najgorzej rano

[Gość: Ewa]

Czy nadmierna nerwowośc, reagowanie skurczami przewodu pokarmowego na drobne
nawet bodzce, lęk, chęc do płaczu, czasem agresja niewspolmierna do bodzca - to
juz depresja? Najgorsze są poranki, ten ciężar na piersiach. Potem jest lepiej.
Czy można sie jakoś "przstawić" wewnętrznie na spokojne, łagodne budzenie się?

[dariusz.wasilewski]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> Czy nadmierna nerwowośc, reagowanie skurczami przewodu pokarmowego na drobne
> nawet bodzce, lęk, chęc do płaczu, czasem agresja niewspolmierna do bodzca - to
>
> juz depresja? Najgorsze są poranki, ten ciężar na piersiach. Potem jest lepiej.
>
> Czy można sie jakoś "przstawić" wewnętrznie na spokojne, łagodne budzenie się?

Objawy, które Pani wymieniła nie są na tyle charakterystyczne, żeby powiedzieć, że to jest depresja. Na
pewno można stwierdzić, że są to objawy związane z problemami natury psychicznej. Ale tego typu
symptomy mogą występować również w innych zaburzeniach psychicznych, np nerwicach. Doradzam
konsultację u specjalisty (psychiatry lub psychologa).

[Gość: Budda]

A ja Ci Ewo zaproponuje cos co Ci zaoszczedzi pieniedzy.
To jak sie budzisz jest bezposrednio zwiazane z tym jak zasypiasz.
Przd zasnieciem radze Ci, juz w lozku, oddychac gleboko przez
10-20 minut w sposob brzuszny, tzn. zamiast rozszerzania klatki piersiowej,
uzywaj do tego przepony, czyli miesnia pod Twoimi platami plucnymi.
Staraj sie byc zrelaksowana i wyobrazaj sobie jakas pogodna scenerie.
Zobaczysz roznice rano. Mozesz to powtorzyc rowniez rano.
Duzo slonca Ewo zyczy Budda.

[Gość: Ewa]

Drogi Buddo, dzięki za list i za rady. Usiłuje je stosować, i może to
sugestia, a moze nie tylko, ale budze sie w lepszej formie. A moze to tez
świadomośc, że ktos. gdzies tam, pomyslal o mnie przez chwile.

[Gość: Budda]

Nic mnie nie moze ucieszyc bardziej jak tego typu reakcja Ewo.
Po jakims czasie stwierdzisz, ze fala relaksu czy radosci
bedzie wlewac sie w Twoje cialo i psychike juz po kilku minutach praktyki.
Wtedy trwaj w tym stanie tak dlugo jak mozesz.
W ciagu dnia nie zapominaj o swoim oddechu. Niech to bedzie Twoj
zakatek ciszy. Gdy przyjda czarne mysli, 2 minuty kontrolowanego oddechu
sprowadza Cie do rownowagi.
Z mojej praktyki wiem jak niecierpliwy jest czlowiek w oczekiwaniu tych
"obiecanych" rezultatow. Oczekujemy cudownego zdrowia, ze splynie na nas,
usmiechu, ktory bedzie rozlewal sie po naszej twarzy i tym podobnych efektow.
Dopiero po jakims czasie stwierdzimy, gdy spojrzymy wstecz, ze to wszystko sie
juz spelnilo. To doda nam swiezej energi do kontynuowania nasze drogi.
Wiec nie upadajcie na duchu. Joga, medytacja i oddychanie to powolne drogi
ale skuteczne, choc efektow nie widac na drugi dzien. Codziennie jednak, jedna
cegielka zostaje dolozona do poprzedniej i po jakims czasie mozna brzebudowac
caly swoj dom, i ciala i umyslu.
Wytrwalosci Wam zycze,
Budda.

[Gość: tuner]

jesli mozna sie wtracic to polecam rano po pierwsze sie nie zrywac. budzikom
smierc. najpierw usiasc i posiedziec z pol minuty. przypomniec sobie ze to
fajnie ze zyje. potem zwrocic uwage na pogode i pamietac ze pogoda (zwlaszcza
zmiany) ma na nas wplyw. przeciez tez jestesmy przyroda. Nie wlaczac radia
wiadomosci etc. Jesli juz to miec swoj ulubiony utwor na rano. A najlepsza
cisza. No i zjesc sniadanie przed wyjsciem. Polak glodny to zly. Tyle z moich
doswiadczen
zycze pogody.

[Gość: Ewa]

Masz rację, Buddo, że najgorsza jest niecierpliwośc i chęć, żeby inaczej, czyli
lepiej było już, natychmiast, zaraz. Trudno jest czekać. Ale próbuję. Kupiłam
książke o jodze i staram się ćwiczyć moje niecierpliwe ciało i duszę, niestety,
nieregularnie. I cisza. Bardzo potrzebna mi jest cisza i skupienie. I jeszcze
zieleń. Teraz, na wiosnę, jest z tym łatwiej. W trudnych chwilach przywołuję
czasem obraz sosny (konkretnej, rosnącej sobie spokojnie w pewnym lasku nad
morzem) i dotykam jej. Czuję zapach. Lubię to.

