Siła zdradzonych

[Gość: Maks]

To tak jakbym czytał swoją historię. Szkoda że nie preczytałem
tego rok temu.

[Gość: mala]

Czytam i oczom nie wierzę to samo przeżyłam poł roku temu. Te
same wymówki, te same tłumaczenia, że musi odpocząć odemnie i
nabrać dystansu, żeby wiedział na czym mu zależy.Oczywiście
przez ten czas "odpoczynku" odemnie był cały czas z tą
fantastyczną osobą. Finał jest taki,że na nowo zaczęliśmy nasze
życie razem. Mój mąż żałuje tego co mi zrobił (przynajmniej tak
mi mówi) ale mnie pomimo wszystko to jeszcze cały czas boli.
Jest tylko satysfakcja, że to ja zwyciężyłam. Zrobiłam to dla
siebie i dla naszego synka.

[Gość: Ja]

Jeszcze nie zwyciezylas, to dopiero poczatek.

[Gość: magda]

Sama prawda. Wiem, bo przeżyłam. Ten żal i upokorzenie bycia
zdradzoną. Najsmieszniejsze, że dowiedziałam się po "fakcie" jak
romans sie skonczył a moja luba nie byla pewna z kim chce być.
Prośby, krzyki i błaganie nic nie dały. Nie byłam aniołkiem, ale
sie zmieniłam. Dla siebie, nie dla niej. O dziwo, wróciła i
powiedziała, że nigdy już tego nie zrobi.Minęło 5 lat. Ufam jej,
ale pamiętam, że mnie zdradzono. Zawsze będę. I nie chodzi tu o
to, że to ona, ale w ogóle. To mój "krzyż". I moja lekcja
dorosłości.

[Gość: ALICJA46]

Zdradziłam męża ,z kimś dużo starszym od siebie ,on też ma
rodzinę ,i to dużą ,zrobiłabym to jeszcze raz .
Ktoś kto to zrobił raz ,zrobi to jeszcze.poprostu w związku nie
czuje sie dobrze..

[Gość: Kalina Z.]

Zdrada to nie tylko seks, ja nie posunęłam się do seksu, ale zdradzłam,
pierwszy raz... drugi, kiedy potem korzystałam z wymówek zawartych w
artykule.. "Potrzebuje przerwy, daj mi troche czasu" Kocham swojego partnera,
lubie z nim byc, rozmawiać ale znów go zdradzam.. i wiem, że zawsze będę.. ja
sie chyba nie nadaje do stałych związków, jestem uzależniona od flirtu, od
komplementów, od tych pierwszych nieśmiałych spojżeń... a jednocześnie
potrzebuję mieć kogoś do kogo mogę przyjść po pracy, dla kogo mogę gotować,
sprzątać prać. Jestem idealną żoną i matką w domu... poza nim, kokietką i
wampem... Może to rozdwojenie jaźni? A może powinnam się leczyć..

do Kaliiny

[Gość: daniel]

Też choruje na tą chorobe--mam tak samo jak TY--tylko że ja.............

[Gość: molly]

nie powinnas sie leczyc - mam podobnie - i dzieki ze znalazlam ten list -
myslalam ze jest cos ze mna nie tak.... :)

[Gość: XXX]

Czy my się przypadkiem nie znamy? Jeździłaś kiedyś na motorach?

[Gość: pep5]

Przynajmniej jestes szczera:(

Taka banalna historia...

[Gość: MEL.]

... a powtarza się w tylu związkach. Też to przeżyłam. I jeszcze
pewnie nie raz przeżyję, ale z innym nastawieniem.
Ja również życzę wszystkim wytrwałości i życia dla siebie, nie
dla współmałżonka.
MEL.

[Gość: beta]

Siła zdradzonych- kochanka też człowiek

[Gość: KIM]

W 90%przypadków to nie wymalowana rasowa blondyna która ma czas tylko dla
siebie i oczekuje czyjegoś mężusia piłujac szpony w swojej wymuskanej
kawalerce. To kobieta w róznym wieku, zapracowana, ze zrzędliwym mężem, dwójką
dzieci, średnio zarabiająca. Ale jest w niej to coś- ta radość,pewność siebie,
entuzjazm i umiejetność cieszenia się każdą skradzioną chwilą. Może więc
lepszym sposobem niż smycz, inwigilator, awantury, obciach przed znajomymi i
sąsiadami,które są poniżające i (ja na miejscu męża zwiałabym gdzie pieprz
rośnie!) byłoby zastanowienie się i praca nad sobą? Co ona ma w sobie i co ja
gdzieś po drodze zgubiłam? Swoją drogą kochanka też człowiek i też
cierpi.Beata spędza weekendy płaczac, bo wie że Darek wyjeżdża z Warszawy do
rodziny, a teksty "że żona go nie rozumie i wcale ze sobą nie śpią to ona "na
pamięć to umie", Edyta uwikłana w klasyczny biurowy romans-któregoś pięknego
poranka On przychodzi rozpromieniony, wystrojony z obrączką,która zdjął pół
roku temu i ogłasza wszem(jej również ) ze dzisiaj dowiedział się że żona
spodziewa się dziecka!;chciał do niej wrócić gdy emocje opadły lecz zdążyła
wyjechać do Stanów płacąc niemała cenę i wiele podobnych hitorii gdy " ta
druga chce pierwszą być"

[Gość: koko]

Oj, to nie tak. Mój mąż był wolny tak bardzo, że nawet nie musiał mówić gdzie
idzie, a ja byłam tak przekonana o jego miłości, że do głowy mi nie przyszło
pytać czy sprawdzać.Ja po prostu nie miałam pojęcia, że między nami jest coś
nie tak! Wręcz przeciwnie, momentami czułam się tak szczęśliwa przy nim!
Bezgranicznie ufałam jemu i wierzyłam w jego miłość do mnie.
Teraz już minęły ponad trzy lata od ich rozstania, a to JA mam wrażenie
zrujnowanego życia. Ona podobno wyszla za mąż. Ja nie jestem w stanie ufać
mężowi, on jest dla mnie nieczuły;mam wrażenie, że cierpi nad tamtym
rozstaniem. W domu po pracy siedzi z pilotem i gapi się bezmyślnie w telewizor.
Dzieci go drażnią. Nie bawi się z nimi, nie kąpie, nie zabiera na spacer.
Do dzisiaj nie ma mowy ani nawet nadzieji na powrót do dawnej bliskości.
Być może - kochanka to cierpiące biedactwo.
A co z moją rodziną?

[Gość: kitty]

pewnie ze kochanka tez czlowiek. a zdradzona to nie? problem
tkwi w tym że ten kto zdradza ma juz wybór za sobą , a zdradzony
dopiera będzie sie musial z nim zmierzyc. Sama przszlam przez to
pieklo, patrzylam na siebie i nie rozumialam dlaczego, chcialam
sie zmieniac byc lepsza i wtedy on powiedzial to nie twoja wina
nie szukaj jej w sobie tak sie stało. minely 3 lata i nadal jest
zle bo ja pamietam a on nie wie o co mi chodzi. a mnie tylko
chodzi o żal, ból, rozgoryczenie i brak zaufania . Najwięcej
jednak zapłacą za to dzieci . Do dzis pamietam synka który
pewnego dnia zapytal czy tata sie nigdy nie wyprowadzi. A wtedy
kiedy to sie stal mial 3 latka i sadzilismy ze nic nie rozumie.
Dbajmy o swoje rodziny, nie dajmy sie wkraść tam obcym

[Gość: moni]

ciesze sie, ze wreszcie ktos napisal te slowa. troszke sie z tym utozsamiam.
Zdradzilam poniewaz od dawna w moim małżeństwie nie jest tak jak być powinno.
Oczywiście nie jest to tylko wina mojego męża ale również moja, przestaliśmy
się starać. I stało się, że pokochałam innego mężczyznę. Czy jest mi z tym
lepiej? nie, nie umiem sobie z tym poradzić. Czy rozwód byłby rozwiązaniem,
pewnie tak. Byłabym przynajmniej uczciwa wobec męża. Niech napisze ktoś do mnie
jeśli jest w podobnej sytuacji, proszę

Re Kochanka też człowiek -Do Moni

[Gość: rakjest]

Nie licz na to,że jak przestałś kochać swojego męża,to zerwanie z kochankiem
spowoduje odbudowę uczucia do męża.Ktoś mądry kiedyś powiedział,że"kobieta
nigdy nie wybaczy mężczyźnie,że przestała go kochać".Wiem to z własnego
doświadczenia,przeżyłam i bycie żoną i bycie kochanką.

[Gość: moni]

dzieki, wiem, że nie potrafię pokochać męża znowu. Jesteśmy nascie lat
poślubie, mamy dwoje nastoltenich dzieci i moje uczucia gdzieś po drodze
wygasły. A kochanka też juz nie jestem, trwało to rok, było pięknie i nie
żałuję ale przyszedł taki moment, że on zrezygnował, przestraszył się, że może
za dużo stracić. I jestem mu za to wdzięczna, gdyż sama bym nie zrezygnowała, a
wtedy wiadomo czym by to sie skończyło dla mnie - rozwodem. Ja za bardzo sie
zmieniłam po jego poznaniu i mój mąż domyślał sie wszystkiego, no cóż jest w
porządku, nie odrzucił mnie. Ale nie byłam na tyle uczciwa, żeby powiedzieć mu
to otwarcie, a teraz mam problemy ze sobą i nie wiem co dalej? czy działo sie
z Tobą podobnie?

[Gość: rakjest]

nie moge teraz tobie szczczegółowo opsać swojego przypadku bo mam troche pracy,
może później.Na gorąco jedyna rada jaka mi się nasuwa dotyczaca twojej
sytuacji,to napewno taka-ASOLUTNIE I POD ŻADNYM POZOREM NIE PRZYZNAWAJ SIĘ
MĘŻOWI DO ZDRADY.Mówię to z całą stanowczością,na podstawie własnego
doświadczenia, ale nie tylko.Uwikłana w podwójne życie również sobie z tym nie
radziłam ,starałam się dużo czytac na ten temat.Były to najczęściej wypowiedzi
znanych psychologów i psychoterapeutow.Zacytuję jedna z nich:jeśli decydujesz
sie na zradę to zapamiętaj trzy zasady -po pierwsze nie przyznawać sie-po
drugie nie przyznawać sie -po trzecie nie przyznawać sie.Pozdrawiam

[Gość: Moni]

odnoszę wrażenie z tego co piszesz i co sama przeżywałam i przeżywam (mimo, że
nie spotykam się juz z nim), że kobiety chyba za bardzo sie angażują. Masz
rację nie powiem mężowi, jesli nie zrobiłam tego od razu to teraz nie ma już
sensu. czytałam o zdradzie w trakcie , czytam teraz i jedno wiem, że za mało
wiedziałm a już na pewno nie sądziłam, że z własnymi myslami nie będzie mi
łatwo sobie poradzić. Angażując się wiedziałam, że nie może to trwać wiecznie,
nie chciałam zranic nikogo, nic od niego nie żądałam poza tym, żeby był. napisz
cos o sobie, bo ja cały czas zastanawiam sie jak długo będę jeszcze go kochać i
czy w końcu będę mogła przestać o tym mysleć, staram sie zająć różnymi rzeczami
ale to wszystko jest za mało. Najlepszyn byłby zanik pamięci. A najgorsze że za
duzo o nim wiem i czasami mam ochote zrobic coś naprawdę głupiego. Czy Tobie
też przychodziły do głowy takie dziwne mysli? pozdrawiam i dzieki za odpowiedż
brakowało mi chyba kogos z kim mogłabym o tym rozmawiać.

[Gość: KIM]

Strasznie cieszę się że jeszcze ktoś potrafi popatrzeć na ten temat z drugiej
strony a nie tylko "żoneczka skrzywdzona świętość kochanka be"
Myślę że faceci potrafia oddzielić miłość do żony i dziecka od faktu
posiadania kochanki, bo przede wszystkim są FACETAMI i potrafią podejść do
sprawy lekko i przyjemnie
a my niestety angażujemy się i potem no właśnie
Jedyne lekarswo jakie znam to dojść do etapu"fuj" obrzydzić go sobie po prostu
lepszy chyba kac moralny " o Boże co ja w nim widziałam" niż ciągłe usychanie
z tesknoty i cierpienie

[Gość: moni]

dzieki za Twoje słowa
zastanawiałam sie ostatnio czy te zdradzane żony rzeczywiscie kochaja swoich
mężów, czy też boją się utracić swoją własność
a jesłi chodzi o mnie chyba nie chcę Go sobie obrzydzić , boję sie ze za duzo
o nim wiem i może przyjdzie mi do głowy żeby zrobić cos głupiego. Na szczęście
jeszcze rozsądku troche zachowałam.
pozdrawiam i napisz coś jeszcze w tej chwili wszystko jest dla mnie ważne

[Gość: KIM]

Znam wiele żon które traktują męzów jak własność i powiedzmy paszport poczucia
własnej wartości, więc jak się dowiedzą to katastrofa
Co do robienia czegoś głupiego to znam z własnego doświadczenia że najgorzej
jest jak siedzisz sama i rozmyślasz korci Cię to coraz bardziej, chwytasz za
telefon... i potem załujesz.Ja nie potrafię mieć takiej "godności" i
wykonywałam takie akcje zwłaszcza gdy facet był w jakiś sposób dla mnie
nieuchwytny.Wtedy jedynym sposobem była przyjaciółka która mnie "pilnowała" na
zasadzie zostaw pana brzydki pan
Chętnie bym coś więcej napisała ale mam inwigilator w postaci męza więc jeśli
masz jakiś adres to napiszę z pracy
POzdr

[Gość: rakjest]

długo sie nie odzywałam,przepraszam,zdaje sobie sprawę jak bardzo potrzebujesz
wymiany myśli,które w tej chwili kłębią się w tobie,a podzielić się nimi nie ma
z kim.Doskonale pamiętam siebie z tamtego czasu.Moje szczere wynurzenia na
forum opisujące historię mojej "drugiej ścieżki życia" pewnie by zanadto
zbulwersowały większość forumowiczów/ek/ przekonanych o nadrzędnej roli
święych związków małżeńskich.Myślę,że opisywanie kiluletniego romansu kobiety
zamężniej od wielu lat i mężczyny również posiadającego rodzinę nie mieściłoby
im się w głowach.Dodam jeszcze,że romansu,ktory nigy sie nie wydał i dzięki
któremu zachowałam ronowagę psychiczną w najgorszych momentach mojego
życia/rownież małżeńskiego/.A ty Moni jeśli chcesz pogadać pisz na
adres:[e-mail] dla KIM.

[Gość: moni]

dzieki
na pewno do Ciebie napiszę, bo przed nami jesien i zima a dla mnie nie jest to
dobry czas, żeby zapomnieć. A na dodatek wczoraj zrobilam cos głupiego co mnie
jesczez dodatkowo osłabiło, zadzwoniłam do Niego tylko po to, żeby Go usłyszeć.
Sama sie za to potepiam ale jeszcze nie potrafie sobie z tym radzić. Pozdrawiam

[Gość: rakjest]

wcale się nie potępiaj,to co zrobiłś jest całkiem wytłumaczalne-to poprostu
było silniejsze.Mało kto w takim stanie w jakim obecnie się znajdujesz potrafi
racjonalnie myśleć i postępować.Tomy mogłabym napisać o głupotach do jakich
byłam zdolna,ile inwencji i fantazji potrafiłam z siebie wykrzesać.I niczego
nie żałuj.Twoje są wpomnienia,reszte załątwi czas.Daruj mi ten banał, ale
przekonasz sie kiedyś,że to prawda.

[Gość: rakjest]

Moni !patrz poprzedni post -powinien być oczywiście" Do Mononi",ale mam
nadzieję,że wiedzałś kto był jego głównym adresatem.Pozdrawiam

[Gość: moni]

dzieki
masz racje na pewno ale na razie sie miotam i jestem zła na siebie samą.
napisałam do Ciebie maila ale nie wiem czy doszedł (nigdy nie korzystałam z tej
poczty) a ze słuzbowej wole nie korzystać. A może masz gg, mogłybysmy kiedys w
wonej chwili porozmawiać
pozdrawiam

[Gość: nan]

Gość portalu: moni napisał(a):

> dzieki
> na pewno do Ciebie napiszę, bo przed nami jesien i zima a dla
mnie nie jest to
> dobry czas, żeby zapomnieć. A na dodatek wczoraj zrobilam cos
głupiego co mnie
> jesczez dodatkowo osłabiło, zadzwoniłam do Niego tylko po to,
żeby Go usłyszeć.
>
> Sama sie za to potepiam ale jeszcze nie potrafie sobie z tym
radzić. Pozdrawiam

Witaj Moni.
Jestem nowa w tym towarzystwie ale chciałam Ci życzyć dużo
wytrwałości i wytrzymałości. To jeszcze potrwa - znam to z
autopsji,bo właśnie usiłuję przetrwać podobną historię. I nie
martw się, nie zrobiłaś nic głupiego.Każdy ma jakąś
wytrzymałość a nerwy czasem puszczają.To wszystko jest
diabelnie trudne.
B. pozdr

[Gość: Z.M]

Każdy, facet, kobieta zdradzany zdradzana to człowiek.. I nie prawdą jest, że
kochanki są wredne, że na siłe chcą kogoś odbić.. Tak się po prostu dzieje..
Nie umiem wytłumaczyć "dlaczego?". Co do zapominania o swoimi "ex kochanku" ja
pamiętam wszystkich.. Pierwszego wspominam niemiło - bo tak też sie
rozstaliśmy, jego problem..., drugiego nie zapomnę nigdy, choć to ja uznałam,
że lepiej będzie jak przestaniemy się widywać.. ale nie zapomne ciepła, wiary w
siebie, czułości i wszystkiego co od niego dostałam.. z trzecim jestem teraz..
wiem, że nie potrwa to długo, ale wiem , że będzie piąty i po piątym następny
i następny, choćbyśmy nie wiem jak wmawiali sobie, że nigdy więcej już nie
zdradzimy to zdradzimy jak tylko nadarzy sie okazja.. O pierwszych 2
powiedziałam swojemu mężowi.. nie żałuję, że sie dowiedział, ale żal mi było
tego jak cierpiał, pierwszy raz w życiu widziałam go tak bezradnego,
załamanego.. na samą myśl serce mnie boli, nie chce aby znów to przeżywał i
postaram się by nigdy nie dowiedział się o kolejnych zdradach...

[Gość: kama]

NIGDY NIE NALEŻY SIE PRZYZNAWAC DO ZDRADY - STARA ZASADA- NUCZYLI MNIE TEGO
kOLEDZY. .... nawet jak cie złapią w łóżku z narzeczonym przyjaciółki to mowi
ze to nie byłas ty a oni mieli zwidy.
Mam kogoś jezeli wszystko sie ułozy bedziemy razem.... ale niegdy bym sie
mężowi nie przyznała, On moze miec kochanki -jemu wolno!! a mnie być
szczesliwa nie
niedługo sie przekona jak bardzo sie mylił

[Gość: Tomek]

usprawiedliwiajcie sie zdradzajacy/ce - i tak jestescie
zaklamanymi szmatami!!!

[mmajja]

Gość portalu: Tomek napisał(a):

> usprawiedliwiajcie sie zdradzajacy/ce - i tak jestescie
> zaklamanymi szmatami!!!

Obrazanie kogokolwiek nic tu nie zmieni, ale warto zachowac jakis poziom, w
koncu to forum gazety, a nie Twoj lokalny smietnik!

[Gość: deadmario]

nikt tu nikogo nie obraża, bo to jest tylko prawda. Jeśli prawda jest dla
ciebie obrazą to pogubiłaś się już w swoim zakłamaniu. A jeśli chodzi o poziom
to sama go wcześniej nie utrzymałaś a teraz kogoś pouczasz?

[Gość: Nina]

Milo mi rowniez ze masz bardzo podobna sytuacje jak ja ,nieudane
malzenstwo,ktorego nie dalo sie ratowac, bo uczucia wygasly i pojawila sie
milosc.Nie jest zauroczenie ,szczenieca milosc, jest to dojrzale powazne
uczucie ktore trwa.Oboje jestesmy dobrze po 30 -tce i znamy smak zycia,jestem
szczesliwa osoba ze go spotkalam i ze jestesmy razem.

[Gość: dan]

witaj, rozwód to naprawdę najlepsze wyjście z tej sytuacji.
Jeśli kochasz innego (i ten inny kocha Ciebie)nie będziesz już
nigdy mogła spojrzeć przychylniejszym okiem na swojego męża. Nie
pomogą żadne starania, zawsze ten drugi pozostanie w Twojej
pamięci tym lepszym, tym przeznaczonym. Będziesz winiła męża za
to, że Cię unieszczęśliwił zatrzymując przy sobie, będziesz
nosiła w sobie świadomość zbyt wielkiego poświęcenia,
szczególnie wtedy, gdy mąż nic a nic nie zmieni swego
postępowania wobec Ciebie. A jeśli dowie się o Twojej
zdradzie...będziesz musiała się kajać wcale tego nie chcąc,
prosić o kolejną szansę wcale jej nie pragnąc i mając nadzieję
na to, że jednak Ci nie wybaczy, że to on zadecyduje o
rozstaniu. Uwierz, lepiej zakończyć tę sprawę rozwodem...Jest
tylko jedno "ale". Jeśli ten drugi, którego pokochałaś nie
zechce dzielić z Tobą Twojego "nowego" życia, możesz nie podołać
trudom samotności (w końcu od dłuższego czasu nie byłaś sama)i
po pewnym czasie zapragniesz wrócić do męża. A wtedy może być za
późno na pojednanie. W każdym razie ja przeżyłam, jestem w tej
chwili po rozwodzie i nigdy, przenigdy nie będę żałować podjętej
decyzji. Żałuję tylko, że tak długo zwlekałam i że tak długo
męczyłam i siebie i eks-męża. No i tego "drugiego" ;)Pozdrawiam
i życzę powodzenia

[Gość: KA]

teraz dla odmiany to ciebie rzucui ten drugi popaprancu

[Gość: sylwia]

No cóż, ja jestem w podobnej sytuacji, ale z pewna różnicą. To
mój mąż poprosił mnie abym sobie kogoś znalazła, ponieważ
stwierdził że jest śmiertelnie chory...i stało się.Minęły 2
lata, a ja mam kochanka, którego mo mąż akceptuje /chyba to
jednak nie jest śmiertelna choroba.../Najgorsze jest to że nie
potrafie zdecydowac się na żadnego z nich.Jestem w zawieszeniu,
które niszczy wszystkich,a decyzje muszę podjąc...czasem mam
ochotę powiedzieć obu "nie"

[Gość: moni]

witaj Sylwio
jak widze Twoja sytuacja wcale nie jest przyjemna
czy zrozumialaś o co właściwie chodzi Twojemu mężowi
to jakis horror a decyzję musisz podjąć jesli nie chcesz zniszczyć siebie
czy macie dzieci? dla mnie dzieci były i są zawsze najważniejsze, czy ich nie
krzywdzisz?
pozdrawiam

[Gość: sylwia]

Do moni,
mój mąż na początku był zachwycony że mam innego mężczyżnę,który mnie pożada.W
ten sposób był pewien że jestem naprawdę atrakcyjna nie tylko dla niego /po 5
latach małżeństwa/. Ponownie zaczął widzieć we mnie kobietę,ponownie dostawałam
prezenty, drogą bieliznę i ubrania.Jednak z początkiem roku stwierdził, że to
nie tak miało być..ponieważ nie przewidział,ze pokocham tamtego.Zamierzałam
odejść, ale nasza dziecko za nim przepada.A może tak mnie się wydaje..?poza tym
niestety w chwili obecnej nie byłabym w stanie utrzymać się finansowo.Dwa
miesiące temu mój mąż powiedział że nie da mi rozwodu, nie pozwoli abym z kims
innym zamieszkała, a jeżeli to zrobię, to zabierze dziecko do mojej matki i
razem będą je wychowywać. Natomiast ja staram sie na tyle usamodzielnić, aby
samodzielnie wraz z dzieckiem móc się utrzymać; bez szukania oparci w
kimkolwiek, nawet w tym drugim...

[megxx]

Czy ja dobrze rozumiem? chory mąż z niezrozumiałej przyczyny rzuca hasłem byś
kogoś sobie znalazła, a Ty to akceptujesz. Potem piszesz, że nie chcesz
zostawić żadnego z nich, a za chwilę ,że obu.
Dwa posty, niecałe 24 godz różnicy i dwa różne poglądy.
Może raczej powinnaś powiedzieć, że od dawna nie kochasz męża, ale z różnych
powodów nie odejdziesz. Jego pseudoakceptacja kochanka to był dla Ciebie tylko
pretekst by to ujawnić. Nie mogłaś ukryć tego przed niby chorym śmiertelnie
mężem? I teraz dziwisz się, że sytuacja przerosła Twoje wyobrażenia. Myślałaś,
że łatwiej zostać wdową?

[Gość: sylwia]

Może żle się wyraziłam, mój mąż od początku wiedział że spotykam się z innym
mężczyzna i również on "akceptował" i "oceniał"go.Taka moja rozbieżność w
przeciągu niemal 24h jest spowodowana tym,iż obaj starają się pokazać iż to
właśnie on jest lepszy, ale bez obczerniana tego drugiego.Dlatego czasem jestem
tym zmęczona i wtedy mam ochotę obu powiedzieć-nie.

[megxx]

Panowie stawają w konkury, ale jeden ma szantażowego asa w zanadrzu i nie
zawaha się go użyć. Twój problem nie leży tylko w tym kogo wybrać, ale wiąże
się z innymi decyzjami. A właściwie to z kim jesteś( intymnie): z mężem,
kochankiem, czy z oboma w zależności, który bliżej i który ma dla Ciebie czas?
Jak myślisz, czy jeżeli dokonasz wyboru(spośród nich )to będziesz szczęśliwa?
Czy stoją za tym uczucia, czy raczej sprawy materialne?
I jeszcze jedno: nadal wydaje mi się nienormalne to jak tłumaczysz początki
drugiego związku i Twoją postawę w tamtym czasie wobec sugestii męża i jego
samego(coś o chorobie pisałaś).

[Gość: sylwia]

Odpowiadam : zgadzam się początek był nienormalny, ale to była dosyć
skomplikowana emocjonalnie dla mnie sytuacja.
Było to w 3 roku naszego małżenstwa.Przeprowadziliśmy się z małego miasta do
duzej aglomeracji.W pogoni za pieniędzmi brakowało czasu tylko dla siebie.Mąż
wracał pózno, a ja po pracy padająca ze zmęczenia zajmowałam się dzieckiem i
czekałam do północy i czasem póżniej na jego powrót.
Potem okazało się, że nie tylko praca tak bardzo absorbowała go , ale również
inna kobieta.
Gdy zarzucałam mu brak czasu, zawsze odp.-przecież pracuję na nasze utrzymanie,
a gdy pytałam o nią , mówił i co z tego: przecież z nią nie sypiam, to że czuję
się u niej w domu dobrze, lubię tam przebywać lub spotykam się z nią i
rozmawiamy-to przecież nic złego.
W międzyczasie okazało się, że jego koleżanka z pracy również bardzo go
fascynuje.Ale zawsze słyszałam, że przecież z żadną nie poszedł do łóżka.

Właśnie w takiej atmosferze,tych wszystkich wydarzeń powiedział mi,że jest
śmiertelnie chory, poprosił abym znalazła kogoś kto będzie wstanie go
zastąpić...Szczerze mówiąc nie wierzyłam w to, natomiast jedno co zauważyłam:
kiedy coraz cześciej mówił o drugim mężczyżnie w moim życiu,a ja dla
tzw.świętego spokoju mówiłam-tak, pomyślę, a może i nawet znajdę.
Jego postawa wobec mnie była taka jak przed laty / i znajome przestawły być już
tak ważne/.
Wtedy właśnie pomyślałam,jeżeli to ma spowodować że będzie tak jak kiedyś-to
zrobię wszystko aby tak było...i zrobiłam.
Ale nic nie jest tak jak sobie zaplanujemy.
Niejednokrotnie sama mam trudności w odnalezieniu siebie w tym wszystkim.
Prawdą jest że boję się pozostać sama,ale czy cena nie jest zbyt wysoka...?

[megxx]

Na moje oko sami zafundowaliście sobie nie tylko trójkąt, ale wręcz czworokąt.
Teraz trudno sie odnaleźć. To jest jedna z przyczyn, z powodu której w
wypracowanych normach właściwych zachowań(czy jak to nazwać), postuluje się
wierność jednemu partnerowi w danym czasie. Wszystko po to by uniknąć pułapek.
Ale kto korzysta z cudzych doświadczeń. Dziwne, że kiedy to wszystko się
zaczynało tak łatwo uwierzyłaś w to co mówił mąż. Gdybyś wtedy postąpiła inaczej
(jesteśmy razem lub odchodzę), teraz sytuacja byłaby inna. A tak to są
problemy. Najlepszym wyjściem jest pomyślenie o sobie. Dzieci z czasem nas
opuszczają, mają przecież swoje życie, a jeżeli teraz nie wypełnisz swojego
życia z myślą o sobie, to potem możesz znaleźć się w pustce.

[Gość: sylwia]

Niestety, wiem i zgadzam się z Tobą, ale paraliżuje mnie strach, że nie poradzę
sobie sama.Póki co staram się doskonalić zawodowo, aby w przyszłości móc liczyć
tylko na siebie.Oby się udało.Ps. dziękuję za szczerość i dobrą radę.pzdr.

[megxx]

Oczywiście, że dasz sobie radę. Trzeba tylko działać, nie stać w miejscu, bo to
jest przygnębiające. Pozdr. również.

[Gość: Zdziwiona]

Czytam po kolei, przepraszm za skrajną złosliwość - nie wyobrażam sobie aby
wieść o chorobie męża tak mnie zdołowała, że musiałabym szybko sobie znaleźć
ekwiwalent tegoż męża - o ile rozumiem to choroba (weneryczna?)kogoś bliskiego
pozwoliła Ci odczuwać prawdziwie namiętności z tym drugim. A mąż jak ten kotek
był chory i leżał w łózeczku - a może kotek TEZ był chory?

[Gość: pep5]

Dziwie sie, że go nie zostawiłaś wtedy gdy kazał tobie znalesc sobie kogoś.
Przeciez nie zrobił tego z miłosci do Ciebie. To absurd!!!!!I po co ci to
było????

[Gość: kwk]

mój romans zaczął się z głupia frant i nie umiem odpowiedzieć dlaczego. W
zależności od pory dnia i nastroju moje odpowiedzi mogą być różne, także nie
dziwcie się sylwi

[megxx]

Nie dziwi mnie, że znalazła sobie kogoś, nawet nie dziwi mnie, że mąż to
akceptował.
Nie umiem zrozumieć wytłumaczenia chorobą męża i oczekiwaniem na jego śmierć.
Jeżeli wtedy był jej tak obojętny mogła rozwieść się.

I bede Ci wierna i nie opuszcze Cie do smierci

[Gość: xxxxxxxx]

Banda zaklamnych blaznow- skonczycie w piekle zareczam wam.Kto czyni zlo tego
zlo nawiedzi.Cokolwiek czynicie drugiemu - sobie czynicie.

[Gość: żonaty]

Moni, u mnie było podobnie. W domu źle ("nie dotykaj mnie, nie przytulaj, nie
ruszaj, nie chce mi się ciebie słuchać, wyjdź stąd, wyprowadź się, rozwiedź się
ze mną ty ch..." - takie słowa słyszałem od żony, więc żeby nie bolało musiałem
się od niej odizolować emocjonalnie). Więc wbrew mojej woli się zakochałem...
bez wzajemności. Nawet jej nie dotknąłem, nic. Dzisiaj to już przeszło, ale w
domu jest dalej źle. Tyle, że dziś mam tego świadomość, że nie na tym polega
małżeństwo, aby ciągle kogoś gnębić. Więc pewnie się rozwiodę. Choć mi ciężko z
tą myślą, nie szukałem nigdy kochanki, chciałbym mieć tylko normalną rodzinę,
żonę, a nie "żonę".

