Czas

[z_oddali]

Są chwile, gdy wydaje się, że nigdzie nie pasujemy. Nie umiemy się odnaleźć.
Brakuje dla nas miejsca. Jesteśmy nie w tym świecie,
nie w tym czasie. Żyjemy nie swoim życiem, czekając na coś innego, pozwalając,
by nasz świat przeciekał nam przez palce. I ani tu, ani tu. I popada nas
poczucie, że co bezpowrotnie minęło, i nie sposób odwrócić czasu, nie sposób
nadrobić straconych chwil.

Zdarzyło Wam się takie poczucie? Czujecie się na właściwym miejscu?

[nawrotka1]

Doskonale znam to uczucie
W młodości mniej mi się dawało we znaki, z wiekiem coraz częściej i wyraźniej to
czuję.

[debi_bebi]

Do tego miejsca tak. Tylko odwrotnie czasowo, niż Nawrotka- tzn. kiedyś
nagminnie czułam się tak, jakby ktoś wepchnął mnie w jeden z filmów Monty
Pythona, ale bez roli przewidzianej dla mnie.
No i stałam gdzieś tam na scenie, i patrzyłam, co robią te wszystkie świry
dokoła mnie, i ze to chyba niemożliwe, żeby to się działo w rzeczywistości. Tak
stałam, i nie mogłam się nadziwić.

A teraz...Kurde, teraz to ja nie wiem, jak mogłabym występować w innym filmie


z_oddali napisała:
> Są chwile, gdy wydaje się, że nigdzie nie pasujemy. Nie umiemy się odnaleźć.
> Brakuje dla nas miejsca. Jesteśmy nie w tym świecie,
> nie w tym czasie. Żyjemy nie swoim życiem (...)

[tropem_misia1]

a czym jest nasze życie?
Jakby tak pacnąć kamień do wody - takie kaczuszki( kuca się i rzuca kamień , a
ten pac, pac, pac, pac o wodę do pełnego bul,bul, dno)

I jak ten kamień pac i pac to się rozchodzą kręgi i sie stykają...i ja wiem ,że
znowu "wspólnota"prawie pierwotna.

[lidka_77]

ciągle.
nie żyję nie swoim życiem, po prostu nie żyję. czekam, nie wiem na
co. przecieka przez palce.

czytam ostatnio o depresji. hm. chyba nawet się zdiagnozowałam, ale
przy moim przypadku autor książki rozłożył bezradnie ręce - nie da
się nic zrobić.

są lepsze i gorsze dni. w sieci to widac mocniej, bo tu się albo
człowiek uzewnętrzni albo w ogóle przestaje mówić.

no ale jakoś to będzie.

[milky_way_1]

Lepiej się nie diagnozuj Lidziu, bo to wcale nie musi być depresja, lecz po
prostu gorszy dzień, brak słońca, za dużo chmur i jeszcze coś co sprawiło, że
świat widzisz w szarych kolorach. Mówisz o pisaniu w sieci. Tutaj każdy coś
pisze o sobie raz więcej, raz mniej, to widać, tylko nie wszyscy do tego chcą
się przyznać. Jeśli znajdziesz cel w życiu, to będzie najlepiej dla Ciebie.
Będzie dobrze, tylko niech wreszczie wyjdzie słoneczko i przestanie padać.

Odnośnie głównego pytania. Stwierdzam, że to jest to czego mi trzeba w życiu,
jestem tu gdzie trzeba i nic bym nie zmieniała, a to że nie pasuję, nie mam
takiego poczucia, jedynie jak ktoś nieodpowiedzialny mi to powie, wiedzący
lepiej niż ja gdzie moje miejsce. Nic nie minęło mnie w życiu, byłam wszędzie
gdzie trzeba, bo tak sama chciałam.

to chyba ta jesień

[lidka_77]

tej wiosny tak działa

jak puściły sniegi i jakas taka swiezosc w powietrzu, to i w cielre
sie człowiek inaczej czuje. smieszna maszynka z człowieka, na
baterie słoneczne chyba