[Gość: Teosia]

Witaj Ewo,
popieram zarówno Turnera jaki Budde, spróbuj wstać rano nie za gwałtownie, po prostu lepiej
odczekaj moment a potem spokojnie się podnies. Oddychanie też jest wskazane, gdyż takie
dolegliwosci mogą też być spowodowane niedotlenieniem organizmu, ale to najczescie j objawia sie
bólami głowy.
Spróbuj również przed snem wypić melisę, wszak jest na uspokojenie, ale uspokaja cały układ
nerwowy i likwiduje uczucie tzw. "gulki"

[Gość: Maxim]

Jeśli myślisz ,że czas uleczy twoje rany i ,że głebokie oddychanie wypchnie
Cię z depresji to możesz być nie mile zaskoczona.Ja czekałem ponad dwa lata
na taki cud , oddychając , medytując i to niestety NIE pomaga.Dopiero leczenie
u lekarza pomogło.Teraz jestem zdrów jak ryba,próbuje podzielić się tylko moimi
radami z kontaktów z depresją.Obecnie oddycham głeboko i medytuje- i teraz
pomaga mi to wyciszyć umysł i sprawia ,że rzeczywiście lepiej funkcjonuje.
Jednak nie zalecałbym tego w depresji (z własnego doświadczenia) bo to tylko
strata czasu.Życzę Ci abyś jak najszybciej doszła do podobnych wniosków i
zaczęła tradycyjne leczenie.

[Gość: krzyś]

sprobuj zasypiac medytujac glebokimi oddechami
przepona.nie wszystko na wszystkich dziala od razu i
tak samo. w szczegolnosci medytacja oddechowa, czy
dieta, ziola. Na efekt trzeba poczekac nawet pare
miesiecy. Co do medytacji, czy tez wyciszenia, przed
snem, to zawsze mi pomagalo. Uzyskuje sie pelna
harmonie ktora oddzialywuje na cale istnienie. A im
dluzej to robilem tym trwalszy skutek, choc fachowcy
nie zalecaja dluzej niz 2x dziennie po pol godziny.

[Gość: miś]

w ogole pozytywne, mile obrazy podczas takiego oddychania przed zasnieciem z
muzyka medytacyjna, najlepiej oryginalne ragi hinduskie, ale moze byc New Age,
lub dzwiek morskich fal,etc,.Niech sobie dzwiecza nawet przez jakis czas po
zasnieciu. Mozna tez wyobrazac sobie to z jakim stanem chcesz sie obudzic:
uaktywnic wole wyobrazniowa. Teraz np. jak mam jakis powazny problem, to
zasypiam z mysla o tym zeby go sen przedstawil i zebym ten sen pamietal po
obudzeniu, bo z reguly emocje i symbole ukrywaja sie przed racjonalnoscia
(stanem przebudzenia. Eksperymentowac mozna w nieskonczonosc i wytresowac cialo
i umysl, tak zeby dzialaly w harmonni wspol-istnienia, a nie dominacji.

[Gość: Ewa]

Bardzo dziekuję za wszystkie wypowiedzi. Świadomość, że sa ludzie, którzy z
własnej woli chcą mi pomóc, jest dla mnie bardzo ważna. Tak samo jak oddychanie
i wizualizacja. To wszystko bardzo pomaga. Dziekuję.

[Gość: ewa t]

No ale dlaczego tak się czujesz? Ja nie lubię leczenia objawowego. Po prostu
wolę szukać przyczyn. Czego się boisz? Jakie obrazy chcesz usunšć wizualizacjš?
czego nie chcesz widzieć? Z oczu to i z serca? Jaka jest twoja sytuacja
życiowa? Trochę mnie niepokoi ten kompletny brak zainteresowania Andrzeja
(miałe� przestać być Buddš) dla ciebie jako konkretnej osoby. Nie zadał ci
żadnych pytań, on doskonale wie, że oddychanie pomoże. Ale na co? Przecież lęki
to tylko objawy. co kryjš? Co TY my�lisz o tym? Co znaczy, że kto� o Tobie
pomy�li? Czy jeste� aż tak samotna?