[Gość: moni]

do Zonatego
smutne jest to co napisales i troszke zle mnie zrozumiales. ja nie moge
powiedzieć, że moje małżeństwo było nieudane, nigdy tego typu słowa nie padły,
nie obrzucaliśmy się epitetami a nawet nigdy na siebie nie krzyczeliśmy i nadal
jesteśmy postrzegani jako bardzo dobre małżeństwo z dwójką udanych dzieci.
Dlaczego zdradziłam męża - no cóż nic nie trwa wiecznie, miłość gdzieś się
ulotniła została codzienność, seks a właściwei brak seksu (myliłam się sądząc,
że seks ma małe znaczenie, ma bardzo duże). Skąd moje dylematy? nie mogłam byc
jednoczesnie żoną i kochanką, to mnie psychicznie i fizycznie wykańczało. a
teraz gdy już się z nim nie spotykam, została tęsknota, tęsknota...ale mogę już
spokojnie przespać całą noc ale nie potrafię nie mysleć. A uczucie dla męza?
wiem że jest dobrym człowiekiem, dobrym ojcem i że mnie nie odrzucił chociaż
domyslał się bardzo wiele ale pewności nigdy więc tak niech juz zostanie. Nie
chcę tylko żebysmy kiedys zostali razem na starość samotni we dwoje, bo to
będzie straszne. pozdrawiam

[Gość: milka]

Ja tez zdradzałam,az do momentu kiedy naprawdę się
zakochałam..maż sie wyprowadził do rodziców, i natychmiast
zamieszkałam z moja miłościa..czsami czuje sie z tym
zle,zrobiłam krzywde mysle,ale tak naprawde czy nie krzywdziłam
zdradzajac?A tak sytuacja jest jasna,zaczelismy nowe zycie i
wierze ze i mi jak i mojemu byłemu mezowi bedzie lepiej osobno
niz jak bylismy razem...czasem wrto odejsc tak poprostu..jak sie
zdradza to znaczy trzeba zostawic ta osobe z ktora sie jest, bo
zdrada to i tak poczatek konca.On nadal cierpi,ale mysle ze za 5
lat gdyby to dopiero nastapilo powiedzmy byłby bardziej
zdradzany i bardziej by cierpiał a tak jest młody ma sznse
znalezc kogos z kim bedzie szczesliwy.Nie zdradzaj -roztan sie.

[Gość: Sylwia]

Witam cię moni piszesz że w twoim małżeństwie nie jest tak jak powinno
przyznajesz,że to również twoja wina,a czy próbowałaś z mężem rozmawiać zanim
go zdradziłaś,pewnie nie bo to zbyt trudne.Mój mąż mnie zdradził i też nie
powiedział co go boli rozmowa byłaby zbyt trudna dla niego,nie liczyłam się ja
tylko on,jego potrzeby.Dodam że mieliśmy kłopoty,ale nie w sypialni.On jednak
przeniósł je i tam.Nie kochaliśmy się był dla mnie zimny i obojętny on
twierdził że chwilowo nie może.Uwierzyłam, sądziłam,że w wieku 40 lat może się
to przytrafić każdemu facetowi,cierpliwie czekałam chciałam rozmawiać z nim bo
czułam że coś jest nie tak.Obserwowałam,aż wreszcie poznałam prawdę,była inna
młodsza, która go rozumiała,nie zadawała trudnych pytań było mu dobrze no może
nie tak dobrze jakby chciał bo jednak w łóżku z tą dziwką mu nie wyszło z
powodu poczucia winy tak stwierdził.A ja ,no cóż życie to nie bajka.Dziś mimo
że nadal jesteśmy razem jest jak dawniej usłyszałam że potrzebuje trochę czasu
jak w schemacie nawet nie próbuje się do mnie zbliżyć.I choć zarzucił mi kiedyś
że to moja wina,ja nie czuję się winna.Myślę że mąż jest zbyt słaby,aby umiał
żyć ze mną po tym co zrobił wiem że czujesię z tym zle ale zaproponowałam mu
wizytę u psychologa zgodził się ale jak do tej pory nie ma na to czasu.Może to
dziwne ale wybaczyłam mu ten skok ale do niej mam tyle nienawiści,że nie umiem
sobie z tym poradzić i czasem aż sie tego boję.Dlatego myślę że zanim ktoś
zrobi takie świństwo partnerowi,trzeba rozmawiać i powiedzieć o swoich
wątpliwościach,jęśli wam na sobie zależy to znajdziecie wyjście,a jeśli nie to
przynajmniej będzie ta druga strona wiedziała,że jesteśmy z nią szczeży.Gdyby
mój mąż zanim mnie zdradził powiedział,że jest mu ze mną zle i wtedy mnie
zdradził ja nie potraktowałabym tego jak zdrady i jeśli by mi na nim zależało
to zrobiłabym wszystko by ratować rodzinę i małżeństwo.Jednym słowem zdrady
niczym nie da się usprawiedliwić .Ten kto zdradza robi to bo tak poprostu chce
dla mnie to czyste chamstwo wyuzdanie i brak ludzkiej godności.Ktoś kto zdradza
a szczególnie kobieta nie ma w sobie godności i nie jest dla mnie nawet
człowiekiem,bo po co Bozia dała rozum no właśnie chyba lepiej byłoby paść się
nałące na łańcuchu lub jak suczka podnosić ogonek na widok pierwszego
napotkanego pieska.Wstyd mi za wszystkie kobiety,które zdradzają mężów iza te
które włażą do łóżek żonatych facetów.Mimo to pomodlę się dziś za was
wszystkich którzy jesteście tak obłudni i zakłamani i brak wam życiowej odwagi
by stawić czoło problemom w małżeństwach myślcie prosze was o tym co robicie,
myślcie jaki ból zadajecie partnerowi i dzieciom.Życze odwagi i siły w
pokonywaniu drogi życiowej szczególnie tej w małżeństwie.Powodzenia

[Gość: GOSIA]

KOCHANKA TO NIE CZLOWIEK TO "NIBY KOBIETA"(JAK NIBY NOZKI),KTORA ROBI COS CZEGO
SIE NIE ROBI,SAMA NAPEWNO NIE CHCIALA BY BYC W TAKIEJ SYTUACJI W JAKIEJ JEST
ZONA JEJ KOCHANKA.

od żonatych lepiej uciekac

[Gość: wizg]

nie żal mi kochanek, wybaczcie, sama miałam do wyboru zonaty uroczy czarujacy
facet, czy samotność i wybrałam o drugie, choć mnie w srodku do tej pory
coś "rwie" ale wole tak, niz szaleć z żalu że jestem dodatkiem, chwilą i że nie
moge liczyć na wiele, ani na wspolne wyjazdy, ani poważne relacje, i wiecznie
uczucie, że się musze ze wszystkim kryć. mysle, że tacy faceci nieczesto
rezygnuja z żon i dzieci, wiec zanim zaczniecie żałowac kochanek pomyślcie, że
same to sobie zafundowały, lepiej nie być naiwną...mniej się wtedy człowiek
pokieraszuje...lepiej takiego goscia kopnac w tylek i powiedziec zeby wracal do
żony i zacząl pracować nad sobą i swoim związkiem!!! pozdrowienia :)

[oporna]

Czytałam wypowiedź "zdradonej żony" i jestem przerazona jej zachowaniem. Dla
mnie to nie ma nic wspólnego z miłościa do męża. To jest tylko urażona
ambicja, Chęć zemsty, i to jakiej zemsty Ta kobieta jest nieszczęśliwa nie
tylko z powodu zdrady. Ona musi mieć problemy z soba, z akceptacją siebie. Jak
można pisać listy do sąsiadów, znajomych itp. Jestenm ciekawa co widzi w
lustrze jak patrzy na siebie. To wygląda jakby winna była tylko tamta
kobieta, a jej mąż? Szczerze mówiąc to współczuję jej męzowi. Ale zyczę jej
by znalazła w sobie ciepłe uczucia gównie do samej siebie i aby odrzuciła
nienawiść bo ja zniszczy a ma dopiero 40 lat. Myślę ,że pomogłaby terapia ale
do tego też trzeba dojrzeć a w tej chwili jest ona jescze zaślepiona
nienawiścią. Szukaj pomocnej, mądrej dłoni.

[Gość: jolka]

Czytając felieton "Siła zdradzonych" doznałam szoku.Oto jakby
ktoś opisywał życie w moim własnym domu z tą tylko różnicą, że
to nie ja jestem zdradzona żoną tylko córką. Tak! Zdradzona i
pozbawiona wszelkich już złudzeń i nadzieji. Nikt nie może sobie
wyobrazić co moze przezywac "dziecko" kiedy sie orientuje, ze
jego rodzic ma romans? Nikt nie wie co sie dzieje w jego głowie
gdy zastanawia sie czy ma o tym powiedziec zdradzanej stornie
czy nie?! Ja chociaz mam juz 20 lat nie wiedziałam jak mam sobie
poradzic z ta wiadomoscia i na prawde nie zycze nikomu aby
musiał przechodzic przez to samo co ja!
(moj adres mailowy: [e-mail])

[Gość: zdziwiona]

Czytam wszystkie wypowiedzi po kolei. I to chyba jest charakterystyczne: sądzac
po ilosci i jakosci rozwijanych wątków dominuje egoizm, swój punkt widzenia
(moje potrzeby, moje wspomnienia) itd. Tylko Ty napisałaś co czuje dziecko - to
chyba najważniejszy problem - wydaje sie ,ze cakowicie pomijany w wypowiedziach
dyskutantów (tak jakby nie żyli w rodzinach tylko w związkach, trójkatach
domyslnych i prowokowanych itd. To co opisała mama jest PATOLOGIĄ i
zaniedbaniem wobec własnego dziecka! Gdzie w tym wszystkim to co było na
poczatku - przysięga - jesli nie przed Bogiem ,to przed sobą i tym wybranym -
przynajmniej w chwili slubu (od ślubuję - przysięgam. czy to już NIC nie
znaczy?) Zdrada niszczy całą rodzinę, ten kto zdradza, zdradza nie tylko w
łóżku, zdradza dzieci, kłamie, kradnie (pieniądze, czas przeznaczony na bycie
razem z dziećmi). Nikt nie broni dzieci - przeciwnie: modne, kolorowe
czasopisma co raz zachłystują się opisami kolejnych żyć (jak w grach wideo)
uczuciowych gwiazd znanych bardziej lub mniej. Na kolorowych fotografiach i
okładkach różni znani obfotografują nowe dzieci z nowych zwiazków jakby
zapominając , że krótki czas temu na okładce uśmiechały się wspaniale dzieci z
tzw'pierwszych zwiazków". Każde dziecko chce mieć normalną spokojną, szczęśliwą
rodzinę. Jeżeli mamy dzieci, jesteśmy za nią odpowiedzialni. Moje dzieci
(równiez dzieci ojca, ktory zdradził całą naszą rodzinę nigdy nie powiedzą
bracie do nowego dziecka ich ojca.

[Gość: ann.]

[Gość: g69]

Przeczytałam te wypowiedzi zdradzanych i opowiem coś innego……
coś z innej strony.
Minął już ponad rok od tych zdarzeń, ale wciąż o nich pamiętam.
Mam w pracy kolegę-mogę nawet powiedzieć, że to mój przyjaciel-
znamy się osobiście, pracujemy w tej samej firmie, ale w różnych
miastach. Spotykamy się kilkanaście razy w roku, natomiast
najczęściej nasze rozmowy prowadzimy używając komputera (maile +
komunikator). Kiedyś zaczęliśmy rozmowy na bardzo różne tematy,
zwykłe, codzienne, firmowe, domowe. Mogliśmy pogadać o
wszystkim, naprawdę o wszystkim. Doszliśmy również do tematów
bardziej osobistych. Naszych związków, przyjaźni, miłości,
seksu. On zaczął mówić o niemożności dogadania się z żoną w
wielu sprawach, a ja o moich nieudanych związkach. Wspomniał też
o tym, że nie wie czy wytrzyma w tym małżeństwie…. Doradzałam mu
zawsze rozmowę z żoną i wyjaśnienie wszystkiego. Była też między
nami rozmowa... hmm...powiedziałabym o podłożu erotycznym. Było
to coś jak pieszczoty tyle, że wirtualne i to on był stroną
aktywną. Ale nadal była to tylko rozmowa. Niedługo potem
dowiedziałam się od niego, że jego żona przeczytała to
wszystko.... I cóż w tej sytuacji robi żona??? Najpierw robi
zadymę w domu i pyta męża jak mógł rozmawiać w ten sposób z
kimkolwiek innym niż ona?? Następnie pisze do mnie, zwracając
się po imieniu, „bo dobrzy znajomi jej męża są też jej
znajomymi”. Pisze, że bardzo się cieszy, że bardzo dobrze
dogaduję się z jej mężem, ale ma do mnie prośbę: żebym
ograniczyła swoje kontakty z jej mężem do służbowych, a do
pieszczot zaangażowała kogoś innego – najlepiej kawalera. Mam
zapomnieć o jakimkolwiek dalszym ciągu tych rozmów. Dodała też,
że być może kiedyś wyjdę za mąż i też przeczytam jak mój mąż
dopieszcza swoją koleżankę, a to jak zapewniła nie jest
przyjemne…. Podpisała się inicjałami, co od razu zrodziło w
mojej głowie pytanie: czyżby kobiecie zabrakło odwagi żeby
podpisać się pod tym tekstem??? Jednak cały ten tekst był dla
mnie informacją, że ona chce ratować małżeństwo i zapobiec
ewentualnemu romansowi jej męża. Natomiast ja poczułam się w tej
sytuacji idiotycznie, bo przecież ani nie namawiałam specjalnie
przyjaciela do tych rozmów, nie wyciągałam z niego jakie ma
problemy-to naprawdę wyszło spontanicznie. Nigdy też nie doszło
między nami do żadnej sytuacji intymnej.
On miał do mnie wtedy tylko jedną prośbę: nie dyskutuj z nią,
spróbuję z nią porozmawiać-może przejrzy na oczy i dogadamy się.
Bo to co przeczytała otwarło jej oczy, więc może zrozumie o co
tu chodzi?? Stwierdziłam wtedy, że tak naprawdę to ona powinna
się zastanowić dlaczego jej mąż nie rozmawia z nią tak jak ze
mną?? Dlaczego z nią nie ma tak dobrego kontaktu jak ze mną, bo
to tutaj był podstawowy problem. Rozmawialiśmy z nim także o tym
jej tekście. I on też się zdziwił, że nie podpisała się pod nim.
W każdym razie odpisałam, że anonimy mnie nie interesują i żeby
się przedstawiła skoro pisze tak mocny tekst. W odpowiedzi
dostałam informację, że to co napisała miało przemówić do mojego
sumienia, dobrego wychowania i kobiecego szacunku dla samej
siebie i jeśli do zrozumienia tego jest mi potrzebne jej imię to
podaje mi je………
Tym razem mnie uraziła, naprawdę uraziła. Nie miałam w tej
sprawie NIC na sumieniu, wychowana jestem chyba lepiej niż ona,
bo nie czytam cudzej korespondencji, a co do szacunku dla samej
siebie to mam go na tyle dużo, że nigdy nie wdawałam się w
związki z żonatymi facetami. Zastanowiło mnie też jak można
pisać coś takiego do kogoś, co do kogo nie ma się pewności, że
zrobił coś złego?? W tej sytuacji dalsza wymiana zdań wydała mi
się zbędna. Stwierdziłam, że nie będę się tłumaczyć z czegoś,
czego nie zrobiłam.
Ale to jeszcze nie koniec tej historii. Oczywiście rozmowy z
przyjacielem prowadzimy nadal. Nadal się spotykamy. I nadal do
niczego między nami nie doszło. Tyle, że jego żona nie wie o
tym. I w związku z tym wciąż, po upływie ponad roku, robi
awantury, oskarża go o romans i wymyśla, czego to jej mąż
zapewne ze mną nie robił…???? To po prostu jakiś horror. Ona
chyba nie zdaje sobie sprawy, że sama niszczy to małżeństwo.
Swoją podejrzliwością, zazdrością i …… zbyt bujną wyobraźnią. A
mój przyjaciel ?? Czasem mi o tym opowiada, choć robi to
niechętnie, bo widać, że strasznie go to męczy.
Dodam tylko jedno- ZDRADZANI (lub ci, którzy podejrzewacie
tylko, że BYĆ MOŻE jesteście zdradzani) zastanówcie się zanim
zaczniecie krzywdzić siebie, partnerów i ich przyjaciół,
znajomych, kolegów. To do niczego nie prowadzi, a działa
destukcyjnie na wszystkie zaangażowane w to osoby.

[Gość: ba69]

Cóż za zakłamanie... Dziewczyno, zastanów się, co robisz! Masz
jakieś skrzywione pojęcie o przyjaźni, nie mówiąc już
podstawowym systemie wartości. Porozmawiaj z kimś mądrym, bo
inaczej zrobisz komuś, w tym sobie, ogromną krzywdę.

[Gość: kręcacy głową]

zgadzam sie z przedmówczynią. straszne brednie. jakby tak ci zależało na
szczęściu "przyjaciela" to byś zrozumiała że nie powinnaś niszczyć jego
małżeństwa, rodziny. ty jestes po prostu egocentryczka która widzi tylko swój
czubek nosa. oj dobrze ci "ta głupia żona" napisała. zrozumiesz jak sama się
znajdziesz po drugiej stronie. facet kłamie zonę a ty sie dziwisz że ona nie ma
do niego zaufania.
co za niedojżałość emocjonalna. blee....

[Gość: g69]

do kręcącego głową :-))
W jakiż to sposób niszczę ich małżeństwo??? W taki,że namawiam do szczerej
rozmowy i dogadania się?? A może w taki,że wspieram kogoś w dążeniu do dobrego
zakończenia?? pomyśl o tym... Nigdy tez nie nazwałam tej żony głupią-rozumiem,
że chciała ratowac małżeństwo, ale sposoby jakie wybrała mogą spowodować
zupełnie odwrotną reakcję. A co do okłamywania jej... cóż.... gdyby koleś
ukrywał swoje kontakty z innym kolegą nie byłoby problemu, ale skoro ukrywa
kontakty z kobietą to zaraz jest to oszukiwanie......... Takie myślenie na ten
temat,świadczy tylko o zbyt płytkim wgłębieniu się w sprawę.
pozdrowienia :-))

[Gość: vicky_brown]

A co twoim zdaniem, miała spokojnie czekac az ty mu wleziesz do łóżka? Zastanów
się kobieto..

[abrakadabra10]

Może lepiej byłoby mi uporać się z moimi sprawami, nie musiałabym przegryzać
się sama przez te wszystkie sytuacje,które opisaliście. Jakie to wszystko
podobne.
Jest mi ciężko, ale teraz wiem, że scenariusz, według którego toczy się
ostatnio moje życie, to nic nowego.
Chętnie pogadałabym z kimś na ten temat.

[Gość: baśka]

A ja ją rozumię g69 i wiem co to znaczy, sam to niedawno
przeżyłam i odczułam na własne skórze. Żona mojego kolegi z
pracy i podwładnego uroiła sobie że jej mąż jest we mnie
zakochany i mamy romans. Początkowo potraktowałm to jako żart,
nawet śmiałam sie z tego, ale gdy ta urządziła mi awanturę to
juz nie wytrzymałam i poprostu powiedziałm jej " prosto z mostu"
to co myśle. Gdybyśmy ( ja i jej mąż ) chcieli mieć romans lub
coś więcej to by nam nie przeszkodziła, może nigdy by się o tym
nie dowiedziała lub na samym końcu. Zagroziłam że gdy nie
zakończy tych insunuacji i komentarzy to wystąpie to
przełożonych o przeniesienie jej męża do innej jednostki do
innego miasta, bo nie pozwolę by niszczyła dobra atmosferę w
pracy, nie pozwolę sobie by obrażała mnie, nie mam sobie nic do
zarzucenia i nie będę tolerowała jej wybryków, oczywiście podam
oficjalnie jaki jest - będzie powód wniosku o przeniesienie jej
mężą. .Jestem osoba zdecydowaną i wiedziała że nie żartuję ,
zresztą użyłam jeszcze kilku "mocnych" słów. Uspokoiła się
przynajmniej w stosunku do mnie, bo "zaatakowała" teraz inną,
bogu ducha winną kobietę też na stanowisku uważając ją za
rywalkę. A najciekawsze w tym jest to że sama ma kochanka ( nie
pierwszego ) , oczym wie sporo osób- poza mężem, nie kryje się
zresztą z tym , a jej mąż jest miłym uczynnym kolegą z pracy,
który praktycznie prowadzi dom, sprząta gotuje i chyba jest "
ślepy" lub tak jest mu wygodnie.

[Gość: g69]

dzięki baśka :-)) chciałam jeszcze coś dodać do swojej wypowiedzi.... niestety
nie moja to wina, że żona kolegi nie rozumie podstawowej rzeczy czyli, że nie
poświęca swojemu mężowi wystarczająco dużo czasu, aby czuł z nią więź i czuł
się jej potrzebny..... a mężczyźni tez tego potrzebują, choć nieczęsto się
przyznają do tego.... Nie mogę także odpowiadać za jej wizje ułożone w głowie
przez zbyt bujną fantazję. A co do mojego rozumienia przyjaźni to.... tak ją
właśnie pojmuję-nie wyobrażam sobie zerwania kontaktów z kimś kogo znam od lat
tylko dlatego,że jego żona tego chce. Przyjaciół podobno poznaje się w
biedzie........ Więc jeśli WY - moi oponenci - opuścilibyście przyjaciela w
takim momencie (chodzi o wsparcie i rozmowę, a nie przytulanki i sex) to
współczuję Waszym przyjaciołom,jeśli ich macie ....

[Gość: ba69]

Wygląda na to, że pomoc terapeutyczna jest jednak niezbędna. Zupełnie nic nie
trafia... To przerażające.

[Gość: g69]

To,ze masz inne poglądy niż ja nie upoważnia Cię chyba do zalecania mi
terapii....... terapia jest potrzebna raczej ludziom, którzy zagubili się we
własnym małżeństwie i szukają pocieszenia gdzie indziej..... i dla tych, którzy
zauważyli,ze zaczyna się jakiś problem w małżeństwie i nie potrafią go
rozwiązać normalnie tylko oskarżają cały świat,że jest przeciwko nim....

Siła zdradzonych do g69

[agata1972]

Wszytstko pięknie, ładnie to miłe, że starasz sie być dobrą
przyjaciółką, to się chwali :) Tylko nie potrafieę zrozumieć,
dlaczego pozwoliłaś sobie na te "wirtualne pieszczoty" przecież
wystarcyło bys oponowała w jakiś sposóbm to nawet jeśli żona to
by przeczytła widziałaby,ze ty tego nie chcesz, a tak jest na
Ciebie. Wydaje mi sie że są różne powody zdrady, m.in. ciekawość
jak to jest z kimś innym. Każda z nas mężatek obawia sie takiego
momentu, ze dowie się o zdradzie... spróbuj ją też zrozumieć,
fakty przemawiały za tym, ze coś was łączy - takie "wirtualne
pieszczoty" można różnie odebrać, też nie byłabym tym faktem
zachwycona gdybym coś takiego wyczytał i trudno by było
uwierzyć, że to tylko wirtualnie, pozdrwaiam

[Gość: g69]

Tak , to jedyna rzecz jakiej żałuję...... że nie powiedziałam "stop- to już
wykracza poza przyjaźń". Ale cóż , każdy popełnia błędy - ten akurat wiele mnie
nauczył. I naprawdę próbowałam zrozumieć tą kobietę, wiem,ze mogła się źle
poczuć i odebrać to jako zdradę. Jednak wiem też, ze żadne wyjaśnianie tej
sytuacji nic nie da, bo ona po prostu nie przyjmuje do wiadomości,ze NIC nie
było.

[agata1972]

i nieststy nie zrozumie - to nie takie proste, nawet jeśli
powie, że juz ok - to i tak w głebi siebie zawsze będzie
wierzyła w tą zdradę. A poza tym co to jest zdrada??? Ja uważam,
ze on zdradził żonę dając Ci "wirtualne pieszczoty" - bo jak
sama napisałaś to wykroczyło poza przyjaźń. Z drugiej strony
bardzo go wybieliłaś a tak właściwie jaki są uklady między
małżonkami znasz tylko z jego relacji - a on jednak szukał
przygody - i znając Ciebie pewnie wiedział, że nie miał by szans
gdyby powiedział, ze ma cudowną żonę... może to tak... Nie masz
co liczyń na jej zrozumienie, bo to nie przejdzie - a on jak
będzie chciał zdradzić to i tak to zrobi... Ja jestem mężatką od
długiego czasu i bywały momenty,z ę podejżewałam - ale nie
chciałabym miećtego potwierdzonego czarno na białym... to
strasznie boli...

[Gość: Zuzia]

Gość portalu: g69 napisał(a):

> Tak , to jedyna rzecz jakiej żałuję...... że nie powiedziałam "stop- to już
> wykracza poza przyjaźń". Ale cóż , każdy popełnia błędy - ten akurat wiele
mnie
>
> nauczył. I naprawdę próbowałam zrozumieć tą kobietę, wiem,ze mogła się źle
> poczuć i odebrać to jako zdradę. Jednak wiem też, ze żadne wyjaśnianie tej
> sytuacji nic nie da, bo ona po prostu nie przyjmuje do wiadomości,ze NIC nie
> było.

Zraniłaś ją i zrozumiesz co się stało, gdy będziesz w takiej samej sytuacji.
Nie rób drugiemu co by tobie było niemiłe. Facet, który opowiada w pracy o
problemach z żoną szuka przygód albo następnej żony. W mojej pracy większość
kolegów ma wspaniałe poczucie humoru, ale ich żony, czy dziewczyny to temat
tabu. Skoro to pierwsze takie Twoje doświadczenie, to bardzo dobrze że masz
wyrzuty sumienia. Zrezygnuj z takiej przyjazni, a zobaczysz - on znajdzie sobie
następną taką powiernicę. Chyba , że historia ta będzie miała ciąg dalszy. Czy
można mu ufać? Wszyscy jesteśmy narażeni na pokusy, ale nieprowokowanie
nieszczęść to warunek udanego, szczęśliwego związku. Nieporozumienia zdarzają
się w każdym małżeństwie, ale osobom postronnym nic do tego. Co można sądzić o
przyjaciółce Twojego przyszłego męża, martwiącej się, że coś z Tobą nie tak i
pocieszającej go słownymi pieszczotami. Może to zdrada gorsza od przespania się
z prostytutką.

[Gość: Wika]

Agato,
Z wielkim bolem czytalam Twoj list i odpowiedzi do Ciebie. Moj
maz od dluzszego czasu prowadzil taka wlasnie niewinna
korespondencje internetowa. Realizowal w niej potrzebe kontaktu,
bliskosci, ciepla, radosci, humoru, etc, tym samym wycofujac sie
z ww. w naszym zwiazku. A moze po prostu szukal przygody,
ucieczki od rutyny codziennego dnia,emocji silniejszych niz te w
w tralym zwiazku... Potem powstalo uczucie do idealnej
internetowej Przyjaciolki, cudowna projekcyjna, romantyczna
milosc. Jakze ja realna kobieta moglabym z tym konkurowac, to
inny wymiar... Potem spotkania, choc przeciez do niczego nie
doszlo... nie podjeli decyzji o seksie...
Bylo moje czekanie, moje poczucie odrzucenia, moja rozpacz...
Byla straszliwa emocjonalna zdrada... Byla destabilizacja
rodziny, niepokoj dzieci...
Byly wahania mojego meza, jego agresja wyrosla z poczuc winy,
moja agresja wyrosla ze zranienia...
I caly ten czas moja walka - o nasz zwiazek, o moje poczucie
wartosci jako kobiety, czlowieka, partnera, matki...
Jest poczatek powrotu, choc wiem, ze musze zachowac czujnosc...

Za nasz zwiazek taki, jakim byl odpowiedzialni jestesmy oboje,
za ingerencje trzeciej osoby juz nie ja... Nie jestem tez
odpowiedzialna za jego frustracje, po rozstaniu z ta kobieta,
choc probuje mnie tym obciazyc...

Bardzo cierpie... jedna jest dla mnie i mojego meza'korzysc' tej
tragedii - nadzieja na energie do przebudowy mojego zwiazku z
mezem...
Dluga ciernista droga przed nami z ledwo migoczcym switelkiem w
tunelu...
Dla mnie motywacja do zmian, zycia dla siebie...

Wiesz Agato, teraz ta kobieta tez cierpi, nie potrafila
powiedziec stop,gdy przyjazn przestawala byc przyjaznia.
Dla mnie jest wazne, ze nie potrafil tego zrobic moj maz, ale
nie tylko dla nas dwojga ta sytuacja jest wazna lekcja.

Siła zdradzonych do Wiki

[agata1972]

Wiki!
Podziwiam Cię. Musiałaś na prawdę wiele przejść. Myślę, ze
najtrudniej w takich sytuacjach odbudować zaufanie a to z kolei
jest podstawą udanego zwiazku. Nie rozumiem dlaczego czujesz się
winna... Zapewne starasz się to wszystko odbudować, przede
wszystkim dla dzieci... Gratuluję siły walki :) Jakbyś chciala
pogadać prywatnie to napisz na adres [e-mail]

[Gość: ada]

Jestem pełna podziwu dla Ciebie Wiki!!!
Jestem w tej chwili w takiej właśnie sytuacji. Od trzech tygodni
walczę o odzyskanie wiary w siebie, prawo do spokojnego życia
dla moich trzech synów (9,11 i 13lat). Nie wiem czy powinnam
odejść, czy dalej prosić "oprawcę" o łaskę dla chociażby dzieci.
Wierzyłam mojemu mężowi bezgranicznie przez 14 lat, a okazało
się że o conajmniej 3 lata za długo. Moimi rywalkami (okazało
się że było ich więcej niż jedna) były właśnie panie "wirtualne"
z którymi mój mąż prowadził długie, nieskrępowane rozmowy
różnego rodzaju i z którymi spotykał się (jak mówi) tylko na
kawę. Całymi nocami "pracował nad projektami" a później spał
popołudniami. Gdy wszystko wyszło na jaw jedna z panienek
pokroju g69 napisała SMS o terści cyt" U mnie jest impreza
przyjdźcie, dla niej też coś się znajdzie..." Gdy powiedziałam
mężowi co o niej myślę stwierdził że ona jest niewinna i nie
powinnam jej do niczego mieszać. W rozmowie telefonicznej z nią
stwierdziła, że ona "biedna" zostanie sama a ja mam przecież
dzieci. Co poradzić na takie damskie "pustaki"?

[Gość: Wika]

Ada,
Jeatem z Toba i zycze Ci duzo energii w Twojej walce o Twoj zwiazek, jesli taka
podjelas decyzje. To dluga i trudna droga. Pamietaj,to Ty jetes w zona i matka,
Twoj zwiazek z mezem to realnosc, zycie, wspolne lata, radosci, problemy. Moze
czegos w nim brakuje, bo trudno o ideal na ziemi, ale szukac musimy w nas
samych, a nie poza zwiazkiem. Moze ta trudna chwila pomoze Wam sie odnalezc z
mezem - pelniej i dojrzalej. Strasznie boli, ale nie trac wiary w siebie, nie
watp w siebie ani przez chwile!

[Gość: kiki]

Powystrzelać!!!!!

[Gość: cox2]

To wrecz zadziwiajace, jak jednakowo odczuwamy i przezywamy zdrade. Przezywalam
i przezywam podobna sytuacje. Najgorsze jest jednak to, ze mimo iz wydaje sie,
ze maz stara sie ze wszystkich sil naprawic nasz zwiazek to ja nie moge
zapomniec. Jak znowu uwierzyc w szczerosc slow i czynow? Caly moj dotychczasowy
swiat i wiara w takie wartosci jak milosc, lojalnosc, wiernosc przestal istniec
- jak zbudowac go na nowo? A jesli nie uda sie go odbudowac, to jak zyc?