[debi_bebi]

Czasem nam się wydaje, że jesteśmy - jako ludzie - takim niezależnym, osobnym
tworem, oderwanym od wszystkiego i niezwiązanym z naturą. W dodatku robimy co
się da, żeby tak było.
Nie powiem - sporo powiązań udało nam się niemal definitywnie wyrugować lub
pozacierać, ale jednak coś tam się jeszcze odzywa i przypomina o sobie.
W każdym razie człowiek- jak żadna inna istota, działa przeciwko naturze i w ten
sposób śpiewająco utrudnia sobie życie

[milky_way_1]

Naczytałam się Debuś dzisiaj już tyle mądrych artykułów, że nie sposób tego w
jednej chwili pomieścić i ogarnąć rozumem. Natura, ogólnie duże pojęcie, jak
zwykle zamieniam się w myśliciela przy czymś takim.
Z jednej strony natura jako przyroda jest piękna z drugiej nie, bo jak wiadomo
rządzi się swoimi prawami, lecz spoglądając z boku, tak ma być, tylko jak
zwykle człowiek lubi iść pod prąd wszystkiemu, jakoś tak jest nieraz.
Nie sposób cały czas kierować się rozumem, bo też dla jednych to intuicja, to
znowu kierowanie się sercem, czymś wewnątrz (zależy kto co ma na myśli) jest
ważniejsze niż sam rozum. Najpierw jest ta iskra wewnętrzna, później całe
działanie kierowane już rozumem. Zaraz nie utrudniając sobie nic, życie
pytało się mnie co z czasem, mam go dziś nie za wiele dla siebie.
Spokojniutkiego dnia

[debi_bebi]

I właśnie o to mi chodziło, że staramy się zabić sobie wszystko, co naturalne,
co pozwoliłoby nam żyć bardziej w porozumieniu z naturą i przy okazji tak
strasznie jej nie niszczyć.
Np. wielce się dziwimy, ze kogoś boli głowa przed burzą, robimy z tego coś
nadzwyczajnego, gdy tymczasem to po prostu jego organizm odbiera bodźce z
zewnątrz i na nie naturalnie reaguje. Tak samo, jak naturalnie reagują przed
burzą zwierzęta, a nawet głupie muchy

[leziox]

Reasumujac,rowniez jestesmy zwierzetami.To ze stworzylismy na miliardach zwlok
taka czy inny cywilizacje,nie odroznia nas zbyt wiele od zwierzat-co najwyzej
stopien okrucienstwa w stosunku do tzw.bliznich.#

[debi_bebi]

To się nazywa zwięzłe podsumowanie by Leziox
I tylko nie wiedzieć dlaczego i po co, tak strasznie puszymy się przed samymi
sobą (no bo kogo to więcej obchodzi- chyba nie muchę?! ani tym bardziej wulkan
ejecośtam) jacy jesteśmy nadzwyczajni.
A taki kwiatek rośnie sobie i kwitnie tak samo dla wspaniałych okazów rasy
ludzkiej, jak i dla matołków tej samej rasy, i ma w dupie, czy się komuś podoba,
czy nie
Wniosek jest taki, że człowiek jest największym bublem, jaki wyprodukowała na
swoją zgubę matka natura.

