fobia społeczna a życie uczuciowe

[sorrowm]

Mam pytanie do tych którzy cierpią na to. Jesli jestescie z Kimś to jak
odbiera Was ta osoba? tzn czy akceptuje Was takimi jakimi jestescie? a moze
przy niej czujecie sie dobrze, nie macie uczucia lęku? Czy może macie problem
w znalezieniu Kogos, tej drugiej polowy bo sie boicie, bo moze lepiej życ w
samotności z taką chorobą bo tak jest łatwiej:(

[doxepin]

No zdecydowanie łatwiej jest być samemu. Mimo, że po Anafranilu choroba cofnęła
się tak ok. w 80% to dopuszczenie kogoś do siebie na bardzo krótki dystans w
tej chwili nie wydaje mi się jeszcze zbyt realne. Potrzeba więcej czasu.

Pozdrawiam

[sorrowm]

Dziekuje za odp. Mnie ta samotnosc męczy i z jednej strony nie marze o niczym
innym jak byc z Kims ale z drugiej strony ..to chyba mnie przerasta, nie
wyobrazam sobie tego:( ale jest napewno taka osoba ktora mając fobie nie jest
sama, odważyła sie być z kimś i jest akceptowana przez te drugą osobe.

[gocrow]

moja zona np.nigdy sie tym nie interesowała
szczerze mówiąc ma to w dupie
ale za to moja poprzednia kobieta która zreszta bardzo kochałem wspomagała mnie
bardzo

[sorrowm]

To troche smutne co napisales:( wlasnie tego sie boje. Mam 20 lat no i nie
ukrywam ze mi brakuje ciepla drugiej osoby. Moglam byc z kims ale cos w srodku
mowilo mi ze bedzie mi łatwiej jesli bede sama, lepiej zebym sie nie pakowała w
to bo bedzie to moj kolejny problem:/ Juz jest za pozno myśle ze ten Ktos
moglby mi wlasnie pomóc a tak musze radzic sobie sama

[mskaiq]

Aby wyjsc z depresji to jedna z najwazniejszych rzeczy jest otworzyc sie na
ludzi. Ta fobia spoleczna to nic trwalego, mozesz to zmienic. Jesli znajdziesz
kogos a znajdziesz jesli sie odwazysz i poszukasz. Taka osoba pomoze Ci
pokonywac ta fobie spoleczna bo bedziesz z kims i bedziesz przelamywal leki
ktore trzymaja Cie z daleka od ludzi. To ze napisales ten list to bardzo wazny
krok w pokonywaniu takiej fobi. Ludzie sa bardzo wazni w naszym zyciu, trudno
jest zyc bez nich bo zycie dla nas samych tylko nie ma sensu. Serdeczne
pozdrowienia.

[sorrowm]

Wiem ze moge to zmienic robiąc drobne kroczki czyli przełamywać sie i przebywać
z ludzmi, rozmawiac z nimi ale kiedy chce to zrobic dochodze do wniosku że ja
nie mam przyjaciół:( Sama sie od nich powoli odsunęlam. Poza tym jestem osobą
zamkniętą w sobie i nie wiem czy moge sie przed kims tak po prostu otworzyć.
Czasem myśle że chcialabym ale jak bedzie na mnie patrzył, myślał o mnie ten
drugi czlowiek po tym jak mu o tym powiem:( bedzie mi jeszcze trudniej. Koło
sie zamyka:(

[thistle1]

ja mam fobię i jestem sama jak palec.miałam faceta,ale stracił do mnie
cierpliwość,miał dość moich lęków,izolowania się od ludzi.myślę,że juz zawsze
będę sama.

[zuzu777]

thistle nie wygaduj bzdur, to ze on odszedl to nie znaczy, ze nie poznasz kogos
wspanialego kto Ci pomoze i zaakceptuja taka jaka jestes. czy leczysz sie?
ja podejrzewam ze cierpie na fobie. lecze depresje i coraz lepiej sie czuje,
wow, naprawde, mimo to ciagle mam lek przed ludzmi, jak mam wyjsc z domu to
zaczynam sie pocic i bac etc. czasem w ogole nie moge wyjsc z domu, ale
czesciej jest tak, ze kiepsko,ale jakos daje sobie rade, zreszta nie bede sie
powtarzac bo opisalam to w moim watku.
nie jestem sama, mam wspanialego chlopaka, ktory bardzo mi pomaga. poznalam go
w jeden z tych dni, kiedy czulam sie troche lepiej i dalam wyciagnac, choc z
duzymi oporami, na impreze, gdzie od razu pomoglam sobie kilkoma drinkolami
(mui bylo lepiej.
mysle, ze najwazniejsze to pojsc do lekarza, leczyc to cholerstwo bo przeciez
da sie. potem moze byc juz tylko lepiej