A tym wszystkim "wyrozumialym" przyjaciolkom z pracy pragne powiedziec, ze
to nie urazona duma zon powoduje ich wscieklosc. Te pogardzane przez was zony
walcza o swoja godnosc, o wartosci, w ktore wierza i wyznaja a wy je depczecie.
Ja bardziej winie mego meza, a nie kobiete, ktora jest jego kochanka, ale
nie daje jej prawa do oceny mojego postepowania - to ona brutalnie wdziera sie
w moje zycie nieproszona i powinna choc na tyle miec przyzwoitosci w sobie, aby
wiedziec, ze postepuje niegodnie. Jesli tego nie rozumie to "nie dorasta mi do
piet".

[Gość: ba69]

Tak właśnie to jest. Bardzo trafnie to ujęłaś. Może jednak coś
do "przyjaciółeczki" trafi. A Tobie życzę, żeby się udało.
Kiedy uczucie istnieje, to nawet zdradę można wybaczyć i
zbudować życie, w tym zaufanie, na nowo. Zapomnieć się nie da,
ale można traktować to jako incydent, jeszcze jedno
doświadczenie - okrutne i bolesne, ale stanowiące to
przysłowiowe dno, od którego można się odbić i stworzyć nową
wartość. Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: M**]

Trzymaj się, Agato1972. Dasz radę, skoro podjęłaś taką decyzję. Łatwo nie jest
i nie będzie. Jeśli mąż zechce również utrzymać Wasz związek, będzie musiał
bardzo się postarać, żeby Cię o tym przekonać. Nieprędko zaczniesz wierzyć. Na
początek daj sobie czas, aby przetrwać ból i uczucie upokorzenia. To wszystko
tak podobnie się dzieje u nas wszystkich, że aż jest banalne. Jednego tylko
życzę "przyjaciółeczkom". Podobnych przeżyć w ich związkach i żeby one już
nigdy potem nie przestały płakać....

[Gość: lk]

Ja też z jednej strony staram się zrozumiec dziewczynę, z która zdradził mnie
mój mąz. Wiem, że też cierpi, tęskni. Wiem,że wina lezy jednak zdecydowanie po
stronie mojego meza, to On pozwolił sobie na rozwój tego romansu a jej na
uwierzenie w ten związek. Ale w momencie gdy mąz wybiera powrót do domu, do
wieloletniego szczęśliwego związku (tak!), każda kochanka powinna po angielsku
po prostu zniknąć, każdej ze stron wtedy będzie łatwiej odbudowac swoje życie.
I to jest własnie najtrudniejsze, ale podobno mozliwe. Bardzo w to wierzę,
wierze w naszą miłość. Wierzę, że ta fascynacja inna kobietą pojawiła się z
innych powodów niz brak szczęścia i udanego związku. Chodzimy z męzem na
terapie do psychologa, próbujemy zrozumiec co się tak na prawdę wydarzyło, co z
naszą miłoscia sie stało. Minęło raptem pół roku od momentu, gdy mój maż
opowiedział mi o wszystkim. To był straszny czas, trudny ale szczery i
prawdziwy, były momenty zwątpienia, wściekłości, żalu- ale tez momenty piekne,
które pozwoliły nam zobaczyć siebie prawdziwych, porozmawiać o tym co dla nas
ważne w życiu, o nas, o naszych dzieciach. I wierzymy mocno że nam sie uda.
Choc cierpimy bardzo, ja ze swoim zranionym serce i zdruzgotanym zaufaniem, mój
mąż ze swoim zwatpieniem w miłość "świetą" i jedyną i ze swoja tęsknotą za
nieodwracalnym i za koniecznościa wyboru jednego z tych uczuć.

[anya1]

To ja zdradziłam. Z większością cytowanych banalnych atrybutów zrady. Mój mąż
dowiedział się od żony mojego kochanka. Pięć lat mojego szamotania się,
egoizmu, głupoty zrozumiała w jednej chwili. Kiedy zobaczyłam ciężar całej
mojej przeszłości na twarzy mojego męża. To ja próbuję walczyć o nasze
małżeństwo i wiem, że tylko miłość może uratować, miłość we mnie a nie miłość
od niego. Ja muszę dawać jak najwiecej i mam nadzieję, że pozwoli mu to
odbudować zaufanie i miłość. Czuję jakbym przez te lata nie wiedziała co to
miłość. To dawanie, oddawanie siebie. Wszystkie bzdury o tym, że musimy myśleć
o sobie, nie poświęcać się można wyrzucić do kosza. Robią z nas tylko
nieszczęśliwych ludzi goniących za tym czego im jeszcze brakuje. A to jest
proste. Miłość. Taki wybór. Modlę się tylko, żeby nie było za późno.

[Gość: pep5]

Ja wybaczyłam.......po miesiącu okazało się że dalej mnie zdradza:(

[Gość: kiki]

A co gdybyś się w nim zakochała, albo on w tobie?Nie musicie od razu skończyc w
łóżku.Jak byś sie czuła wtedy na miejscu żony. Nie czułabyś sie zdradzona.Jak
by się wtedy wszystko potoczyło?.....lub potoczy:]

[Gość: Iwona]

i ty poprzez swoja przyjazn do jej meza wyleczysz to ich
malzenstwo - wybacz ale jestes naiwna

[Gość: mysza]

[Gość: m**]

> dzięki baśka :-)) chciałam jeszcze coś dodać do swojej wypowiedzi....
niestety
> nie moja to wina, że żona kolegi nie rozumie podstawowej rzeczy czyli, że
nie
> poświęca swojemu mężowi wystarczająco dużo czasu, aby czuł z nią więź i czuł
> się jej potrzebny.....
I wiesz to od niego??? Oj, naiwnaś Ty, "przyjaciółko", naiwna.... A zapytaj
go, ile czasu on poświęca na rozmowę z żoną... Na próby rozmowy... o czym
chciałby porozmawiać... Czy pomaga w domu, aby odetchnęła i żeby razem mogli
usiąść i pogadać.... Czy zaprasza ją na kawę, kolację, czy choćby hamburgera.
Ty naprawdę jesteś egoistką. I napawasz się tym, że facet do Ciebie leci...
Fantazjom zaś swoim Twój "przyajciel" dał wyraz w komunikatorze...
Więc jeśli WY - moi oponenci - opuścilibyście przyjaciela w
> takim momencie (chodzi o wsparcie i rozmowę, a nie przytulanki i sex) to
> współczuję Waszym przyjaciołom,jeśli ich macie ....
NIe opuściliśmy, ale żona przyjaciela odczuwała dyskomfort z powodu więzi
rodzinnych, jakie zachodziły pomiędzy mną i największą miłością
mojego "przyjaciela" (był to przyjaciel z dzieciństwa, a nie z biura. Ona źle
znosiła nasze kontakty, a mieli prawo sami zdecydować o swoim zyciu. PO pewnej
przerwie (zastosowałam się do jej życzenia) widujemy się i ona ma 200%
pewności, że ani ja, ani moja krewna (jej poprzedniczka) nie stanowimy
zagrożenia dla jej rodziny. Zatem, to jest wykonalne, ale trzeba spojrzec
dalej niż czubek własnego egocentrycznego nosa arogantki!
PS Jeśli im się nie układa, niech się rozwiodą, ale faceci to tchórze...
lepiej mieć wikt, opierunek, niańkę do dzieci, być dobrym weekendowym
tatuśkiem, a na boczku "przyjaciółkę" do pogadania... a potem inną... do czego
innego.... Fu... Tchórzostwo i arogancja!

[Gość: pep5]

Biedny to on dopiero bedzie jak nie znikniesz z ich zycia.Zrozum że dopóki ty
bedziesz(a jestes dla niego miłą odskocznią) to on nigdy nie zacznie sie starać
i rozmawiac ze swoja żoną, żeby naprawić małżeństwo!!!

[Gość: ada]

Gość portalu: g69 napisał(a):

> Przeczytałam te wypowiedzi zdradzanych i opowiem coś innego……
> coś z innej strony.
> Minął już ponad rok od tych zdarzeń, ale wciąż o nich pamiętam.
> Mam w pracy kolegę-mogę nawet powiedzieć, że to mój przyjaciel-

> znamy się osobiście, pracujemy w tej samej firmie, ale w
różnych
> miastach. Spotykamy się kilkanaście razy w roku, natomiast
> najczęściej nasze rozmowy prowadzimy używając komputera (maile
+
> komunikator). Kiedyś zaczęliśmy rozmowy na bardzo różne
tematy,
> zwykłe, codzienne, firmowe, domowe. Mogliśmy pogadać o
> wszystkim, naprawdę o wszystkim. Doszliśmy również do tematów
> bardziej osobistych. Naszych związków, przyjaźni, miłości,
> seksu. On zaczął mówić o niemożności dogadania się z żoną w
> wielu sprawach, a ja o moich nieudanych związkach. Wspomniał
też
> o tym, że nie wie czy wytrzyma w tym małżeństwie…. Doradzałam
mu
> zawsze rozmowę z żoną i wyjaśnienie wszystkiego. Była też
między
> nami rozmowa... hmm...powiedziałabym o podłożu erotycznym.
Było
> to coś jak pieszczoty tyle, że wirtualne i to on był stroną
> aktywną. Ale nadal była to tylko rozmowa. Niedługo potem
> dowiedziałam się od niego, że jego żona przeczytała to
> wszystko.... I cóż w tej sytuacji robi żona??? Najpierw robi
> zadymę w domu i pyta męża jak mógł rozmawiać w ten sposób z
> kimkolwiek innym niż ona?? Następnie pisze do mnie, zwracając
> się po imieniu, „bo dobrzy znajomi jej męża są też jej
> znajomymi”. Pisze, że bardzo się cieszy, że bardzo dobrze
> dogaduję się z jej mężem, ale ma do mnie prośbę: żebym
> ograniczyła swoje kontakty z jej mężem do służbowych, a do
> pieszczot zaangażowała kogoś innego – najlepiej kawalera. Mam
> zapomnieć o jakimkolwiek dalszym ciągu tych rozmów. Dodała
też,
> że być może kiedyś wyjdę za mąż i też przeczytam jak mój mąż
> dopieszcza swoją koleżankę, a to jak zapewniła nie jest
> przyjemne…. Podpisała się inicjałami, co od razu zrodziło w
> mojej głowie pytanie: czyżby kobiecie zabrakło odwagi żeby
> podpisać się pod tym tekstem??? Jednak cały ten tekst był dla
> mnie informacją, że ona chce ratować małżeństwo i zapobiec
> ewentualnemu romansowi jej męża. Natomiast ja poczułam się w
tej
> sytuacji idiotycznie, bo przecież ani nie namawiałam
specjalnie
> przyjaciela do tych rozmów, nie wyciągałam z niego jakie ma
> problemy-to naprawdę wyszło spontanicznie. Nigdy też nie
doszło
> między nami do żadnej sytuacji intymnej.
> On miał do mnie wtedy tylko jedną prośbę: nie dyskutuj z nią,
> spróbuję z nią porozmawiać-może przejrzy na oczy i dogadamy
się.
> Bo to co przeczytała otwarło jej oczy, więc może zrozumie o co
> tu chodzi?? Stwierdziłam wtedy, że tak naprawdę to ona powinna
> się zastanowić dlaczego jej mąż nie rozmawia z nią tak jak ze
> mną?? Dlaczego z nią nie ma tak dobrego kontaktu jak ze mną,
bo
> to tutaj był podstawowy problem. Rozmawialiśmy z nim także o
tym
> jej tekście. I on też się zdziwił, że nie podpisała się pod
nim.
> W każdym razie odpisałam, że anonimy mnie nie interesują i
żeby
> się przedstawiła skoro pisze tak mocny tekst. W odpowiedzi
> dostałam informację, że to co napisała miało przemówić do
mojego
> sumienia, dobrego wychowania i kobiecego szacunku dla samej
> siebie i jeśli do zrozumienia tego jest mi potrzebne jej imię
to
> podaje mi je………
> Tym razem mnie uraziła, naprawdę uraziła. Nie miałam w tej
> sprawie NIC na sumieniu, wychowana jestem chyba lepiej niż
ona,
> bo nie czytam cudzej korespondencji, a co do szacunku dla
samej
> siebie to mam go na tyle dużo, że nigdy nie wdawałam się w
> związki z żonatymi facetami. Zastanowiło mnie też jak można
> pisać coś takiego do kogoś, co do kogo nie ma się pewności, że
> zrobił coś złego?? W tej sytuacji dalsza wymiana zdań wydała
mi
> się zbędna. Stwierdziłam, że nie będę się tłumaczyć z czegoś,
> czego nie zrobiłam.
> Ale to jeszcze nie koniec tej historii. Oczywiście rozmowy z
> przyjacielem prowadzimy nadal. Nadal się spotykamy. I nadal do
> niczego między nami nie doszło. Tyle, że jego żona nie wie o
> tym. I w związku z tym wciąż, po upływie ponad roku, robi
> awantury, oskarża go o romans i wymyśla, czego to jej mąż
> zapewne ze mną nie robił…???? To po prostu jakiś horror. Ona
> chyba nie zdaje sobie sprawy, że sama niszczy to małżeństwo.
> Swoją podejrzliwością, zazdrością i …… zbyt bujną wyobraźnią.
A
> mój przyjaciel ?? Czasem mi o tym opowiada, choć robi to
> niechętnie, bo widać, że strasznie go to męczy.
> Dodam tylko jedno- ZDRADZANI (lub ci, którzy podejrzewacie
> tylko, że BYĆ MOŻE jesteście zdradzani) zastanówcie się zanim
> zaczniecie krzywdzić siebie, partnerów i ich przyjaciół,
> znajomych, kolegów. To do niczego nie prowadzi, a działa
> destukcyjnie na wszystkie zaangażowane w to osoby.

Nie mogę uwierzyć że osoba, która to napisała nie widzi żadnej
swojej winy w niszczeniu związku swojego kolegi z pracy. W pracy
powinny toczyć się między wami tylko rozmowy służbowe. Gdyby nie
twoja ingerencja, ten związek trwał by nadal bez burz. Dlaczego
pozwalasz sobie na prawo rozmów intymnych z partnerem innej.
Zastanów się czy byłabyś zachwycona dowiadując się o podonych
rozmowach twojego partnera. Zacznij myśleć głową...

[Gość: Ela]

To, co napisałaś jest mi skądinąd dość znajome, gdyż przeżyłam właśnie niemal
identyczną historię. Z tą różnicą, że to ja byłam obsadzona w roli
zdradzonej/nie zdradzonej(?) żony. Różnica polegała też na tym, że nie
widziałam większego sensu, żeby wypisywać maile do obcej, bezczelnej baby,
która od przyjaźni biurowo-internetowej przeszła już do etapu, kiedy nacisnęła
mojego ślubnego, żeby podjął jakieś życiowe decyzje (czyli chyba odszedł od
żony i żył z nią). Różnica polega też chyba na tym, że mojemu mężowi chyba
bardziej zależy na naszym związku, niż Twojemu przyjacielowi, bo ostatnio ta
znajomość zaczęła go już męczyć (to, ze ona zaczęła naciskać i ta niby-
przyjaźń damsko-męska, jak ją określała okazała się banalnym romansidłem)i ja
dowiedziałam się o tym, kiedy praktycznie było już po wszystkim.
To nie jest tak, ze żona jest sobie winna, bo nie ma dostatecznie silnego
kontaktu z mężem, prawda jest taka, ze nowość jest zawsze atrakcyjniejsza od
tego, co się zna. Nie bądź zatem taka pewna, że jesteś lepsza od jego żony. A
swoją drogą facet tez jest niezłym draniem, skoro cały czas żyje w takim
zakłamaniu, skoro jego żona jest taka zła, to dlaczego tego jej uczciwie nie
powie, a może jest mu wygodnie mieć ciepłe gniazdko w domu, a w pracy
poflirtować internetowo z koleżanką, żeby podnieść swoje meskie ego. Ty
piszesz, że specjalnie nie zabiegasz o tę znajomość, ale przyznasz, że chyba
nie z każdym kolegą z pracy uskuteczniasz rozmowy "o erotycznym podłożu", to
wymaga jednak pewnego stopnia zażyłości między ludźmi, a tę zażyłość
zbudowałaś wspólnie z kolegą z pracy (w przeciwnym wypadku byłoby to po prostu
molestowanie). Tak więc droga "g69" trochę uczciwości proszę...

[heera]

Elu masz rację.Gdyby od dziewczyn pokroju g69 można było oczekiwać więcej
uczciwości, mniej egocenyryzmu.Jestem tą zdradzoną.Moja historia zaczęła
sięniewinnie.Początkowo były opowieści o sekretarce,jaka ona
jestdzielna,pracuje, uczy się i sama utrzymuje się ,bo z ojcem ma zły kontakt/
co zresztą okazało się kompletną bzdurą.Ja współczując jej zabiegałam żeby nie
została zwolniona z pracy.Potem były niewinne liściki,sms,telefony w trakcie
urlopu.Mężowi imponowało zainteresowanie ze strony kobiety o dwadzieścia lat
młodszej.I dla mojej rodziny ,moich synów zaczął się bardzo trudny
czas.Rozumiem kobiety zdradzonei nie znajdę usprawidliwienia dla drugiej
strony.Były rozmowy,prośby,kłótnie.Pani się ośmiesza- padała odpowiedz.Ale dla
rodziny i dzieci,dla męża którego kocham,dla dwudziestu lat życia można
się "ośmieszać".W małżeństwie nie ma miejsca na nieszczerość bo to doprowadza
do braku zaufania.Myślę że młode kobiety ,z braku doświadczenia, nie wiedzą
jak strasznie krzywdzą inne kobiety.

[Gość: KAWA]

wszystie kochanki naszych mężów ( czy to panny czy mężątki)do GAZU. Życzę by
ich faceci puścili je kantem to posmakują roli zdradzonej zony.Pożują szczęście
zdradzonej.

KAWA do lekarza! (n/t)

[Gość: girlfriend]

[Gość: ronin]

eee tam

[Gość: koko]

Skonsumowanie tego związku to moim zdaniem tylko kwestia czasu, nie oszukuj
się. I zastanów się, czego właściwie oczekujesz po tej "przyjaźni".
O JEGO oczekiwaniach nie wspominając.
No i rzeczywiście, co za flądra z tej żony, jak śmie nie ufać swojemu mężowi!
Zwłaszcza, że jak wspominasz, ukrywacie się ze swoją korespondencją.

[Gość: Emilka B.]

Mnie dziwi taka rzecz: dlaczego, zamiast zrozumiec
tę kobietę (w koncu nie napisala nic obraźliwego za pierwszym razem), czepialaś
się, że podpisala się inicjałami. Wiedziałaś, od kogo ten list, więc co to za
cyrki z tymi inicjałami. Bardzo niewrazliwe. A oprocz tego, faktycznie jestes
egocentryczna, bo najwyraźniej cenisz swoja przyjaźń znacznie wyźej niz czyjes
małżeństwo. On, gdyby był porządnym człowiekiem, już dawno powinien rozluźnić
wasze kontakty, choćby dlatego, że ranią one jego żone. A Ty powinnaś mu dopomóc
w podjęciu tej decyzji (o rozlużnieniu kontaktu). Nie robiąc tego, oboje
jesteście nie w porządku, i wmawianie sobie że "nic nie było, więc nic złego nie
zrobiłam" to jakaś dziecinada.

[Gość: Olga]

Czytam te listy o zdradach i zadaje sobie pytanie,czy kazda ze zdradzonych zon
decydujac sie na malzenstwo, na podpisanie papierka, zadala sobie pytanie, czy
tak bedzie pieknie przez cale zycie,czy zostawila sobie 20 % na to ze kiedys
cos zlego miedzy wami moze sie wydarzyc,ze za meza birze sobie czlowieka
ktorego tak naprawde nie poznala do konca, ze przysiega malzenska to sa tylko
slowa i ze ludzie z biegiem lat sie zmieniaja.
Zdrada jest i bedzie i nie ma co sie nad nia rozwiodzic,jedne zony o tym wiedza
inne zyja wiele lat w nieswiadomosci ze sa zdradzane.Ale mezczyzna ktory kocha
swoja zone, szanuje ja nigdy nie zdradzi.
Nie mozna tu winic kobiet (kochanek)bo to nie one zabiegaja o wzgledy i na sile
nie wypychaja sie do lozka, tylko mezczyzni robia wszystko zeby zdobyc
kobiete,zachowanie samca.
Napewno nie jedna zona chcialaby aby jej maz byl dla niej taki jaki jest dla
kochanki, wiec albo trzeba sie postarac zeby meza zatrzymac przy sobie albo
nalezy zazdroscic jaki wspanialy jest dla kochanki.Kiedys padlo stwierdzenia ze
kochanka nie dorasta zonie do piet,jest gorsza od zony, chyba ktos sie pomylil
kiedy to pisal,zawsze kochanka jest w czyms lepsza od zony,inaczej jakby
wszystkie zony byly idealne to po co facet bralby sobie kochanke?
Zdradzone zony maja urazona swoja kobieca dume,ale musza sie dobrze nad soba
zastanowic gdzie i kiedy popelnily błąd, ze ich wlasny maz poszedl sobie do
innej, moze powinny cos zmienic w sobie, radze sie dobrze nad tym zastanowic.
Przeszlam przez zdrade mojego meza i to ona kochanka otworzyla mi oczy na swiat
i na to jaka jestem (niestety ona byla lepsza odemnie),nie walczylam o swojego
meza jak lwica, zachowalam stoicki spokuj i zaczelam zmieniac siebie.Minelo juz
wiele lat, ja jestem inna kobieta.Nasze malzenstwo sobie trwa ale juz na innym
ukladzie tworzymy fajny kumplowski duet,uczucia dawno minely,a najwiekszym
sukcesem jest to ze maz szanuje mnie za to ze cala ta sytuacja ze zdrada
przeszla spokojnie bez krzyku bez awantur z pelnym zrozumieniem z mojej
strony.Napewno ktos zada pytanie dlaczego tak postapilam? poprostu staralam sie
zrozumiec dlaczego to robi, co sie dzieje w jego sercu w jego duszy,szukalam
przyczyny,staralam sie postawic w jego sytuacji, probowalam zrozumiec ta
kobiete (chyba na jej miejscu nie oparlabym sie takiemu facetowi jak moj maz)i
chyba najwazniejsza rzecz, robilam to wszystko sama,nie chcialam sluchac rad
dobrych przyjaciolek czy kolezanek,bo to byl wtedy tylko moj problem.Dumna
jestem z tego ze potrafilam sie tak zachowac, ze nikt nie ucierpial z calej
trojki.
Dlatego nie stoje po stronie zdradzonych zon ani kochanek,takie jest zycie,
wszystkie sa wspanialymi kobietami.Pozdrawiam

[pestka03]

Moim zdaniem kochanki często nie są w niczym lepsze od żon(może w Twoim
przypadku było akurat inaczej),są tylko inne,NOWE.A co powiesz jeśli facet
zdradza kochankę z inną kochanką,albo nawet kilkoma innymi.Jak to wytłumaczysz?
Wszystkim kolejnym czegoś brakuje.... i powinny szukać winy w sobie???Przecież
to chore?A może raczej z takim samcem coś jest nie tak???

[Gość: sliva]

Facet ma tzw niską samoocenę,czyli mówiąc krótko i dosadnie-jedna wielka kupa
kompleksów,ktore leczy w ten właśnie sposob.Wydaje mu się,że im więcej panienek
tym jest bardziej męski.

[megxx]

Zdrada kobiet kojarzy mi się z konkretnymi brakami w związku(albo uczuć,
zainteresowania z drugiej strony, albo normalności), zdrada mężczyzn jawi mi
sie inaczej. To mężczyźni kreują sie na poligamistów. Dla nich uczucie i seks
to dwie różne sprawy, mogą się łączyć lub występować niezależnie z innymi
partnerkami. Może to jest prawdą, a może sprytnym męskim wytłumaczeniem na
różne okoliczności. Gotowośc mężczyzn do uprawiania seksu nie wymaga
zaangażowania kory mózgowej, wystarczą bodźce wzrokowo-dotykowe(dla niektórych
prosta zasada:wszystko co sie rusza i nie ucieka na drzewo). Myślę, że jest też
inna grupa mężczyzn, też chętnie by tak postępowali, ale jakieś geny, czy
zasady, czy nie-wiadomo-co wyhamowywuje te atawistyczne zachowania. Oni
zdradzają rzadziej lub wcale.
Czy jest wiele kobiet, które poszłyby do łóżka niezaangażowane uczuciowo?
A mężczyźni nie raz kochają sie w żonie(i nie chcą od niej odejść) a sypiają z
inną.

[Gość: Bambi]

Smutne, ale takie jest życie.Felieton p. Wrzosińskiej jest
prawdziwy aż do bólu. Jeżeli chcesz walczyć o związek po
zdradzie, zejdź parę poziomów w dół i zapomnij o godności. Czy
naprawde warto? No, chyba że chce się mieć w domu spółkę cywilną
z o.o. Nie wierzę w to, że po zdradzie małżonkowie odnajdą się
na wyższym poziomie. Szkoda życia. Moja personalna opinia jest
taka, że w pewnym momencie z jednej bądź obu stron wypala się
miłość. Zdrada jest tego sygnałem.Pozostaje przywiązanie, a ono
rodzi ból. Posty, które tu przeczytałam, potwierdzają to.
Akceptacja tego prawa niesie spokój.

[megxx]

W postach jest za mało wypowiedzi zdradzających, co czują, dlaczego nie
potrafią najpierw powiedzieć rozstanie, potem nowa miłość, co czują gdy wrócą
na łono rodziny. I niekoniecznie chodzi o jednorazówki, tacy są czymś skażeni i
podlegają innym zasadom.(np. nie rokują nadziei, że to się nie powtórzy).
Dlaczego jak coś sie nie układa po naszej myśli, to najpiew skłonni jesteśmy
się fałszywie pocieszać(oszukiwać), zamiast szukać rozwiązań problemów.
Dlaczego coraz częściej forumowicze piszą o potrzebie akceptacji możliwości
zdrady, wręcz uznaniu jej za składnik związku. TO PATOLOGIA.

[Gość: cox2]

do megxx

Nie wiem jak tlumacza zdrade inni, ja otrzymalam wyjasnienie, ze to jest rzecz
bez znaczenia, nie majaca wplywu na nasz zwiazek, ze tak dlugo jak miedzy nami
wszystko uklada sie dobrze to nie ma mowy o zdradzie. Najwazniejsze sa relacje
miedzy nami a tamto to taka inna bajka. Jest to bardzo wygodne tlumaczenie
nie majace pokrycia w rzeczywistosci, bo stosunek meza do mnie ulegl bardzo
wyraznej zmianie widocznej dla wszystkich, lecz nie dla niego. On uwazal, ze
wszystko jest o.k., podczas gdy oddalil sie ode mnie, od dzieci i rodziny i
nawet tego nie zauwazyl. Dla mnie zdrada "fizyczna" nie ma takiego ciezaru
jak zdrada psychiczna, przez ktora rozumie wiez emocjonalna z inna kobieta,a
tak wlasnie bylo w moim przypadku. Maz byl ze mna i dziecmi, a tak jakby go
nie bylo. Nie wolno tez zapominac, iz zdrada pociaga za soba klamstwa,
oszustwa, rozne podlosci o ktorych tak jak o zdradzie, tak trudno zapomniec.
Bo po takim koszmarze trudno spodziewac sie, ze przekrecimy kluczyk,
przeprosimy, wyznamy milosc i obiecamy poprawe, a wszystko wroci do normy.

[lafemme5]

wizyte na www.dearpeggy.com - dla znajacych jezyk angielski. Ta strona jest pod
opieka psycholog, ktora tym tematem zajmuje sie od przeszlo 20 lat, a temat
zna i od strony badan naukowych i z autopsji. Mozna sie tam dowiedziec o
przyczynach zdrad, i ich emocjonalnie dewastujacego impaktu.
Pozdrawiam serdecznie, znajaca temat z autopsji.

[megxx]

Gość portalu: cox2 napisał(a):


>
> Nie wiem jak tlumacza zdrade inni, ja otrzymalam wyjasnienie, ze to jest rzecz
> bez znaczenia, nie majaca wplywu na nasz zwiazek, ze tak dlugo jak miedzy nami
> wszystko uklada sie dobrze to nie ma mowy o zdradzie. Najwazniejsze sa relacje
> miedzy nami a tamto to taka inna bajka.

Może nie miałoby wpływu, gdyby nie kradzież czasu i myśli, które mogłyby być
poświęcone Wam. Ja zapytałabym co wybiera, czy nas, czy siebie. Drugiej szansy
nie dałabym nigdy.

On uwazal, ze
> wszystko jest o.k., podczas gdy oddalil sie ode mnie, od dzieci i rodziny i
> nawet tego nie zauwazyl. Dla mnie zdrada "fizyczna" nie ma takiego ciezaru
> jak zdrada psychiczna, przez ktora rozumie wiez emocjonalna z inna kobieta,a
> tak wlasnie bylo w moim przypadku.

Co do więzi emocjonalnej u mężczyzn-czasem mam wątpliwości, czy oni w
ogóle mają emocje.

> Bo po takim koszmarze trudno spodziewac sie, ze przekrecimy kluczyk,
> przeprosimy, wyznamy milosc i obiecamy poprawe, a wszystko wroci do normy.

Po czymś takim nie możemy być tacy sami, a i związek jest już inny. Wszystko
zależy na co partnerzy się zdecydują, jak zaczną zaleczać rany. Blizny i tak
zostaną.
Ale mam nadzieję, że nie należysz do tych co proponują zdradę wpisać w
charakterystykę małżeństwa.

[Gość: Ela]

Gość portalu: Bambi napisał(a):

> Smutne, ale takie jest życie.Felieton p. Wrzosińskiej jest
> prawdziwy aż do bólu. Jeżeli chcesz walczyć o związek po
> zdradzie, zejdź parę poziomów w dół i zapomnij o godności. Czy
> naprawde warto? No, chyba że chce się mieć w domu spółkę cywilną
> z o.o. Nie wierzę w to, że po zdradzie małżonkowie odnajdą się
> na wyższym poziomie. Szkoda życia. Moja personalna opinia jest
> taka, że w pewnym momencie z jednej bądź obu stron wypala się
> miłość. Zdrada jest tego sygnałem.Pozostaje przywiązanie, a ono
> rodzi ból. Posty, które tu przeczytałam, potwierdzają to.
> Akceptacja tego prawa niesie spokój.

Myślę jednak, ze to nie jest takie proste. To nie jest tak, ze wypala się
miłość - ona po prostu nie zawsze jest taka sama, podlega zmianom w czasie.
Zwiazek zawsze warto ratować wtedy, jeśli partnerom na nim zależy, bo jeśli
nie, to rzeczywiście nic nie można już zrobić. Inną sprawą są oczywiście
skutki zdrady - szczególnie dla zdradzonego, bo to on musi się z tym uporać
emocjonalnie. Związek traci swoją "niewinność" i czy nam się to podoba, czy
nie jest już inny, choć niekoniecznie gorszy. Czasem zdrada hartuje związek w
ten sposób, że - jak z każdego błędu życiowego - możemy z niej wynieść jakieś
nauki na przyszłość. Podstawowa nauka jest taka, że na miłość trzeba cały czas
chuchać i ją pielęgnować, poza tym być czujnym, ale nie mam tu na myśli
inwigilacji partnera, ale raczej zważanie na to, by zbyt nie oddalić się od
siebie emocjonalnie. Sama jestem dowodem na to, ze pomimo zdrady miłość może
trwać.

[Gość: heera]

Zgadzam się z Tobą.Każdy związek zmienia się wczasie.Zauroczenie, miłość
powinny przeobrazić się w przyjazń.Jeżeli przyjazń jest prawdziwa przetrwa
najtrudniejsze chwile.Jeżeli partnera traktujemy jak swoją najbliższą
rodzińę,znajdziemy w sobie dość siły na wybaczenie,zrozumienie.Moim zdaniem im
dłużej trwa związek tym trudniejsze są decyzje.

