Filmożercze mlaskanie.

[tropem_misia1]

Film obejrzałam,przeleciałam może nie lekko, szarpana zbyt mocnymi scenami,ale posiadając zdolność wyłączania się dotarłam szczęśliwie do końca.Nie uważam tej chwili za zmarnowaną.Po tylu filmach, które zaliczyłam to rzadkość.Traktując film wybiórczo pojechałam na wątku, który mi odpowiadał.I chwyciłam się go kurczowo z nadzieją, że może nawet klęska w życiu nie jest marnacją.Nie ma co sie kłócić ,że coś jest dziełem przypadku, a coś przeznaczenia.Jak doszukiwać sie sensu w naszych upadkach, kiedy nie jesteśmy świadomi ilości kręgów na wodzie?(rzucić kamycek).Pozostaje nadzieja , a w tle chichot Pana Boga rozbawionego naszymi planami.Ten watek napisałam, bo jak zwykle po obejrzeniu filmu wylewaja sie ze mnie bulgocąc - emocje.Amen

[debi_bebi]

Życie to jedna wielka lekcja, lub nieustannie następujące po sobie lekcje. Służą
naszemu indywidualnemu rozwojowi. Każdy uczestniczy w swoich, i uczy się z nich
o sobie, o tym kim jest, kim chce być, i jak do tego dojść. Radzimy sobie z niby
lepiej lub gorzej, dlatego
lekcje życia mogą być bolesne lub radosne, ale etykietkę "klęska" /"sukces"
przyklejamy do nich my sami.
Prosty dowód na to: to co ja uznam za klęskę, dla kogoś innego może być czymś
bez większego znaczenia. To co dla kogoś jest wielkim sukcesem, ja mogę zaznawać
na co dzień.
To jak ze szklanką w połowie napełnioną wodą - jeden powie, że jest w połowie
pusta, a drugi - że w połowie pełna.

Więc co to jest właściwie ta KLĘSKA?

[jootro2010]

Właściwie problematyczne jest interpretowanie klęski...
ale może można pokusić się o
stereotyp,lub z grubsza definicyjny rys...
to co nas boli kiedy wali nam się tzw.,
poukładany nasz osobisty lub zawodowy świat.
Klęską może być chyba też niemoc połączona z bezradności
bezsilnością.
OK pomijam oczywistą czywistość w postaci klęski nieurdzaju,
powodzi itd.,

[debi_bebi]

Zgadzam się, że przyzwyczajeni jesteśmy używać takich stereotypowych
klasyfikacji, ale to my sami jesteśmy centrum postrzegania świata a przede
wszystkim jesteśmy siłą sprawczą własnych działań.
Świata oczywście nie zmienimy podług naszego widzi mi się, ale możemy zmienić
siebie i sposób postrzegania świata i nas samych z destrukcyjnego na
inspirujący, a przynajmniej - na przyjazny, czego sobie i wszystkim z serca życzę

[jootro2010]

OK...tylko co począć z destrukcjonistami,
dla których właśnie destrukcja jest mtorem napędowym
i czymś dzięki czemu czerpią siłę...
Niestety przyglądając się np.,scenie z politykami,
to w większości destrukcja jest ich motorem.
Zdecydwanie wolę budować czy to z mniejszym
czy większym efektem,ale rozwijać się po-przez budowanie

[debi_bebi]

Tak, oni zieją jadem na innych, ale żaden z nich nie myśli źle o sobie.
Zianie na innych i tak swoją drogą wyjdzie im kiedyś bokiem, jednak pozytywne
myślenie o sobie warto zaadaptować na własny użytek, o!

[tropem_misia1]

klęska/sukces...przeca te
pojęcia mają tak szerokie znaczenie, obejmują swym znaczeniem wszystkie aspekty
życia

a ma to źródło w naszych decyzjach

Decydujemy, wybieramy,postanawiamy, oceniamy....a potem...nagroda? czy
przychodzi nam za to zapłacić?

[debi_bebi]

Chiba zawsze otrzymujemy końcowo skutek działania. Cały wic polega na ocenie,
czy był to sukces, czy klęska, więc gdyby tak np. krzyknąć sonie po tym, jak coś
się nie udało: sukces! - sprawiłam, że mi się nie udało! ??

[tropem_misia1]

Nie bałdzo.
Upadek naszych zamiarów, marzeń , wyobrażeń ,planów może byc na tyle bolesnym,że
niewiele pomoże.

[debi_bebi]

Ech, ta ludzka kondycja, zawsze musi posiniaczyć sobie kolana.