[Gość: Ewa]

Na co pomaga oddychanie? Pomaga sie uspokoić, skoncentrować i to czasem jest
dużo. Jasne, ze nie pomaga w rozwiązywaniu konkretnych problemów, może raczej
pozwala spojrzec na nie spokojniej, bez tej gorączki emocjonalnej, która
przeszkadza w znalezieniu rozwiązania. A jaki jest główny powód porannych
lęków? Pewno moja odpowiedź bedzie banalna, bo to jest samotność, albo raczej
pewien jej rodzaj, bo mimo istnienia wielu znajomych mi ludzi czuję pustkę.
Tęsknie za bezwarunkową akceptacją, choc może to dziecinne i naiwne. Inny powód
to ogromna tęsknota za miłością, związane z tym odrzucenie emocjonalne, a
wlaściwie zle ulokowane uczucie. I poczucie szybko mijającego czasu. Czasem
wprost słyszę i czuję fizycznie jak chwile umykaja i są juz nie do odzyskania.
Nie mogę sie z tym pogodzić.

[Gość: ewat]

Tęsknota za bezwarunkowš akceptacjš daje do my�lenia, że mało miała� akceptacji
w życiu. Tęsknota za miło�ciš sugeruje podobne rozwišzanie. To tylko sugestie,
tylko Ty wiesz, co kryjesz i nad czym płaczesz. Ani mi się �ni wymšdrzać, że to
naiwne i dziecinne. To tylko znaki. A swojš drogš, często to słyszała�? Je�li
chodzi o ten upływajšcy czas, to miałam identycznie. Miałam - czas przeszły.
Całš resztę zresztš też. Nie wiem, czy banalno�ć jest tu najlepszym okre�leniem-
moim zdaniem jest to tylko i wyłšcznie charakterystyczne dla człowieka, który
mimo że wie jak je�ć nożem i widelcem, został �le wychowany - nie nauczony
radzenia sobie ani z sobš, ani ze �wiatem w sposób konstruktywny lub choćby
niedestruktywny dla siebie. Czasami mi się wydaje, że ten cały okres, kiedy ,
jak mi się wydawało, byłam taka �wiadoma, inteligentna itd, przeżyłam jak w
pijanym widzie albo jak maszyna zaprogramowana do�ć nieudolnie przez kiepskich
programistów. Wtedy my�lałam, że my�lę. Teraz mam �wiadomo�ć, że może 3% moich
reakcji to moje,przemy�lane albo od serca reakcje. reszta to kalki społeczne i
rodzinne. Tylko jedni kalkujš z Dostojewskiego, inni z trędowatej czy
brazylijskiej szmiry. Na dłuższš metę nie widzę różnicy. Mam nadzieję doj�ć do
5% autentyczno�ci. ale już te 3% przyniosły róznicę - nie męczy mnie czas,
samotno�ć też nie, mam ochotę robić różne rzeczy i czasem nawet odczuwam rano
co� w rodzaju energii i chęci życia i działania, a nie lęk i beznadzieję, jak
kiedy�. Kiedy� my�lałam, że mam problemy egzystencjalne i filozoficzne. Okazało
się , że sš znacznie bardziej przyziemne, ale też niewiarygodnie bolesne. Tak
bolesne, że płakałam. Teraz boli znacznie mniej, do�ć często wcale.

[Gość: Ewa]

Zgadzam sie z Tobą w zupełności, ze nasze zachowanie to w większości kalki,
powqtórzenia, zaprogramowanie. Zaprogramowanie przez dom, szkołę, srodowisko i
często niemoznośc wyrwania sie z tego kręgu zakazów, przyzwyczajeń i tego, jak
widzą cie inni, powoduje,ze człowiek zachowuje sie nie tak jak chce, ale jak
wypada lub powinien. Piszesz, że 3% przemysleń to twoje wlasne mysli. Przeciez
to dużo. Do myślenia po swojemu i zachowywania sie zgodnie z soba potrzeba
odwagi i woli. Co zrobić, jeśli oczekiwania i chęci rozmijają sie z
mozliwościami, jesli uderza sie głowa w mur i nawet gdy głowa boli, uderza sie
nadal, choc nie ma szans na przebicie go? Może czasem to brak instynktu
samozachowawczego albo naiwnosc. A może nadzieja mimo wszystko, że kiedys sie
uda. A co w wypadku, gdy moje własne działanie mogłoby zranic inna osobe?
Piszesz, że problemy z czasem moga wynikac z nienauczenia czlowieka radzenia
sobie z soba i światem. Jasne, że tak właśnie jest. Potem, w doroslym zyciu,
usiluje sie to zmienic, wyprostować, ale własnie często wtedy nie można juz
pewnych spraw cofnąc, zmienic, choc się wie teraz, co mozna było zrobic kiedys.
I na tym polega problem. A czas jest nieubłagany. Czasem udaje mi sie cieszyć
chwilą i tak staram sie teraz zaprogramować, żeby mimo porannej niechęci i
zmęczenia cos z siebie wykrzesac. A bezwarunkowej akceptacji po prostu nie ma i
nic tu nie pomoże największe nawet pragnienie. Ale chodzi tez o to, żeby nie
czuc sie samotnie wsrod innych.