[aquarius72]

Mój mąż, kiedy przyparłam go do muru i powiedziałam, że skoro mu ze mną tak
źle, to niech odejdzie do niej załamał się i powiedział, że "nie może żyć beze
mnie, tak jak nie można żyć bez powietrza", więc nie jest tak, że zdradza się,
bo miłość się skończyła, powody są różne. Cóż, jesteśmy tylko ludźmi, możemy
popełniać błędy. Ważne jest tylko, żebyśmy chcieli je naprawiać.

[Gość: pestka03]

do Slivy
Pewnie masz rację.Po wielu przemyśleniach też doszłam do takiego wniosku.

[Gość: Bambi]

Przyjaźń to bardzo cenna rzecz, ale przyjaciół można mieć
wielu.Przyjaźń nie równa się miłość, choć w miłości przyjaźń
odnajdziemy. Miłość wyklucza zdradę, moim zdaniem. A jeżeli
zdradzający deklaruje "Nie mogę bez Ciebie żyć tak jak nie mogę
żyć bez powietrza...", świadczy to po prostu o jego słabości. I
przywiazaniu, przyjaźni też. Oraz o tym, że nie kocha tamtej
trzeciej. I jeszcze jedno - przyjaźń nie jest doskonalszym
stopniem miłości. Nie oszukujmy się.

[yyysi]

a moze to seksoholik? To mozna leczyc...

[an70]

Przeczytalam ten list z duza uwaga i podziwem dla autorki za jej opanowanie i
madre slowa. Jest to jedna z niewielu wypowiedzi, ktora nie sprowadza sie
wylacznie do potepienia tej drugiej i obrzucania najgorszymi wyzwiskami, a
nawet jak ktos tu napisal "te drugie kwalifikuja sie tylko do gazu", no a
przede wszystkim ze "nie sa kobietami" i za to, ze co niektorzy panowie
zapomnieli o tym, ze maja u boku wspaniale zony, dzieci... powinny cierpiec
niewyobrazalne meki. No wiec z calym szacunkiem dla wszystkich żon, to nie
jest zawsze tak, ze ta druga (ta wywloka jak sadzicie - lagodnie mowiac) z
premedytacja czyha na waszego meza, aby na bezczelnego wepchac sie do jego
lozka, zabrac czas, mysli, uczucia, ktore to wam sie naleza. Ja sama jeszcze
nie tak dawno temu nie potrafilam znalezc usprawiedliwienia dla takich
sytuacji, kobiet, ktore staja sie przyczyna cierpienia zony takiego
nieodpowiedzialnego hipokryty.Ale do czasu. Kiedy sama nie stalam sie ta...
przez ktora cierpi inna kobieta, ktora na to nie zasluguje.Nie wiem kiedy i
jak to sie stalo, ze przyjazn zamienila sie w uczucie, ale z pewnoscia nie
chcialam tego i rowniez bardzo cierpie z tego powodu.Ja bynajmniej nie
planowalam z zimna krwia wejsc w czyjes zycie malzenskie (wiem, ze to brzmi
jak glupie usprawidliwianie sie)ale czlowiek, ktory jest mezem innej kobiety
postanowil wejsc w moje zycie za wszelka cene, dazyl do celu bardzo
dlugo,pierwszy mowil o uczuciach i podobno to bylo gleboko przemyslane, razem
plakalismy itd, ale to niewazne. Tak przyznaje sie do tego, ze bardzo go
kocham, jak nigdy dotad, ale wiem, ze to uczucie zakazane i niemozliwe.
Dlatego prosze go, zeby zniknal, zapomnial o mnie na zawsze, nie szukal
zadnego kontaktu przez wzgledu na zone, na to co przezyli razem, wiem, ze nie
powinnam istniec w jego zyciu.Ale on wraca jak bumerang i nic do niego nie
dociera, ze dla nas nie ma i nigdy nie bedzie zadnej szansy a jemu nie wolno
jest mnie kochac. Wiem, ze jego zona tez cierpi, ale ja niestety jestem,
istnieje, nie zapadne sie pod ziemie, aby jej bylo lzej, nie zmienie tego, ze
jej maz mowi jej o tym jak bardzo mnie kocha, ze siedzi zamyslony, ze nie chce
z nia rozmawiac. Olga, bardzo trafnie napisala, ze "decydujac sie na
malzenstwo, na podpisanie papierka, zadala sobie pytanie, czy > tak bedzie
pieknie przez cale zycie,czy zostawila sobie 20 % na to ze kiedys > cos zlego
miedzy wami moze sie wydarzyc,ze za meza birze sobie czlowieka > ktorego tak
naprawde nie poznala do konca, ze przysiega malzenska to sa tylko > slowa i ze
ludzie z biegiem lat sie zmieniaja". Nigdy nie ma gwarancji, ze te uczucia,
ktore byly na poczatku, z chwila podpisania umowy na 'milosc i wiernosc
malzenska" przetrwaja do konca, chociaz wiele par ma to szczescie, ze pomimo
burz udaje sie razem wytrwac na zawsze.Prawda jest, ze mezczyzna, ktory bardzo
kocha i szanuje swoja zona nigdy nie doprowadzi do takiej sytuacji.Ale
niestety zycie bywa czasami bardzo okrutne, potrafi zeslac na dwoje ludzi
uczucie tak glebokie (nie chcodzi tu o seks), ze niestety rozsadek nie potrafi
juz nad tym zapanowac.Wiec zycie calej naszej trojki zamienilo sie w
pieklo.Niepotrzebne cierpienie, wylane łzy. Bo zadna zona, ani zadna ta druga
nie zasluguje na to.Pewnie przeczytam tu steki wyzwisk pod swoim adresem, ale
drogie panie... nie czuje sie, ani nie jestem "szmata", Nigdy nie wiemy, co
nas w zyciu spotka, nawet uczucie do zonatego faceta,tego sie nie planuje, nie
dazy za wszelka cene, tak sie czasami w zyciu namiesza, ze spotyka sie dwoje
ludzi, ktorzy nigdy nie powinni sie spotkac.To jest dramat dla wszystkich.A
sprawcy tego calego zamieszania? roznie bywa, jedni to robia naprawde z wielka
premedytacja, inni nie potrafia sie opanowac... a jeszcze inni naprawde
zakochuja sie, nikt z nas nie ma wylacznosci na milosc,ale oni tak samo
ponosza odpowiedzialnosc za bol, upokorzenie, lzy kobiety bedacej po tej czy
tez po drugiej stronie. To banalne, ale jestesmy tylko ludzmi,i te drugie nie
sa wylacznie (... i tu powinno byc zestawienie wszelkich obelg)to sa rowniez
kobiety,ktore takze cierpia i maja prawo rowniez czuc sie skrzywdzone. Moze
tym paniom, ktore tak "zyczliwie" zycza tym "potworom, nie-kobietom") takich
straszliwych cierpien, aby zaznaly tej 'pseudo" slodyczy jakiej sie zaznaje
bedac ta druga. Zdarza sie, ze sa kobiety, ktore pakuja sie w uklad z takim
panem nie zastanwiajac sie nad konsekwencjami,dla zabawy itp, ale sa tez
takie, ktore niestety naprawde zakochuja sie i to czasami nawet z
wzajemnoscia. Na zakonczenie wypada zyczyc tylko, aby jednych i drugich bylo
jak najmniej, lecz to nieuniknione.

[Gość: kalina]

Czytam rózne opinie, czasami myślę to o mnie pisze Pani, która rozumie mojego
męża. Ba, była uprzejma i zadzwoniła do mnie mówiąc mi, zebym jej nie
przeszkadzała w pracy. Nie wie jak bardzo bolą mnie jej przyjazne rozmowy z
moim mężem. Spotykają się kilka razy w roku, przy okazji służbowych
spotkań.Kiedy byłam w szpitalu moj mąż zadzwonił do niej żaląc sie jej na
kolejne kłopoty żoną, zapomniał tylko o naszej córce, która musiała wysłuchac
tych zwierzeń. To oczywiście jest tylko przyjażń, tylko przyjażn. Pani jest
taka wyrozumiała, Pani jest taka wspołczująca,mój maż dzwoni do Pani w wieczór
wigilijny, w Sylwestra, tak się martwi, żebym Pani nie skrzywdziła. Pani go tak
rozumie, taki miły Pan, o wszystkim można z nim porozmawiać,przychodzi do domu
podpity, bluzga wyzwiskami, poniewiera, poniża, miota się, nienawidzi, nie
bierze odpowiedzialnosci za własne zachowanie. Jutro przyjdzie do biura wyśle
Pani miłego maila, porozmawia, ale czy opowie to co powiedzial żonie, że jest
zerem ,ze On i Pani pracuje na takie jak Ona. Te urocze służbowe spotkania, po
których przyjeżdza z komentarzem, że życie może być piękne. Panie siedzą przy
ognisku, Panie tak dobrze rozumieja potrzeby Tego miłego Pana. Pójdzie Pani z
nim do sklepu, wybierze ładną bluzkę dla ich córki, żona to wie, nie wybierał
jej sam, bo nie ma gustu, ale Pani ma gust,to Pani przyznaje, Pani jest tylko
dobrą koleżanka, Pani nie widzi miny naszej corki, Ona sie tak cieszy z tej
bluzki, ale Ona czuje sie winna, Mama jest taka smutna, niby wszystko jest w
porządku, mama też chwali bluzkę, tylko dlaczego nie wybrała Pani jakiegoś
drobiazgu dla Niej?. Pani jest tylko przyjaciółką, Wie Pani o ich kłótniach, to
Pani wie o Jego uczuciach, o tym jak się czuje. Przyjażń jest czysta i
szlachetna w intencji. Po powrocie do domu może ignorować żonę, bo przecież
wszystko,co ważne zostało już powiedziane, wcześniej, w godzinach pracy, teraz
przyjdzie, zje obiad, pobawi sie pilotem ,jego prawdziwe życie emocjonalne
zawieszone. Jest w domu ,biedny i nieszczęsliwy, jego spełnienie emocjonalne to
Pani.Żona ma depresję?, opowie o tym Pani barwnie, nie zauważy nawet Pani
cierpienia, samotnosci tej kobiety, zobaczy Pani tylko Jego samotnośc i jego
cierpienie. Gratuluję.

[Gość: Kongo]

Siła Zdradzonych Reaktywacja
Piszę do tych wszystkich "zaangażowanych", może zamiast wypłakiwać się na forum
GW należy powiedzieć to tej drugiej osobie? Dlaczego tak łatwo opisać coś
ogółowi a tak trudno mówić? Dlaczego tak trudno słuchać?

[Gość: Abigail 7]

Poprzeni post mnie załamał. Co za naiwność i konsekwencja w
samousprawiedliwianiu się. Najczęściej małzeństwo też bywa poprzedzone długim
okresem przyjażni . Czy to gorsza przyjażń od tej jaką Pani zaproponowała?Po
co ' zagęszczać znajomość z żonatym mężczyzną? Czy skutki są trudne do
przewidzenia/ Czy jeśli czyś samochód podoba się Pani , jest wygodny i nic nie
kosztuje , to może go pani zaanektować ? Czy nie przypadkiem przykazania nie
kradnij i nie cudzołóż są przez tzw przyjaciółki są kompletnie ignorowane.Ten
pan , którego pani koch znudzi się panią tak jak żoną i znajdzie kolejną .....

[Gość: olina]

Podobnie jak olga przeszłam przez zdradę męża, wiedziałam,że wina leży po obu
naszych stronach. Mimo urażonej ambicji, przyjęłąm męża z powrotem, ale
podjęłąm decyzję ,że to możliwe pod kilkoma warunkami. Po pierwsze muszę mu
wybaczyć , po drugie nigdy mu nie będę tego wypominać , po trzecie tak jak
żyliśmy nie możemy dalej żyć.Myślę, że zawsze będę pamiętać co się stało.
Paradoks , ten romans nam pomógł, wydorośleliśmy. Ja postanowiłam coś z sobą
zrobić, uznałam, że musiał mieć powód jeżeli poszukał innej. To była i jest
ciężka praca , ale warto było.To była wariacka szansa i wykorzystałam
ją.Zmieniłam stosunek do męża , spojrzałam na niego nie jak na moją własnośc.
Pozdrawiam

[Gość: baba zona]

U mnie bylo podobnie i jest teraz dobrze - oj, jak dobrze... Tamto zle trudno
jest zapomniec, ale milosc sie odrodzila i to jest najwazniejsze.
Pozdrawiam cieplo.
:)))

[Gość: olina]

U mnie jest dodatkowy problem ,rodzina męża ,która wolała tamta. Właśnie
znalazłam u teściowej zdjęcia tamtej. I co mam zrobić?

[anya1]

Jak to zrobic? Walczę żeby ratować nasze małżeństwo. Zdradziłam. Chcę naprawić
wszystko! Pomocy!

[Gość: kot]

Olga, mnie się wydaje, że jesteś po prostu zimną rybą i tyle... Nikt kto na
prawdę kogoś kocha nie jest w stanie podejść racjonalnie do bycia zdradzonym...

[Gość: R]

Glupia jestes.
Egoistyczna i naiwna.
Odpowiedzialna i dorosla osoba nie pozwolilaby, zeby cos takiego sie zaczelo.
Moze i on byl strona aktywna bardziej, ale brak reakcji tez jest reakcja. To ze
mu na to pozwalalas swiadczy o Tobie, a nie o nim. On zrobil bardzo zle. Jego
zona probowala zastosowac lek na skutki, a nie przyczyny.
A Ty? Udajesz i wmawiasz samej sobie, ze jestes ofiara jego kombinacji. A sama
pozwolilas na to ze tamten zwiazek jeszcze sie pogorszyl. Po prostu dolozylas
do tego swoich dzialan.
Ze ze to nie Twoje malzenstwo, nie oznacza ze nie bierzesz za to co sie stalo
zadnej odpowiedzialnosci. Glupia jestes i niedorosla.

[Gość: myszka]

kobieto obudź się , jesteś w błędzie a żonę rozumię i to ona ma racje a ty ani
się obejrzysz i jednak... wylądujesz w..jego łóżku a wtedy już dla was
wszystkich będzie za późno!

[Gość: vicky_brown]

Ciesz się babo, że kobietka miała w sobie tyle klasy i nie przyjechała, by
nawalić ci po pysku. Najlepiej zwalić całą winę na te 'niedobrą żonę'. Obyś
nigdy nie musiała walczyć o swojego mężą i ojca twoich dzieci.

[Gość: mama]

To wcale nie musi byc tak, ze nie wie sie o niczym.Moj maz
uwazal, ze musi byc uczciwy wzgledem mnie .Jak? Otoz nie
oszczedzil mi niczego, zadnej wiadomosci, wiedzialam kiedy idzie
do niej, kiedy nie wracal wiedzialam gdzie jest, teraz
poinformowal mnie, ze ma syna...Nasze dzieci nie mialy nigdy
taty kumpla, taty opiekuna.Zjawia sie i w niedziele jedzie z
nimi na zakupy, zreszta coraz skromniejsze, bo przeciez trudno
jest utrzymac 2 rodziny.To, ze sie ze mna jeszcze nie rozwiodl,
to tak zwana presja srodowiska, no bo jak tu panie dziejku
zostawic zone z 4 dzieci? Najmlodsza miala pol roku kiedy moj
slubny poznal milosc swojego zycia.dowiedzialam sie , ze nigdy
mnie nie kochal, ze jestem nudna , nie pracuje bo mi sie nie
chce itd.Podbudowal mnie w sposob godny samca.Bylismy wtedy na
za grnica, on w tak zwanym trudnym dla mezczyzn wieku.Walczylam
poki sie dalo.Potem uznalam , ze juz nie ma o co.Wrocilam do
kraju, zabralam dzieci, poszlam do pracy, wnioslam o
alimenty.Zrezygnowalam z nich , gdy zgodzil sie placic mi takie,
jakich zazadalam.Ale napisal tak obrzydliwy list o mnie, ze az
go sobie skserowalam, zeby miec na pamiatke.Dowiedzialam sie, ze
on cale zycie pracowal , zeby mi zapewnic zycie na poziomie,
kupowal jwdzenie, a ja w sposob rozrzutny wydalam to co od niego
dostalam,musial placic moje dlugi i takie tam brednie.Jeszcze
jestem wsciekla , gdy sobie to przypominam.Dodam, ze nie
pracowalam, bo ministerstwo w ktorym byl zatrudniony ma takie
przepisy , ze zony
nie moga pracowac na etacie.
Najgorsze jest to , ze moj maz zaczal wierzyc w to wszystko, co
o mnie napisal, lacznie z tym, ze zalozylam alarm, zeby nie mogl
wejsc do domu.Zapomnial tylko, ze sa dokumenty, ze alarm
zalozyli nasi ostatni lokarorzy, a on zaplacil za to.
Moj dzis 14 letni syn zaczal sikac do lozka, bo tatus zabieral
go na wycieczki z nowa miloscia i jej corka.Ba, po lekturze
ksiazki Milosc we troje, moj slubny maz stwierdzil, ze on tez
tak chce.Nie zgodzilam sie i uznalam , ze chyba mam wariata za
meza.Dzis, po 2 latach od powrotu ,jego powrotu, moj nastapil 3
lata temu, jest miedzy nami tragicznie.Jestesmy oddzielnie, choc
w domu maz ma swoj pokoj i wscieka sie, gdy dzieci mu tam
buszuja.Ja juz nie reaguje na to.Musze byc czyjna, bo ktoregos
pieknego dnia dzielnicowy przyszedl uzyskac ode mnie opinie o
repatriantce pod moim dachem.Dowiedzialam sie wiec , ze mam juz
lokatorke.Zlozylam zastrzezenie, ze jako wspolwlasciciel bez
mojej wiedzy nie wyrazam zgody na meldowanie kogokolwiek.Jest na
tyle niewrazliwy, ze przyszedl, bym mu pomogla to zalatwic.
Mamy 14 letniego syna, ktory strasznie potrzebuje ojca.Nawet
najbardziej kochana mama nie jest ojcem.Pal licho uczucia do
mnie, stalo sie odszedl, ale on odszedl od dzieci i to mnie
najbardziej rani.
Najstarsza corka ma 19 lat i nie odzywa sie do ojca.Wie o
wszystkim, bo tatus jest zwolennikiem twardego howu.Dzieci nie
nalezy oszczedzac, maja poczuc strach zycia .
Najszczesliwsza jestem, gdy nie mam go caly tydzien w domu.I
pomyslec , ze to byl taki mily , sympatyczny facet, poki nie
zwariowal.Bo to nie jest chyba milosc to co go laczy z tamta
kobieta, bo i ja zdradza, ale ponoc to ich tylko bardziej laczy.
Jest wolny, wolny do bolu.Czasem nuci mi Myslowitz i nawet
jesli bede sam nie zmienie sie , to nie moj styl.
Sa prostytutki i to nie tylko te damskie, on musi sprobowac
wszystkiego, ja jestem na to za mala i nie rozumiem zycia.Coz,
chyba ma racje, jesli to jest zycie.
Czasem placze, ale z perspektywy tych 5 lat, kiedy jestem na
etacie zony,bez przywilejow ale z mnostwem obowiazkow
stwierdzam, ze jestem bardzo silna, ze nie przypuszczalam nawet
tak bardzo.Wzielam odpowiedzialnosc za siebie i moje dzieci, za
dom i prace,mam przyjaciol,wreszcie swoich a nie tylko jego.I
czasem umiem glosno powiedziec, jestem szczesliwa ,choc nie wiem
dlaczego.Po prostu mam juz z gorki, pogodzilam sie , ze juz nie
bedzie tak jak bylo, zaakceptowalam pewne moje stany iii, zyje...

[megxx]

Czy warto?
Czy na pewno nie możesz odejść z dziećmi?
Czy jesteś kolejną przywiązaną(uzależnioną) do domu, pieniędzy i poziomu życia?
To, ze dzieci potrzebują ojca jest pewne, ale, czy takiego?

[Gość: Majka]

Przeczytalam wiele artykulow tutaj... jedne sa bardziej drugie mniej
przerazajace. Wiem tylko jedno, zyje sie dla siebie. Jesli sie jest osoba
szczesliwa, osoby obok tez sa szczesliwe. A zwiazek sie ma po to, by w sumie
razem miec wiecej niz osobno. Ale najwazniejsze sa uczucia swoje. Najwazniejszy
nie jest on, ale TY!!!! Nawet dzieci w koncu odejda, albo powiedza ci ze twoje
zycie to twoj problem. Zyje sie dla siebie.
Wychowano mnie ze trzeba dawac, pozyczac, udostepniac, liczyc sie z uczuciam
innych, pomagac innym, nie byc egoista (bee tak nie wolno)..... teraz czytam
wspoczesne wychowanie dzieci: a w nim jak dziecko nie chce pozyczyc zabawki, to
nie mozna go zmuszac do pozyczenia, bo wtedy zaglusza wlasna potrzebe ochrony
swojego mienia, trzeba nagradzac ze sie odwazyl chronic wlasne uczucia, ze
powiedzial NIE!!!!!
Zyjcie dla siebie, szanujcie siebie.

[Gość: Maria]

Jesteś wspaniałą i piękną kobietą. Jestem pełna podziwu dla Ciebie i Twojej
determinacji. Również mądrości. Będzie to pewnie marne pocieszenie, ale wiem,
że tacy mężowie istnieją. Dręczą, zabijają i jeszcze nie mają wyrzutów
sumienia. Czasami, kiedy wydaje się nam, że nic dobrego nas już nie spotka,
sytuacja się odmienia. Życzę Ci tego z całego serca. Pozdrawiam.

[Gość: mama]

Mario, dzieki,

[38sama]

Bardzo Ci wspolczuje, pociechy z dzieci Ci zycze i szczescia pomimo wszystko

[Gość: nathan]

Myślę, że jestem albo za jakich czas będę takim mężem. Niestety. Trochę wynika
to z tego, że sam byłem zdradzany, a trochę z tego, że ciężko jest to wygrać ze
swoją słabością. Rożne rzeczy cię łamią, chociaż nie jest to żadne
usprawiedliwienie. Staram się jak najmniej zburzyć, bo wierzę jednak, że się
odnajdę, że się zmienię. Myślę że Twój mąż też może tak myśleć, chociaż nic na
to nie wskazuje. To okropne co napisał. Nie traktuje tego jak
usprawiedliwienie, ale czasami robisz coś przeciw temu co na prawdę czujesz. To
niemądre ale tak jest. Gratuluję Ci, że się odnalazłaś sama dla siebie. Nie
ratuje to relacji waszych dzieci z Tatą. Ale im jesteś lepsza tym więcej szansy
na odnalezienie dajesz mężowi. To co jak sądzę udało mi się zrobić dla żony to
to, że stała się samodzielna. Ma pracę. Ma z czego żyć. Może odejść lub mnie
wyrzucić jeśli chce. Nie wyrzuca mnie tylko daje mi odczuć, że nic dla niej nie
znaczę. Pewnie tak musi być zanim się to ostatecznie nie zawali albo naprawi.

Romans moze byc piekny

[Gość: kora]

Nie usiluje polemizowac z zadna ze stron zdradzanych, z ich
bolem i nieszczesciem na pewno autentycznym.
Chcialabym jednak dodac swoja historie na dowod, ze romans
pozamalzenski moze byc dobry, moze dac pozytywne rezultaty.

Jestem mezatka. Mam bardzo dobrego, kochanego meza, ktory jest
dla mnie najwazniejszy, ale m.in z jego powodu lecze sie od lat
na depresje. Rok temu poznalam kogos przez internet. Tez
zonatego i to szczesliwie. Bylo dla mnie bardzo istotne, ze
szczesliwie, bo gwarantowalo, ze nie zacznie sie miedzy nami nic
powaznego.

Zatem niepowaznie - czaty, SMSy, telefony. Czulam, ze odzywam,
ze ubywa mi lat, ze promienieje od srodka. Zrzucilam nawet pare
kilo - ze szczescia nie chce sie jesc. Wreszcie trafila sie
okazja, by spedzic razem jakis czas. Wykorzystalismy ja
skwapliwie a kiedy czas minal wrocilsmy oboje grzecznie do
domow.
Odleglosc nie pozwoli nam sie wiecej zobaczyc, ale tez wcale
tego nie pragniemy.

Jakie plusy?
Depresja poszla w kat, znow czuje sie prawdziwa, pozadana
kobieta, na nowo odkrywam zalety mego wspanialego meza (za
tamtego w zyciu bym nie wyszla...), mam fantastyczne wspomnienia
na dlugie zimowe wieczory zas maz cieszy sie, ze ma w domu
zadbana, szczesliwa i znowu zainteresowana seksem zone.

Nie rozbilismy niczego. Obdarowalismy sie tylko to, czego kazde
mialo w nadmiarze. Kazde odnowione, z nowymi silami (i nowymi
pozycjami ;-), wrocilo do rodziny.

Happy End...

do Mamy

[glajda]

Ale dlaczego to ciągniesz? Dlaczego ten człowiek ma pokój w twoim mieszkaniu?
jesteś silną, wspaniałą kobietą, prawo jest po Twojej stronie, rozwód byłby z
jego winy, mieszkanie Sąd prawdopodobnie przyznałby Tobie /bo dzieci z Tobą
mieszkają/, alimenty i to wysokie też. Dlaczego, dlaczego, dlaczego? jeżeli dla
dzieci, to taka ułuda normalności bardzo je rani i w dodatku uczy, że
małżeństwo to syf. Przepraszam za dosadne słowa. DLACZEGO?

[Gość: mama]

bo prawo wcale nie jest po mojej stronie, alimenty sa groszowe ,dom sad kaze mi
podzielic na pol,dzieci pozostana ze mna ,beda ciagane po psychologach, by
ustalic jak to z ta wiezia emocjonalna jest.Tylko z pozoru jest to takie
latwe...Bylam u adwokata, wiem co mowie.Pozdrawiam

Do mama

[anna-maria17]

Droga mamo, tego nie powinnas byla pisac. Skoro jest ci wazniejszy dom niz
zdrowie psychiczne twoich dzieci, to ponosisz dokladnie taka sama wine, jak ich
ojciec. Jesli by ci rzeczywiscie zalezalo na tym, zeby twoje dzieci sie
prawidlowo i spokojnie rozwijaly, to bys za kazda cene starala sie o ich dobro,
przedewszystkim. Sama sie zastanawialam, czytajac twoj post, dlaczego pozwalasz
na to wszystko? Dlaczego pozwalasz, zeby twoj maz wyrzadzal taka krzywde
dzieciom? Ale juz wiem. To nie chodzi o dobro dzieci. Chodzi o dom, chodzi o
alimenty i chodzi o ew udowodnienie, ze wplyw ojca na psychike dzieci jest
negatywny. A to wymaga troche zachodu. A dzieci kiedys wyrosna i pojda swoja
droga a dom ci zostanie. Pozostawiam to bez komentarza.

[Gość: krysia]

Jak czytam takie listy, to mnie szlag trafia. Czy wy wszystkie macie kupę
szmalu, czy żadna z was nie pracuje w budzetówce za 800zł, kiedy opłaty
miesięczne przewyższaja zarobki, ?Czy nie rozumiecie, że matki nie odchodzą,
cierpią, bo dzieci muszą jeść!Nigdy tego nie zrozumiecie, póki nie będziecie
miały 40 lat, męża- babiarza, wyższego wykształcenia i marnych 800zł(dwa lata
szukam dodatkowej pracy, setki ofert wysłanych i nic. Rodziny do pomocy też
żadnej.20 lat temu też byłam taka harda.

do mamy

[glajda]

nadal uważam, że można dużo zrobić, wina Twojego męża jest oczywista, chyba że
nie napisałaś wszystkiego. Prawo mówi, że jeżeli rozwód następuje z wyłącznej
winy jednej ze stron, to strona ta ma obowiązek zapewnić życie na podobnej
stopie życiowej jak przed rozwodem. Nawet jeżeli Twój mąż pracuje "na czarno",
to i tak sytuacja nie jest beznadziejna, bo można udowodnić mu to, że jest w
stanie utrzymywać dwa domy.Alimenty mogą być całkiem niezłe, bo prawo bardzo
chroni interes dzieci małżeńskich. Twoim zadaniem byłoby udowodnienie jego
wyłącznej winy i możliwości płatniczych. To wymaga trochę wysiłku i stosowania
metod bezwzględnych /np.nagrywanie rozmów, przechwytywanie korespondencji/ ale
ten facet wydaje się być bezwzględny dla Ciebie i Twoich dzieci. Również Twoi
znajomi mogliby bardzo pomóc, świadcząc w Sądzie. A psychologiczne badanie
dzieci to nie żadne ciąganie po psychologach, tylko kilka godzin spędzonych w
RODK. Chodzi tam o ustalenie, jak ewentualny rozwód odbiłby sie na nich i o
późniejsze ustalanie kontaktów z ojcem. Psychologowie są odpowiednio
przygotowani do rozmów z dziećmi. Wiem co mówię, bo sama jestem po rozwodzie, a
moja koleżanka jest w jego trakcie. Pewna jestem, że takie badanie jest dla
dziecka znacznie mniej traumatyczne niż to, co oboje dzieciaczkom
fundujecie.Przepraszam za ostre sformułowanie, ale to Ty napisałaś, że
czternastolatek zaczął się moczyć po aranżowanych przez ojca kontaktach z tamtą
panią. A co do podziału domu na pół. Dopóki jesteście małżeństwem i nie macie
rozdzielności majątkowej, możesz stracić ten swój dom. Wystarczy, że mąż narobi
długów. Długi zaciągnięte podczas trwania małżeństwa obciążają oboje małżonków.
Aż tak mu ufasz? sama piszesz, że zwariował.

[glajda]

A mi się płakać chce, gdy to czytam.Powiedz, czy pozwoliłabyś na takie
doświadczenie swemu mężowi? I z jakiego powodu cierpiałaś przez niego na
depresję? Może on już wcześniej tak właśnie wzbogacał Wasz związek?

[Gość: kora]

Nie wiem, czy to przeczytasz, bo juz sporo czasu minelo, ale odpowiadam.
Tak, pozwolilabym, wrecz w ktoryms momencie namawialam go do tego. Depresje
mialam miedzy innymi z tego powodu, ze dla meza liczy sie tylko praca i sport,
w lozku jest nadal nastolatkiem. Sadzilam, ze taki romans by go obudzil. W
miedzyczasie zas usychalam u jego boku.
Romans mnie odnowil i odrodzil. Przypomnialam sobie jak to jest byc zachochana,
odzyskalam energie na uczenie meza i zmienianie mojego malzenstwa.
Teraz kochamy sie jak nigdy dotad.
pozdrawiam
k.

Rdla kobiety

[megxx]

dla kobiety romans znaczy cos innego nie dla mężczyzny

[Gość: moni]

jak to zrobilas, żeni zakochalas sie w nim i spokojnie wrocilas do meza
mnie sie to nie udalo a teraz musze dalej trwac z mezem kochajac drugiego i nie
daje sobie z tym rady

[Gość: moni]

jak to zrobilas, że nie zakochalas sie w tym mezczyznie
ja wpadlam natychmiast a teraz musze uczyc sie zyc z mezem , ktorego nie bede
juz nigdy kochac, bo po 20 latach malzenstwa to sie juz nie wroci

[megxx]

Miłość się zmienia, nie może być jednakowa.
Co czujesz do męża? Nic? Ja wierzę, że można po latach pokochać od nowa, choć
nie każdy człowiek jest do pokochania. Mam na myśli ludzi z założenia
niedobrych, złośliwych, głupich itd.
Ale jeżeli u Ciebie nie ma takich przeciwwskazań, czemu nie spróbować odnaleźć
w związku jakąś nową, stymulującą nić porozumienia?

