, pani Helenko ? - spytał.
- A nic, tak sobie wdepnęłam, skarbeńku, dawno u ciebie nie byłam i zaszłam by
zobaczyć jak sobie radzisz stary pierdziochu. - Masz co jeść ? - otworzyła
kredens i zlustrowała zapasy herbaty i cukru. - Dałaby głowę, że u ciebie
szczury by zdechły z głodu... zobaczysz, kiedyś twoje kocisko zostanie sam na
sam z twoimi zwłokami... hehe he - No deratyzacja by ci się przydała,
skarbeńku, oj, przydała... a zapomniałabym, taka jedna pytała o Ciebie...
wczoraj, w bramie... Loki na maleńkiej zasuszonej główce zatrzepotały ja stado
sikorek. - No ale jakaś dziwaczna... czy ty komuś dzieckaś nie zrobił ? co ? -
Nie.... żachnęła się patrząc na Henia, który oklapł jak zdechłe liście buraka i
siedział w kącie na wersalce. - Też mnie zdziwiło, co taka lala chce od ciebie?
Jakby z W11 była, słowo daję, że od razu tak pomyślałam, bo wiesz, tu zniżyła
głos jakby miała jakiś sekret wyjawić, nabrała powietrza i syknęła: - bo to
jakaś zła kobieta była... Odsunęła się nagle i sunąc zdecydowanie do drzwi
zamaszystymi krokami, powiedziała jeszcze na koniec. – Wiesz, Henio, że post
jest... na gorzkie żale byś się przeszedł, albo i na drogę krzyżową... o duszę
swoją zadbał.... Henio podniósł się nagle z wersalki i podszedł szybko do drzwi
żeby je zamknąć czym prędzej... – Nigdy nie wiadomo... nigdy nie
wiadomo........, szepnęła staruszka i uśmiechnęła się tak ciepło i promiennie,
że cała złość nagle przeszła Heniowi. Jakby anioł skrzydło włożył między drzwi i
popatrzył prosto w duszę.............




-------------------------------------------------------------------------------

psychiatra

[w.iwo]

Doktor Wątplimierz siedział wygodnie w fotelu i marszczył w zabawny
sposób czoło. Pochylał się nad papierzyskami, które latały wokół i starał się by
wyglądać bardzo poważnie. Kiedy po raz pierwszy zobaczył Mariannę, jęknął gdzieś
w duszy głęboko, ponieważ nie lubił słuchać wynurzeń kobiet. Zaskakiwały go w
swej pokrętnej logice i trudno było sprostać ich oczekiwaniom. Pojawiła się
cicho i nieproszona siadła miękko na ocienionej kanapie, kładąc ręce na
kwiecistych poduszkach. Zaczęła mówić, a w miarę jej opowieści przestał pragnąć
włożyć ją do kartoteki wraz z innymi neurotyczkami i zaszufladkować w zwyczajną
depresję. Było coś w niej pociągającego, jak w zieleni kwiatu. Gdy patrzeć na
niego irytuje brakiem kwiatów czy koloru i ma się ochotę dodać coś od siebie i
przypiąć wstążkę lub zmienić donicę. Tak też z Marianną było. Nieoczekiwanie dla
samego siebie, irytacja zaczęła zmieniać się w zaciekawienie i pragnienie, by
wywrzeć na niej jakieś wrażenie, by zmienić coś w jej życiu. Wbrew zasadom i
naukom założył nogę na nogę i kołysał nią to w lewo to w prawo, nerwowo gryząc
końcówkę długopisu. Marianna mówiła...



-------------------------------------------------------------------------------

[w.iwo]

Wydaje mi się, że moja miłość do niego wygasa powoli jak sączące się
ostatnie promienie zachodzącego słońca. Czuję się tak samotna i rozczarowana.
Rozumiem wszystkie schematy, scenariusze zachowań pomiędzy stronami po urodzeniu
dziecka, ale to coś innego. Siedzi głęboko w nas i wcześniej zakiełkowało. Od
początku naszego małżeństwa. Boję się, że już nie wrócimy do siebie. Zmienił
się, a ja nigdy nie będę tą samą osobą. Do tej pory myślałam, że czułość i seks
mogły by nas zbliżyć do siebie. Teraz przełamało się coś we mnie i już nie mam
tej pewności, ani ochoty na coś bliskiego i intymnego. Stał się dla mnie jak
ojciec. Dostrzega potrzeby zewnętrzne i stara się je zaspokoić. Nie jest tym
samym człowiekiem i nie chce dzielić się sobą. Nie byłam pewna, nie wierzyłam,
nie chciałam wierzyć, że może być w jego życiu ktoś inny. Że ma inne życie i
chce wyjść z mojego tak jak wychodzi się z supermarketu, po prostu. Przechodziło
to moje granice postrzegania. Nie rozumiałam tego. Jak z kogoś kochającego,
mojej miłości, mojego przyjaciela, mógł tak nagle zmienić się w najgorszego
wroga. Teraz nie ufam już niczemu co widzę i czuję. Bo gdy nie widziałam w nim
tej twarzy przez tyle lat, to mam wątpliwości co jest prawdziwe wokół mnie. W
tych dniach słońcem moim jest maleństwo. Jej cudowny uśmiech odmienia moje sny i
zatapia w bardziej pogodne myśli. Jest moim wybawieniem i moją kotwicą....