[sorrowm]

Ja ide jutro do lekarza własnie w tej sprawie. Narazie leczylam sie na nerwice.
Ja podobnie jak Thistle straciłam nadzieje ze może byc lepiej i ze bede z Kimś:
( ale nie można sie poddawać bo inaczej wszystko straci sens:( Zuzu czy Twój
chłopak wie ze masz fobie społeczną a jeśli tak to jak on do tego podchodzi?
Przepraszam jesli nie powinnam o to pytac tak wprost

[zuzu777]

sorrowm no wlasciwie to nie wie. wie tylko, że mam depresje. mysle, ze ludziom
ktorzy sa calkowiecie zdrowi trudno jest zrozumiec co to fobia spoleczna. z
mojego otoczenia wie o tym, ze mam takie problemy tylko trójka przyjaciól.
nawet rodzina nie wie. mysle, ze wiekszosc ludzi podchodzi do depresji i fobii
jak do czegos, co mozna sobie wmówić.
mój chlopak jest dla mnie naprawde wielka podpora w tych trudnych momentach.
wierze, że za jakis czas wszystko bedzie dobrze. wylecze sie z depresji i z tej
okropnej i niepojetej fobii i wszystko bedzie ok.
kurcze, to co napisalam brzmi chyba optymistycznie co? a jeszcze dwa tygodnie
temu ... eh szkoda gadac wow, to leczenie naprawde działa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[sorrowm]

Hmm leczenie czyli??Bierzesz jakies leki? Fajnie ze jest ktoś kto Ci pomaga i
jest dla Ciebie podporą:) Mi takiej osoby brakuje:( wtedy byłoby mi troszke
łatwiej. Pozdr

[lucyna_n]

To bedzie watek optymistyczny. Bedac przekonana ze nigdy w zyciu nie bede w stanie byc z
druga osoba bo po prostu umre ze wstydu, bede czula sie zazenowana cala soba i fizycznie i
psychicznie co prowadzilo do ciaglych kompromitacji (najczesciej tylko w mojej glowie) i wogole
mam tyle ograniczen ze wrecz "niepodobna z kims takim byc" wtedy tak myslalam, spotkalam
na swojej drodze czlowieka przy ktorym zadna z moich obaw sie nie sprawdzila wrecz
przeciwnie. Poczatkowo podchodzilam do sprawy z duzym dystansem "i tak ze mna nie
wytrzyma, uzna mnie za wariatke itd" nic takiego nie nastapilo pokochal mnie razem z tym
wszystkim i kocha do dzis a to juz dziesiec lat i naprawde pomoglo, Wraz z tym jak wzrastala
moja pewnosc siebie i jak zaczelam "przegladac sie" nie tylko w bezlitosnym w lustrze tylko w
jego blekitnych oczach przynajmniej fobia spoleczna, ktorej wiekszosc obawow wtedy mialam, z
czasem przestala mnie dreczyc. Tylko jedzenie w restauracji i proszone obiady nadal stanowia
problem, ale moj maz to zaakceptowal .
Szukajcie smialo drugiej polowy i odwazcie sie na milosc to genialny lek. Razem jest duuuzo
latwiej i nigdy przenigdy nie skazujcie sie na samotnosc. Jestescie tak samo "nadajacy" sie do
milosci i bycia w zwiazku jak kazdy inny , przeciez nikt nie jest idealny i bez wad. Nawet jezeli
pierwszy czy drugi zwiazek sie nie udal, ludziom bez fobii tez sie zwiazki rozpadaja bo tak juz
jest na tym swiecie ze nie zawsze sie uda ale probowac trzeba.
Wierze ze Wam tak jak mi uda sie znalezc ta bratnia dusze , i zapomnicie o swojej starej fobii
jak o zlym snie.