[Gość: moni]

sama nie wiem co czuje, a to co jest czy to wystarczy by przezyc razem reszte
zycia? czy na nowo moglabym go pokochac, na razie na pewno nie. za duzo mysle o
tym drugim. caly czas sie miotam, nie potrafie sie cieszyc a moj maz zna mnie
bardzo dobrze i widzi co sie ze mna dzieje. Gdyby byl zlym czlowiekiem nie
mialabym takich problemow i wiem, ze potrafilabym sie z nim rozstac.

[megxx]

Już to, że jest dobrym człowiekiem dobrze wróży.
Czas uspokoi Twoje emocje, Twoje szalone myśli.
Nie odeszłaś od męża, więc tam było mniej stabilności, czy czegoś takiego.
Jesteś tu i teraz, tu masz swoje centrum. Z całego serca życzę Ci dobrych
wyborów i radości z życia. I tak nie wiemy jakie będzie nasze jutro.

[Gość: kora]

bylam zakochana przez chwile. Ale od samego poczatku wiedzialam, ze mojego meza
za nic nie zostawie, bo to najlepszy partner na swiecie. Nie szukalam partnera,
szukalam przygody.
Bardzo Ci wspolczuje, wyobrazam sobie, jak to boli...
Moze znajdziesz takiego, z ktorym uda Ci sie zwiazac? Albo odkyjesz meza na
nowo?
Serdecznie Ci tego zycze,
k.

[Gość: matt]

Happy End?
Czy raczej jeszcze jeden romans który nie ujrzał świateł dnia?
Pełne szczęście, bo zdradzany mąż i żona drugiej strony po prostu się nie
dowiedzieli.
Pełna beztroska, może kiedyś nawet będzie można to powtórzyć.
Może nawet z jeszcze innym, cudzym mężem.
I może znów się uda.
Może................
Albo się nie uda ukryć, bądź wyjdzie przez przypadek - jak często bywa.....i?
I nie będzie to już happy end!
Za to w innym wtedy wątku forum kora będzie wymieniać minusy romansu.
Bo minusy też są.

[Gość: Żona]

Dziekuję Autorce za mądry, dobry tekst. Zawsze czytam cykl Dusza
i Ciało. Dwa lata temu z bólem i wielkimi emocjami przeczytałam
Sąd nad Kochanką autorstwa Pani Anny Dodziuk. Do dzisiaj
pamiętam końcowe słowa, że kochanki chcą i potrzebują być
kochane. Żony, te wierne i kochające też chcą być kochane -
przegrywają na wstępie. Kochanka jest młodsza, jest pewną siebie
blondynką bez zahamowań, wyzwoloną, z przeświadczeniem, że sie
jej od życia należy cudzy mąż. I tak to sie zaczyna - w domu
nudne obowiązki a dziewczyna tańczy!!! Z powodu coraz dłuższych
nieobecności męża w domu tworzy się mechanizm błędnego koła - im
bardziej zapracowana, zmęczona żona (nie bedąca na utrzymaniu
męża, ale sama pracująca) tym atrakcyjniejsza kochanka (myszka -
oryginalne), której jedynym obowiązkiem są upojne randki i bycie
piękną i ubraną za pieniądze kradzione rodzinie przez dzielnego
faceta (misia- tez oryginalne). Znajomi udają, że nie wiedzą -
podają rękę facetowi, kłaniają sie kochance, z żoną nikt nie
potrafi rozmawiać patrząc w oczy. Za to niebo które się
otworzyło zakochany facet zrobi wszystko - wynajmie dziewczynie
(żeby nie było wątpliwości - cudzej żonie) i jej dziecku
mieszkanie, płaci za studia (dziewczyna jest ambitna wie jak
wejść do lekarskiej rodziny - musi sie wykształcić), publicznie
tuli dziecko tej pani i jakiegoś przypadkowego nie liczącego się
męża (młody chłopak zatrudniony na dorywczych, wyjazdowych
pracach ma być wymieniony na znanego w mieście lekarza - jak tu
się dziwić, że dziewczyna się zakochała). Takie drobiazgi jak
zakażenie chlamydią, opryszczką czy candidą to prawie szczęście -
można przecież zdobyć ta drogą wirusy C i B zapalenia watroby,
kiłę czy HIV (dzielna dziewczyna jest "pełną życia" - również
mikrobiologicznego królową dyskotek i byłą partnerką innego
lekarza - też misia z tego samego szpitala powiatowego - jak to
bywa w kolumbijskim serialu. A najgorsze dopiero następuje gdy
żona już (jako ostatnia w mieście)wie. Obwnianie siebie, decyzja
o byciu razem. Wspaniały, sfrustrowany tchórz nie umie podjąć
decyzji o rozwodzie zwłaszca gdy okazało się że dziwczyna ma
ksywkę glajdys i gaciara nie całkiem bez powodu. Zaczyna się
koszmar nowego wspólnego, smutnego życia. To życie dziesiątego
gatunku. Nie potrafię zapomnieć, chociaż z serca chcę wybaczyć.
Zycie intymne nie istnieje - ja ciągle porównuję, nie potrafię
przestać wyzwolić się z myśli o tym, że ona była lepsza. Ona nie
musi porównywać - ona wie, że jest lepsza, jej siłę daje mój
mąż. Nienawiść do tej osoby niszczy tylko mnie, bo przecież jej
niczym i nigdy nie skrzywdziłam. A Ona - urodziła mojemu mężowi
dziecko - to się nazywa "zainwestować w brzuch", bo przecież
nikt nie uwierzy , ze lekarz ordynator i pielegniarka studiująca
na opłacanych przez kochanka studiach - kierunek "promocja
zdrowia" nie wiedzą jak zapobiec ciąży!!!! Próbowałam chronić
moje dzieci nie mówiąc im - i tak sie dowiedziały, bo tej osobie
na tym zależało aby wszyscy dookoła wiedzieli. Żyję bez żadnej
nadziei na lepsze jutro. Łączą nas kredyty i budynek w którym
mieszkamy z dziećmi. Moja determinacja, moja miłość nic nie
ocaliła. Jestem i bedę wierna przysiędze małżeńskiej, bo jestem
chrześcijanką i przede wszystkim jestem wierna sobie.
Zdradziłabym siebie szukając innego partnera. Myślę, ze kiedyś
znajdę siły aby odejść i żyć samotnie. Miłość mnie zniszczyła,
został żal, ból, smutek, pogarda dla siebie i kogoś dla kogo
żyłam całe moje dorosłe życie. Muszę się trzymać - jestem
przecież silna, nie mogę sie upić, nałykać leków, popaść w
depresję, uciec, "zaginąć" - jestem podobno mądrą,
szanowaną, "wziętą lekarką" - stracę pacjentów i źródło
utrzymania moich dzieci jeżeli pozwolę sobie na niekontrolowane
szaleństwo. Zresztą nie mam gdzie uciec, moje dzieci mnie
potrzebują. Zdrada powoli zabija, jest czymś nieodwracalnym, co
zmieniło całe moje życie. Ja już na nic nie czekam. Jestem za
słaba żeby walczyć i zbyt odpowiedzialna i silna by skończyć z
życiem. Myślę o końcu mojego życia jak o wyzwoleniu - a mam
dopiero? już? 45 lat.
Cieszę się że Pani Zofia Milska Wrzosińka nie uważa zdrady za
coś normalnego, tylko dlatego że tak wokoł często istnieje. To
prawie dziwactwo dzisiaj tak myśleć. Niech chociaż jedna
zdradzona osoba po przeczytaniu tego tekstu podejmie zwycięską
walkę o uratowanie rodziny, czego serdecznie życzę wszystkim
których spotkało "to co miało się w naszym życiu nie wydarzyć" .

[Gość: mama]

Droga Pani lekarko, zono.Wspolczuje Ci, poniewaz sama tkwie w identycznym
piekielku.Tylko mnie jeszcze mlodsza kobieta tu z tego forum nawymyslala od
materialistek, bo nie rozwiodlam sie z powodu wspolnych dlugow.Mowia , ze nic
tak nie wiaze jak wspolne pieniadze, szczegolnie te do oddania..Tak jak ty
wierze, ze kiedys uda mi sie uciec z tego chorego ukladu, niestety ,chyba nie
predko..Pozostaje tylko byc silna i wierzyc, ze to co robimy jest dobre, bo my
w to wierzymy.Dostojewski powiedzial kiedys, ze gdyby nawet udowodniono mu ze
Boga nie ma, to on i tak nie przestanie w niego wierzyc.W zwiazku z tym choc
dookola tyle brudu ja wierze , ze istnieje uczciwosc i sprawiedliwosc.Poki ja
w to wierze one sa na tym swiecie.Pozdrawiam

[Gość: G73]

Tydzień temu mąż powiedział mi, że "Jest kobieta". Chyba nigdy
tego nie zapomne. Czytam wszstko co moze mi pomóc. Ja nie
wyobrażam sobie zycia bez niego, czy to nie żałosne. Ja w
przeciwieństwie do wielu innych kobiet nie mam dla kogo życ, nie
mamy dzieci, a ja zawsze zyłam zyciem innych. Owszem pracowałam,
studiowałam, ale w mojej głowie zawsze robiłam to wszystko dla
kogoś, dla niego. Tydzien temu myslałam, ze moze bede żyć dla
mojej matki, bo tak bardzo ją kocham, ale dzieś? Chyba zaraz
zwariuję. On nie wie co ma zrobić, choc w piatek mówił, że nie
ma sensu, bo on i ja nigdy tego nie zapomnimy i dlatego nie mamy
szans, ale od wczoraj znowu sie zastanawia. On wie, że ja
często miewałam mysli samobójcze, ale on był wspaniałym mężem i
zawsze potrafił mnie z tych myśli wyciąnąć. A teraz ? Co ja
zrobię??? O tej zdradzie wie moja przyjaciółka, która mówi żebym
była silna. Staram się, chce mu wybaczyć, spróbować od nowa. W
końcu jestesmy 7 lat po ślubie. Ja go nadal kocham, nie
nienawidze, Co robic, co robic???

[Gość: vivi]

..cholera, strasznie Ci wspólczuję..ale w tym wszystkim jest jedna zasadnicza
nieprawidlowosc - nie masz dla kogo żyć..? Człowiek nie moze żyć, tylko żyjąc
dla kogos - każdy, nie tylko kobieta! W ten sposob uzaleznia sie od innej
osoby, osob - to strasznie destrukcyjne przeciez.. jestes osobna, odrebna
jednostką, jezeli nie odnajdziesz radosci zycia samego w sobie, szacunku, dumy,
zadowolenia z wlasnej osoby, ktory nie bedzie wynikal wylacznie z faktu bycia z
kims - to nie wydobedziesz sie z tej sytuacji i nie bedziesz silna - byc moze
Twoj maz potrzebuja wlasnie takiej swiadomej siebie, swojej wartosci,
samodzielnej kobiety? Poza tym całkiem mozliwe, ze z mezem dobrze sie ulozy -
oczywiscie, ze mozna zapomniec, oczywiscie, bo sie jezeli sie tylko naprawde
chce - mozna wszystko. Powodzenia!:))))

[Gość: usopkojona]

Rok temu byłam dokładnie w takiej samej sytuacji, też mi się świat zawalił.
Dziś wiem ,że nie można żyć życiem odbitym, choćby nojlepszego męża. Trzeba żyć
dla siebie, nie martwić sie co powiedzą inni , po pewnym czasie czerpie się
przyjemność z samodzielnego organizowania sobie czasu, zreszta ma się go więcej
dla siebie.Poza tym wszystko można naprawić, można starac się zapomnieć . Dziś
po roku romans męża wydaje się już tylko krótkim epizodem w naszym życiu,
który najchętniej on sam wymazałby z pamięci, niestety mi jest to zrobić
trudniej(a jednak boli , ale coraz mniej). Doszłam do wniosku , że myśleniem o
tym zatruwam tylo siebie. Dziś moje życie wróciło do normy , mamy nadal wspolne
plany i dzielimy życie, nie jest źle, ja myślę bardziej samodzielnie , jestem
silniejsza. Najważniejsze , żeby w obojgu znalazła się wola do ratowania tego ,
co da się uratować. W tym momencie , w którym się teraz znajdujesz , jest
najgorzej, trzeba to jakoś wytrwać i wygrać (taki skiz), ta rozpacz minie ,
wiem to, potem będzie już tylko lepiej, tylko zacznij myśleć o sobie i żyć dla
siebie.

[Gość: m**]

Ja go nadal kocham, nie
> nienawidze, Co robic, co robic???
Żyć, co minutę o minutę dłużej, oddychać, trzymać się... Nie
jesteś sama. Jesteś więcej warta niż Twoje bycie dla Niego.
Znajdź, coś, kogoś, co Ci doda sił... obraz, melodię, film,
człowieka, modlitwę. szukaj, na pewno coś takiego istnieje.
Przetrwaj, nie daj się.... Z głebi serca życzę powodzenia.

[Gość: gosia]

Kochanie! Nie martw się, wszystko będzie dobrze. Mnie mąż powiedział, że jest
inna kobieta, kiedy byłam w 3 miesiącu długo oczekiwanej ciąży. Leżałam potem 3
dni bez ruchu, potem nadeszła depresja, histeria, poniżanie siebie - płacz i
nakłanianie, żeby z nią zerwał. Dostawałam jedną odpowiedź - to jest silniejsze
ode mnie. No cóż, nie miałam wyjścia,musiałam przez to wszystko przejść. Ciąża
była dla mnie koszmarem, mąż ciągle wychodził do kochanki, w końcu, 3 tygodnie
po porodzie, odszedł na zawsze.
Od tego momentu poczułam się pewniej - wiedziałam już, na czym stoję i że muszę
zacząć układać życie od nowa. Kupiłam rower, zaczęłam jeździć po Puszczy,
pływać kilka razy w tygodniu, codziennie chodziłam z maleństwem na długie,
parogodzinne spacery. Odżyłam.
Teraz, 4 lata po zdradzie, mam nowego, wspaniałego męża (poznanego na czacie),
ubóstwiającego moją Agusię, cudowne, spokojne, śmiejące się dziecko. JESTEM
SZCZEŚLIWA, o wiele szczęśliwsza, niż gdybym została z pierwszym mężem i
próbowała ratować małżeństwo. Teraz uważam, że to nie miałoby najmniejszego
sensu, bo nigdy już nie byłabym pewna, czy mnie znowu nie zdradza.
Mogę powiedzieć, że było warto. Cieszę się, że coś takiego mi się przytrafiło,
bo potrafię teraz czerpać radość z życia. Jestem cały czas roześmiana.
Różne są koleje losu, ale myślę, że wszystko obróci się w końcu na dobre, czego
i Tobie życzę.
Pozdrawiam

[anna-maria17]

Droga mamo, nie naublizalam ci, jesli to o mnie mowisz. Jesli do wyboru jest
dom i pieniadze (nawet dlugi) a z drugiej strony dobro dzieci ( i mam na mysli,
to prawdziwe dobro dzieci), to nie ma sie nad czym zastanawiac. Kazdy dlug
mozna splacic, kazdy kredyt podzielic i kazdy dom, ale krzywdy wyrzadzonej
dzieciom, nie naprawi sie niczym. Jesli dziecko zaczyna sie nagle moczyc, to
jest ostatni znak, ze dzieje mu sie krzywda z ktora nie potrafi sobie poradzic.
Jesli te krzywde wyrzadza mu ojciec, to obowiazkiem matki jest, natychmiastowe
odizolowanie dziecka, od zrodla tej krzywdy. Nie, mamo, nie zaslugujesz na
wspolczucie. W twoich rekach jest twoj los i zdrowie psychiczne twoich dzieci.
Nie zaslaniaj sie Bogiem i dlugami. Co dzieciom da fakt, ze zostaniesz
wspolwlascicielem domu, jeli ich psychika zostala skrzywiona? Dla nich to jest
niewazne. Dla dzieci wazne jest spokojne i zrownowazone otoczenie. Dom, czy M3
jest im obojetne.Powiesz im kiedys, ze w imie domu skazalas je na to wszystko?
Mam nadzieje, ze kiedys same postawia ci to pytanie. A Bog, moja droga mamo,
jesli istnieje, nie rozliczy cie kiedys z zachowanego majatku, tylko z tego, co
zrobilas z najwiekszym darem jaki ci on dal. Z zyciem twoich dzieci. Bog nie
zna pojecia dom i dlugi.

[Gość: Teresa]

Piszecie o zdradach i o walce o utrzymanie zwiazku i o tym jak cierpia
dzieci.Oczywiscie zgodze sie ze dzieci sa najwazniejsze, ale nie moga byc karta
przetargowa, i kiedy przezywaja rozlam w rodzinie to tylko dlatego ze maja
beznadziejnych rodzicow.W moim przypadku moje dzieci nawet nie poczuly, ze sie
rozchodzimy i ze tata bedzie mieszkal i mieszka oddzielnie.Na poczatku to my
sie musielismy oboje dogadac poza domem oczywiscie,potem przygotowalismy do
tego dzieci.W moim sercu byl wielki zal i smutek, ale zdawalam sobie sprawe ze
nie moge pokazac po sobie co tak naprawde sie dzieje,podobnie bylo z mezem.Moje
dzieci nadal maja kochajacych rodzicow,tylko ze mieszkamy oddzielnie,ojciec ma
dokladnie takie same prawa jak matka, i mam gdzies co postanowil sad, widzenie
dwa razy w miesiacu,moj byly maz zabiera dziecie kiedy chce, odwiedza nas kiedy
ma ochote.Nie jestem i nigdy nie bylam zawzieta zona,walczaca o utrzymanie
zwiazku za wszelka cene, uwazam ze teraz jestesmy wspanialymi przyjacolmi,kazdy
ma swoje zycie, swoje problemy i umiemy o tym rozmawiac,a do tego wlasnie
potrzebna nam byla wolnosc.
Moze najwyzsza pora zeby ludzie mogli sie dogadac,kulturalnie i spokojnie, a
wtedy nasz dzieci nie beda cierpialy.

[Gość: kochanka...]

Czytalam z zaciekawieniem wasze listy, i zabraklo mi tutaj jednego wypowiedzi
kobiety kochanki, dlatego postanowilam napisac.Tutaj na forum nie wstydze sie
przyznac ze od dlugiego czasu mam romans z zonatym facetem.Rowniez jestem
mezatka,mam dzieci i nie mam juz 20 lat.Napewno posypia sie w moja strone slowa
krytyki,ale najpierw trzeba sie zastanowic czy wina lezy tylko po mojej
stronie.W pelni jestem swiadoma, ze rowniez popelnilam blad pakujac sie w taki
uklad,ale sila uczucia jest tak silna, ze nawet nie jestem w stanie tego
wytlumaczyc,to trzeba przezyc zeby w tym wypadku mnie zrozumiec.
Od poczatku mialam watpliwosci czy chce zebysmy sie przyjaznili,ale z dnia na
dzien to On robil wszystko zebysmy sie spotkali,to On mowil piekne slowa,byl
dla mnie cieplym, serdecznym facetem,to On chcial sie ze mna spotykac pod
pretekstem krotkiej rozmowy.Bronilam sie,bo zdawalam sobie sprawe ze to nie ma
sensu,ale jestem kobieta i mam uczucia,poprostu facet zakrecil mi w
glowie.Nigdy nie bylo zadnych prezentow czy kwiatow,miedzy nami zaiskrzylo
wielkie uczucie,potrzebowalaismy siebie na wzajem,seks tez nie wchodzil w gre
na poczatku,bo nie bylo specjalnie mozliwosci, nasze spotkania byly czeste ale
krotkie.Liczylo sie to ze mozemy na siebie popatrzec, wziasc sie za reke,
pocalowac.Co wtedy czuje kobieta? szczescie, radosc,oddalaby siebie gdyby tylko
mogla, a po chwili zostaje smutek i zal i wielka tesknota,bo juz pojechal do
zony, do dzieci, do wlasnego gniazdka.I znowu czekanie na spotkanie, telefon,
sms-a.I tak to sie ciagnie w bolu, tesknocie,pragnieniu,nigdy nie wiem co mnie
czeka nastepnego dnia zyje w niepewnosci,watpliwosciach, kazdy dzien kiedy
milczy jest dla mnie udreka.Zgotowalam sobie sam takie zycie,ale co mam
poradzic kiedy kocham tego mezczyzne,dalam mu cala moja milosc,czuje sie przy
nim szczesliwa i nieszczesliwa.Czesem nie wiem co mam robic, czy sie wycofac i
zgotowac sobie kilka miesiecy a moze wiecej cierpienia i tesknoty, czy dalej
ciagnac ten zwiazek i czekac co czas przyniesie.Trudno sie o tym pisze, bo wiem
ze nie znajde zrozumienia i moge byc potepiona,ale czy to tak latwo powiedziec
sobie "nie nie zakocham sie" albo "odkochuje sie dzis", rozum rozumem, a serce
sercem.
Drogie zdradzone zony! nie latwo byc ta druga kobieta,zadna z was nie chcialaby
tak cierpiec z powodu jednego faceta, wiec jezeli kiedys dowiecie sie ze wasz
maz was zdradza nie robcie mu awantur tylko wytlumaczcie jak bardzo krzywdzi
swoja zone i swoja kochanke,ze przez niego cierpia dwie kobiety,bo on nigdy nie
pomysli o tym,podchodzi do zycia zbyt egoistycznie, patrzy na swoje dobro i
swoje korzysci.Nie zdaje sobie sprawy ze zona, mimo tego ze jest przy niej w
domu,przezywa zdrade,a kochanka ktora jest daleko jeszcze bardziej.
Nieraz mysle ze obie kobiety powinny sie trzymac razem i otworzyc facetowi oczy
na zycie.

[Gość: nan]

Gość portalu: kochanka... napisał(a):

> Czytalam z zaciekawieniem wasze listy, i zabraklo mi tutaj
jednego wypowiedzi
> kobiety kochanki, dlatego postanowilam napisac.Tutaj na forum
nie wstydze sie
> przyznac ze od dlugiego czasu mam romans z zonatym
facetem.Rowniez jestem
> mezatka,mam dzieci i nie mam juz 20 lat.Napewno posypia sie w
moja strone slowa
>
> krytyki,ale najpierw trzeba sie zastanowic czy wina lezy
tylko po mojej
> stronie.W pelni jestem swiadoma, ze rowniez popelnilam blad
pakujac sie w taki
> uklad,ale sila uczucia jest tak silna, ze nawet nie jestem w
stanie tego
> wytlumaczyc,to trzeba przezyc zeby w tym wypadku mnie
zrozumiec.
> Od poczatku mialam watpliwosci czy chce zebysmy sie
przyjaznili,ale z dnia na
> dzien to On robil wszystko zebysmy sie spotkali,to On mowil
piekne slowa,byl
> dla mnie cieplym, serdecznym facetem,to On chcial sie ze mna
spotykac pod
> pretekstem krotkiej rozmowy.Bronilam sie,bo zdawalam sobie
sprawe ze to nie ma
> sensu,ale jestem kobieta i mam uczucia,poprostu facet
zakrecil mi w
> glowie.Nigdy nie bylo zadnych prezentow czy kwiatow,miedzy
nami zaiskrzylo
> wielkie uczucie,potrzebowalaismy siebie na wzajem,seks tez
nie wchodzil w gre
> na poczatku,bo nie bylo specjalnie mozliwosci, nasze
spotkania byly czeste ale
> krotkie.Liczylo sie to ze mozemy na siebie popatrzec, wziasc
sie za reke,
> pocalowac.Co wtedy czuje kobieta? szczescie, radosc,oddalaby
siebie gdyby tylko
>
> mogla, a po chwili zostaje smutek i zal i wielka tesknota,bo
juz pojechal do
> zony, do dzieci, do wlasnego gniazdka.I znowu czekanie na
spotkanie, telefon,
> sms-a.I tak to sie ciagnie w bolu, tesknocie,pragnieniu,nigdy
nie wiem co mnie
> czeka nastepnego dnia zyje w niepewnosci,watpliwosciach,
kazdy dzien kiedy
> milczy jest dla mnie udreka.Zgotowalam sobie sam takie
zycie,ale co mam
> poradzic kiedy kocham tego mezczyzne,dalam mu cala moja
milosc,czuje sie przy
> nim szczesliwa i nieszczesliwa.Czesem nie wiem co mam robic,
czy sie wycofac i
> zgotowac sobie kilka miesiecy a moze wiecej cierpienia i
tesknoty, czy dalej
> ciagnac ten zwiazek i czekac co czas przyniesie.Trudno sie o
tym pisze, bo wiem
>
> ze nie znajde zrozumienia i moge byc potepiona,ale czy to tak
latwo powiedziec
> sobie "nie nie zakocham sie" albo "odkochuje sie dzis", rozum
rozumem, a serce
> sercem.
> Drogie zdradzone zony! nie latwo byc ta druga kobieta,zadna z
was nie chcialaby
>
> tak cierpiec z powodu jednego faceta, wiec jezeli kiedys
dowiecie sie ze wasz
> maz was zdradza nie robcie mu awantur tylko wytlumaczcie jak
bardzo krzywdzi
> swoja zone i swoja kochanke,ze przez niego cierpia dwie
kobiety,bo on nigdy nie
>
> pomysli o tym,podchodzi do zycia zbyt egoistycznie, patrzy na
swoje dobro i
> swoje korzysci.Nie zdaje sobie sprawy ze zona, mimo tego ze
jest przy niej w
> domu,przezywa zdrade,a kochanka ktora jest daleko jeszcze
bardziej.
> Nieraz mysle ze obie kobiety powinny sie trzymac razem i
otworzyc facetowi oczy
>
> na zycie.

Nie jestem z tych, które posądzasz o rzucanie gromów na Twoją
głowę. Jestem dokładnie tym kim Ty tyle,że już na następnym
etapie. Doskonale wiem o czym mówisz jako,że przez długi czas
przechodziłam przez to samo. Przypadkowe spotkanie, niechciane
(poniekąd) uczucie, mnóstwo szczęścia i jeszcze więcej
cierpienia. Rozumiem Twoje dylematy i bardzo Ci współczuję,
taka sytuacja jest diabelnie trudna i nie ma z niej dobrego dla
wszystkich wyjścia. Aż do momentu kiedy KTOŚ (kto?) podejmie
jakieś ostateczne decyzje. Ja kochałam (i kocham nadal) tak
bardzo, że sama nie potrafiłam podjąć żadnej decyzji. Więc On
ją podjął i wrócił do domu. Minęło już kilka miesięcy i wcale
nie jest lepiej i uczucie nie mija. Trzymaj się i czekaj co
będzie dalej, rób to co jesteś w stanie znieść.
Serd. pozdr.

[Gość: kochanka...]

Dzieki nan za zrozumienie i mile slowa,wiem ze tylko ktos taki jak ty moze mnie
zrozumiec kto przechodzil lub przechodzi przez taki etap swojego
zycia.Dokladnie tak samo zdradzona zona zrozumie tylko zdradzona zone.
Staram sie caly czas myslec realnie i podejmowac sluszne decyzje, ale nadal to
ciagne i nie chce zeby sie skonczylo, a z drugiej strony wiem ze
przedewszystkim robie sobie krzywde bo zbyt mocno sie zaangazowalam i odbija
sie to na mojej psychice.Napewno nie krzywdze zony ani dzieci mojego faceta, bo
nie wiedza o moim istnieniu,ja nie dzwonie i nie pisze sms-ow kiedy on jest w
domu,spotykamy sie wtedy kiedy on ma czas,a ma go dla mnie nie wiele, ale za to
czesto.Ja robie podobnie i u mnie w rodzinie tez nikt nie ma mozliwosci zeby o
cos mnie podejrzewac.Pelna dyplomacja z korzyscia dla wszystkich.
Ale...jest bol, jest tesknota,bardzo czesto sie zastanawiam czy to ma sens,czy
poprostu zaczac powoli odsuwac sie,unikac,ale jak to zrobic zeby nie cierpiec?
Czasem mysle ze bylo by lepiej gdyby on sie wycofal, ale wiem ze tego nie
zrobi,bo byl juz jeden moment kiedy mogl to zrobic i nie zrobil.
A ja? chcialabym ale nie moge,nawet nie zdawalam sobie sprawy ze tak bardzo
mozna pokochac mezczyzne.
Czekam i bede czekala co przyniesie zycie i pragnelabym zeby bylo dla mnie
laskawe.

[Gość: nan]

Myślę,że możesz tylko czekać. Któreś z Was kiedyś podejmie decyzję bo wiem z
doświadczenia,że taka sytuacja nie może trwać wiecznie. W pewnym momencie
będziecie oboje bardzo zmęczeni.Albo tym wiecznym ukrywaniem się i wszystkim
co się z tym wiąże(wierz mi,wiem co oznacza dzwonienie o wyznaczonej godzinie,
chowanie billingów i straszne noce kiedy było nam paskudnieźle a nie mogliśmy
nawet do siebie zadzwonić). Albo zmęczy Was to,że nie możecie być naprawdę
razem. Ktoś nie wytrzyma i coś zrobi. Nie chcę przez to powiedzieć, że musicie
się roztać-może się to inaczej ułożyć.
Jeśli mogę Ci coś radzić to przede wszystkim słuchaj siebie, bo tylko Ty wiesz
ile możesz znieść.Jeśli będziesz pewna swojej siły to zrób jakiś krok,ale
jeśli nie będziesz miała 200% pewności to zostaw to Jemu.Ale wiem,że jeśli Go
kochasz to tak jak ja będziesz czekać na każdą sekundę z Nim.I nic na to nie
poradzisz niezależnie od tego ile to przyniesie Ci cierpienia.
O by los był dla Was łaskawy
pozdr

Do kochanki i do nan

[Gość: Bea]

Dobrze wiedziec ze wsrod kobiet sa takie ktore maja podobne problemy do
moich,ale wlasciwie nie wiem czy mozna tu mowiec o problemie raczej o tym co
zycie nam przynioslo.Znam dobrze to uczucie i nie bede sie rozpisywac na ten
temat,bo ciezko sie pisze na temat bycia ta druga kobieta.Wazne jest ze
napisalyscie na ten temat i byc moze wymiana swoich doswiadczen pomoze nam
przetrwac w szczesciu i radosci,a nie tylko w tesknocie.Pozdrawiam

[Gość: nan]

Po tych wszystkich doświadczeniach, które (jak słusznie zauważyłaś) przynosi
życie chyba już wiem co jest najważniejsze oprócz miłości naturalnie -
szacunek. Dla Niego, Jego decyzji i też dla siebie. Tylko to spowodowało,że w
najcięższych chwilach nie dostałam na głowę.Wydaje mi się, że Wam też może
pomóc.
pozdr

[Gość: nan]

I dziękuję, że odezałyście się na forum. Niedlatego,żeby pokazać zdradzonym
żonom "drugą stronę medalu", ale fakt Waszej obecności bardzo pomaga. Wbrew
zdrowemu rozsądkowi wydawało mi się, że nikt mnie nie rozumie i jestem
absolutnie sama .Okazuje się,że nie. I za tą świadomość jestem wdzięczna

[Gość: kochanka...]

Super ze jestescie,jutro napisze wiecej pozdrawiam

[Gość: silna]

Moje drogie Panie.Nie łudzcie się dlugo nadzieją bycia szczęśliwą kochanką
cudzego męża.wasz romans może trwać bardzo dlugo,ale wcześniej czy póżniej
wyjdzie na jaw Bardzo przypadkowo. To jest pewne na 100%CZar waszego szczęścia
pryśnie jak mydlana bańka.Zonaci nie tak łatwo odchodzą od swoich żon.Kiedy
wyjdzie na jaw a wychodzi,wasi kochankowie wracaja do zon skruszeni błagaja na
kolanach o wybaczenie ,i kochają jeszcze bardziej. staraja się naprawić to co
zepsuli.najbardziej przykre dla kochanek jest fakt kiedy wpadną w szpony
zdradzonych zon.My zdradzone żony nie mamy dla was litości.Nigdy nie zbudujecie
swojego szczęścia na nieszczęściu zdradzonej żony.Opamiętajcie sie panie dla
własnego dobra i dobra waszych rodzin.