[milky_way_1]

Debuś, czy bublem, to zależy jak na to spojrzeć. Jak każde stworzenie na tym
świecie dąży do podtrzymania gatunku. Są oczywiście osobniki, które dla samych
siebie żyją, ale to nie w tym sens, nie o tym chciałam napisać. To, że ktoś
uważa się za coś wyjątkowego to jego wola, mnie nic do tego, tak jak pisałam,
nie biorę wszystkiego na poważnie a już na pewno nie siebie. Człowiek jest
najbardziej nieporadnym ze wszystkich stworzeń, wymagający najdłużej ochrony i
opieki. Kiedyś było tak.... co sinle żyło, co słabe, ginęło. Tym tokiem
rozumowania sami się wykończymy i to w króciutkim czasie, a reszta sama
przetrwa, bo ziemia potrafi się obronić, a ja jestem nic nie znaczącym bytem
na tej ziemi. Czym się różnimy od zwierząt inteligencją i tym, że mamy duszę,
posługujemy się rozumem a nie instynktem. Życie jest po to, by czerpać z niego
całymi garściami, w chwilach radości cieszyć się w chwilach smutku płakać, w
chwilach miłości kochać, a w chwilach wojny walczyć. Cokolwiek spotyka mnie w
życiu, czy to jest dobre, czy złe uczy i czyni mnie silniejszą i bogatszą
wewnętrznie.

[leziox]

A kto powiedzial ze zwierzeta nie moga miec duszy?
Czy ty to tylko tak po prostu wiesz?
Albo tak powiedzial herr xiadz?
Slyszalem ze Bóg twierdzil iz zwierzeta to sa nasi mali bracia.Wiec
niejako,automatycznie po rodzinie powinny tez posiadac dusze.
Notabene-w zwierzetach nieraz jest wiecej duszy niz w czlowieku,wiec chyba nie
powinnismy sobie uzurpowac prawa do jej posiadania.

[milky_way_1]

Idąc pewnym tokiem myślenia jeśli jest się ateistą, który w nic nie wierzy, to
nic nie ma duszy nawet człowiek. Jak widziałeś duszę zwierząt to wspaniale,
cóż nie widziałam, to nie mogę ani potwierdzić ani zaprzeczyć. Nie słyszałam
Boga. Osobiście bliżej mi do gnostyków niż chrześcijan w tym temacie.

Przyjmijmy, że w zwierzętach jest więcej duszy niż w ludziach... czasem mam
takie nieodparte wrażenie, a wiesz dlaczego, bo zwierzęta mają swoje okresy
godowe, a ludzie by się ścigali całymi dniami, ot i tyle.
To właśnie przeważa w nich instynkt (ludziach), to już moje zdanie. Proste,
bardzo przyziemne. Wszystko ma swoje granice dobrego smaku.

[leziox]

Akurat nie chodzilo mi o rozmnazanie sie,wyjalem to calkiem z tematu bo to jest
zbyt oczywiste.
Ale biorac pod uwage tylko uczucie litosci czlowieka do czlowieka-to nie mamy co
sie rownac ze zwierzetami.Pokonany wilk wystawia dla przeciwnika swoja szyje w
znaku poddanstwa i zostaje przy zyciu.
Czlowiek jakze chetnie by to wykorzystal.

[milky_way_1]

Kurcze, Lezio mam Cię przytulać, czy buziać. Ja jak najdalej jestem od tego,
ale osoby bliskie będę bronić nawet do momentu utraty życia. Pokonane zwierzę
odwraca się, kurcze mam się rozpłakać. Zwierzęta zabijają humanitarnie ludzie
zrobili z tego cały rytuał i to w dodatku wiara do tego dopuszcza, zabawy
kosztem zwierząt. Leziu, nie przekonasz czasem ludzi, świat jest tak
skonstruowany, że słabe osobniki giną i nic na to nie poradzę(czy to ludzie
(choć tym państwo pomaga, czy zwierzęta). Przyroda, natura sama znaczy swoją
drogę. My tylko na chwilkę gościmy na niej i kiedyś będziemy tylko jedną z jej
warstw. Naprawdę nie mam czasu teraz pisać, miałam załatwienia, zakupy,
itd.

[z_oddali]

Chyba nie jest z nami tak źle. Wśród ludzi można znaleźć jednostki warte uwagi,
empatyczne i ludzkie

[debi_bebi]

Ale te też sieja wokół siebie chaos i zniszczenie

[debi_bebi]

No tak, ale spójrz, jakim kosztem osiąga te swoje przyjemności. Po trupach.