--------------------------------------------------------------------

[w.iwo]

Gdy skończyła się wizyta, doktor Wątplimierz siedział jeszcze w fotelu
usiłując zebrać myśli. W burzy przemyśleń starał się znaleźć jakąkolwiek
spokojną myśl, jakieś przesłanie, które mogłoby go zaprowadzić do realności. Z
ciszy wyrwał go nagły szelest. Popatrzył w stronę skąd dochodził dziwny odgłos,
ale w mroku nic nie dostrzegł. Na ciemnym ekranie komputera pojawił się jakiś
napis..... Nasunął okulary głębiej na nos i zbliżył się do pulsujących
literek.... NEO , OBUDŹ SIĘ .... zastygł w bezruchu i gorączkowo szukał
rozwiązania tej zagadki. PODĄŻAJ ZA BIAŁYM KRÓLIKIEM.... przeczytał... siedział
tak jeszcze chwilkę zanim zrozumiał, że dziś już nic nowego nie zobaczy... po
monitorze spłynęły szybko litery i cyfry, jak strumień wody na perfekcyjnie
płaskim kamieniu... Otrząsnął się, wstał i wyjrzał powoli na korytarz. Zamknął
za sobą drzwi na klucz i stanął na środku poczekalni. W kącie siedziało coś na
kształt małej puchatej kuleczki. Zapalił światło i ze zdumieniem stwierdził że
koło drzwi wyjściowych kica biały królik. Popatrzył na różowy nosek i sięgnął
odruchowo po płaszcz. Narzucił go szybko, wsadził teczkę pod pachę i gotowy już
do wyjścia uchylił lekko drzwi. Zwierzątko umknęło błyskawicznie i doktor
śpiesznie zatrzasnął je za sobą. Ulica i mrok powitały go wilgotnie i cicho.
Zapalone latarnie dawały gdzieniegdzie żółty półmrok , wydawałoby się tak ciepły
i miły w tym zakamarku. Zerknął w bok i ruszył przed siebie, a zwierzątko kicało
przed nim czujnie nastawiając uszka i oglądając się co chwilę czy podąża za nim.
Szedł bezmyślnie, a gdzieś w głębi trapiło go przykre uczucie, że o czymś
zapomniał, że czegoś mu brakuje. Dopiero po pewnym czasie dotarło do niego co to
było..... w poczekalni nie było.... parasola.


--------------------------------------------------------------------------

ulica

[w.iwo]