[Gość: Adam35]

Faceci wracaja do swoich zon, ale zawsze na krotko, na rok moze dwa i tak potem
szukaja ukojenia w ramionach innej kochanki, a moze nawet tej samej.
Dla mnie jest logiczne jesli kocha sie swoja zone,dzieci,chce miec wspaniala
rodzine i zalezy mu na szczesciu rodziny to nie szuka przyjaciolek i kochanek.
Wiec nie łudzcie sie kochane zony, ktore zostalyscie zdradzone, ze wasi mezowie
po zdradzie pokochaja was szczera miloscia,wroca na lono rodziny i beda udawac
i robic wszystko zebyscie uwierzyly znowu ze sa najwspanialsi na swiecie.
Jedno jest tylko pewne ze bardzo kochaja swoje dzieci i w 99% robia to dla
nich, a nie dla was.
Dlaczego to napisalem,bo nigdy nie przyszlo mi do glowy zeby zdradzic swoja
zone, kocham ja bardzo,daje mi szczescie,cieplo i radosc, urodzila mi wspaniale
dzieci, jest cudowna istota,rozumiemy sie pod kazdym wzgledem,wiec nie
wyobrazam sobie zeby kiedykolwiek spotkac sie z inna kobieta.Moze jestem
wyjatkiem, a moze nie wiem co mnie jeszcze czeka.
A jesli chodzi o kochanki,im nalezy wspolczuc ze znalazly sie w takiej
sytuacji, bo jestem facetem i znam facetow,to tylko ich wina, bo to oni zrobia
wszystko zeby zdobyc kobiete,a potem to juz zalezy co ich polaczy.
Pilnujecie zony swoich facetow i mezowie pilnujcie swoich zon. Pozdrowienia

[Gość: nan]

Dzięki bardzo Adam, to mądre co napisałeś.

[Gość: nan]

Z uwagą przeczytałam Pani wypowiedź, jak również wszystkie wcześniejsze.
I muszę przyznać,że nigdzie nie odnalazłam stwierdzenia mówiącego,że "łatwo"
odchodzi się od żony, a tym bardziej od dzieci. To nigdy nie jest łatwe i nikt
też tak nie twierdzi. Być może to odrobinę naiwne, ale dla mnie miłość polega
między innymi na dawaniu, nie na braniu. Także dawaniu szacunku i swobody.
Dlatego też już kochanką nie jestem-dałam swobodę "mojemu" mężczyźnie aby
podjął takie decyzje, które uznał za najstosowniejsze.
W jednym ma Pani rację-szczęście rzeczywiście może pęknąć jak bańka mydlana
ale jeśli On jest szczęśliwy (z żoną, nie ze mną) to dobrze-zasłużył na to.
Sądzę tylko, że przesadziła Pani z wylewaniem jadu na kochanki.Kiedy traci się
kogoś ukochanego to zawsze jest to dramat, niezależnie od tego czy jest się
legalną żoną czy nielegalną kochanką.A kopanie leżącego należy raczej do
kiepskich obyczajów. Każdy jednak zachowuje się zgodnie z posiadanym poziomem
kultury osobistej.

[Gość: kochanka..?]

Adam masz racje i mardze napisales,zgadzam sie rowniez z nan.
A tak na marginesie calej sprawy,teraz kazda zona jest zona,przysiega ze nigdy
nie zdradzi swojego meza,ale nigdy nie wiadomo ca ja czeka w przyszlosci,byc
moze tez zostanie kochanka. Ja tez sie tak kiedys myslalam.Teraz jestem
przekonana ze zycie niesie niespodzianki, ktorych sie nigdy nie spodziewamy.

[Gość: nan]

W którymś momencie życia należy się nauczyć,że mogą nas spotkać sytuacje
zupełnie nieprzewidywalne. I nic na to nie można poradzić
pozdr

[Gość: ba69]

Ten wtręt o kulturze osobistej był nie na miejscu, prawda? Pozycja osoby,
która pomija wszelkie zasady etyczne i godzi się na romans z żonatym
mężczyzną, nie daje prawa do jakiejkolwiek krytyki osoby, która w podobnej
sytuacji została okrutnie i boleśnie skrzywdzona. Fakt zakochania się w
żonatym facecie nie daje jeszcze prawa do angażowania się, prawda? A
wystarczyłoby po prostu powiedzieć - nie. Ale do tego potrzebne są pewne
wartości etyczne, znane nie tylko z teorii, ale też stosowane w życiu.
A co do opinii Adama, to ma on rację tylko częściowo. Rzeczywiście, faceci -
zdobywcy pozbawieni są wszelkich skrupułów i stosują wszelkie dostępne metody.
Natomiast nie zgadzam się, że zdrada musi się powtórzyć. Istnieją przypadki,
które spowodowały totalną odnowę życia w małżeństwie i wybuch uczucia na nowo.
Tego życzę tym zdradzonym żonom, które kochają, potrafią wybaczyć i przyjąć
skruchę i chęć poprawy męża. Łączę pozdrowienia

[Gość: Adam35]

Fajnie sie czyta kiedy kobiety mezczyznie przyznaja racje, dziekuje za
to,przeczytalem rowniez watek o malzenstwie z milosci czy z rozsadku.I zadaje
sobie pytanie ile jest malzenstw z rozsadku? jesli takie sa to wiadomo ze
wczesniej czy pozniej dojdzie do zdrady, a moze wybuchnie wielka milosc,a jesli
malzenstwo z milosc to trzeba byc pewnym ze to uczucie sie nie wypali, a jesli
sie wypali to bedzie malzenstwo z rozsadku.Pogmatwane to wszystko.

[Gość: nan]

Nie masz za co dziękować. Napisałeś coś niezwykle mądrego i cieszy,że są takie
związki jak Twój i Twojej żony.Gratuluję i życzę dalej powodzenia.

[Gość: nan]

Przyznaję,że miłość do mężczyzny żonatego (lub związanego z kimś innym) nie
daje prawa do nawiązywania z Nim romansu.Proszę jednak uważnie przeczytać
wypowiedź "silnej".Moim zdaniem bycie skrzywdzoną przez kogoś bliskiego nie
daje także prawa do takiego agresywnego zachowania.Skrzywdzenie "wrednej
kochanki męża" nie jest dobrym sposobem na odreagowanie doznanego cierpienia.
"Rozszarpanie" tej drugiej nie odbuduje związku z mężem.
Natomiast o normach etycznych w tej konkretnej sytuacji nie chcę dyskutować
jako,że wiążąc sięz mężczyzną żonatym faktycznie wszystkie je złamałam.
Proszę mi wierzyć-to nie jest powód do dumy.
pozdr

[Gość: tez zona]

...oczywiscie, ze nie daje prawa - zachowanie jest paskudne, myslenie jest
paskudne, potwierdza sie tylko stereotyp.. od kiedy ludzie maja siebie na
wlasnosc..? To straszne, ze tak mozna sie zachowywac, myslec, nie widziec winy
w sobie- mam na mysli te nienawisc i agresje, nie umiec wyciagnac trzezwych
wnioskow z tej przykrej sytuacji..

[Gość: kochanka i zona]

..lepiej byc na chwile szczesliwą kochanką niz do konca zycia zgorzknialą,
zaborczą, podejrzliwą, pałajacą nienawiscią, silną - NIESZCZESLIWą zoną..

[Gość: Bambi]

Ten, który jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w Ciebie kamieniem.

[Gość: ba69]

Przeczytałam Twój list kilka razy. Piszesz, że nie masz już 20 lat, jesteś
mężatką i matką. I to nie daje mi spokoju, bo odnoszę wrażenie, że ten tekst
napisała zupełnie niedojrzała osoba. Zwłaszcza ostatni akapit mówiący o
wspólnocie przeżyć (!) i pewnego rodzaju solidarności (!) między żoną a
kochanką ... Jak to możliwe, że kobieta - robiąca wrażenie osoby na
przyzwoitym poziomie, dochodzi do takich wniosków? A może to po prostu przejaw
bezradności? Może powinnaś przemyśleć jeszcze raz swoje uczucia i zweryfikować
postawę? Przecież on najwyraźniej - jak większość facetów, szuka tylko
odskoczni, i nie ma to nic wspólnego z jakimkolwiek romatycznym uczuciem.
Mężczyzna szukający przygody wykazuje dużo inwencji, żeby zdobyć swój obiekt.
Nie ma się co łudzić, niszczyć życie rodziny i szczęście innej kobiety a
siebie kreować na ofiarę uczucia. Otrząśnij się dziewczyno!

[Gość: moni]

witaj
widze ze nie sledzilas od poczatku wsystkich wypowiedzi, bo sama tez pisalam na
temat i nie tylko ja. Moj romans trwal tylko lub az rok ale dla mnie ciagnie
sie nadal, bo nie moge o nim zapomniec, zakochalam sie niestety. Nie zaluje
niczego co zrobilam, ale coraz czesciej jestem zla na siebie, ze dalam sie tak
podejsc (chociaz tego chcialam i chce). Mialabym ochote go zniszczyc, za to ze
trafil na mnie ze swoim problemem wieku sredniego, znudzenia jedzowata zona
(tak mowil chociaz nieczesto) i z checia zrobienia tego z druga kobieta. Mam
nadzieje jednak ze moj zdrowy rozsadek zwyciezy i nie zrobie nic glupiego,
niepotrzebnie wiem, gdzie pracuje jego zona, gdzie uczy sie jego corka (do tego
samego liceum chodzi moj syn). czulam sie dokladnie tak jak Ty. wiem, ze gdybym
mogla to wszystko powtorzyc zrobilabym to jeszcze raz .napisz cos jeszcze
jesli mozesz
pozdrawiam

[Gość: kochanka...]

Czy Twoj list moni byl skierowany do mnie czy tez do innej kochanki, jesli tak
to chetnie sie z toba podziele moja jeszcze nie skonczona historia pozdrawiam

[Gość: moni]

tak pisalam do Ciebie poniewaz Twoje odczucia wydaly mi sie bardzo znajome,
jesli bys chciala napisz prosze , chetnie dowiem sie cos wiecej moze bede mogla
dzieki temu uporac sie ze swoimi problemami, pozdrawiam

[Gość: kochanka..]

[Gość: kochanka...]

chetnie napisze jesli masz ochote podaj mi swoj adres mailowy,niestety na forum
pewnych rzeczy nie powinnam pisac pozdrawiam

[Gość: kotka]

Aż trudno uwierzyź że ktoś moze tak pięknie rozegrać tak trudnę rzecz w swoim i
nie tylko swoim życiu. Pokrzepiające. Dzięki.

[megxx]

Czy tkwiąc w związku z powodu długów nie boicie się, że mąż wykorzysta was i
powiększy dług?
Czy nie było szansy rozdzielić spraw finansowych od wspólego mieszkania
(wyprowadzasz się, do czasu spłaty długów nie wnoszę pozwu, albo poradzić się
adwokata, bo może właśnie trzeba złożyć pozew).

Autorka artykułu mówi o próbie ratowania związku, ale w określonej sytuacji.
Pokazuje taka szansę w momencie ujawnienia zdrady i oczywiście gdy zdradzany
tego chce. Nie zmusicie nikogo siłą by na nowo pokochał, zadbał....
Życie pokazuje też takie pojedyncze uratowane i dobrze rokujące związki jako
wyjątki, raczej należy powiedzieć sobie, że być może lepiej przerwać tą udrękę,
pomęczyć się trochę więcej by wyjść na prostą.

[takasobie1]

jestes madra konieta, a madre kobiety placa cene za to, ze nie wypada im byc
frywolnymi i infantylnymi cackammi, ktorymi tak latwo zaopiekowac sie slabym
chlopcom. juz jakis czas temu napisalas ten list, mysle, ze jednak nadal
potrzebujesz zyczliwej energii i wsparcia. sle ci je z bardzo daleka, gdzie
przegralam swoje zaufanie. jak ty - nie moge nalykac sie prochow(choc z nimi
pracuje na codzien) ani sie upic. ide przed siebie w zadumie. napisz do mnie,
mam pare slow wiecej do dodania. [e-mail]

nie przyznawaj się, mężu, nigdy!

[Gość: żona]

Nie ufam ci, nie wieżę w twoje wyznania, manipulujesz mną,
kłamiesz! To wszystko prawda, lecz kocham cię, chcę wieżyć w
twoje kłamstwa i zapewnienia o twojej miłości do mnie. Nigdy nie
przyznawaj się do zdrady, jeśli mnie kochasz!

[megxx]

Przecież przyznanie się do zdrady dawno wszyscy uznali za najgłupsze.
Jak ktoś chce zdradzać, to niech zrobi to kosztem swojego czasu, a nie tego
poświęcanego rodzinie i nie kosztem ich pieniędzy. A jak mu przejdzie niech się
zastanowi, czy warto było.
Generalnie mówimy tu o zdradach odkrytych, o szansie sanacji związku w
pierwszym okresie(gdy jeszcze to trwa) i o szansach gdy strona zdradzana mówi;
z tamtym koniec, wracam na łono rodziny.
Bo cóż poradzi się, gdy ktosś zdradza nadal, a rodzinę wykorzystuje, że
łaskawym okiem przyzwala i daje kąt?

[Gość: G73]

Ja tez chaciałabym, aby mój mąż nigdy sie do zdrady nie przyznał, ale zrobił to
i nie chce z tym z kończyć. Co prawda mówi, że cos do mnie jeszcze czuje, ale
według niego to za mało, aby spróbować ze mna jeszcze raz, choćby na kilka
miesięcy. Może boi się, że jednak jest między nami uczucie. ja kocham go bardzo
i chce mu wybaczyc , choc nie wiem czy mi się to uda. Ale z nią śpi od
miesiąca, a ja jestem z nim od 7 lat. Bez niego nie potrafię żyć. Po prostu nie
wyobrazam sobie zycia bez niego, po prostu.

[megxx]

Czy on odszedł?
Jeżeli nie, to postaw mu ostre ultimatum, może sam nie wie co chce, a jak mimo
wszystko ma Ciebie obok i Twoje zapewnienia o uczuciu do niego, to znajduje sie
dla siebie w wygodnej sytuacji.
Tylko pokazanie, że nie pozwolisz soba pomiatać, daje szansę na ocknięcie.

Moj maz sie przyznal 3 dni temu

[Gość: Zanna]

Moj maz tez sie przyznal, trzy dni temu.... i tez nie chce z tym skonczyc. Po
10 latach wspanialego, jak sie wydawalo, zwiazku. Dopiero teraz slysze zarzuty
na przyklad o to, ze musial kosic trawnik. Biedny, ciemiezony misio! A tamta
kobieta daje mu wolnosc! Pewnie ze mu daje, sama ma dziecko i meza... I w ogole
sie nie zdeklarowala, nie powiedziala, ze go kocha. To moj maz zakochal sie po
uszy i jest gotow wyprowadzic sie z domu do swoich rodzicow... W kazdej
chwili... Z nia widzial sie zaledwie kilka razy, wymienili kilka pocalunkow...
ale on wie, ze ona jest mu przeznaczona. Dzis poprosil ja, zeby sie
zdeklarowala... a ona powiedziala, ze seks jest dla niej bardzo wazny, i nie
moze decydowac bez - wiec wyjezdzaja za tydzien na weekend, zeby "sie
sprawdzic". I co? Wykopac go z domu? Czekac az wroci z malinkami na szyi?
Kocham go tak, ze nie wyobrazam sobie zycia bez niego... nie chodzi o
pieniadze, o dom, o to, zeby skosil trawnik... chodzi o milosc. 10 lat, moze
nie zawsze idealnych, ale na pewno dobrych... jest calym moim zyciem... mam
prace, przyjaciol, pasje, ale to on nadawal wszystkiemu sens. Nie moge
zrozumiec, jak faceci, tacy rozsadni, dobrzy mezowie, potrafia nagle przestac
myslec mozgiem a zaczac penisem... Naprawde bylismy szczesliwi, on tez to
potwierdza... ale spotkal te kobiete w internecie i oszalal. Nie wie, gdzie ona
pracuje, nie wie o niej wlasciwie nic... Tylko to, ze musi sprobowac. I ze ja
jus sie nie licze, ale oczywiscie jest mu przykro, i mozemy zostac
przyjaciolmi, i zawsze moge na niego liczyc...
Czy ktos z Was przezyl cos podobnego? Co radzicie? Wywalic z domu? Byc slodka i
mila i liczyc, ze mu minie? Tylko po ilu takich "weekenedach"?
A moze odnalezc jej meza, i poinformowac o wszystkim? Bo on jeszcze nie wie...
Jestem zalamana... Ukrywam to przed moja mama, ktora mieszka razem z nami, ona
kocha go jak syna... przed znajomymi.... wczoraj moj maz zaprosil sasiadow na
kolacje, zeby bylo "jak zwykle"... Nie moge uwierzyc, ze to ciagle on, czlowiek
ktorego znalam tak dobrze...

[megxx]

Gdy czytam o zdradzie, myślę co bym w takiej sytuacji zrobiła. Nie mam takiej
mocy, jaką prezentują niektóre kobiety, że od razu out.
Ale z drugiej strony jeżeli mąż mówi mam kogoś, to dla mnie nie ważne jest na
ile i jak bardzo, a ważne, że mówi nie wybieram ciebie. Jeżeli powiedziałby nie
dla nas, to musiałby zejść mi z oczu natychmiast.
Ja gotowa jestem wybaczyć raz. Może dobrze będzie dla Was jak się wyprowadzi na
trochę, to pozwoli przemyśleć i może...
A przed znajomymi lepiej nie udawać, bo po co dodatkowo cierpieć.
W Twoim poście widzę, że mąż próbuje również na Ciebie zrzucić winę, na to nie
możesz pozwolić.

[ulenia]

Boże, skąd ja to znam! Przeżywałam to samo tylko 7 miesięcy temu. Też nie
wyobrażałam sobie życia be niego był całym moim światem tak samo jak u Ciebie.
Uwierz mi,teraz żyję bez niego, juz nie czekam na telefon, już nie umieram z
tęsknoty, już mi serce nie bije jak przychodzi do dzieci. Jeszcze go kocham, a
może tylko wspomnienia 9 w miarę szczęśliwych lat. Boli jeszcze strasznie, ale
juz mogę spać, mogę jeść. Na poczatku odchodziłam od zmysłów, prawie nie
jadłam, nie spałam. W 1 miesiąc schudłam 9 kg. Nie potrafiłam kopnąć go w
d... , ani okazać swojej godności, pomomo, że nadal spotykał się z kochanką.
Godziłam sie na wszystko, aby tylko wrócił. Az przyszedł moment krytyczny.
Czara goryczy się przepełniła i pomimo że kocham, to już go nie chcę. Kiedyś
myślałam, że moja miłość wszystko przetrzyma, a teraz wiem , że nawet
największą i najgłębszą miłość można zabić i zniszczyć. A to co robi twój mąż
jest okrutne. Jak on może umawiać się z kochanką na skonsumowanie tego związku
i informować cię o tym????? To tak wygląda, jakby on chciał twojego
błogosławieństwa. Okrutne to i nieludzkie i niestety świadczy o jego egoiźmie
i totalnym nieliczeniu się z Twoimi uczucuami. Jedyną słuszna decyzją, według
mnie, jest wyrzucenie go z domu. Może zimny kubeł wody zadziała na niego. Ale
jeśli jest typem mojego męża to niewiele to da. I wiem, że prawdopodobie nie
zdobędziesz się na to, jeśli twoja miłość jest podobna do mojej. Ja też
wiedziałam co trzeba zrobić, ale nie miałam na to siły, tak bardzo pragnęłam ,
żeby wszystko było jak dawniej. Czas leczy rany. Niestety trzeba duuuużo
czasu. Jescze długo będziesz cierpieć, ale z miesiąca na miesiąc coraz mniej
będziesz cierpieć. A może uda ci się uratować swoje małżeństwo, czego Ci
bardzo życzę Pozdrawiam, trzymaj się ciepło.

[Gość: Zanna]

Dzieki, Ulenia, za cieple slowa... ciesze sie, ze Ci sie udalo wyjsc z tego
koszmaru w miare zdrowa psychicznie... mam nadzieje, ze mnie tez to czeka...
bez wzgledu na to, czy maz zostanie czy odejdzie. Na razie, na wypadek tego
ostatniego, staram sie mozliwie na zimno zalatwic sprawy majatkowe. Zgodzil sie
podpisac papiery, ze dom jest moj (no bo jest, z moich i mojej mamy pieniedzy,
ale budowany do majatku wspolnego)... wiec, poki jeszcze mam na niego chociaz
taki wplyw, poki chce to zrobic, to musze to zalatwic... niech podpisze kwity o
podziale majatku u notariusza, niech zostanie mi przynajmniej dom, jesli nie
uratuje milosci... Jestem taka durna, ze nawet mam wyrzuty sumienia, ze go o to
prosze... no ale przeciez on jest gotow odejsc w kazdej chwili, a tamta panna
na pewno nie bedzie go namawiac, zeby zrzekl sie domu zamiast o niego walczyc...
Dzieki jeszcze raz! To naprawde ulga, czytac te posty i widziec, ze nie ja
jedna mam ten problem. I ze ludzie, ktorym serca rozpadaly sie na miliony
kawalkow, jakos zyja dalej... Moze ja tez przetrwam i pewnego dnia zaczne sie
usmiechac?

[Gość: M**]

Gość portalu: Zanna napisał(a):

udalo wyjsc z tego koszmaru w miare zdrowa psychicznie... mam nadzieje, ze
mnie tez to czeka...
> bez wzgledu na to, czy maz zostanie czy odejdzie.
Trzymaj sie Zanno! Mnie sie udalo troche inaczej, maz postawiony przed
wyborem, wybrał mnie. Zaczęliśmy od nowa pracować nad naszym związkiem. Jasno
powiedziałam, jakiego "starania się" z jego strony oczekuję. Do wszelkich
kochanek - mój mąż zawsze miał swobodę ruchów i decyzji. Nigdy do niczego nie
był zmuszany, zresztą, niewolnik nie potrafi świadomie kochać, a to było dla
mnie najważniejsze. Sam przyznał, że to była jego wyłączna wina... i to ja
zebrałam cały ból... Nie robiłam mu awantur. Przeprowadziłam jedną rozmowę.
POtem,, kiedy już zdecydował i kiedy ja zdecydowałam (tak, tak, bo przecież,
czy ja będę w stanie z tym żyć dalej jako jego żona). Stwierdziłam, że jeśli
to padło coś między nami, to nie rozstaniemy się z powodu jakiejś
egocentrycznej siksy, ale świadomie i rozważnie. Udało się nam uratować nasz
związek, choć ja wciąż jeszcze czuję ból i pytam, dlaczeg, dlaczego....?
Na razie, na wypadek tego
> ostatniego, staram sie mozliwie na zimno zalatwic sprawy majatkowe.
Bardzo mądrze. To nie jest materializm. To jest zapobiegliwość. Miłość i
uczucia właśnie Ci ktoś podeptał. Nie możesz dopuścić, abyś na domiar
nieszczęścia straciła dach nad głową. Niech on traci. Ty straciłaś znacznie
więcej.
poki chce to zrobic, to musze to zalatwic... niech podpisze kwity o
>
> podziale majatku u notariusza, niech zostanie mi przynajmniej dom, jesli nie
> uratuje milosci...
Brawo, brawo.... panienki niech same zarabiają na "miłość swego życia" (when
poverty knocks at the door, the love flies out through the window).
To naprawde ulga, czytac te posty i widziec, ze nie ja
> jedna mam ten problem. I ze ludzie, ktorym serca rozpadaly sie na miliony
> kawalkow, jakos zyja dalej... Moze ja tez przetrwam i pewnego dnia zaczne
sie
> usmiechac?
zaczniesz, zaczniesz.... Niedługo przestanie Cię boleć, jak oddychasz. POtem
po kolei wypracujesz kolejne kroki przetrwania i będziesz silniejsza,
pewniejsza siebie i bardziej świadoma swojej wartości i szacunku, jakiego masz
prawo oczekiwać. Pozdrawiam.M**

[filwinka]

Zanna , i inne dziewczyny .
Nie jestem zbyt dojrzała , mam 29 lat i napewno nie przeżyłam jeszcze
wszystkiego . Napewno nie spotkało mnie tyle , różnych zdarzeń które są Waszym
udziałem . Lecz gdy to czytam , przychodzi mi do głowy jedna myśl . A
mianowicie , czy te zdrady nie zdarzają się dlatego , że nie mówimy sobie
prawdy ?
Chodzi mi o to , że gdyby , mąż mógł powiedzieć żonie : Kochanie moje , wiesz
poznałem kogoś ciekawego , chciałbym żebyś i ty go poznała . Skoro tak bardzo
kogoś lubimy to może polubmy i jego rodzinę ?????? Skoro szanujemy jego , może
powinniśmy szanowac i jego aktualna połowę , własnie z powodu Naszej ogromnej
miłości do niego ?????
Może skoro ktoś jest tak miły , a my nie planujemy zdrady to faktycznie
zaprzyjaźnijmy się . Powiem wiecej może okazało by się , że nie jest tak miło
gdy byśmy poprosili kogoś o bezinteresowna przysługę , zostań z naszymi dziećmi
a my wyskoczymy do kina ?????? Czy potencjalna kochanka zostałaby ... ???
A może warto się zastanowić czy skoro ten ktoś tak strasznie pomylił się co do
jednej osoby , czy za parę lat nie powie , że pomylił się i co do nas ?????
Myślę , że warto sobie ufać ja wole , żeby mój mąż powiedział mi , że kogoś
poznał , .... zwykle gdy bys my spróbowali się zaprzyjaźnić okazało by się , że
nie jest tak miło jakby wyglądało z początku . To proste , życie codzienne to
obowiązki , a z tym kimś ukrytym jest tak przyjemnie . tylko czy będzie
przyjemnie , gdy nie zrobisz mu obiadu , albo czy wybaczy Ci że wydałaś całą
pensję ? Albo że zgubiłaś torebkę , albo , że nie zapłaciłaś rachunku ??? A
kochanka zrozumie gdy już i z nią nie będziesz mógł ?? Albo będziesz wolał
oglądać mecz ?? Albo czy też będziemy się mu podobać gdy będziemy wymiotować w
łazience bo zatruliśmy się sałatką ????? Czy czasem czar zdrady nie dlatego
taki silny jest że brak mu codziennego splinu który króluje w naszych
domach ??????????
Gdy na początku gdy jeszcze nie trzeba nic ukrywac powiemy prawdę , może
wszystko się ułożyć . Tajemnice w małżeństwie zasadniczo nie wnoszą nic
dobrego .
Tak mi się wydaje .

[Gość: Mała]

Zanna ja wybaczyłam zdradę teraz naprawdę jest super powiem więcej lepiej niż
kiedykolwiek. Mam na to uczciwe dowody męża.Tak jak ty nie wyobrażam sobie
życia bez mojego męża. Walczyłam . To był jego krótki romans.Przyznał się bo
wpadli ,ja odkryłam go przypadkowo.Ja własnie przy pomocy naszych znajomych,
którym powiedziałam o romansie męża dotarłam najpierw do panienki( mężatki), a
potem do jej męża. Zadzwoniłam do niego, chłop zgłupiał.Zatelefonowałam z
automatu na jego komórkę podczas kiedy był w pracy nie przedstawiłam sie ale
zasugerowałam sprawdzenie pewnych rzeczy u jego żony np. komórki
itp.zasugerowałam dając pewne informacje jak ma psycholgicznie podejść swoją
żonkę.Tak chłop zatruł życie swojej żonie że odniechce jej sie romansów. Z tym
panem byłam w kontakcie telefonicznym przez jakiś czas . Było mi go przez jakiś
czas żal bo bardzo kochał swoją żonę. Nie wiem co sie u nich teraz dzieje ale
ja mam satysfakcję ,że babsko zostało ukarane za zdradzanie swojego męża z
cudzym mężem. Ja ocaliłam moje szczęście bo ono dla mnie jest najważniejsze.
trzymaj się.

[Gość: Zanna]

Dzieki! Wielkie dzieki za wiadomosc... dobrze slyszec, ze ktos przezyl cos
podobnego - i wygral. Ja tez wlasnie staram sie namierzyc jej meza... nie wiem,
co to da, ale musze sprobowac wszystkiego. Chce,zeby on wiedzial... maja
przeciez male dziecko... Do mojego meza nic w tej chwili nie dociera, po prostu
chce wyjechac z nia na weekend i przespac sie z panna... Ale jest
wspanialomyslny: moge wybrac, ktory to bedzie weekend!
Zapisalam sie na konsultacje do pani Milskiej-Wrzosinskiej, autorki artykulu w
Obcasach... Moze uslysze od niej cos madrego, cos co mi pomoze?
Nie wiem, chwytam sie wszystkiego... bo wiem, ze jesli nic nie zrobie, on
wyprowadzi sie za kilka dni... Nie chce do tego dopuscic.
Pozdrawiam Cie, Mala, i dzieki za wsparcie!

[Gość: Bambi]

TY MASZ WYBRAĆ KTÓRY WEEKEND? Dlaczego on ci proponuje takie rzeczy? Zanno,
wybacz, ale chyba nie wszystko było o.k. w twoim związku. Sytuacja jak z filmu,
reżyserowana przez kiepskiego reżysera. Nazywasz go Misiek, co sugeruje
kochanego poczciwca. A to człowiek okrutny. Zgłupiał, prawda, ale to chyba nie
wszystko.Wydaje mi się, że on nie jest w stanie kochać ani Ciebie, ani nikogo
innego, bo takich rzeczy nie robi się nawet wówczas, gdy uczucie wypaliło się.
On jest kaleką emocjonalnym, zawsze był, tylko Ty tego nie widziałaś. Może
teraz nadszedł czas, by zmierzyć się z tym i uwolnic od niego?

[Gość: Adam35]

Jestem facetem i czytajac wasze listy wnioskuje ze wy kobiety zony jestescie od
nas uzaleznione, ze to my mozemy brac was pod patofel, wybaczacie zdrade,
wszelkimi metodami o nas walczycie,ale mam pytanie gdzie wasza amcbicja,
kobieca duma? czy wam wydaje sie ze status zony to wszystko, ze wy jestescie na
tym swiecie najwazniejsze i najbardziej pokrzywdzone.Czy kiedykolwiek
zawierajac zwiazek malzenski pomyslalyscie ze to co teraz jest idealne piekne
owiane miloscia kiedys moze sie skonczyc? czy tak do konca poznalyscie swoich
partnerow? Milosc jak kazde uczucie ma prawo sie wypalic,podejmujac kazda
decyzje mamy prawo sie z niej wycofac, to tak jak z umowa wynajem mieszkania,
dzis podpisuje bo mi sie podoba, a za jakis czas z 3 miesiecznym wypowiedzeniem
rezygnuje, moze to glupie porownanie ale teraz mi to przyszlo do glowy.Jestem
facetem wiec mam prawo do takiego myslenia po mesku.
Szkoda mi was, bo wiem ze kobiety sa bardziej uczuciowe, wrazliwe,ale wiadomo
jakie sa czasy,ludzie tez sie zmieniaja i trzeba na to wszystko wziasc poprawke.
Walczcie o swoje zwiazki, ale pamietajcie zeby nie mieszac w to calego swiata i
jak male dzieci szukac pomocy u innych.Sprawy malzenskie zalatwia sie tylko we
dwoje lub szuka sie pomocy specjalisty.Wogole nie wyobrazam sobie zeby w moje
zycie mieszaly sie osoby trzecie,ja bedac kobieta wstydzilbym sie powiedziec
komus ze maz mnie zdradza, co to swiadczy o zonie,Powiedzialbym kobiecie ze
jest kiepska po kazdym wzgledem i dlatego maz szuka kochanki.
Az sie sam zastanawiam dla czego to pisze,ale to moja zona nauczyla mnie ze
mazenstwo to przedewszystkim partnerstwo,szacunek, rozmowa.Od poczatku jak sie
poznalismy wyrazalismy swoje uczucia i mysli, to ona pokazala mi na czym polega
udany zwiazek.Jest kobieta bardzo tolerancyjna, wyrozumiala,szczera i otwarta,w
naszym domu nie wiem co to klotnia, sprzeczka,wszystkie sprawy zalatwia sie
spokojnie,duzo rozmawiamy,jestesmy tez swobodni, kazdy z nas ma prace, swoje
zainteresowania,wiele rzeczy robimy razem ale wiele oddzielnie.Mamy wspolnych
znajomych, ale rowniez kazdy ma swoich.Nie podejrzewamy sie o zdrady,nie
grzebiemy sobie w rzeczach i nie zadajemy zbednych pytan.
Napewno ciekawe jestescie co moja zona mysli o zdradzie (rozmwaialem z nia o
waszych listach)padla jedna odpowiedz, widac nie umialy byc zonami, albo
trafily na takich nieodpowiednicch facetow.Jak zuwazylem jestem chyba jedynym
facetem ktory tu pisze, ale jestem ludzkim czlowiekiem i zadne problemy nie sa
mi obce, szczegolnie tak pieknych i wspanialych kobiet.Musicie byc silne i nie
dac sie,na waszych mezach swiat sie nie konczy.Pozdrawiam was i zycze podjecia
slusznych decyzji.

