przeczekać?

[tycjanka]

Od kilku dni mam strasznego doła. Nawet chwilami mam myśli samobójcze. Ale
nie wiem , czy powinnam pójśc do lekarza (trochę się wstydzę), czy czekać, aż
samo przejdzie. Nie chcę się wygłupić i zostać uznaną za wariatkę. Bo
przecież każdy ma w życiu trudne chwile i nie chodzi z nimi od razu do
psychologa...

[carlabruni]

Droga Tycjanko. Według mnie ważne jest to, abyś wiedziała z jakiego powodu masz
tego doła i dopiero potem postanowiła czy idziesz do lekarza czy nie. Proponuje
oczywiście drugie wyjście.Ja czekałam ok 2 tygodni nim poszłam do lekarza, co
też nie jest jakimś tam strasznie długim czasem. Nie żałuje tego kroku. Teraz
już prawie wruciłam do siebie, czego i Tobie życze.Gorąco Cię pozdrawiam.
Carla.
Ps. Życze Ci, aby wszystkie Twoje problemy ci sie rozwiązały.

[carlabruni]

Jeszcze jedno. Jesli Twój dół pojawił sie z niewyjaśnionych okoliczności.
Inaczej mówiąc bez powodu, wtedy radze nie zwlekać. Jeszcze raz Cie pozdrawiam.

[iwona.grobel]

To prawda, że każdy ma w życiu trudne chwile, ale nie każdy ma z tego powodu
myśli samobójcze. Skoro w ogóle rozważa Pani wizytę u specjalisty - tym
bardziej nie ma na co czekać. A wstydzić się naprawdę nie ma czego.
Serdecznie Panią pozdrawiam.

[tms82]

Po piekle, ktore przeszedlem ja (i zapewne wiekszosc forumowiczow) moge tylko
napisac, ze SZKODA ZYCIA NA DEPRESJE. Naprawde warto udac sie do lekarza i wbic
sobie do glowy, ze depresja to choroba, tyle ze jeszcze niezbyt popularna :)

Pozdrawiam
TMS

[negatywista]

. Bo
> przecież każdy ma w życiu trudne chwile i nie chodzi z nimi od razu do
> psychologa...

Jakbym słyszał p***dolenie moich starych! To bzdura, przez ten wstyd
zmarnowałem 3 lata życia (jak narazie - bo nie jestem jeszcze zdrowy, leczę
się) - samo nie minie, wybij sobie to z głowy, będzie się pogłębiać aż nagle
zostaniesz sparaliżowana życiowo i nie będziesz mogła ani się uczyć, ani bawić,
ani nic, a codzienność to będzie piekło.

[tms82]

negatywista napisał:


> Jakbym słyszał p***dolenie moich starych! To bzdura, przez ten wstyd
> zmarnowałem 3 lata życia (jak narazie - bo nie jestem jeszcze zdrowy, leczę
> się) - samo nie minie, wybij sobie to z głowy, będzie się pogłębiać aż nagle
> zostaniesz sparaliżowana życiowo i nie będziesz mogła ani się uczyć, ani bawić

ze niby psychiatra to juz nie wiadomo co i łolaboga, na szczescie nie mam tego
samego, ale jakby ktos kilka lat temu mi powiedzial, ze bede musial skorzystac
z uslug psychiatry rozesmialbym mu sie w twarz
dzis inaczej patrze na te tematy, jestem bardziej tolerancyjny, otwarty na
rozne sprawy i jestem bogatszy o kolejne doswiadczenia

Pozdrawiam
TMS

do negatywisty

[nevada_blue]

no coś właśnie w ten deseń...
na szczęście jestem teraz poza tzw. "domem".. :]
ja nie czekałam tak długo, niedawno zaczęłam leczenie - i nie zamierzam ich o
tym informować
nie wyobrażam sobie tej rozmowy...
bo przecież "idealna córeczka" nie miewa problemów - jest silna i zawsze sobie
dzielnie ze wszystkim poradzi..
a dobrzy, troskliwi, ciężko pracujący itd. rodzice nie mogą mieć
córeczki "wariatki".. :/

w przyszłym tygodniu mam tam wrócić - na krótko: jakieś trzy dni..
na samą myśl jestem podwójnie chora..
bo zupełnie nie mam pojęcia skąd wytrzasnąć tyle siły, żeby się przez to
sprawnie przemycić..
a na pewno im o tym nie powiem!

[ewakurz]

nevada_blue napisała:

> no coś właśnie w ten deseń...
> na szczęście jestem teraz poza tzw. "domem".. :]
> ja nie czekałam tak długo, niedawno zaczęłam leczenie - i nie zamierzam ich o
> tym informować
> nie wyobrażam sobie tej rozmowy...
> bo przecież "idealna córeczka" nie miewa problemów - jest silna i zawsze
sobie
> dzielnie ze wszystkim poradzi..
> a dobrzy, troskliwi, ciężko pracujący itd. rodzice nie mogą mieć
> córeczki "wariatki".. :/
>
> w przyszłym tygodniu mam tam wrócić - na krótko: jakieś trzy dni..
> na samą myśl jestem podwójnie chora..
> bo zupełnie nie mam pojęcia skąd wytrzasnąć tyle siły, żeby się przez to
> sprawnie przemycić..
> a na pewno im o tym nie powiem!

Kiedys bedzie trzeba. Nawet, jesli nic a nic do nich nie dotrze. Przerabiam ten
temat od co najmniej dwunastu lat. Temat nadaje sie moze bardzej
na "Psychologie", ale jest tu i szkoda nie poruszyc. Nie masz pojecia, skad
wytrzasnyc sile, aby nic nie mowic i grac narzucona ci przez rodzicow role?
Zapewniam, ze wiecej sily marnujesz na udawanie, niz gdybys grala w otwarte
karty.
Ozywiscie, tez marnuje...
Pozdrawiam, idealna coreczko wspanialych rodzicow.

Wspaniala corka idealnych rodzicow.