mieliście rację

[epifaniak]

Rok temu zaglądałam tu codziennie. Zaglądałam przerażona, szukając odpowiedzi
na setki, a może nawet tysiące pytań. Ktoś z Was nawet napisał, że powinnam
odejść od osoby chorej na bpd, a ja wręcz krzyczałam: wytrzymam!
Odeszłam. 21 marca 2010 roku. Na zawsze. Czy żałuję? Nie, chyba nie. Wiele
dowiedziałam się o sobie, znalazłam granice mojej wytrzymałości i dziś wiem,
że ta granica była za daleko dla niego. On poszedł na terapie, zaczął brać
leki, uspokoił się, a mi zabrakło jego huśtawek i właśnie wtedy odkryłam, ze
go nie kocham, ze byłam uzależniona. Ja silna kobieta, ja byłam uzależniona.

Dziś walczę ze swoimi lękami, powoli poznaje siebie na nowo. A kiedy coś
dzieje się złego w moim otoczeniu lub daje tego symptom, że może być źle -
pakuję walizkę i uciekam.

Nie powiem Tobie, że masz uciekać przed osobą chorą bpd, a Tobie który masz
bpd nie powiem, że niszczysz. Tak nie jest, Ciebie można kochać, Ciebie można
zrozumieć, a nawet wyleczyć, ale to Ty sam musisz tego chcieć.

A Tobie, jeśli jesteś z osobą z bpd powiem tylko tyle to Ty decydujesz jak ma
wyglądać Twoje życie to Ty musisz być number one tak jak w każdym normalnym
związku, bo Ty sam tworzysz przepis na swoje życie - nikt inny.

Pewnie zaraz zapytasz: czemu to pisze? Piszę to dlatego, że może komuś z Was
to pomoże, że dzięki temu Ty sam sobie pomożesz.

Życzę powodzenia

e.

[igor_stary]

Ja dopiero 2 miesiące. Wylizuję się powoli i staram się jak najszybciej pozbyć
się jej z głowy. Na początku liczyłem dni, teraz tygodnie i za parę miesięcy
będę jak nowy - mam nadzieję.
Powodzenia w odzyskiwaniu siebie.

[goswork]

ja mam BPD i powiem Ci ze nie da sie tego wyleczyc. mozna najwyzej
zalagodzic. to tak jak ze schizofrenia. od 8 lat sie lecze -
przysiegam ze chce sie zmienic. caly czas biore leki, a od 6 lat
chodze na terapie. ale mam wrazenie ze robie krok na przod i 3
wstecz. i tak bez konca. no czasami wiecej wprzod. zalezy jaki mam
akurat okres ;P

czytalam gdziesz ze w wieku ok. 40 lat BPD lagodnieje. to jeszcze 18
lat przede mna. pewnie do tego czasu sie zabije albo ktos zabije sie
przeze mnie. w kazdym razie zrobie duzo zlego, wiekszosc pewnie
nieswiadomie...ehh ;/

pomyslcie sami - nie da sie wyleczyc charakteru. kazdy sie rodzi z
innym. ja mam taka osobowosc, ty inna. a ze to nazywaja "zaburzeniem
osobowosci" wynika z faktu ze pewne cechy charakteru nie sa ogolnie
akceptowane w spoleczenstwie. jestesmy odchyłami xD to taka moja
wlasna teoria na temat borderline

jedna lekarka powiedziala mi wprost - naucz nie to zaatkceptowac,
moze nawet polubic, bo taka juz jestes, mozesz to nieco uksztaltowac
(psychoterapia), ale nigdy do konca nie zmienisz.

chyba miala racje

[alektra_india]

Ja też uważam, że z tego nie da się wyleczyć.
Osobowości nie da się wyciąć operacyjnie, zniszczyć, 'wyhodować' od
nowa. To już na zawsze jest w Tobie zaklęte. Twoje.
Czy chciałabym pozbyć się tego? Oczywiście. Czy chciałabym byc innym
człowiekiem? Nie. Sama tego nie rozumiem.

BDP można próbować oswoić, ukształtować, przyciąć je jedynie aby
zminimalizować jego wpływ na nasze życie.

Mi się nie udaje, życzę powodzenia innym.

[xelestra]

Wtóruje przedmówczyni!!! Święta prawda, tacy jesteśmy, każdy ma jakiś swój charakter. BPD można ukształtować ale nie zmienić. Można się nauczyć nowych norm ale nigdy nie zapomnisz o starych i wilka zawsze będzie ciągnąć do lasu ;-) Ja jestem po terapii, niestety wuleciałam za łamanie regulaminu ;-) życie jest piękne i trzeba brać pełnymi garściami... Tylko miłości się boję... Swoją utraciłam 17 marca 2010... Potem szpital, terapia itd ale już znowu jestem poskładana i znowu zaczynam coś nowego... ;-) Peace&Love

[dr1985]

Dobrze napisałaś. Szkoda, że za późno to zrozumiałem bo moja dziewczyna z BPD
odeszła ode mnie. Oddałem Jej serce a Ona moje serce rzuciła o ziemię i
podeptała. Tydzień mija a ja czuje się duchowo struty. Nic nie czuję... jeszcze
katowała mnie sms-ami jak Jej dobrze bo jakiś koleś Ją pieprzy. A to było już
dwa dni po rozstaniu...