Henryk stał w oknie i patrzył przed siebie. Próbował uporządkować
myśli i nie udawało mu się to od jakiegoś czasu. Tak chciałby jeszcze poczuć tą
gorączkę w żyłach, zafascynowanie i chęć działania. Chciałby poczuć że żyje a
nie zamienia się w pustą wysuszoną mumię. Obracał w dłoni poznaczonej brązowymi
plamami zimną szklaneczkę i przeglądał się w jej ciepłych refleksach które
rzucała wokół. Jego życie było nudne. Przeraźliwie. Czy to samotność ? Może też.
Brak mu było pasji, która by budziła go i wyrywała z łóżka co rano. Gdy zdawał
sobie sprawę z płynącego czasu, przerażenie nie dawało mu zasnąć. Miotał się w
pościeli i szukał rozpaczliwie czegoś co pomogło by odnaleźć spokój. Bał się
dewocji. Bał się podobieństwa do biegających do kościoła staruszek, ich spokoju
i stanowczości w wierze. Ale jednocześnie bardzo chciałby poczuć, że coś tam
jeszcze go czeka. Czasem myślał o wszystkich tych których pożegnał. Pamiętał ich
oczy i słowa, a potem wyrzucał ich z pamięci tak śpiesznie jakby miało go to
zarazić śmiercią. Tak jak nie myślał o odejściu, tak nie przyznawał się do
strachu. To przecież go nie dotyczyło...
Pamięta jeszcze tylko jej głębokie ciemne spojrzenie i niemoc mówienia, i żal
nieprzeżytych chwil. Wiedział, że mu wybaczyła. Jej spokój, jej pewność
przerażały go. Trzymał jej dłoń i w wirze myśli próbował wyłonić choć jedne
rozsądne zdanie. Ale nic nie przychodziło mu do głowy, więc wybiegł na ulicę
przed dom i szukał rozpaczliwie czegoś czym mógłby wytłumaczyć swoją
nieobecność. Teraz, kiedy o tym myśli i wraca do tej chwili, chciałby trzymać
jej rękę dalej i czekać aż pójdzie dalej. Zobaczyć jeszcze raz jej pewność, że
go nie potrzebuje i że na nią ktoś czeka. Tak bardzo tego potrzebował. Gdyby
teraz odszedł nic nie zostało by po nim, co mogłoby wzbudzić radość czy też
choćby cień wspomnienia. Po drugiej stronie, czekała by na niego, gotowa go
bronić przed jego wyrzutami i krzywdami jakie uczynił. Jego życie.... czy w
konfrontacji ze swoimi słabościami przejdzie na drugi poziom ? Co i kto mnie tam
spotka... Brak wiosny dręczył go koszmarami i nieodmiennie od kilku dni
wspomnienia kaleczyły go i strach paraliżował przed wyjściem z domu. Czasem czuł
silną potrzebę, żeby komuś opowiedzieć wszystkie słowa które tak go raniły.
Opowiedzieć o zmorach, które czekają na niego u wejścia i nie pozwalają ani żyć,
ani umrzeć... I żeby uwierzyć w miłość i wybaczenie, żeby odzyskać spokój
obiecał sobie znaleźć kogoś, kto mógłby oczyścić go i wysłuchać bez pytań i bez
oceniania.... tak po prostu... Zostawił ledwie napoczętą szklaneczkę na
taborecie i zarzuciwszy palto na plecy trzasnął drzwiami. Na ulicy było już
ciemno. Wilgoć otaczała go ze wszystkich stron i tylko poświaty latarni dawały
złudzenie przytulności. Ostrożnie stąpał po rozmokniętym śniegu uważając, by nie
stracić równowagi, kierował się w stronę kościoła. Ten impuls prowadził go w
drugą przecznicę, gdzie na tle granatowego nieba jaśniała wieżyczka kościelna.
Nagle zobaczył młodą kobietę, która szła powoli jakby bez celu. Po jej krokach
dowiedział się o bezsilności, gdy nie mijała kałuż i zamyślona wchodziła do
zimnej breji. Gdzieś błądziła wzrokiem, daleko i nie wiedząc gdzie idzie,
tańczyła dalej w swoich myślach. Minęła go i na moment zobaczył jej twarz, a
spojrzenie jej głębokie i czarne przywiodło na myśl dawne wspomnienie. Ona już
tam była... gdy to dotarło do niego, obejrzał się gwałtownie i chciał coś
powiedzieć, zatrzymać ją. Ale jak szybko pojawiła się jej postać tak szybko
zniknęła w ciemnościach... Na ulicy słychać było tylko równomierny stukot, jakby
ktoś parasolem badał co chwilę głębokość kałuży... Henryk otrząsnął się i
odwrócił. Przed nim jawiła się ogromna bryła kościoła, a w środku droga po
schodach i brama. Przyśpieszył kroku żeby jak najszybciej sprawdzić, czy jest
otwarta. Czy będzie otwarta dla niego....





-
Szklą się lodem jeziorka i błota ...

[w.iwo]

Jakieś dawno nieoliwione wrota zaskrzypiały przeraźliwie. Dreszcz
przebiegł przez plecy dr Wątplimierza. Już dawno nie widział nic białego i
puszystego. Zgubił się w tych ciemnych uliczkach i już nie wiedział gdzie
idzie. Ganił się w myślach za głupotę i tak nagłe wybiegnięcie z gabinetu.
Ostatnia wizyta pacjentki wybiła go z rzeczywistości i chętnie by teraz wrócił
do swego mieszkanka, do ciepłego szlafroczka. Gdy pomyślał o gorącym ciałku,
które teraz mogłoby go pieścić i wieczorze przy telewizorze i szklaneczce piwa,
przyśpieszył kroku. Postanowił nie ganiać za jakąś ułudą i wrócić na główną
ulicę. Może uda mu się złapać taksówkę. Czy w tym mieście są w ogóle taksówki ?
Ohyda, taka pogoda... Gdyby wrócił normalnie do domu, już teraz po gorącej
kąpieli zajęły by się nim delikatne dłonie rudej namiętności.... Zielone oczy i
słodkie usta. Tak bardzo jej potrzebował... Pusta ulica przerażała go. Z daleka
nadjeżdżał jakiś samochód. Snop świateł omiótł jezdnię i doktor ze wszystkich
sił pragnął, by zatrzymał się przy nim. Jakby auto miało jakąś magiczną moc, by
przenieść go z tego świata do fotela nakrytego ciepłym kraciastym pledem i
pilota leżącego na oparciu. Pojazd zatrzymał się przy krawędzi chodnika i
otwarły się drzwiczki. Z głębi doszedł go stanowczy głos... wsiadać...
Bez protestu wturlał się na tylnie siedzenie i wtulił w oparcie. Drzwi trzasnęły
krótko i pojazd ruszył. Był szczęśliwy... po prostu... za nic w świecie nie
chciał wracać na zimną i ciemną ulicę. - Józek,- mówił stanowczy głos - mam
następnego do izby wytrzeźwień, szykuj pryczę...


-
Szklą się lodem jeziorka i błota ...

;o)

[w.iwo]