Złośliwość umysłu - part II

[negatywista]

Wyżaliłem się wczoraj mojej terapeutce na temat tego wszystkiego, o czym
pisałem w wątku pt. "złośliwość umysłu" - umysł niesprawny kiedy powinien
pracować i nadmiernie sprawny, gdy powinien dać na luz; brak koncentracji,
luki pamięci i obsesyjne myśli, kiedy trzeba się skupić na robieniu czegoś
pożytecznego i pełne skupienie i zapamiętywanie podczas kartkowania glamoura
mojej mamy na kiblu. Oprócz tego nadmierne zauraczanie się osobami, które
odrzucają i obojętność wobec osób okazujących zainteresowanie, być może
chcących się zbliżyć, mitologizowanie wszystkiego, co znika za zatrzaśniętymi
drzwiami oraz niedocenianie realnych okazji i możliwości, które w
istocie "spadają z nieba".
Moja terapeutka posunęła się do tezy, że mój umysł w ten sposób świruje
ponieważ mam podświadome tendencje do karania siebie i autoagresji w postacie
nieuświadomionego dążenia do porażki. Powiedziałem, że nie rozumiem, za co
miałbym siebie karać - usłyszałem, że to funkcja głęboko zaszczepionego
fałszywie w dzieciństwie poczucia winy, co może mieć związek z rozwodem
rodziców i porzuceniem przez matkę. Fajnie, i co ja mam z tym teraz zrobić?
Czekać aż moja podświadomość osiągnie swój upragniony cel i zepchnie mnie do
najgorszego rynsztoka społecznego? Co ja mam z tym robić, jak przerwać ten
łańcuch? Czy to się w ogóle da? Gdy działam w zgodzie z pragnieniami -
marnuję czas, leżę w łóżku, słucham muzyki i się obżeram, gdy próbuję działać
na siłę wbrew sobie - reaguję nerwicowo i lęk się nasila, aż kończę waląc
łbem w podłogę. Może wy macie jakiś pomysł na wychodzenie z tego stanu...

[nevada_blue]

ja też mam podobnie..
ale jeszcze nic mądrego na to nie wymyśliłam..
jak mnie w tej kwestii oświeci dam znać na pewno :)
pozdrawiam,
[nevada]

[marleen]

czytalam z zaciekawieniem, bo pod lista objawow, ktore wymieniasz moglabym sie
podpisac (jesli nie w tej chwili, to na pewno jeszcze calkiem niedawno)
przyznam, ze "wyrok" terapeutki troche mnie rozczarowal, bo niczego w sumie nie
wyjasnia, ani nie zawiera zadnych wskazowek na obecna chwile
(.....)
heh....
milam swoja teorie na ten temat, ale wydala mi sie zbyt rozwlekla.....
poczekam na wasze opinie

dawaj dawaj!

[negatywista]

Coś w tym jest

[randybvain]

Wyżej podpisany przez wszystko to co opisałes stracił studia, pracę i inne
takie. Tez się dowiedziałem, że przyczyną jest zaszczepione w dzieciństwie
przekonanie, że tylko robienie z siebie ofiary losu może przynieść wymierne
korzyści, to jest zaprzestanie działań destrukcyjnych ze strony mojej matki i
pozytywne uczucia wsród dalszej rodziny. I co mi po tym teraz? I co mi po tym,
że wiem, że wszelkie zachowania autoagresywne biorą się z tego, że wmawiano mi
przez wiele lat, że jestem winny całemu złu na świecie? ( mojej matce od czasu
do czasu zwidywało się, że urodziła Antychrysta:|) Gówno. jak na razie nikt nie
podał recepty, jak przestać robić za własnego kata.

[marleen]

nikt mi nigdy niczego podobnego nie wmawial, ale zauwazam u siebie podobne
zachowanie
mysle, ze wynika to nie tyle z autoagresji (to mi jest raczej obce), co z obawy
przed porazka
dlatego nie porywam sie z motyka na ksiezyc, chociaz tego bym pragnela, bo
- nie warto, skoro a duze szanse, ze sie nie uda
- jesli sie nie uda cos, na czym mi zalezy, kleska i rozczarowanie beda wieksze

ale czasem zdarza mi sie chwycic za ta motyke
czyli znowu wszystko mozna sprowadzic do rownowagi neuroprzekaznikow w mozgu
lepszy nastroj - mozna przelamac silnie ugruntowane wzorce postepowania, ktore
kaza uciekac przed tym, czego potrzebujemy
czyli niezbedna jest aktywna postawa, odrobina wiary i checi

wtedy mozna walczyc ze zlosliwoscia umyslu
np. praca fizyczna ;))
schemat u mnie zwykle jest taki - znalezc glowna przyczyne zlego stanu (gdy sa
mysli obsesyjne - czego/kogo dotycza?) i zagluszyc ja praca - wysilek,
zmeczenie, brak czasu, poprawa nastroju - wszystko to pomaga odwrocic uwage