do epifaniak

[hanging_garden]

mieli mieli rację... szkoda, że tak późno i boleśnie trzeba się do
tego przyznać.
Ja też zaglądałem tutaj dość często - chyba nawet mieliśmy okazję
wymienić poglądy z epifaniak... ostatnio przycichłem.
Moja partnerka z BPD wyrzuciła mnie w furii kolejny raz z mieszkania
w grudniu 2009. Nie zaglądałem tu bo nie było sensu - nie byłem z
nią więc nie było powodu, żebym zaglądał i czytał jak (próbować)
sobie z nią poradzić... i co - i w marcu b.r. wróciliśmy do siebie.
4 miesiące było nawet ok - nie dałem się sprowokować i nie
wchodziłem z nią w dyskusję...
Ostatnia niedziela i poniedziałek - kolejny koszmar: znowu
zorganizowała mi awanturę bez powodu, znowu były wulgaryzmy,
wyzwiska i ubliżanie, trzaskanie drzwiami i wrzaski na pół osiedla -
przegięła na max... nie wytrzymałem - dostała w twarz... W
poniedziałek wywiozła mi moje rzeczy i oznajmiła, że poinformowała
policję o zajściu. Poniedziałek - jestem telefonicznie wzywany na
komisariat i muszę się tłumaczyć ze "znęcania się psychicznego i
fizycznego nad rodziną"... Kto czytał moje posty, zna całą hisorię -
ofiara staje się katem (wiem wiem - nic mnie nie tłumaczy z tego
policzka ale po 4,5 roku znęcania się przez nią psychicznie nade
mną, jestem kłębkiem nerwów - mimo tego trwałem - jest dziecko i
będąc z nią w jakiś sposób chciałem je chronić przed napadami
agresji i wolałem wziąć tą agresję na siebie... BŁĄD!)
Dzisiaj szantażuje mnie, że założy mi sprawę o znęcanie i wyrok mam
jak w banku... Kamaera internetowa była (podobno) włączona i nagrała
jak ją uderzyłem... Papiery przygotowane, czekają tylko na jej
podpis - więc jak będę "fikał", złoży je gdzie trzeba.

Do wszystkich partnerów osób z BPD: UCIEKAJCIE OD NICH JAK
NAJSZYBCIEJ ZANIM WDEPNIECIE W JESZCZE WIĘKSZĘ GÓ**O JAK JA!!!

[qbel2]

Idź do adwokata i załóż jej sprawę za znęcanie psychiczne.

[hanging_garden]

Miałem zamiar złożyć zawiadomienie o składanie gróźb karalnych (mam
to w mailu, który napisała do mnie po jednej z awantur czarno na
białym) ale... jest matką mojego dziecka i nie chciałem tego robić.

P.S.
Wyjaśniając jeszcze 2 rzeczy do mojego poprzedniego postu:
przypuszczam, że ostatnią "akcję" zainicjowała celowo, żeby mnie
nagrać i mieć dowód. Na szczęście dziecka nie było przy tym.

[qbel2]

Obawiam się, że nie masz innego wyjścia, chyba że chcesz robić za tego złego, a
ona ma wyjść na biedną, pokrzywdzoną przez męża sadystę. Ja też to przerabiałem.
Jak założysz jej sprawę za znęcanie, to przypuszczam, że będzie chciała dogadać
się na zasadzie: oboje wycofujemy.

[hanging_garden]

Obawiam się, że sąd może to potraktować jako "oko za oko" - dziś
może trochę żałuję, że nie złożyłem wtedy zawiadomienia o składanie
gróźb karalnych - jestem jednak tak skonstruowany, że nie
potrafię "donieść" na najbliższą osobę.

[obrazo-burca]

nim pójdziesz na policję, idź do adwokata i spytaj się jak się masz bronić. Ona
nagranie może ma, a może wcale nie. A przy jej umiejętnościach aktorskich i
manipulacycjnych, masz sprawę o znęty jedynie na podstawie jej zeznań.

Nie zakładaj w odwecie swojej sprawy o znęty, jeśli nie masz śiwadków. Bez tego
umorzą z miejsca, bo to przecież biedna kobieta jest.

[hanging_garden]

Dzięki za oddzew.

Na szczęście ja mam kilka nagrań jej "popisówek" i tego co
wyprawiała i jak mo groziła ale nigdy nie zamierzałem tego
wykorzystać - trzymam to tylko i wyłącznie jako wentyl
bezpieczeństwa, bo jeśli by doszło co do czego (czyli np. sprawy w
sądzie) nikt by mi nie uwierzył, że ta biedna, pokrzywdzona kobieta
może się tak zachowywać - słowo przeciwko słowu bez świadków i
dowodów jest guzik warte... Do tego mam bogatą korespondencję
mailową z nią, w której również nie przebera w słowach - mimo, że w
tej korespondencji kilkaktrotnie proszę ją o zastanowenie nad tym co
pisze, bo sama "kręci na siebie bicz" - niestety: prośby nie pomogły
i jedzie "po całości"...

[qbel2]

obrazo-burco
Ale sąd ja może wysłać na obserwację i przesłuchać biegłych. Zachowania borderów
się powtarzają, więc sam fakt, że ma BPD będzie wskazówką

[obrazo-burca]

qbel2 napisał:

> obrazo-burco
> Ale sąd ja może wysłać na obserwację i przesłuchać biegłych. Zachowania borderó
> w
> się powtarzają, więc sam fakt, że ma BPD będzie wskazówką

Tak sąd ją może wysłać na obserwację, pod warunkiem, że nie umorzą sprawy.
Idziesz o zakład, że jak kolega nie ma świadków to umorzą?