[megxx]

Kiedy dwoje ludzi idealnie sie dobierze mniejsze są szanse na kłopoty.
Ale jak pokazuje doświadczenie całego świata nie zawsze tak jest.
Piszesz,że kobieta nie umie być żoną jeżeli mąż ją zdradza, czy Tobie się
klapki zamknęły, z takim myśleniem!
Piszesz, by brać pod uwagę możliwość skończenia się miłości, a dlaczego?
Jezeli mąż ślubował coś na kształt: do końca życia itp. to kto jest niepoważny,
żona, która uwierzyła mężczyźnie, czy mężczyzna, który kłamie?
A czy Ty w swoim związku też bierzesz pod uwagę możliwość skończenia się
miłości, czy bierzesz pod uwagę to, że ludzie się zmieniają?

[megxx]

Proszę zapytaj żony, co zrobiłaby, gdyby dowiedziała się , że ją zdradzasz, czy
próbowałaby ratować związek?
A co Ty byś zrobił, w sytuacji, gdybys dowiedział się o zdradzie żony.
To czysto teoretyczne pytanie, możesz spróbować odpowiedzieć?

[Gość: tia]

pytasz dlaczego miłość ma się skończyć i kto w tej sytuacji jest niepoważny.
Nikt biorąc ślub nie zakłada,że miłość się skończy-wręcz przeciwnie-wierzy,że
będzie trwała wiecznie w takiej lub innej postaci.Jak sądzę Adam nie
kwestionuje szczerości i głębokiej wiary osób zawierających związek w jego
powodzenie.Złożenie przysięgi małżeńskiej jest zawarciem umowy (nacechowanej
bardzo silnymi emocjami ale jednak umowy).Zerwanie tej umowy jest oczywiście
naganne jednak zdarza się.I każda ze stron ma do tego prawo

[megxx]

Nie pytam, dlaczego miłość się skończy, ale dlaczego mam to zakładać. Dlaczego
nie wierzyć w siłę miłości, dlaczego nie szukać jej w sobie.
Miłośc ma wiele postaci, prawdziwa tkwi w nas głęboko i wiele może przetrzymać.
W małżeństwie są dwie strony, najboleśniejsze, gdy jedna przestaje kochać nie
zważając na uczucia drugiej strony.
A jeżeli miałabym wychodzić za mąż z myślą, a tam najwyżej sie rozwiodę, to
już na starcie nie byłabym uczciwa i na pewno nie kochałabym prawdziwie.

[Gość: tia]

W żadnym wypadku nie należy zakładać,że miłość się skończy-wręcz przeciwnie.
Jednak czasem tak właśnie (niestety)się dzieje i jeśli zawiodą wszystkie
sposoby na jej odnowienie to chyba lepiej się z tym jakoś pogodzić a nie
trzymać się kurczowo stanowiska "przysięgał/przysięgała więc nie może się
wycofać. Może i w tym leży cały dramat
pozdr

[megxx]

Niektórym nie jest łatwo pogodzić się, gdy sami jeszcze kochają, że nie sa już
tymi ukochanymi. I trudno im znaleźć się w takiej sytuacji.
A co do przysięgi: jeżeli zdrada jest wg Adama i jego żony wyłączną winą żon
(strony zdradzanej), to kto kłamie obiecując wierność, czy uczciwość małżeńską?
Osobiście uważam i powtarzam po raz któryś; jeżeli mąż mnie zdradzi, a ja sie o
tym dowiem i na moje pytanie kogo wybierasz, wybierze mnie-przebaczę, ale tylko
raz. Ale jeżeli nie będzie chciał skończyć tamtego, to nie ma zlituj się.
Mam nadzieję, że nie będę w takiej sytuacji, ale życie pokazuje, że bywa
różnie.

[Gość: tia]

Masz rację-nie jest łatwo pogodzić się z faktem,że ktoś kto obiecywał miłość
nagle przstał kochać. Czasem wydaje się to wręcz niemożliwe.Ale kiedy
zostaniemy postawieni przed faktem dokonanym sądzę,że nie mamy wyjścia.
Natomiast o winie trudno tu mówić,nie chcę oceniać bo nie jestem wystarczająco
kompetentna.Trzeba tylko pamiętać,że nad uczuciami zazwyczaj nie można
zapanować.Mężczyzna/kobieta kochający kogoś innego (nie męża/żonę)może być
obwiniany najwyżej o swoje ZACHOWANIE a nie o uczucia.
Natomiast co do przysięgi wierności i uczciwości-ja nadal wierzę,że ludzie
składający takową nie kłamią, robią to z przekonaniem i uczciwością.
Co się tyczy "winy" zdradzonej kobiety-może być ona współwinna rozpadu
więzi,która doprowadziła do zdrady.Jednak winę za sam AKT zdrady ponosi zawsze
strona ZDRADZAJĄCA nie ZDRADZANA
pozdr

[Gość: Adam35]

Nie wiem jaka jestes kobieta i nie chce wiedziec, twoje wypowiedzi sa bardzo
ostre i stanowcze i mam wrazenie ze jestes kobieta ostra, brak w tobie
zrozumienia drugiego czlowieka,ciepla, serdecznosci.
Kobieta czesto sie wydaje ze sa swietnymi zonami, ale czy kiedykolwiek
rozmawialy szczerze ze swoim mezem na ten temat,czy poznaly jego mysli i
pragnienia,a milosc jest i jej nie ma, ale zawsze moze pozostac wiernosc,
partnerstwo i szacunek.Meg slubowanie to slowa, podpisanie papierka to, tylko
papier.Jestes zapatrzona w siebie i bardzo zaborcza i nigdy ja bym sie z toba
nie dogadal.Spojrz na swiat innymi oczami, wszyscy sie zmieniaja kobiety i
mezczyzni.

[megxx]

Oczywiście Ty już wiesz, że ze mną nie mógłbyś się dogadać. Ja tak szybko nie
dyskwalifikuję ludzi. Moje ciepło i zrozumienie innych wyraża sie również w
tym, że nie zgadzam się, by dołować kobiety, które zdradził mąż. Nie jest to
ich wina. W małżeństwie są lepsze i gorsze dni, a jak nadchodzi kryzys to
najlepiej byłoby go "przerobić"(omówić), a nie szukać pocieszenia. To dotyczy
obu stron.
Czy kobieta nie umiała być dobrą żoną, bo dała luz mężowi, sama zajęła sie
domem, dziećmi, a on powie, że ona dla niego nie ma czasu, ale nie widzi, że
mógłby jej pomóc. W nagrodę zdradza ją. Jej wina? Chyba tylko taka, że nie
zastosowała manipulacji, o których osobiście nie chcę pisać na forum, nie
trzymała męża pod pantoflem tak, by on tego nie zauważał, a robił to co ona
chce i jeszcze, żeby myślał, że sam tak chce.

[Gość: meggi]

Megxx-podoba mi się to jak piszesz i co piszesz! Jestem mężatką od 11 lat.
Nigdy nie chciałabym dowiedzieć się o zdradzie męża! Wiem, że cierpienie byłoby
nie do zniesienia. Czytam z ogromnym zainteresowaniem Wasze kochane kobietki
listy i jedno jest pewne: jesteśmy uzależnione! I żony i kochanki są
uzależnione od akceptacji mężczyzny, od jego spojrzenia, od jego obecności.
Wydaje nam się, że życie bez niego nie ma sensu, że najlepiej przestać istnieć.
Podczas mojego małżeństwa były bardzo różne chwile. Czasami byliśmy jedno,
innym razem żyliśmy jakby obok. Ja zawsze winiłam się, że to przeze mnie i
jeśli czujecie coś podobnego, to musiecie siebie pokochać i polubić. Bo
poczucie winy bierze się z nieakceptowania siebie. Trudne, ale uczę się powoli
tej akceptacji, bo faceci lubią silne kobiety. Ale robię to głównie dla siebie,
aby móc spojrzeć z satysfacją w lustro!
Mój mąż jest dość atrakcyjnym facetem, którego głównym atutem jest uśmiech i
ciekawa osobowość, więc wiem, że niejedna kręciła sie wokół niego.
Rozmawialiśmy kiedyś, czy miał jakieś propozycję i przyznał, że tak, ale i tu
jego słowa: "Co z tego. Mam żonę.". Oby takie myślenie pozostało mu na zawsze.
Wiem jednak, że najmniejsze przyzwolenie z jego strony i już babka kładzie się
z nim do łóżka. Kobiety, te zdradzające są wg mnie bardzo nieszczęśliwymi
istotami. Szukają miłości na oślep i chwytają się czego mogą.
Oj, życie jest strasznie trudne! Współczuję wszystkim zdradzonym i życzę
pokochania siebie i szacunku do własnej osoby.

[Gość: Iw]

Drogi Adamie to teraz odwracając sytuację wyobraź sobie ( tylko typowo
teoretycznie) że dowiadujesz się o zdradzie Twojej żony! Piszesz jakim
jesteście udanym małżeństwem a raptem spada na Ciebie taka wiadomość.
Przynajmniej teoretycznie postaw się na miejscu tych kobiet. One też do pewnego
momentu pisałyby o swoim małżeństwie to co Ty. I raptem , niespodziewanie. Ja
też myślałam,że tworzę udany związek. Nie było nigdy kłótni, dużo
rozmów,tolerancja i zrozumienie. Dzisiej mąż mówi,że nie wie czemu to zrobił!
Czasami chodzi o seks( to coś co było na początku- dreszcze), o zaspokojenie
próżności.Moja sytuacja jest o wiele lepsza bo nie musiałam walczyć. Skończyło
się wszystko w momencie mojego wtargnięcia na ring ale nie wiem jakbym się
zachowała, gdybym musiała walczyć. Nie wiem - czy myślałabym o mojej godności,
ambicjach mając cały świat do stracenia. To jest każdego indywidualny niestety
dramat. Wam życzę wielu szczęśliwych lat ( i zazdroszczę żonie, że trafiła na
tak dorosłego mężczyznę).

[Gość: Adam35]

Pisze juz ostatni list (chyba )bo i tak z wami sie nie dogadam kazda ma inne
zdanie.Jestem jaki jestem, tego nauczyla mnie moja zona.Moze dlatego majm wiele
wspanialych kolezanek, ale zadna nie doruwnuje mojej zonie.Nie szukam przygod
ale nie wykluczam ze kiedys moze cos sie wydarzyc w moim zyciu.Zdrada jest
rzecza ludzka i nigdy nie zdradza sie bez powodu,najpierw trzeba znalesc
przyczyne a potem ja zaczac rozwiazywac,spokojnie, we dwoje,zrozumiec partnera
dlaczego sie posunal do tego.Gdybym sie dowiedzial ze moja zona cos takiego
zrobila, to napewno chcialbym z nia rozmawiac i rozmawiac pomoc jej zrozumiec
dlaczego i dac jej szanse podjecia decyzji.Kocham ja i chce zeby byla
szczesliwa, i bez roznicy czy to bede ja czy inny facet,chcialbym zebysmy
zostali przyjaciolmi,zeby to co przezylismy razem nie poszlo w niepamiec, nie
chcialbym wojowac, probowac jej udowodnic ze jestem lepszy niz jej kochanek, bo
to nic nie da wrecz przeciwnie podburzy ogien nienawisci.
Nie jestem jakims madrym facetem i staram sie myslec logicznie i rozsadnie,
wszystko sie moze w zyciu zdarzyc,dzis jestem jutro mnie nie ma.
Trzymam strone facetow to chyba normalne, ale rowniez jestem za kobietami i
probuje je zrozumiec bo jestescie wszystkie jedna wielka zagadka,tajemnica.
Wiec tzrymajcie sie zdradzone zony i wspaniale kochanki,zdradzeni mezowie i
wspaniali kochankowie.cieszcie sie zyciem bo jest krotkie (moze 70 ale a moze
wiecej , a moze mniej)Pozdrawiam.

[Gość: tia]

Myślę,że dogadać się z Tobą można bez większych komplikacji. Jednak kobiety
mówiąc i myśląc o zdradzie podlegają emocjom zupełnie niekontrolowanym i
zdrowy rozsądek jest im wtedy obcy.Wiele czsu potrzeba aby zrozumieć tak
trudne sprawy ale jest to możliwe.A kluczem do rozwiązania jest jedno Twoje
zdanie: "kocham Ją i chcę żeby była szcęśliwa, i bez różnicy czy to będę ja
czy inny facet..." Dla tych, którzy kochają wszystko jest jasne
pozdr

[Gość: Zanna]

Wiesz Adamie, tak samo mowilam o swoim malzenstwie jeszcze w poniedzialek w
poludnie. Ze cudowne, ze rozmawiamy, ze nie ma klotni, ze mamy wspolne
zainteresowania, ale i zainteresowania oddzielne, ze gdyby cos sie dzialo, to
bysmy rozmawiali... Zycze Ci, zebys nigdy nie obudzil sie tak gwaltownie jak
ja... I wiesz co? Ja tez myslalam, ze nie jestem az tak emocjonalnie
uzalezniona, i ze to nie jest koniec swiata.... okazalo sie, ze jest. Bo moj
swiat to on, mimo pracy, przyjaciol, zainteresowan... Bez niego po prostu
wszystko stracilo sens. Mam tylko nadzieje, ze nie na zawsze.

[Gość: Mała]

Zanna. Bardzo dobrze że idziesz na konsultacje zyczę Ci byś otrzymała dobre
wskazówki które pomogą Ci zatrzymać męża.Jeśliby Ci się nie powiodło to
pamietaj wkraczaj na ring bez litości.W tym momencie nie masz już nic do
stracenia. Nikt na twoim nieszczęsciu nie będzie budował swojego szczęścia.Ja
wyznaję taką zasadę. Bądż silna sobą w walce o swoje szczęsie, jesli przegrasz
( czego ci nie zycze)bierz się w garść i żyj dalej z głową do góry.Dobrze ze
udało Ci sie wyegzekwować u mężą parę notarialnych podpisów.Nie obrażając go to
on jest słaby emocjonalnie,może trochę niedojrzały.Ty walcz o swoje szczęscie i
wygraj . Pozdrawiam .Powodzenia.

[Gość: zdziwiona III]

Czytam ponownie wszystkie listy po kolei. Gość kochanka i żona napisała:
lepiejbyć na chwilę szczęśliwą kochanką niż do końca życia zgorzkniałą,
zaborczą podejrzliwą i płającą nienawiścią silną NIESZĘŚLIWĄ żoną. Gratulują
Autorce możliwości wyboru!!!! Wygląda na to,że podstawową zaletą kochanki jest
to,że kocha(dlatego jest szcęśliwa i daje szczęście).Podstawową WINĄ żony zaś
jest to,że kocha i dlatego cierpi, jest zaborcza, pała nienawiścią itd..... A
co ma zrobić żona ktora nie chce być kochanką cudzego męża

tez od kochanki

[Gość: jo]

PIsalam rok temu o mojej znajomosci z zonatyym. POniewaz bylo oburzenie,ze
pisze "przyjaciolka'- nie uzywam tego stwierdzenia . A co tam. I w ogole mniej
mi zalezy na jakims tlumaczeniu sie. Tylko ktos w podobnej sytuacji to
zrozumie. I o tym juz byla tu mowa. NIe weszlam butami w ich zycie. PO prostu
nie umielismy tego przerwac w przelomowym momencie- slubie. Teraz jestesmy w
swietnych relacjach. żadnych zludzen czy oszustw. Wreszcie jest zaufanie i
pewnosc wzajemnego szacunku. Swietie sie rozumiemy, dogadujemy , seks jest
rewelacyjny.
I tylko modle sie,aby Jego zona nigdy sie nie dowiedzila. Nie znioslabym
poczucia,ze ktos przeze mnei cierpi....

[Gość: kochanka]

Jeszcze raz przeczytalam kilkanascie listow i zastanawialam sie dlaczego tak
sie dzieje ze wokol jest tyle problemow, ale wiem ze sami sobie zgotowalismy
takie zycie.Swoje bledy ktore popelniamy zauwazamy zawsze za pozno, ale lepiej
pozno niz wcale,wiec i naprawianie ich nie jest proste.
Czlowiek uczy sie cale zycie,za roku na rok stajemy sie madrzejsi i kazdy blad
nas czegos uczy,uczymy sie tez od ludzi ktorzy nas otaczaja,uwazam ze forum
jest miejscem gdzie mozmy sobie pozwolic na zwierzenia bo jestesmy anonimowi,a
nie wszystkie nasze prywatne sprawy mozemy opowiadac naszej rodzinie czy
znajomym.Wiele waszych listow jest bardzo madrych i mozna wyciagnac ciekawe
wnioski, przemyslec.
Moja prywatna sytuacja nie jest ciekawa i napewno wiekszosc kobiet nie
chcialaby sie znalesc na moim miejscu,ale z drugiej strony napewno sa kobiety
ktore chcialyby przezyc tak piekne chwile, poczuc sie potrzebna i kochana,
kochac calym sercem.
Tak jak napisala jo, nie powinna sie tlumaczyc zadna kobieta, ktora jest w
podobnej sytuacji.Sama sobie jestem winna On rowniez ze zdecydowalismy sie na
zwiazek na boku, ale na zwiazek oparty na szacunku, milosci,na
zrozumieniu.Oboje przezywamy to ze nie mozemy byc ze soba, ze ograniczamy nasze
spotkania,ale mamy sile zeby nadal w tym tkwic.Nikt przez nas nie cierpi,oboje
zyjemy w swoim szczesliwym swiecie,a co bedzie dalej? nie wiem i chyba nie chce
wiedziec,ciesze sie tym co mam teraz,ale gdzies w glebi serca przyzwyczajam sie
do tego ze ktoregos dnia bede cierpiec,tesknic,plakac.I nie zakladam ze
bedziemy razem do konca zycia,przeciez On juz ma rodzine i ja tez.
Dlaczego nie moglismy sie spotkac wczesniej??
Pozdrawiam i zycze powiodzenia wszystkim ktorzy kochaja

[Gość: nan]

Witam,
trafnie to ujęłaś-sami sobie zgotowaliśmy ten los.Nic dodać, nic ująć.
Rzeczywiście uczymy się całe życie i na własnych błędach,ale ja osobiście
gdybym miała choć cień pojęcia ile niektóre z tych "błędów" będą mnie
kosztować to chyba jednak wolałabym, być nieukiem. To co się teraz dzieje w
Twoim życiu (w moim też)jest jak sądzę bolesną konsekwencją podjętych kiedyś
decyzji.Być może były błędne-być może nie.Jeszcze nie potrafię tego ocenić.A
forum jest rzeczywiście miejscem gdzie można trochę szerzej spojrzeć na swoją
sytuację i dostrzec coś więcej niż czubek własnego nosa.To bywa bolesne ale
pouczające.
Żeby tylko życie było tak proste jak to co napisałam!!!!!!!!
Trzymaj się,miej dużo cierpliwości i wyrozumiałości dla siebie i dla Niego.
pozdr
nan

[Gość: jo]

jestem zaaskoczona,ze jest wiecej kobiet w podobnej sytuacji co ja... i
zaczynaja o tym mowic....

[Gość: nan]

Zaczynają mówić,bo to jest trudna, nieakceptowana społecznie sytuacja
i nieczęsto można znaleźć gdziekolwiek zrozumienie. A takie życie jak sama
wiesz nie tylko daje dużo szczęścia ale również bardzo ciąży.
pozdr

[Gość: zdziwionaIV]

Oczywiście ,on poświęca się i sypia ze swoją żoną aby nie zaczęła niczego
podejrzewać, a Ty się na to godzisz aby Tajemnica (oszustwo) pozostała
tajemnicą, i dla tego wspaniałego dobrego samopoczucia że nikt przez Ciebie
nie cierpi

[Gość: jo]

ojej.. jakie oproszczenie i wyrwanie z kontekstu.....
tylko ze wizja tej trzeciej jest wlasnie taka,ze czeka ona na rozpad
malzenstwa JEGO. A ja chcialam pokazac,ze nie musi tak byc
poswiecenie to kochanie kogos i nie bycie z nim

[Gość: kochanka]

Wlasnie jo masz racje,kocha sie mezczyzne,jest sie ta druga kobieta i robimy to
bezinteresownie,tylko w imie milosci.

[megxx]

Nie chcecie dzielić każdej chwili z ukochanym? Jakiś nowy rodzaj miłości.
Nie mówiąc o tym, że to wygodne, na jego złe strony żona, na dobre kochanka.
I nawet to w imię miłości?

Tyle jest warta miłość ile przetrzyma w szarej codzienności.

[Gość: nan]

To nie takie proste.Myślę,że każda kochanka chce spędzać możliwie najwięcej
czasu z Tym mężczyzną.Ale jednocześnie każda w miarę rozsądna kochanka wie,że
nie może tego robić bo nie ma takiego prawa.Ja miałam świadomość,że nie jestem
Tą pierwszą,ale tą drugą.Trzeba znać swoje miejsce w szeregu...
pozdr

[Gość: Grazia]

Musze sie do niektorych listow ustosunkowac,chociaz nie jestem czestym gosciem
forum i rzadko pisze, ale temat zdrady nie jest mi obcy.Moze tak po krotce o
sobie i swoich przejsciach.Jestem mezatka , mam 2 dzieci,i za soba kilkanascie
lat malzenstwa.Gdy maz mnie zdradzil, myslalam ze caly swiat sie zawali (jednak
sie nie zawalil)Na poczatku wine zwalilam na kochanke,byly klotnie, awantury,
stawianie warunkow.Obiecanki ze nigdy sie z nia nie spotka, ze ona nic nie
znaczy dla niego i takie tam gadanie.Po miesiacu otrzasnelam sie i stwierdzilam
ze przez te wszystkie wymowki stracilam w jego oczach ze pokazlam sie jako
okropna, rozhisteryzowana zona,a on i tak spotykal sie z nia zeby opowiedziac
jej jaka ja jestem zazdrosna.Zrozumialam wtedy ze nie tedy droga do
pojednania.Zmienilam swoje postepowanie,duzo myslalam,i o dziwo stwierdzilam ze
kochanka wcale nie jest winna, ze to on chcial w swoim zyciu cos zmienic a ona
poprostu stanela mu na drodze.Zastanawialam sie co ona ma w sobie takiego ze
idzi do niej, a co ja zrobilam zle ze mnie zdradzil,wydawalo mi sie ze jestem
dobra zona i matka, a jednak gdzies tkwil blad.Zaczelam postepowac troche
inaczej, zrobilam sie obojetna na mojego meza, ale nadal wykonywalam swoje
obowiazki.Nie zadawalam zbednych pytan, nie probowalam sie dowiedziec czy sie z
nia spotyka,czy maja kontakt bo i tak to nic by nie dalo, jak facet chce to
zrobi wszystko.Nie chcialam tylko zeby mnie oszukiwal,po 6 miesiacach zpytalam
o nia,okazalo sie ze juz sie nie spotykaja, ale bardzo chetnie mi o niej
opowiedzial.Wtedy poczulam ze jestem jemu potrzebna,prawie wyplakal mi sie w
rekaw.Z jego slow mozna bylo wywnioskowac ze to jest bardzo sympatyczna i mila
kobieta, ze dobrze czul sie przy niej.Wcale nie przeszkadzalo mi ze o niej mowi
tak cieplo,wrecz przeciwnie probowalam porownywac sie z nia.Wcale jej nie
potepialam ze to ze romansowala z moim mezem,widac facet musi sobie od czasu do
czasu gdzies wyskoczyc.Po jakims czasie chyba znow zaczeli sie spotykac,ja
milczalam, ale po pewnym czasie poprosilam zeby dal mi jej numer,przezylam
szok, wreczyl mi go i powiedzial ze ona tez chcialaby ze mna pogadac.
Nie wiem skad we mnie bylo tyle sily zeby rozmawiac spokojnie,pokazalam sie z
tej najlepszej strony,i do tej pory brzmi mi w uszach jej pozegnanie"milo bylo
pania poznac, jest pani bardzo sympatyczna osoba, dokladnie tak jak pani maz
opowiadal".Wiem ze nie klamala,bo po jakims czasie maz mi oznajmil ze odeszla
od niego tylko dlatego ze nie chciala niszczyc mojego malzenstwa,ze on powinien
docenic jak ma wspaniala zone i ze ze mna powinien byc szczesliwy.
Nadal jestesmy razem ale na innych warunkach,ja wzielam sie porzadnie za
siebie, patrze inaczej na mojego meza, zaczelam traktowac go jak przyjaciela i
stwierdzilam jedno ze nigdy na sile nie zatrzyma sie drugiego czlowieka.
Czy nadal mnie zdradza, tego nie wiem i nie chce wiedziac.Chce miec tylko
spokojne zycie.
Kochanki sa bardziej rozsadniejsze i madrzejsze od nas,przynajmniej ja sie
czegos od niej nauczylam,ale nigdy nie chcialabym byc na jej miejscu bo zdaje
sobie sprawe jakie to przykre i ciezkie byc ta druga kobieta,ile trzeba
wyrozumialosc, zrozumienia i umiejetnosci dostosowania sie do warukow jakie
dyktuje nam zycie,A mezczyzna tez przezywa bo teskni do niej a obok siebie ma
zone a nie kochanke,musi grac dobrego meza i ojca a mysli caly czas kraza wokol
niej.
Wiec nie przejmujcie sie kochanki serce nie sluga,kochacie i chcecie byc
kochane,mozecie duzo dac swojemu partnerowi,ale niestety jestescie na kiespkiej
pozycji i dlatego wam wspolczuje,nalezy sie zastanowic zeby nie zadawcac sobie
bolu.pozdrawiam
ps;przepraszam za bledy stylistyczne nie najlepsza ze mnie pisarka

[megxx]

Dlaczego kochanki są od nas rozsądniejsze i mądrzejsze?

[Gość: niekochanka]

Kochanki nie miewaja kataru , zawsze umyta glowe,nie marudza, ze dziecko trzeba
odebrac ze szkolz, ze znow braklo na oplatz, ze maja dolek, ze jest im zle, ze
szef sie wsciekl, ze tesciowa narzeka, ze znow gdies bzl , choc obiecal, ze
wroci wczesniej, no i kochanki nie maja problemu, ze ich kochanek chodzi do
innej pani.On conajwzzej odwiedza wlasna zone.Nie maja powodu do zazdrosci
wiec...

[Gość: jo]

Absolutnie sie nie zgadzam. Nie widze powodu, aby udawqac przed kim kolwiek
dobry humor. Jesli jest mi zle , On zrobi cos nie tak- po prostu to mowie.
a zreszta... na temat stereotypow o tej trzeciej juz tyle tu powieeziano

[Gość: nan]

dziękuję

[Gość: jo]

Brak mi slow....
Chyle przed Toba czola. To po taki liscie, a nie wymowkach, czuje wiekszy
wstyd....

[Gość: JO]

Nic dodac nic ujac. dzis sie widzielismy. Byl to rewelacyjnie spedzony czas. I
ciesze sie tym, co mam. Moze dlatego,ze mam ciekawe zycie, malo wolnego czasu
i nie mysle calymy dniami tylko o nim....

[Gość: nan]

Łatwo jest oceniać i krytykować,prawda?
Dużo trudniej zrozumieć-a przynajmniej spróbować
pozdr

[Gość: Leja]

""Zdrada nie leczy kryzysu małżeńskiego lecz go zwielokratnia.
Uratować związek może siła i determinacja strony
zdradzanej"" ..... absolutnie sie z tym nie zgadzam. A wlasciwie
zgadzam sie tylko posrednio. Nie ma jednej recepty na sytuacje
zdrady bo jest ich tyle, ile malzenskich kombinacji. Z bardzo
mieszanymi uczuciami przeczytalam artykul, i z mieszanymi
uczuciami czytam wasze posty. Oburzeni, rozgoryczeni i cierpiacy
zdradzani i rownie cierpiacy, usprawiedliwiajcy sie zdradzajacy.
Nie oceniam. Nie komentuje. Rozumiem - to wystarczy. Nie bede
przytaczac swojej historii, bo napawa mnie obrzydzeniem. Zycze
wszystkim zdradzonym, aby determinacja w walce o wasz zwiazek
nie przerodzila sie w chec zemsty na kochance / kochanku waszej
nielojalnej polowy. To nie tak, ze wszystkie chwyty dozwolone.
Istnieje cos takiego, jak odpowiedzialnosc za wlasne czyny.
Wszyscy w tych trojkatach / czworokatach, jestesmy tak samo
winni. Istnieje cos takiego, jak sumienie i wszyscy je dzwigamy
na wlasnym grzbiecie. Nie krzywdzcie innych tylko dlatego, ze
sami czujecie sie skrzywdzeni. Zycze wszystkim zdradzajacym,
zdecydowania w wyborze i powrotu do normalnosci. Zastanowienia.
Uspokojenia. Wszystkim - Wyluszczenia i uporzadkowania Waszych
zyciowych wartosci. I czasu "potem" lepszego od "przedtem"
Ktos tu powiedzial, ze zdradzonego zdrada bardziej boli. Bywa,
ze tego strasznego, niedobrego zdradzajacego - boli jak diabli.
pozdrawiam cieplo wszytkich - Leja.

