Rozczarowanie sobą

[bj2d]

Półtora roku brania leków (odstawiłam miesiąc temu), rok psychoterapii (wciąż trwa), czułam się świetnie, myślałam, że góry mogę przenosić... Wystarczyła jedna trudna (subiektywnie) sytuacja i rozsypałam się kompletnie. Czy to znaczy, że to wszystko nic nie dało, że nic zrobić ze sobą nie jestem w stanie? Czy w ogóle warto?

[blackglass]

No co ty po odstawieniu leków to nic dziwnego.
Nie da się tak hop ciup.
Może poprostu powinnaś nadal brać leki?

[lucyna_n]

rozbawiłaś mnie tym ciup

[blackglass]

lucyna_n napisała:
> rozbawiłaś mnie tym ciup

Tak tak ludzie piszą siup ;)

[lucyna_n]

Miesiąc po odstawieniu leków
scenariusz, jakże typowy.

[bj2d]

Czy to znaczy, że bez leków nie mam szans? Jak myślicie?

[blackglass]

Moze to jeszcze nie ten moment i już.

[lucyna_n]

Ja tam wolę dawkę podtrzymującą do końca dni swoich niż kolejny nawrót.
wiesz, jakbyś miała cukrzycę to nie uważałabyś brania lekow za slabość, depresja tak fajnie oszukuje , że da się siłą woli, ale nie w każdej depresji się da,
teraz optymistyczna wersja będzie:
jeszcze za wcześnie to dla Ciebie było, jeszcze się poprawa nie ugruntowała, jeszcze organizm nie zaskoczył na tyle żeby pociągnąć dalej samodzielnie.
imega optymistyczna wersja:
chwilowe tąpnięcie,zdrowym z kłopotami też się zdarza.

Zasadniczo, uszy do góry, w każdej z tych trzech opcji da się żyć.

[bj2d]

Masz rację, tak cholernie mi jakoś zależy, żeby było bez leków. Jeszcze przegadam to wszystko z terapeutką, ale dzięki za wsparcie... i nadzieję

[lucyna_n]

każdemu zależy, nikomu nie jest z tym miło, ale wiesz, ja myślę że gorsze rzeczy mogą być nż to że trzeba codziennie łyknąć tabsa i żyć normalnie, zamiast męczyć się i tracić kolejne miesiące na chorobę i walkę z wiatrakami, a psychoterapia tak czy siak z pewnością wiele Ci dała i da jeszcze w przyszłości., Poznanie siebie, swoich reakcji i mechanizmów działania, bez względu na to czy wspomagasz się farmakologią czy nie jest bardzo cenne. Z pewnością da dobre i co najważniejsze trwałe rezultaty, i nie będziesz żałować wysiłku jaki w nią wkładasz.

[bj2d]

Może faktycznie, kolejna nauka, żeby się głupio nie łudzić. Kurczę, tylko dlaczego świadomość choroby powoduje, że czuję się gorsza, mniej wartościowa, raka wybrakowana... Terapię mam we wtorek...

[bj2d]

Miało być, taka wybrakowana...

[lucyna_n]

Jeszcze nei spotkalam osoby w depresji która nie czulaby się "gorsza" w taki czy inny sposób, po tym jak minie epizod depresyjny to czemu nie, ale w trakcie?

[bj2d]

Lucyna, chyba nie potrafię pisać więcej czy jaśniej na forum, gdybyś chciała, odezwij się do mnie na maila [e-mail]

[lucyna_n]

nie ma tak dobrze, na psychoterapię indywidualną się nie piszę, wszystko co miała w temacie do powiedzenia już napisałam. Reszta to z fachowcem.

[bj2d]

Wobec tego jeszcze raz dziękuję

[e.l.f]

hoho i to jak bardzo sama nie zdawałam sobie z tego sprawy też było wszystko lepiej niż super a potem nagle większy dół niż na początku leczenia