[dr1985]

Moja ex partnerka z BPD właśnie też chce mnie podać na policję bo wg. Niej
jestem psycholem, który może Jej krzywdę zrobić... to już parodia. Jej tylko
powiedziałem, że nie odpuszczę za to, że się bawiła uczuciami. Mało tego jak dwa
tygodnie temu ze mną zerwała zaraz po tym znalazła kogoś. Podobno po tygodniu
się zaręczyli a teraz ma być ślub cywilny! Czy to wszystko normalne?

[qbel2]

Nie, jej zachowanie nie jest normalne. Ale nie obraź się - twoje też. Byłeś z
nią zaledwie 4 miesiące, więc umów się z jakąś laską i w tydzień zapomnisz.
Czytałem twojego bloga - po co ją nachodzisz, wydzwaniasz itp.

[dr1985]

"Po co nachodzisz, wydzwaniasz" to tak jakbym to robił non-stop. Byłem raz, raz
sms-a puściłem a Ona mnie traktuje teraz jak bym zrobił najgorsze zło,
terrorystę, skurwiela. Mam deficyt miłości a Ona dała na początku sporo a potem
oszukiwała mimo, że zaprzecza i się głupio śmieje. Wie, że mam trudną sytuację
rodzinną to Ona raczyła mnie jeszcze zaatakować od debili, kretynów, od
najgorszych facetów, którzy spotkała w życiu. Jeszcze chciała zadzwonić podczas
seksu z tamtym aby mnie dobić...

[hanging_garden]

Prawda jest bardzo brutalna - trzeba jak najszybciej DEFINITYWNIE
odciąć się od partnerek/-ów z BPD i poszukać sobie kogoś
normalnego. "Związek" z borderem to nic innego jak toksyczne
uzależnienie. Mnóstwo osób (na tym forum, którym udało się rozstać
ze swoimi borderami) mi to radziło ale ich nie posłuchałem - stary a
głupi jestem... Innego wyjścia nie ma - albo nam się uda albo za
chwilę wylądujemy w psychiatryku.

[dr1985]

Mi to wszyscy znajomi mówili bo widzieli, że Ona ma mnie gdzieś i się bawiło to,
że ja taki dobry i naiwny. Ale ja swoje mówiłem "Co Wy gadacie" no i mam za
swoje. Tak na prawdę mnie nie kochała, była po to aby nie być samotna. Zdradzała
a zaraz po zerwaniu już jest z kimś. A mnie wymazała z pamięci traktując mnie
jak za najgorsze zło mimo, że nic nie zrobiłem.

[qbel2]

Na twoim miejscu poszedł bym dać na mszę z wdzięczności, że to trwało tylko 4
miesiące. Chciałbyś żeby cale twoje życie tak wyglądało?

[qbel2]

ps.
jak cie to pocieszy: ty sobie życie ułożysz, a ona chora będzie zawsze

[czita88]

Smutno mi panowie jak czytam ten wątek.... Obraz waszych kobiet jest
okropny ;(, myślę że wydaje mi się straszny przez to że nienawidzę
obłudy i kłamstwa, oszustw - wciąż doszukuję się tego u Niego...
Jestem daleka od idealnej partnerki, robiłam świnstwa, olewałam jego
uczucia i raniłam mu serducho, które mimo pewnych zmian w moim
podejściu do związku wciąż krwawi...
Nie wyobrażam sobie kiedyś walczyć z nim na drodze sądowej, czy isć
na policję. Po prostu wydaje mi się to nierealne żebym mogła tak
postąpić. Ale niecałe 2 lata w porównaniu z waszymi długimi
związkami i posiadaniem małego cudu- dziecka - to prawie nic... Mam
jednak nadzieję że mimo wszystko każda borderka jest inna, i nie
będę tak podłą zołzą :-(... Mój obecny partner już raz zastosowal
wobec mnie rodzaj przemocy... Spędziliśmy wczesniej parę udanych
godzin, a w markecie ja o coś spytałam, on zamiast normalnie
odpowiedzieć odburczał, jakaś ostrzejsza wymiana słów i przy kasie
już ledwo łzy powstrzymywalam, on na mnie nie patrzył, mial minę i
zachowywał się jakby mnie nienawidził, więc czułam się okropnie, i w
drodze do domu (pieszo) wystrzeliłam na przód nie oglądając się za
siebie. Przed klatką gdzie chwilę czekałam kazałam mu jechać do
domu, kłóciliśmy się i wtedy on nie wytrzymał. Był straszny.
Pierwszy raz się Go BAŁAM. Niby odchodził a cofnął się, rzucił
kupione na wieczór piwa tak że robiły się tuż obok mnie, ja
płakałam, nie uderzył mnie ale wykorzystal swoją przewagę - jest
raczej dużym i bardzo silnym facetem - przytrzymywał mnie gdy
chciałam uciec do domu, czułam jego siłę i nic nie mogłam zreobić,
płakałam, szarpaliśmy się, potem wepchnął mnie do klatki tak że
uderzyłam w drzwi, trochę się mocowaliśmy, ja płakałam
przerażona ;(... W końcu weszliśmy do mieszkania - gdzie był mój
ojciec z którym mam od dziecka dobre relacje (ale nie zwierzam mu
się) !!! - i nic nie zrobiłam tylko szybko do pokoju żeby się nie
zorientował!!! I On u mnie spał, ja płakalam skulona przez 2-3
godziny, nie mogłam się uspokoić mimo że przepraszał i głaskał... A
jak w końcu położyliśmy się do łóżka to zauważyl że cała drżę, gdy
mnie próbował objąć/ przytulić wręcz zaczynalam się trząść. Byłam
jak mała skrzywdzona dziewczynka, następnego dnia jeszcze
przerażona, bałam się wciąż że znów się uniesie, obiecywałam sobie
że już nigdy go nie wkurzę, zapomnę o sobie... I nikomu o tym
zdarzeniu nie powiedziałam, NIKOMU, nawet przyjaciółce... Z jednym z
poprzednich partnerów miałam też taką chorą akcję ze po ostrej
awanturze uciekałam przed nim przez pól miasta, nie chciał mi dać
spokoju mimo że go zje**łam jak psa i nawet bzdury mu powiedzialam
odnośnie moich motywów bycia z nim żeby się wkurzył i dał mi spokoj.
I w jednym miejscu, doslownie 20-30 metrów od nas bylo dwóch ze
straży miejskiej. A ja do nich nie poszłam nie zawowalam o pomoc ze
psychol mnie napastuje itp (on byl pijany a ja nie, i na pewno by
pomogli...). Nie wyobrażam sobie mieszać całej masy ludzi (jego
znajomych/ policji/ urzędasów w sądzie) w nasze intymne brudy... Mam
nadzieję że nigdy nie zacznę... Póki co ani moi ani jego znajomi nie
wiedzą nawet jednej trzeciej prawdy o naszym związku... Ja się nie
żalę ani on się nie żali, o zmyślaniu już nie ma mowy. Jedynie na
trudnych początkach gdy co chwilę się rozstawalismy i zwierzalam się
przyjaciólce to mowilam o wszystkich jego błedach (normalni
partnerzy niestety też je popelniają) a nie wszystko o moich. Ale
nie pomijałam np. w rozmowach z nią moich zdrad, nie pozowałam na
wierną czulą partnerkę.
Przez ten i inne takie wątki zawsze zastanawiam się czy i kiedy mój
związek się rozpadnie ;(... Kiedy on straci cierpliwość i przestanie
kochać..