[marijola1]

Znam takie uczucie.Nawet kiedys popelnilam na ten temat wiersz o
tytule"Prawda o..". I zgadzam sie z Nawrotka,ze czlowiek im
starszy,tym czesciej o tym mysli.

[milky_way_1]

Marijolko, czytałam jeden z Twoich wierszy i zastanowiłam się nad paroma
słowami, wersami, całym. W młodości żyjemy chwilą, tym co przyniesie dzień,
żyjemy jego pełnią, nie myślimy co będzie i jesteśmy bezpośredni nie mamy
dylematów jak w ustatkowanym życiu(przypomniało mi się wychowanie kiedyś jak
wyglądało, tego nie wolno, tak nie trzeba, po co Ci to, trzeba być zawsze
grzecznym, nie wolno mieć stanowczego zdania, starszy ma zawsze rację, nie bo
nie i nie, nie ,nie, tak było dawniej). Z wiekiem widząc coraz starsze dzieci,
które są już samodzielne, stwierdzamy, że już nie jesteśmy im potrzebni, że
dają sobie radę bez nas. My straciliśmy dobrowolnie z wyboru najpiękniejsze
lata na ich wychowanie, niekiedy na pracę zawodową i najpiękniejsze chwile też
przeszły, lecz myślę, że z wiekiem jesteśmy coraz bardziej dojrzali, wiemy co
chcemy osiągnąć, mamy cel, możemy wszystkie marzenia młodości zrealizować,
znaleźć zainteresowania, zająć się tym co nam sprawia przyjemność, iść sami
tam gdzie chcemy już nie zabierając ze sobą dzieci. Nie mam poczucia, że mnie
coś minęło, teraz spełniam się bardziej i staram się robić tak, aby w pełni
realizować to o czym marzę. Choć wygląd nie ten i lustro "zniekształca", ale
zawsze jesteśmy piękne i atrakcyjne dla tych, którzy nas kochają i to się
właśnie liczy najbardziej. Na dziś mam plany i już się cieszę, wolny dzień to
wspólne wyjście na dłużej a to już jest wystarczające by mieć cudowny nastrój.
Choć najpierw w kuchni swoje zrobić trzeba i zostawić wszystko co należy, to i
tak wyjście mi wszystko rekompensuje. Bywa tak, że jak się jest starszym to na
nic już się nie jest potrzebnym, to prawda, ale jeśli wcześniej się zaplanuje
(o ile można) co się będzie robić w starszym wieku, i wszystko co z tym
związane to może nie będzie trzeba przeżywać miespokojnych myśli, choć wiem,
że w życiu nie wszystko jest do przewidzenia i zaplanowania. Pozytywne
nastawienie najważniejsze zawsze i wszędzie i twarz uśmiechnięta.

[marijola1]

Milky,z gory zastrzegam ze moja sympatia czy tez jej brak nie ma nic
wspolnego z tym co teraz napisze!
Przedstawilas nam sielankowy wycinek ze swojego zycia.Ale niestety
moja kochana,nie kazdy ma tak cudownie.Nie kazdy dysponuje
mozliwoscia wychodzenia z ukochana osoba,bo np moze je nie miec.Albo
jesli nawet ma,to z roznych wzgledow jest to akurat niemozliwe.Nie
do kazdego los sie usmiecha,nie kazdy moze sie spelniac,nie kazdy
czuje sie piekny i nie wszystkie mlodziencze marzenia da sie
zrealizowac w pozniejszym wieku,chocby z bardzo prostej
przyczyny.Dusza by chciala ale cialo juz nie to!I wlasnie o to mi
glownie chodzilo.Tak po ktrotce mozna zinterpretowac moj utworek o
starzeniu sie ciala,ale nie umyslu.I roznych przykrych mysli z tym
faktem zwiazanych.