trzeba zerwac z siebie siec, ktora nas krepuje, dopiero wtedy mozna zabierac
sie za zadania wymagajace spokoju i skupienia
dlatego czasem zdarzalo mi sie (i ewentualnie tu moze jakies tendencje
autodestrukcyjne) swiadomie pogorszyc sytuacje, upasc z hukiem, bo wtedy o
dziwo latwiej sie podniesc,
jest duzo negatywnej energii, ktora trzeba inaczej ukierunkowac

probowalam tez zniechecac sie do mysli - gdy ich nie bylo, czulam sie w miare
ok, na sile i na przekor staralam sie przywolac meczacy temat.... i wtedy
wydawal sie niezbyt porywajacy, ale byl przemyslany na trzezwo; ukladalam sobie
schemat odpedzania mysli, gdy wroca jako natretne - np. jakies krotkie zdanie,
ktore sobie powtarzalam, zeby je zagluszyc
inny sposob - wsluchiwanie sie w muzyke odpowiednio dobrana

>Gówno. jak na razie nikt nie
> podał recepty, jak przestać robić za własnego kata.

tego tez nie wiem, bo jak napisalam, u mnie to zalezy od nastroju
dol - rezygnacja - wszystko jest bez sensu, nie warto nic robic, bo nic sie nie
uda, a nawet jesli sie uda, to okaze sie to na dlusza mete nie warte zachodu;
energia - dzialamy lepiej albo gorzej, ale mozna ze soba pertraktowac
jezeli umysl wykazuje chec koncentracji - podsuwac mu oprocz niepotrzebnych
informacji podrecznik, a zaraz potem przerwa i zmiana, byle nie wpasc w
bezczynnosc
troche ruchu codziennie to podstawa
...

[kierowca.autobusu]

nikt za nas nie przestanie robić z siebie ofiary i katów. Terapeuta nie jest
doradcą podatkowym, który podaje rozwiązanie do szybkiego zastosowania. Terapia
musi potrwać, a efekty pojawiają się dopiero po dłuższym czasie (wiem o tym z
autopsji). Poza tym, ważne sa nie tylko same interpretacje, ale
również "związek", który tworzy się między pacjentem, a terapuetą.

[kierowca.autobusu]

PS: krótko mówiąc, wydaje mi się, że takie interpretacje stanowią część
terapii, a nie są jakimiś wytycznymi do działania. Terapia działa jako całość,
a nie jako poszczególne porady praktyczne. Dlatego myślę, że nie ma się co
przejmować tym, że nie wiemy, co zrobić z jakąś poszczególną interpretacją.
Przyjdzie czas to będziemy wiedzieli, albo i nie ;) Skąd ja to w końcu mam
wiedzieć?

[mskaiq]

Mysle ze nie masz wyjscia, musisz pokonac ten lek i ta nerwice. Jest do
pokonania. Wtedy kiedy bedziesz staral sie dzialac konstruktywnie zawsze sie
one uaktywnia. Probuja Cie zatrzymac, przestraszyc. Ulegasz im i cofasz sie, do
czegos czego sam nie akceptujesz ale przynajmniej znasz. Niestety pozostawjac
tam beda dodawaly sie nowe strachy i nowe problemy nie do przezwyciezenia.
Jest wiosna wez rower i bierz go codziennie i za kazdym razem zwiekszaj
dystans. Nie zwracaj uwage ani na nerwice ani na wszystko co bedzie Cie
wstrzymywalo bo bedzie napewno. Jesli pokonasz ten lek, przeziebienie i nerwice
to takze udowodnisz Sobie ze mozna z tym wygrac i bedziesz wygrywal jedna rzecz
za druga az zupelnie wyjdziesz z depresji i kiedy wszystko bedzie maialo sens i
piekno.
Serdeczne pozdrowienia.

[negatywista]

Jeszcze do tego ta perspektywa wyjazdu i pracy - w której, jak się okazuję,
będę się musiał wykazywać cholerną przytomnością umysłu, odpowiedzialnością, a
co najgorsze - szczerzeniem zębów i wymuszonym poczuciem humoru, bo cholerni
Amerykanie to lubią.

[nevada_blue]

to możesz w ramach praktyki poszczerzyc się trochę do mnie.. :)
miło mi będzie zobaczyć Twój uśmiech :)
a raczej "uśmiech" :P

[mskaiq]

Nie jest tak zle z tymi amerykanami. Tez ludzie, sa przyjacielscy i otwarci.
Czy wolalbys aby zamist usmichu witali sie paroma przeklenstwami.
Poza tym jesli chodzi o wymagania w pracy to tam pewnie nie sa wieksze niz w
Polsce. Latwo sie odnajdziesz pomiedzy nimi.
Serdeczne pozdrowienia.