[hanging_garden]

W mojej "krisznie" nigdy nie mieściło się, jak można uderzyć
kobietę... Moja borderka robiła jednak wszystko (wiem - pomyślicie:
tłumaczy się albo szuka uzasadnienia ale to nie tak), żeby mi nerwy
puśicły...
Długo udało mi się ignorować jej zachowania - pierwszy raz
spoliczkowałem ją po jakichś dwóch latach naszego "związku"...
Czasem było tak, że jeśli nie reagowałem, ona podchodziła do mnie i
waliła mnie "z liścia" w twarz pierwsza. Na szczęscie na
spoliczkowaniu się kończyło - nigdy (na szczęście) nie dochodziło do
większych "aktów agresji"... wiem: nic mnie nie tłumaczy. Czasem
zastanawiam się, jak zareagowaliby na moim miejscu inni faceci...
Ehh... nie chce mi się już dzisiaj nawet myśleć o tym...

[glorifia]

Nie miej wyrzutów. To nie Twoja wina (zakładam, że sam z siebie nie jesteś damskim bokserem).
Moja matka wszystkich swoich mężów wyprowadzała z równowagi. Potrafiła to zrobić, jak nikt inny. Myślę z podziwem o każdym z nich, że w ogóle potrafili z nią wytrzymywać latami.
Przebywanie z borderline na co dzień i latami, to tak jak dać zamknąć się w klitce - tak zwanej "szkatułce z pozytywką"... Tortura polegała na tym , że zamykano człowieka w celi i nie robiono mu krzywdy fizycznej jako takiej, nie znęcano się fizycznie, za to puszczało mu się non stop "skrzypiącą" muzykę - taki styropian po szkle, tak długo, aż człowiek wariował.
Ja jestem dzieckiem typowej borderline. Znam tę "pozytywkę", wiem , jak gra. Tylko że ja wiem, kim jestem (stałam się dzieki niej), a ona nie wie, kim ona jest. Choć wcale nie jest mi z tą wiedzą lżej. Jestem jak jakiś twór, kompletnie wykastrowany ze swojego "ja". Jestem kaleką. Jestem dorosłym dzieckiem borderline.

[hanging_garden]

Powiem Ci glorifia, że sam mam problemy ze zidentyfikowaniem siebie -
kim jestem a kim nie. Ktoś postawił tezę, że po jakimś czasie bycia
z borderem, przesiąkamy ich cechami. Obawiam się, że w moim
przypadku tak się stało - choć może jest to reakcja na wmawianie mi
niektórych cech przez nią przez te kilka lat.
Szacun dla Ciebie, że się "zidentyfikowałaś" i jesteś świadoma samej
siebie - to dla mnie wyższy poziom "egzystencji bordera" - mojej
partnerce niestety brakowało tej cechy (choć na początku naszego
związku przyznała się do BPD ale później się wycofała - pisałem o
tym zresztą wcześniej). Powiem Ci szczerze, że nie przeszkadzałyby
mi nawet te jej akcje, wyzwiska, ubliżanie itd. pod JEDNYM JEDYNYM
warunkiem: gdyby miała świadomość tego, co robi, potrafiła po
wszystkim przyjść do mnie, przeprosić i o tym pogadać, próbować
jakoś wyjaśnić... Ja zawsze byłem gotowy na taką rozmowę... ba! -
sam ją jak kretyn przepraszałem po wszystkim. Jak sam próbowałem
inicjować konwersację na temat "Houston mamy problem", to zawsze
kończyło się to awanturą albo twierdzeniem, że coś jej wmawiam,
robię z niej wariatkę a to ja jestem "beee" i to ja powinienem iść
się leczyć. Zupełny brak porozumienia. Totalne zakłócenia natury
semantycznej...