[Gość: Donka]

Witam wszystkich.
Wydaje mi się, że ze zdradą to jest tak - jak ktoś zreszta tutaj już wspominał.
NIe powstaje sama, bez przyczyny. Widocznie coś jest nie tak w związku, co
powoduje, że jedna strona idzie w tym kierunku.
Oczywiście, że zdrada boli- jak jasna cholera, kłuje w serce i powoduje czy
wzbudza chęć zemsty. Potrafi zrobić z nas potfora (zarówno ze zdradzanych jak i
zdradzających) Zdradzając albo wiedząc, ze jesteśmy zdradzani potrafimy robić
rzeczy okropne, wstydliwe(jak z kiepskiego serialu).
Nie powinno się obarczać tych trzecich, że pojawili się w naszym zyciu,czy
życiu partnera, wina leży tylko i wyłącznie w nas samych.
Akt slubu nie powinien być wyrocznią, skazaniem na cale zycie.
Moim zdaniem powinen byc szczęściem, że to właśnie tą osobę wybraliśmy i to
własnie ta osoba wybrała nas. A na pewno nie powinien byc końcem (co często tak
bywa)a początkiem starań o drugą połówkę.
Żal, rozgoryczenie, złość jest rzeczą ludzką dlatego jestem pełna podziwu i
szacunku do kobiet czy mężczyzn, którzy zostali zdradzeni i potrafią spojrzeć
na to z boku, zmienić siebie, wybaczyć i kochac dalej, albo żyć lepiej inaczej
np. solo. Chylę czoła.
A dla tych wszystkich fanatycznych przeciwników zdrady,zadam tylko jedno
pytanie: czasmai bywa tak, że jedni ludzie na przestrzeni lat zmieniają się:
zmienia sie ich poglad na życie, dorastają, dojrzewają mają z czasem inne
potrzeby, natomiast ukochana/ny jest wciąż taki sam, nie dorósł, jego potrzeby
zostały niezmienione (takie jak kilka czy kilklanaście lat temu), co wtedy ?
Czy dalej małżeństwo za wszelką cenę ?
Uważam, że nic nie dzieje się bez przyczyny.
Zdrada nie jest tak od...dla nikogo, nie wierzę.
Pozdrawiam

[Gość: gościu]

Ja myślę, że zdradzeni są na początku w przegranej sytuacji.
Zdrada dosięga ich niespodzianie i myśli kotłują się tylko wokół jednego;
dlaczego on (ona) mi to zrobił. Ja tak go kochałam i kocham. Zaczyna się
szukać winy u siebie. No i wpadamy we własne sidła, a zdradzający wie że nam
na nim zależy (to widać!), próbuje jak daleko może igrać z naszymi uczuciami.
I tu pierwsza rada. Nie wolno brać na siebie żadnej winy, choćby nie wiem
jakie miotało nami uczucie. Jeśli kochamy partnera,mimo wszystko, natychmiast
trzeba postawić mu warunki,tak żeby on musiał starać się naprawić to co
zepsuł, a nie wpędzać się samemu do narożnika. Pamiętajmy, jeśli on nas na
prawdę kocha, to zrobi wszystko żeby nas przekonać, że zrywa wszelkie związki
z kochankiem i chce być z nami. Jeśli tego nie robi, nie miejmy żadnych
złudzeń. Trzeba się w życiu cenić. Rozstanie boli, ale życie z oszustem, na
dodatek nie kochającym, skazuje na większe cierpienie i depresję. A tu trzeba
kroczyć przez życie dalej!
Wydaje mi się, z własnego doświadczenia,że trzeba przestać myśleć o cierpieniu
i stwierdzić, że kocha się nadal, ale już nie bezgranicznie, że w życiu może
być tak, że się nie będzie tym jedynym. Trzeba zmienić styl życia, nie szukać
na siłę miłości u partnera. Popatrzmy wokół. A może sami wzbudzamy w kimś
sympatię i zainteresowanie? Trzeba dać się temu porwać, ale w granicach
przyzwoitości.Zapomnij, że u partnera jesteś tą jedyną (jedynym). Już wiesz,
że tak nie było, nie jest, a może i nie będzie.Jeśli tak spojrzysz na życie,
zachowasz równowagę ducha i przestaniesz ronić łzy, jaki świat jest okrutny, w
tym twój najbliższy.
Ten świat taki jest już dla Ciebie i musisz z tym się pogodzić. Zacznij szukać
własnego szczęścia bez uczucia, że bez niego jest to niemożliwe.A jeśli on
otrzezwieje i to był na prawdę tylko wyskok, będziesz o tym wiedzieć, bo po
tych wydarzeniach jesteś osobą, którą trudno będzie oszukać, chyba że sama
8sam)bardzo tego chcesz.

Mi to sie właśnie przytrafia

[Gość: Piotr]

Gdybym wcześniej to przeczytał nie dał bym się robić w balona
przez ponad pół roku. Zgadza się wszystko. Nawet słyszałem
identyczne do opisanych "tekstów" prócz tych zawierających
orgazmu,dzieci,pracy,małżeństwo ponieważ jesteśmy dopiero
studentami. Pomyśleć że to mój pierwszy związek i byłem tak
naiwny. Ale ponoć miłość jest naiwna :( Ja już powoli wariuje od
próbowania się zmienić, nie sypiam (dziś wogule) a jak już usne
to prześladuje mnie w snach. Wnioskuje iż stałem się przykrywką
przed jej rodziną, chyba dlatego ostatnio znajduje dla mnie 1
godzine na 1-2 tygodnie. Musi mieć czas dojsc do siebie ....
Naprawde dzienkuje za ten artykuł, pozwolił mi przejzeć.

[Gość: JO]

a moze cos wiecej o twojej sytuacji??

[Gość: Iwonka]

Najgorsze są takie panienki, którym wyjść za mąż sie nie udało,
choć już powinny. Wobec tego rozwalają cudze małżeństwa,
dzieciom domy, a potem nie wiedzą skąd pretensje, przecież to
taka gra. Zero wyczucia, odpowiedzialności za sprawy
najważniejsze, dno, Iwonka Kur

[Gość: JO]

Najgorsze sa takie panienki, ktorym wydaje sie,ze te bez meza sa niezeimsko
nieszczesliwe i tylko marza, aby odbic jakiegos faceta szczesliwie
poslubionej.

[Gość: Iwona Kur]

Zabawiłam się, rozwaliłam dom 2 małych dzieci i poszłam dalej
rozwalać czyjeś życie, i mam to gdzieś.

[Gość: żona]

to chyba twoje nazwisko jest skrótem

[Gość: nan]

Poszukaj sobie dobrego psychiatry.
To nie kpina ani złośliwość, ale dobra rada.

zdradzana przez internet

[Gość: żona]

Moze ktoś powie że to co piszę to jakieś banały,ale po
przeczytaniu nawet nie artykułu , ale odpowiedzi na niego jednej
z pań, która nie widzi nic złego w pisaniu ze
swoim "przyjacielem" tekstów o podłożu erotycznym postanowiłam
napisać. Najpierw miałam zamiar napisać odpowiedź skierowaną do
niej, po przemyśleniu jednak postanowiłam po prostu krótko
streścić swoja własna historię. Otóż mam wspaniałego jak mi się
zdaje męża, nasze pożycie układa się dobrze, a nawet lepiej niż
dobrze. W łóżku rozumiemy się i spełniamy wzajemne oczekiwania,
na co dzień owszem zdarzają się spory , ale ogólnie jest tak jak
być powinno. Jest tylko jeden "drobny " szczególik, mój mąż od
zawsze lubił adorować kobiety, zdarzył mu sie nawet romans z
moją "przyjaciółką". Zaczęlismy od nowa, to było dawno i pewnie
nic nie wzbudziłoby mojego niepokoju, gdyby nie to,że kiedy mój
mąż klika sobie to starannie chowa treść, gdy nawet nie
podchodzę do niego, ale w ogóle jestem w poblizu on od razu
zasłania sie, abym nie mogła zobaczyć niczego. Myślę,ze trudno
dziwić się,że po jego zachowaniu zainteresowałam się treścią
tej korespondencji, dodatkowym motywem były tez telefony na
komórkę o dość późnych porach(on oczywiście wychodził do innego
pomieszczenia, żeby je odbierać). Po przeczytaniu jego rozmów
włosy mi się zjeżyły na głowie, miłość wyznawał co najmniej 5
różnym kobietom, w tym z jedna klika systematycznie od około pół
roku, o wirtualnym seksie nawet juz nie będę sie rozpisywać,
powiem tylko,że kwitnie wprost.Na moje próby rozmowy na ten
temat słyszę tylko: ja nie robię nic złego, nie wiem o co ci
chodzi, zupełnie nie rozumiem twoich pretensji, przecież kocham
tylko ciebie, tylko ty się dla mnie liczysz stwarzasz problem
tam, gdzie go nie ma. Gdybyś nie interesowała sie tym , co
ciebie nie dotyczy nie byłoby zadnego problemu, dla mnie to
tylko świetna zabawa. Mogłabym długo jeszcze tu pisać , ale po
co, dodam tylko,że mąż często wyjeżdża z domu (bo ma taką pracę)
Proponuję tym wszystkim niewinnym, tak kobietom jak i mężczyznom
zastanowić się nad tym co robią i po co, a także nad tym kto tu
niszczy czyje życie.

[Gość: Maria]

Nie za bardzo rozumiem pytania. Czy chcesz powiedziec, ze te panie z ktorymi
randkuje twoj maz wirtualnie, niszcza twoje/wasze zycie?? Czy to nie
przypadkiem twoj maz niszczy wasze zycie? Jesli juz.

[Gość: żona]

Rzeczywiście nie za bardzo zrozumiałaś to co chciałam przekazać. Ja nie
twierdzę że że mój mąż jest święty, wiem tylko że wina leży po obu stronach, on
nie powinien robić tego co robi, ale one tez nie postępują właściwie.

[Gość: Maria]

Jaka wina lezy i po czyjej stronie? Jesli kobieta jest wolna i flirtuje a nawet
swintuszy z zonatym mezczyzna, to na czym polega jej wina?? Powinna sie
natychmiast rozlaczyc, czy co? To on jest zonaty a nie ona zamezna. Wina po ubu
stronach?? Moja droga, zonaty, nie znaczy zadzumiony, tymbardziej w internecie.
To twoj maz swintuszy, choc nie powinien.

[Gość: silva]

A skąd wiesz co twój ,jak go określasz"wpaniały" mąż naopowiadał tym kobietom z
którymi tak namiętnie romansował"świetnie sie bawiąc"?

Może przedstawiał sie jako wolny i do wzięcia?
A już szczytem beszczelności z jego strony jest wmawianie Tobie,to nic
wielkiego,bez znaczenia...czy jak tam było?

[Gość: Anna]

moj obecny maz /m-c po slubie/zdradzil mnie przez internet-calosc trwala
prawie rok/jestesmy ze soba 2,5 roku,a znamy 5/dowiedzialam sie otym w 9 m-cu
trwania tej znajomosci.6 m-cy "pisania i 1 spotkanie podczas mojej
nieobecnoSci w naszym mieszkaniu. Bylam w szoku, schudlam w ciagu 1 m-ca 10
kg, nie spalam, nie jadlam, postanowilam walczyc...On twierdzil, ze nie byl
pewien, czy go kocham?!!!!!!Bylismy zareczeni od 1,5 roku.Poczatkowo /na jego
stwierdzenie:...ja dzielilem z nia zycie?????myslala, ze to koniec
swiata,zaczelam sie zmieniac,chcialam mu pokazac jak bardzo go kocham, w ciagu
ostatnich m-cy, prawie caly ro urzadzalismy nasze nowe mieszkanie, on bez
pracy, w rzekomej depresji/ moze to-myslalam jest przyczyna- ale cos mi sie
nie zgadzalo- BO TO JA DZIELILAM Z NIM ZYCIE i jego troski, bylam na codzien
partnerem .Mysle, ze decyzja o slubie w jakis sposob go przerastala. Bal sie,
ze nie damy rady z uwagi na brak pracy, planowanie dziecka itd. W koncu po
zerwaniu kontaktow z "tamta" wzielismy slub /w grudniu/ pelni nowych obietnic,
szcesliwi, od tygodnia moj maz pracuje znow. MInelo kilka tygodni i znow
przylapalam go na " niegroznym"-slyszalam rozmowe telefonie. Byc moze
stwierdzicie, ze jestem nienormalna bo mu jeszcze raz zaufalam, byc moze ktos
powie, ze tym razem to nic takiego, ale od tego wlasnie sie przeciez wszystko
zaczelo...Od niewinnej rozmowy. Na dodatek mieszkam za granica, a panienka
byla z Polski/mowa o tej pierwszej/ i caly czas wiedziala o mnie. Moj maz
tiwrdzi, ze jestem chorobliwie zazdrosna, a kontakty z czatu sa dla niego
wygodne/ bo my tak malo wychodzimy..Czy jest ktos kto ma podobne doswiadczenia
i chce sie nimi bezposrednio podzielic?Nie moge rozmawiac o tym z
przyjaciolmi, nie mam ich wielu i mysle, ze ktos obcy moze to tez bezstronnie
widziec. Pozrowienia i dzieki za cierpliwosc.

[Gość: Zimna zona]

Hey, jestem dokladnie w takiej samej sytuacji, tez mieszkam za granica, a moj
maz znalazl sobie swoja nowa milosc w Polsce. Do tego chce tam bezgranicznie
wrocic. Do niej, czy to Polski to nie ma znaczenia....

[Gość: ja]

ten arykul jest obuzrajacy!!!! swiadczy o braku poczucia
wolnosci osobisnej autorki tegoz oto artykulu!!!

[Gość: do ja]

mylisz sie.

[moniuka.usa]

Od pięciu lat jestem zdradzana.Od czterech o tym wiem.Od trzech
zdradzam.Chwilami czuję się jak ekspert.Chwilami całkowicie bezradna.
Popełniłam wszystkie z wymienionych błędów,a przede wszystkim zbytnio ufałam.

[Gość: do wszystkich]

Jestem za tym, że w małżeństwie się nie zdradza. Nawet jeśli ma się na to
nieodpartą ochotę. Uważam również, że w małżeństwie sekretów nie ma. ŻADNE
LISTY, ŻADNE E-MAILE, ŻADNE TAJEMNICZE TELEFONY. Takie patologiczne osoby,
które uważają, że każdy ma prawo mieć swoje tajemnice w postaci listownych czy
wirtualnych romansów uważam, że nie powinne zawierać ZWIĄZKÓW MAŁŻEŃSKICH!!!!!!!

[Gość: marco2002]

Zdrada w moim życiu była przyczyną rozpadu mojego związku. Zdradzała moja
partnerka. Nie wiedząc o tym jeszcze usiłowałem walczyć o nas. Z mojej
inicjatywy rozpoczęliśmy terapię małżeńską. Po 3 miesiącach trwania terapii
podczas wysiadania z samochodu, kobiecie wypadły klucze które wyglądały obco.
Gdy się zapytałem czyje są usłyszałem że jakiś mężczyzna poprosił ją aby z nim
zamieszkała.
Decyzję życiową o rozstaniu podejmowałem całe popołudnie. I zdecydowałem się.
Poprosiłem aby wyprowadziła się z domu.
I muszę wam powiedzieć że była to najlepsza decyzja w moim życiu. To co
przeżyłem przez następne kilka lat zmieniło moje życie diametralnie i bardzo
korzystnie dla mojego rozwoju.
Ale ból rozstania był straszny i kiedy go wspominam to jeszcze raz to czuję.
Całe tygodnie miesiące pustki i braku ciepła.
Nie mam stałego związku teraz ale wierzę że przyszły będzie taki jaki da nam
szczęście
M

[Gość: CLARICE]

SUPER ARTYKUL, SWIETNA ANALIZA - JAK NA KOBIETE PRZYSTALO ! pANI
ZOFIU JESTEM DUMNA Z PANI!

zdrady wynikaja z egoizmu

[Gość: ryjek]

Kochanek\kochanka daza do szczescia nie zwazajac na fakt, iz krzywdza cale
grono osob (zone\meza i dzieci) osoby, z ktora maja romans. Tak samo to
funkcjonuje gdy zona\maz nagle odkryli, ze kochaja kogos innego , nie swojego
partnera. Krzywdza swoich bliskich i na tym chca budowac szczescie, a to dosc
karkolomne. To moze nalezy jednak czasem zwrocic uwage na to, czy swoim czynem
nie krzywdzi sie kogos? To wszystko jednak potem wraca jak bumerang. A jak
zwiazek nieudany, to najpierw go skonczyc, a potem hulaj dusza, a nie w
odwrotnej kolejnosci. Dobrze mowie?:-)))))))))))

[Gość: gość 2]

masz rację, znam przypadki gdy te drugie związki wcale nie były lepsze od
pierwszych, co okazywało się, gdy "spadły łuski z oczu" po jakichś 2 latach.
No cóż, trudno to przewidzieć. Na pewno uczciwiej jest powiedzieć, nie chcę już
być z tobą, ale nie mam nikogo innego. Tylko,że jak się nie ma nikogo innego,
to się raczej nie chce rozwalać tego co się ma. Chyba,że jest naprawdę
okropnie, przemoc itd.To jest temat niewyczerpany i każdy prawdopodobnie się z
nim w swoim życiu zetknie. Te panie,które tu wypisują jako kochanki , tez
pewnie zostaną żonami i wtedy to je spotka. Pozdrawiam wszystkich zdradzanych

[Gość: zdradzona]

Jeszcze kilka tygodni temu czytałam wszystkie wypowiedzi i
modliłam się, aby nigdy nie dowiedzieć się o zdradzie mojego
męża. Jesteśmy razem 13 lat i wydawało mi się, że mnie nigdy,
nigdy nie spotka nielojalność z jego strony. Byłam przekonana,
że co jak co ale zdrada nie wchodzi w grę! Jakże byłam naiwna!
Mój mąż miał bardzo dużo swobody. Zawsze pracował na
kierowniczych stanowiskach i zawsze pracował bardzo dużo. Mówił,
że to dla mnie i naszego syna. Często wyjeżdżał, realizował
swoje hobby, uwielbiał się rozwijać. Mamy całą bibliotekę
książek o samorozwoju, o ukierunkowaniu na cel, na sukces. Ja w
tym wszystkim byłam obok, zajęta własną pracą, dzieckiem i domem
i od czasu do czasu słyszałam, że powinnam z nim się realizować,
wyjeżdżać, czytać takie książaki jakie on czyta. Byłam jego
cieniem, gotowym zrobić wszystko w imię naszej miłości.
Kochałam i kocham go bardzo, więc zaślepiona nie widziałam
pewnych symptomów, które teraz są dla mnie jasne.
Miałam wrażenie, że jego sekretarka jakby ze mną rywalizuję, ale
oczywiście nie dopuszczałam do siebie nawet cienia myśli o
zdradzie. I o tej zdradzie dowiedziałam się wczoraj, po wielu
latach. Dowiedziałam się też, że dziewczyna robiła sobie duże
nadzieje związane z tym związkiem. A ja idiotka próbowałam się z
nią zaprzyjaźnić, chodziłam z nią do kina, na spacery...Jak o
tym pomyśle, to chce mi się wyć!
Mój mąż miał nieograniczoną swobodę. Wyjeżdżał kiedy chciał,
dzwonił do kogo chciał. Ostatnio w jego pracy zawodowej pojawił
się pomysł na własną firmę. Był stres finansowy, który
przeżywałam w samotności i starałam się być pełna optymizmu.
Kiedy pierwszy raz w życiu poddałam w wątpliwość celowość
zaciągnięcia kredytu, a właściwie wyartykułowałam swoje obawy
usłyszałam, że mu nie ufam, że nie wierzę w jego sukces, że
coraz mniej nas już łączy. Poprzestaję na małym, a on chce mi
dać duże. Dowiedziałam się, że nie pozwalam mu się realizować,
pracować w domu (nie ma nawet biedaczek biurka do pracy, a
dodam, że mamy 40 metrowe mieszkanie). Postanowił więc wynająć
kawalerkę, aby swobodnie pracować. Wpadłam w rozpacz, mamy
dziecko, kocham go! Jest mi bardzo potrzebny, nie potrafię bez
niego żyć. Dogadaliśmy się co do kredytu, który miałam podpisać
i kiedy to się stało on najspokojniej w świecie oświadczył, że
jednak wynajął mieszkanie. Nic się oczywiście nie zmieni, poza
tym, że nie będę go ograniczała w jego planach. I wtedy
zapytałam, czy kiedyś mnie zdradził. Usłyszałam: TAK, wiele
razy. Usłyszałam też, że on ma tak wybujały temperament
erotyczny, a ja męczę się seksem i nawet jak spróbuję się
zmienić, to i tak będzie to wbrew mojej woli. Dotychczas
wydawało mi się, że wystarczam mu w łóżku. Różniliśmy się, ale
moja głupia wiara w miłość była tak silna, że wierzyłam w nas.
Ale najciekawsza wiadomość była jeszcze przede mną - zdradza
mnie ze swoją wspólniczką w interesach, która ma faceta, planują
dziecko i który o wszystkim jest poinformowany....To nie mieści
się w mojej głowie. Abym jeszcze czuła sie bardziej upokożona
kilka dni przed "rozmową " przyjęłam na obiedzie jego wspólniczę
i usłyszałam jaką jestem wspaniałą, pełną ciepła i miłości
żoną...
Aby ostatecznie poczuć się jak szmata na pytanie, czy podczas
podróży służbowej ze wspólniczką ma zamiar z nią spć
usłyszałam "być może"...
A tak poza tym on mnie kocha i nic się nie zmieni....
Rozpacz, łzy, nienawiść, bezradność, samotność i bezgraniczny
smutek.
Na szczęście są wokół mnie ludzie, którzy mi pomagają.
Po wylaniu na niego całej rozpaczy i rozczarowania, pozwoliłam
mu odejść i chyba to było dla niego największym zaskoczeniem.
Chyba spodziewał się, że będę wisieć na torbie z jego rzeczami,
płakać i wić się w rozpaczy, a ja zaprosiłam go na kolację na
drugi dzień i spotkanie ze mną i synem. Chcę, aby moje dziecko
czuło się kochane przez nas obojga, aby miało podstawy
szcześliwego dzieciństwa.
Nie wiem, jak to się zakończy, ale jedno wiem - nie uwierzę już
nikomu. Tak jak on mnie zranił, nie zranił mnie nikt.
Wczoraj usłyszałam, że mi wybacza....Ciekawe co, może znów, jak
przez wszystkie lata mam mieć poczucie winy, że nie sprostałam
jego oczekiwaniom.
Chce mi się wyć! Dziś jestem na etapie intercyzy małżeńskiej i
podziału majątku, bo muszę mieć pewność, że nie zostanę kiedyś
bez mieszkania. Nie ufam mu, że nie wpadnie na pomysł aby je
sprzedać celem rozkręcenia interesu. Ma do mnie żal za brak
zaufania, ale powiedzcie sami, jak mogłabym teraz mu wierzyć?

[Gość: zawiedziona]

To co opisujesz to coś strasznego i nie do pomyślenia.
Twój mąż okazał się zwykłym gnojkiem, bezdusznym, prymitywnym, myślącym tylko o
zaspokojeniu swoich potrzeb.
Co on Tobie ma do wybaczenia? Twoją lojalność, oddanie, poświęcenie, miłość i
co najważniejsze wierność? Po jakimś czasie, miej nadzieję, przekona się co
stracił, bo nie docenia się tego co ma na co dzień.TO musi być jakiś
zarozumiały bufon. Może dobrze,że go wyrzuciłaś, masz jeszcze szansę spotkać w
życiu wartościowego mężczyznę. Nie pozwól się tylko " wykolegować" z majątku.

[Gość: też zdradzona]

Mnie też zdradził mój mąż z Ukraińską szmatą ze stadionu XX-lecia. Ta mała-co
najwyżej 150cm wzrostu, sucha-co najwyżej 45kg wagi, wiek-powyżej 30 lat mająca
kilkunastoletnią córkę i kochanka Polaka, jest młodsza ode mnie o kilkanaście
lat.
Powiedział mi, że zrobiła mu takiego loda jakiego ja w życiu bym mu nie
zrobiła. Wylizała mu podobno cały interes łącznie z odbytem i olbrzymim
żylakiem, który się na nim znajduje. od tamtej pory minęły już trzy lata, a ja
wciąż go za to NIENAWIDZĘ i w ogóle ze sobą nie współżyjemy.

[Gość: Zdradzajacy]

Ale z nim jestes i tobie zylak nie przeszkadza? Takie zony powinno sie po szyje
w ziemie zakopywac. Sama nie zje a drugiemu nie da. Dobrze ci tak. Powinien cie
zdradzac i pewnie to robi. Na nic lepszego nie zalugujesz, jesli tak potrafisz
sie wyrazac o czlowieku z ktorym dzielisz i stol i lozko. Niektore kobiety nie
zasluguja na nic innego.

[Gość: jo]

A Ty masz zone?

[Gość: do capa]

Wszyscy jesteście ZDECHŁYMI CAPAMI . Każda żona powinna was zdradzać.
Zasługujecie tylko na to , żeby pracować jak woły, a po śmierci się smażyć w
piekle u Lucyfera.
Jeżeli tylko tyle umiesz napisać to taką opinię wydałeś o sobie SAM, a ja to
tylko napisałam. Takich prostaków jest pełno wśród was, mój mąż jest duuuuuużo
bardziej kulturalny i dlatego wciąż z nim jestem i jeszcze dlatego, że mamy
trójkę najwspanialszych na świecie dzieci. Są bardzo mądre, studiują na
renomowanych warszawskich uczelniach i to właśnie dla nich się poświęcam, a o
wierności w małżeństwie nie ma już mowy .

[Gość: do zdradzającego]

Jeżeli ty masz takie zdanie na temat zdrady w małżeństwie to bardzo się
dziwię, że masz kogo zdradzać. Chyba, że twoja zdradzana jest taka sama jak ty -
wtedy po prostu jesteście siebie warci.
Gdybym ja była na jej miejscu nie mósiałbyś nazywać siebie zdradzającym, byłbyś
WOLNY JAK PTAK POLNY nieboże.

[Gość: do Zdr.]

Smiem twierdzić, że byłeś zdradzony - stąd tyle nienawiści w tobie,
albo po uszy zakompleksiony to na jedno wychodzi!!!!

[Gość: do zdradzającego]

Jej żylak nie przeszkadza, bo ona z tym żylakiem nie ma nic wspólnego. A ty
mógłbyś być bardziej kulturalny i nie najeżdżać tak na kobiety będące w
związkach małżeńskich, bo to świadczy o tym, że ty się na nich zawiodłeś.
Jeśli tak jest to ja się bardzo cieszę, bo tacy jak ty powinni być
przywiązywani do drzewa nago za jaja i podpalani łuczywem.

[Gość: Zdradzajacy]

Ile razy ty masz zamiar jeszcze do mnie pisac, kobieto? Takie kobiety, ktore
zyja w zwiazku malzenskim, jak ty i maja meza tylko po to, zeby z niego ostatni
grosz zedrzec, lub zyje z mezem "dla dzieci" (bo sa takie zdolne), zasluguja na
moja najgorsza odraze. Spokojne twoja glowa, nikt mnie nie zdradzil i
moje "jaja" maja sie dobrze. Jesli tobie ten zylak nie przeszkadza, to czemu
mialby przeszkadzac innej? Ktos cie kiedys, pewnie w pijanym widzie, poslubil i
pluje sobie w brode przez reszte zycia. Tobie tez nie jest wesolo, ale sama
sobie taki los zgotowalas. Czlowiek, to brzmi dumnie, ale niektorym to miano po
prostu nie przastoi. Zal mi chlopa, ktory ma pecha byc twoim mezem. Bywaj,
niewiasto.

[Gość: do zdr.]

jesteś beznadziejnie żałosny aż śmieszny w tym co piszesz. Skąd taka pewność,
że to ta sama osoba, czyżbyś był jednym z tych co kontrolują nasze wątki? Wobec
tego gratuluję "kompetencji".
Jeśli chodzi o mnie - Tę właściwą - to spoko. Nie narzekam na swój byt ani
swoje życie. Mam co chcę, robię co chcę - czego i tobie z całego serca życzę.
Może wtedy przestaniesz być agresywny. POZDRAWIAM!

nienawiść Cię zje od środka...

[Gość: Oleńka]

> Mnie też zdradził mój mąż z Ukraińską szmatą ze stadionu XX-lecia. Ta mała-co
> najwyżej 150cm wzrostu, sucha-co najwyżej 45kg wagi, wiek-powyżej 30 lat
mająca
>
> kilkunastoletnią córkę i kochanka Polaka, jest młodsza ode mnie o kilkanaście
> lat.
> Powiedział mi, że zrobiła mu takiego loda jakiego ja w życiu bym mu nie
> zrobiła. Wylizała mu podobno cały interes łącznie z odbytem i olbrzymim
> żylakiem, który się na nim znajduje. od tamtej pory minęły już trzy lata, a
ja
> wciąż go za to NIENAWIDZĘ i w ogóle ze sobą nie współżyjemy.


po jakiego diabła z nim jesteś skoro go nienawidzisz?
za co każesz siebie i jego?

i jak sie dochodzi do takiej pogardy w stosunku do ludzi?

siła zdradzonych.

[Gość: do Oleńki]

Jak się dochodzi do takiej pogardy, to chyba wydaje mi się wynika z postu.
Bardzo prosto. Wystarczy przekonać się o zdradzie. U mnie tak jest, bo wiem co
jestem warta. Dlaczego z nim jestem to już wiesz z poniższych postów.
Pozdrawiam.

[Gość: Oleńka]

Nie prawda - inni ludzie zdradzeni nie nienawidzą. Co wynika choćby i z lektury
tego wątku :)

Nienawiść wynikajaca z poczucia wartości? Grubymi nićmi szyte...
Kto ma silne poczucie wartości, tego nie dotyka fakt, ze ktoś go uważa za
idiotę albo fakt, ze jakiś facet wybrał inną. Wybrał - to niech idzie.
Widocznie jest niewłaściwą osobą dla mnie. Oczywiście że długi staż i dziecko
komplikuja sprawę, ale wtedy trzeba we dwoje podjąć decyzję, a nie żyć w takim
bagnie emocjonalnym. Tak robią dorośli ludzie - analizuja sytuacje i podejmują
decyzję.


pozdrawiam :)

[Gość: do Oleńki]

Być może mnie nie rozumiesz, bo jesteś inna ode mnie. Uwież mi naprawdę tak
jest. Jeżeli tego nie rozumiesz to przyjmij, że tacy są ludzie i koniec. Dla
mnie ludzie, którzy wybaczają i zapominają takie świństwa, to są ludzie ułomni:
garbaci, kulawi, jąkaci,bez ręki, bez nogi, na wózku inwalidzkim, z białą
laską, itp. itd. Przepraszam wszystkich inwalidów, mam również dla nich wiele
szacunku. Przepraszam Oleńko ale tym razem już mnie poniosło. Czy Ty na pewno
widzisz co piszesz? Czy Ty naprawdę jesteś taką kobietą bez żółci? Może jesteś
b. młoda i tak jak już pisałam, nie jesteś w stałym związku z facetem. Jeśli
zdradzę i to w dodatku kilkakrotnie, to może będę w stanie przejść do "porządku
dziennego". Nie spocznę zanim tak się nie stanie. I nic tutaj nie zmieni jedna
łaskawa dla CAPÓW Oleńka, a nawet cały ich garnizon. Ja jestem inna i nie chcę
się zmieniać. Bardzo dobrze mi z tym. Nawet nie wiesz jak bardzo. Życzę
powodzenia w szczęśliwym związku!

[Gość: Oleńka]

Watpię, żebyś była szczęśliwa i wątpię, żeby zemsta przyniosła Ci spokój.
I wątpię, żeby stan Twoich uczuć do męża dobrze robił Twojemu dziecku.

Nie jestem "bardzo młoda" i jestem w stałym związku. Ale to bez znaczenia.
Uwierz, ze niektorym kobietom trafia się taki mężczyzna, że czują sens "Hymnu o
miłości" :)

pozdrawiam :)

[Gość: do Oleńki]

Może wszystkiego nie widzisz skoro jesteś taka DOBRA, a może rzeczywiście tak
jest. Jeśli tak jest to tylko Ci tego pozazdrościć. Ja zawsze bardzo się bałam
zdrady. Nie wiem skąd u mnie wziął się ten lęk?
Być może ściągnęłam to wszystko swoimi myślami na siebie i teraz się zadręczam
przykrą rzeczywistością. Miło mi się z Tobą rozmawia Oleńko, ale chyba czs
pomyśleć o spanku. Muszę wstać o 6.45,moje dziecko idzie do szkoły na 8.00
DOBRANOC!

[so_so]

"" Ja jestem inna i nie chcę
> się zmieniać. Bardzo dobrze mi z tym. Nawet nie wiesz jak bardzo."

- no właśnie wszyscy widzimy, ha..ha..:)

ps. poprosze o wiecej takich kwestii:)

[Gość: do so_so]

...OŻESZ.....KU.....nie powiesz kim jesteś?

[Gość: zuzanna]

Miałas za meża BURAKA -to wszystko wyjasnia
zmiataj gdzie pieprz rosnie on jest niczego nie wart
miec zone inwestycje mieszkania dzici kredyty i dupy na boku
niech zgadne pochodzi z prowincji(biała rawska) i teraz mieszkacie w warszawie ?
zmiataj dziewczyno poznaz kogoś kto jest coś wsart!