Zrobiłem jeden podstawowy błąd, choć wydawło mi się, że jesem mądry
bo dorosły a prawda jest taka, że stary a głupi jestem. Ktoś mi
kiedyś powiedział: "Otrzymujesz od ludzi to, co w nich
wzmacniasz"... Ja wzmocniłem w mojej partnerce poczucie bezkarności -
bez względu na to, co mi zrobiła, powiedziała, wyzwała - ja i tak
zawsze jej przebaczałem... Więc zaczęła wymyślaś coraz bardziej
wyrafinowane "tortury" (np. wykręcać mi korki i uciekać z domu...),
bo wiedziała, że i tak jej wybacze, doprowadzając swoją sztukę
znęcania się do mistrzowskiego poziomu.

Co do bycia damskim bokserem - mam prawie 40-tke na karku, byłem w
kulku długoletnich związkach i nidy nie zdarzyło mi się podnieść
ręki na kobietę... Czasem się zdenerwuję, zwrócę uwgagę, jestem
upierdliwy i drobiazgowy, pedantyczny (choć nie wymagam tego od
najbliższych), pewnie denerwujący dla otoczenia, zdarzy mi się
zakląć ale nigdy nie zdarzyło mi się, żeby do mojej borderki
wyjechać pierwszy z awanturą czy zaczął jej ubliżać. Musiała
naprawdę przegiąć na max, żeby mnie sprowokować i żebym w ramach
rewanżu po niej "pojechał" słownie - jakiś czas udawało mi się już
panować nad negatywnymi emocjami i unikałem konfliktu z nią. Jak
wpadała w szał, mówiłem, że pogadam z nią jak wróci ta osoba, którą
znam, bo tej co do mnie teraz mówi w szale - niestety nie znam i
znać nie chcę. I wychodziłem z domu. Na papierosa. Kiedyś nie
otwierała mi drzwi jak wracałem. Zdarzyło się nawet, że musiałem
przechodzić przez mieszkanie i balkon sąsiadów żeby się dostać do
mieszkania. Ostatnio coś się jednak zmieniło - wracałem, drzwi były
otwarte a ona spkojniejsza... Miałem nadzieję, że idzie ku lepszemu -
fakt: zmieniło się ale tylko na chwilę.
Na podstawie własnych obserwacji i doświadczeń podpisuję się pod
tym, co ktoś napisał: nawet jak borderzy są jakiś czas spokojni
(choć to za dużo powiedziane), to później eksplodują z dużo większą
siła. Oni chyba "kumulują" w sobie złe emocje i muszą dać im w końcu
upust. Tak było właśnie w powyższym przypadku.

Co do matki - moja jest identyczna jak Twoja - podziwiam mojego ojca
(zresztą nie tylko ja ale wszyscy, którzy znają klimaty jakie
funduje mu moja matka), że tyle lat z nią wytrzymał. Czasem
zastanawiam się, czy w/w klimaty nie zniekształciły również w jakimś
tam stopniu i mojej psychy - choć moja matka nie zawsze taka była.
Była surowa, wymagająca ale może właśnie dzięki temu skończyłem
szkoły, studia, zawsze miałem bardzo dobrą pracę... Fakt - jak byłem
dzieckiem pamiętam, że była nerwowa, robiła jakieś tam akcje z
błahych powodów, porafiła dać w skórę - w sumie jednak mogę
powiedzieć, że miałem normalne i szczęśliwe dzieciństwo, normalny
dom a takie sytuacje jak opisałem wyżej, zdarzają się w każdym domu.
Dlatego częściowo tłumaczyłem sobie, że skoro mój ojciec wytrzymuje
takie klimaty (nigdy nie uderzył matki, choć jakiś czas temu
przyznał, że zrobiła mu taką awanturę, że prawie doszło do
rękoczynów), to w sumie czemu ja miałem nie wytrzymać. Mam też
znajomych, którzy są toksyczni dla siebie nazwajem a mimo to trwają
ze sobą na dobre i złe... To beznadziejne i głupie - człowiekowi nie
wolno dać sobą pomiatać. Mój ojciec nie ma za bardzo wyjścia - ja na
szczęście mam jeszcze szanse na ułożenie sobie życia...

[qbel2]

hanging_garden
Gdybym nie spojrzał na nicka, to chyba bym pomyślał, że ja to napisałem. Wiek
się zgadza, związki też, prawdopodobne przejęcie części cech bordera. To
ostatnie mnie wkurza, za długo tkwiłem w chorym związku i już nie potrafię być
taki jak wcześniej

[hanging_garden]

qbel2 napisał:

> hanging_garden
> Gdybym nie spojrzał na nicka, to chyba bym pomyślał, że ja to
napisałem. Wiek
> się zgadza, związki też, prawdopodobne przejęcie części cech
bordera. To
> ostatnie mnie wkurza, za długo tkwiłem w chorym związku i już nie
potrafię być
> taki jak wcześniej

Podaj rękę, Brachu :-)

Chyba trzeba przyznać, że jednak zdecydowana większość zachowań
borderów to szblony - idealne xero - sam miałem conajmniej
kilkanaście razy "de ja vu" (czy jak to się tam pisze to deżawi)
czytając to forum...

[qbel2]

Masz dostęp na forum zamknięte:
forum.gazeta.pl/forum/f,98638,Moj_partner_ma_borderline.html

[hanging_garden]

Dzięki za linka. Mam jednak pytanie (może głupie...): czym forum
zamknięte różni się od tego forum?

[qbel2]

Tym, że jest tylko dla rodzin osób mających BPD. A więcej wyjaśnię własnie tam

[glorifia]

Hmmm, mnie też do czterdziestki niewiele brakuje, ale myślę, że to nie jest tak, że możemy o sobie powiedzieć "starzy i głupi". Nie wiem , jak Ty, ale do mnie dopiero parę lat temu dotarło, co się ze mną dzieje. Przedtem tez niby rozumiałam, ale nie widziałam żadnego związku z zachowaniem i postawą matki. I powiem Ci jedno, odkąd zaczęłam ją trzymać na dystans, stałam się spokojniejsza. Już nie obwiniam się tak za wszystko, nie oskarżam się, nie biczuję. Przestałam szukać potwierdzenia swojej wartości w jej oczach ,bo zrozumiałam, że cokolwiek bym nie zrobiła, nigdy jej nie zadowolę. Bo ja dla niej jestem tylko obiektem do znęcania się.
Za to bardziej zaczęłam się wsłuchiwać w opinie innych na swój temat.
Nawet jeśli to jest krytyka czasami, to krytyka konstruktywna, a nie ciągłe ujadanie i poniżanie "dla mojego dobra". Tak, a co do mistrzostwa we wbijaniu szpil, to nikt jej nie przeskoczy. Zrobi to z uśmieszkiem na twarzy i z żółcią na języku. Oczywiście - "dla dobra ogółu".
Na szczęście, choć powoli, ale jednak wracam do siebie, bo nie umiem żyć w takim fałszu i hipokryzji, z humorem co to "nie znasz dnia, ani godziny", w ciągłej niepewności i napięciu, że ona zaraz wybuchnie...
Uważam, jak Ty, że borderline świadomy swojego stanu - jest uleczalny, da się nad tym zapanować i wyzdrowieć, ale borderline nieświadomy, malo tego,upierający sie przy tym, że wszystko z nim w porządku - to już ciężki przypadek. Bo taki zawsze będzie twierdził, że dlatego się denerwuje i wybucha, jest złośliwy i nieprzyjemny, bo otaczający go ludzie specjalnie tak robią, bo to ich wina, ale nigdy nie samego borderline'a. Słowem, okropność :/

Życzę wam odnalezienia siebie i swojego "ja", dzieci i partnerzy wszystkich borderline'ów.

[czita88]

" > Uważam, jak Ty, że borderline świadomy swojego stanu - jest
uleczalny, da się nad tym zapanować i wyzdrowieć, ale borderline
nieświadomy, malo tego,upierający
> sie przy tym, że wszystko z nim w porządku - to już ciężki
przypadek. Bo taki
> zawsze będzie twierdził, że dlatego się denerwuje i wybucha, jest
złośliwy i nieprzyjemny, bo otaczający go ludzie specjalnie tak
robią, bo to ich wina, ale nigdy nie samego borderline'a. Słowem,
okropność :/ "

Zgadzam się również. W poprzednich związkach tylko cierpiałam,
cierpiałam, cierpiałam a oni byli
ignorantami/debilami/ćpunami/chamami/itp. ja biedna wrażliwa,
wyjątkowa istota, zraniona, niezrozumiana, niewinna... Szukająca
zrozumienia w ramionach innych, w seksie z nimi... Bo zawsze mialam
usprawiedliwienie.
Teraz wiem że On też cierpi. Też ma uczucia, ciężką przeszłość. Też,
a może TYLKO On, kocha. I ja też popełniam błedy, całe mnóóóóóóśtwo
błędów, a nie tylko on. Ja też Go ranię. I wiele - odnośnie tego jak
układa się nasz związek, czy nam się uda - zależy ode mnie, a nie
tylko od tego czy On spelni moje oczekiwania.... To ostatnie zdanie
jest najważniejsze ;(...
Nigdy nie zapomnę też jak ponad 3 lata temu czytalam artykuł o
borderline w Charakterach jadąc do domu z uczelni autobusem a łzy mi
leciały po policzkach i nie szło ich zatrztymać.... Po paru
miesiącach, próbie s., i innych żałowałam że wiem (tak jak z trichem
o którym wiem już od ok. 5 lat), bo wiedza ta zwalała całą
odpowiedzialność za moje (nie)szczęście na mnie... TO JA JESTEM
CHORA a nie inni są okrutni, podli, są gn*jami (faceci)... To ja
jestem nadwrażliwa... To ja mam chore oczekiwania... To moje
zachowanie jest chore... Te odkrycia mnie dobiły. Wcześniej wszystko
zależało od Boga/innych ludzi/od losu... A potem dowiedziałam się że
urodziłam się / wyroslam walnięta i te wszystkie cierpienia
minionych lat sama sobie zafundowałam ;(... To że się puszczałam, że
oddałam się po raz pierwszy pijana koledze któerego kochałam (tak mi
się 3 lata wydawało) i niemal się przez niego nie zabiłam, to tylko
MOJA wina i moja decyzja, a nie jego podły czyn... Moglam odmówić,
mogłam się wycofać, mogłam się szanować... A po paru latach wciąż mi
nie wychodzi...

[krowawkropki]

glorifia napisała:

> Nie miej wyrzutów.

Bardzo dobra wypowiedz. Dziękuje

[hanging_garden]

krowawkropki napisał:

> glorifia napisała:
>
> > Nie miej wyrzutów.
>
> Bardzo dobra wypowiedz. Dziękuje

Tylko nie zacznijmy - bardzo Was proszę - propagować przemocy wobec
partnerów BPD jako klucza do "zapanowania" nad nimi, bo TO NIE
DZIAŁA a wręcz odwrotnie: jest jeszcze gorzej...
Mam cholerne wyrzuty z powodu swojego zachowania i jednocześnie
zdaję sobie sprawę, że jeśli posunąłem się do "policzka" to i ze mną
jest coś nie tak, bo nie potrafiłem zapanować nad swoimi emocjami.

[krowawkropki]

Wiesz ja nie popieram bicia kogo kol wiek ale czasami naprawdę chciało by się
wstać i wywalić za drzwi taką osobę.

[hanging_garden]

Wiem wiem - czytam właśnie arcy-ciekawy wątek na tym forum z Tobą
obsadzonym w jednej z głównych ról ;-)
"Mój związek z dziewczyną mającą Borderline..."
Widać, że sporo przeszedłeś i wiesz o co kaman z borderkami -
niestety nie ma na nie żadnego sposobu: nie poradzisz sobie ani
dobrocią ani złością ani "oko za oko, ząb za ząb" - próbowałem wielu
strategii podjeścia, żeby tylko załagodzić sytuację. Każda próba
innego podejścia to (przynajmniej u mnie) automatyczny ERROR. Chemia
mózgu się zmienia, twardy dysk się zawiesza i tylko czasem rusza i
jest normalnie...
Raz spróbowałem też jej strategii - wyciągania w awanturze
największych syfów z jej przeszłości (ona permanentnie stosuje tą
strategię: uderzyć słownie w najczulszy punkt) - i co: i złamała
się, zapędziłem ją "do narożnkia", wyciągnąłem najgorsze rzeczy z
jej życia, wyolbrzymiłem, przekłamałem i powiązałem wątki tak jak
ona: bez ładu i składu, tylko po to, żeby jej "mentalnie dołożyć" -
złamałem ją do tego stopnia psychicznie, że nie wiedziała jak się
nazywa. Miałem jedną intencję: pokazać jej co ona ze mną robi i jak
się wtedy czuję... i co - i wyrzuciła mnie kolejny raz z domu.

...jeśli chodzi o "policzek" - to niestety ozaka (mojej) słabości.

[czita88]

"wiesz o co kaman z borderkami -
> niestety nie ma na nie żadnego sposobu: nie poradzisz sobie ani
> dobrocią ani złością ani "oko za oko, ząb za ząb" - próbowałem
wielu
> strategii podjeścia, żeby tylko załagodzić sytuację. Każda próba
> innego podejścia to (przynajmniej u mnie) automatyczny ERROR."


A wg mnie to nie jest tak ze my BPD jesteśmy rypnięci i wy, (prawie)
normalni, nie macie na nas, nasze zachowanie, żadnego wpływu...
Przecież te wszystkie awantury/doliny/myśli samobójcze itp itd
wynikają z przebiegu relacji z partnerem, z jego (no często
wyimaginowanych) błędów, z jego słów, z niezrozumienia....
Przynajmniej u mnie tak jest.
Gdy ktoś obcy mnie skrytykuje, nakrzyczy, zignoruje to odpłacam się
tym samym, wk*rwiam się i po godzinie nie pamiętam. Gdy zrobi to On
to przez parę dni nie chcę żyć, moje życie traci sens, tnę się,
piję...

I nie jest tak że gdy on swoim gestem/ słowem/ decyzją/ zachowaniem/
brakiem zachowania wywoła u mnie dany stan, emocje, potok myśli to
już na "amen", laska (ja) ma schizę a On może tylko uciekać i kryć
się czekając aż jej minie !!! Jego zachowania ma w takich sytuacjach
kolosalny wpływ. Pomagają pytania, dużo pytań, zainteresowania,
drążenie tematu aby dojść do sedna problemu, do przyczyny mojej
złości - Mój np. często bierze mnie na logikę, ukazuje problem,
sytuację z obiektywnej strony lub zadaje pytania, pyta o moje
motywy, o podstawy moich - często tragicznych - osądów, daje
przykłady z przeszłości itd (trudno mi tak na sucho to opisywać a
nie na przykładzie konkretnej sytuacji), żebym zobaczyła jakie
głupoty znów wyprodukowała moja psychika, jak jestem niesprawiedliwa
i pochopna we wnioskach itd.
Pomaga uspokajanie, spokojne zaprzeczanie moim chorym oskarżeniom,
najlepiej wielokrotne :], nie unoszenie się (!!!) i nie
ironizowanie. Gdy w czasie awantur On ironizował i sprowadzał pewne
fakty, osądy do przesady (jak niestety często ja) to miałam ochotę
Go zabić, wewnętrzne cierpienie przeradzało się w OGROMNĄ furię i
niemal chęć mordu, czulam że traktuje mnie jak debila albo sam nim
jest. Od takiej postawy sto razy bardziej wolę pobłażliwość, gdy
traktuje mnie jak małą kochaną złośnicę ;), z humorem, wtedy moja
złość topniała (oczywiście w zależności od przyczyny nie zawsze to
skutkuje, ale w błachych sprawach zazwyczaj), zauważałam że
zachowuję się niedojrzale, jestem drobiazgowa, moja złośc
topniała...
No i wreszcie pomaga Miłość, Bliskość, Czułość... Nienawidzę, nie
mogę znieść ignorancji.... Kiedyś cięłam się zawsze gdy po kłotni
nie bylo Go obok, nie dzwonił, uciekał od problemu... Teraz panuję
nad sobą w większośći sytuacji (nie zawsze) ale chęć sięgnięcia po
nożyk i ból są przeogromne.... Czuję się wtedy niekochana,
zapomniana, niepotrzebna, beznadziejna, chcę zniszczyć swoje
zniekształcone i wstrętne ciało, jestem pewna (omg ile razy to już
było, mogę juz chyba takie dni w setkach liczyć) że już nigdy nie
będziemy razem... I że już nikogo nie pokocham...

do czita88

[hanging_garden]

czita88 - tak jak napisałem - w moim przypadku ŻADNA strategia
porowumienia nie działała. Nie stawiam się na piedestał, że oto JA
wspaniałomyślnie chciałem porozmawiać o problemie (żeby była
jasność: WSPÓLNYM problemia) ale wierz mi: z nią nie było ŻADNEGO
porozumienia a jedynie wypierania się i zwalanie całej winy na mnie.
Kilka(set) razy próbowałem z nią o tym rozmawiać, mając nadzieję, że
akurat jest odpowiednia chwila, bo ona jest spokojna, zrelaksowana
więc wydawało mi się, że wszelkie okoliczności sprzyjają takiej
rozmowie... niestety: zawsze było tak samo, czyli zupełny BRAK chęci
porozmawiania o tym, co złego się między nami dzieje.
Myślisz, że jak wpadała w szał, nie próbowałem jej przytulać, mówić
spokojnym głosem, po tym jak trzasnęła któryś raz drzwiami tak, że
cały blok się trząsł, zostawiać samej ze sobą, żeby się uspokoiła,
obracać wszystko w żart, próbować rozbawić... Mógłbym napisać tomy w
tym temacie...

Napisałaś, że:
> Pomagają pytania, dużo pytań, zainteresowania,
> drążenie tematu aby dojść do sedna problemu, do przyczyny mojej
> złości - Mój np. często bierze mnie na logikę, ukazuje problem,
> sytuację z obiektywnej strony lub zadaje pytania, pyta o moje
> motywy, o podstawy moich - często tragicznych - osądów, daje
> przykłady z przeszłości itd (trudno mi tak na sucho to opisywać a
> nie na przykładzie konkretnej sytuacji), żebym zobaczyła jakie
> głupoty znów wyprodukowała moja psychika, jak jestem
niesprawiedliwa
> i pochopna we wnioskach itd.

...i to jest to, o czym kilkakrotnie tutaj pisałem (wyższy poziom
świadomośći) - Ty MASZ ŚWIADOMOŚĆ swojego BPD i pozwalasz sobie
pewne sprawy wyjaśnić przez swojego partnera, rozmawiacie o tym i
(mam nadzieję) próbujecie coś z tym robić. Ale do tego jakby
NIEZBĘDNA jest dobra wola bordera i chęć porozmawiania o tym, co się
dzieje - jeśli tej woli NIE MA (tak jak u mojej partnerki) a
wszelkich problemów ona doszukuje się we wszytkim i wszystkich tylko
nie w sobie, to powiedz mi JAK porozumieć się z taką osobą? To tak
jak z alkoholikiem, który dzień w dzień się "zalewa" a twierdzi, że
problemu nie ma, że on w ogóle nie pije a na dodatek nie chce o tym
rozmawiać o pójściu na terapię nie wspomnę...

[glorifia]

krowawkropki napisał:

> glorifia napisała:
>
> > Nie miej wyrzutów.
>
> Bardzo dobra wypowiedz. Dziękuje

Wiesz co, moja matka zawsze twierdziła, że dlatego się rozwiodła ze swoim pierwszym mężem, bo on ją bił. Nie znałam go, więc nie podważałam jej słów. Ale znałam mojego ojca. To ona całe życie do twarzy mu skakała. A on tylko raz chwycił ją za ręce mocniej by się uspokoiła. Po tym jednym razie rozpowiadała wszystkim naokoło: jak on śmiał!!! Ręce ją bolały przez tydzień! Co za drań!
Potem tata umarł, a matka całą swoją energię skierowała na mnie, wtedy już dorosłą. I wtedy dopiero zrozumiałam, że biedny mój ojciec był, oj biedny...3o lat. I dziwię się, że nie przywalił jej kiedyś, żeby się opamiętała. Zamykał się w sobie, wychodził z domu.
Ale dzięki temu, że się z nią nie rozwiódł, miałam choć cząstkę normalności w rodzinie, bo miałam ojca jako przeciwwagę dla niej. Jakiś wzór normalnych zachowań i reakcji. Choć oczywiście, sytuacja podobna, jak u kolegi z innego postu - matka wymagająca, dobre wychowanie, kindersztuba, studia i dobra praca. Ale na dobrą sprawę po cholerę mi to wszystko, skoro ja nie potrafię korzystać z tego, co osiągnęłam?! Nie potrafię, bo mam zrypaną psyche!

Nie pochwalam oczywiście rękoczynów, ale nie może być tak, że jak facet bije kobietę, to zaraz policja na progu, a jak kobieta bije - to facet ma cierpieć, bo wstyd. To samo dotyczy relacji rodzic-dziecko. Rodzic bije dziecko,a potem sam się dziwi, że jego dziecko, jak nie rodzicowi, to przynajmniej komuś innemu przywali z radością w ramach wyładowania agresji i wskutek niepanowania nad własnymi emocjami. Bo nie potrafi inaczej.