[sorrowm]

Lucyna bardzo dziekuje za ten list. Troche podtrzymalas mnie na duchu, dodałaś
nadzieje pewnie nie tylko nmie ale i innym:) To co zrobilam, jak zaczelam
myślec to nic innego jak skazywanie siebie na samotność której nieznosze jak
niczego innego:( Szkoda tylko że czasu nie da sie cofnąć:( Tak jak pisałaś na
początku tak chyba właśnie to sobie wyobrażam bycie z drugim czlowiekiem i nie
jest wykluczone ze tak nie bedzie:( bo nie wiem jak to wytrzymam jak bedzie sie
np. na mnie patrzył (wiem że to glupie), balabym sie jego myśli (nie wykluczone
ze byly by miłe:) No ten moj wątek nie byl za bardzo optymistyczny:D Jutro idem
do doktorka ciekawe co mi powie ehh

[lucyna_n]

Napisalam szczera prawde a dodam ze moj maz nie mial przedtem pojecia o istnieniu takich
problemow i wydawalo mi sie ze w zyciu mnie nie zaakceptuje a jednak. Rzecz w tym ze te
nasze "wpadki" i 'kompromitacje" najczesciej tylko w naszej glowie sa katastrofalne , przeciez to
jest normalne ze sie nieraz palnie cos glupiego albo narobi jakiejs poruty, kazdemu sie zdarza.
Wazne zeby przestac sie tym zadreczac tym ze ludzie moga zobaczyc nasze potkniecia i dac
sobie prawo do bledow i slabosci, wtedy zdecydowanie latwiej jest ich uniknac a jesli nawet sie
zdaza nie stanowia juz przerazajacego problemu ktory kotluje sie w glowie miesiacami wciaz i
wciaz przypominajac sie na nowo. To ze kogos dopadla fobia nie znaczy ze musi zyc w
samotnosci w schronie trzeba zrobic ten pierwszy krok, kazdy nastepny bedzie latwiejszy.
Bedzie dobrze. Trzeba do siebie podejsc z humorem i polubic choc troche. To sie ludziom
udziela, a ze nie wszystkim? tego nikt nawet najbardziej zdrowiutenki czlowiek nie powinien
oczekiwac , czyz nie?
pozdrawiam

[sorrowm]

Mam zamiar wyjść do ludzi, do przyjaciół których chyba jednak mam:) na początku
bedzie cieżko ale musze to przewalczyć bo chce żeby było tak jak kiedyś kiedy
byłam szczęśliwą, towarzyską dziewczyną:) Lucyna masz racje co do tych
wspomnien:( mnie często meczą i wtedy nie moge pokazywac sie ludziom na oczy:(
Nie moge sie przejmować tym aż tak bo to chyba nie ma sensu, przecież nikt mi
niczego nie wytyka wiec po co ma mi to siedzieć w głowie i robic mi bałagan:)
ale ja dzisiaj mam pozytywne myślenie:) Dodam jeszcze że nikomu nie powiem o
tej "fobii" mam nadzieje ze jeśli sie postaram to sama ją zwalcze przy małej
pomocy leków:D

Zuch dziewczyna!!!!

[lucyna_n]

Jak Cie bedzie meczyc to wlaz na forum i pisz do wypeku, zobaczysz odpusci i bedzie dobrze.
Trzymam kciuki i wiem ze skoro juz wiesz w czym problem to pojdzie z gorki:)

[sorrowm]

Po prostu dzisiaj mam jakiś lepszy dzień chociaz z nikim sie nie spotkalam
tylko z lekarzem:( Jak bedzie mi troszke gorzej to dobrze że moge sie
tu "wygadać" bo to pomaga:)

[zuzu777]

sorrowm dobre podejscie. tak 3mac!
pytalas o moje leczenie wiec po prostu przyjmuje antydepresant. nie mowilam
babce o tej fobii bo wydawalo mi sie ze mnie nie zrozumie. ona chyba nie
zajmuje sie takimi przypadkami na codzien (lekarka z przychodni). mam nadzieje,
ze to mi przejdzie razem z depresja (?) ojej, oby. jak myslicie? dzisiaj
niestety gorzej sie czuje, eh, musialam wyjsc na miasto i czulam sie jak
wystraszona zlodziejka, okkrrrrropne. jeszcze do tego moja matka do mnie: a co
Ty masz taka glupia mine???
:(

[sorrowm]

Zuzu a jaki antydepresant przyjmujesz? Ja jestem tez w takiej sytuacji tzn
chodze do lekarza rodzinnego i tez nie mowilam mu o fobii. Nie chodze do
psychologa i przyjmuje tylko słaby antydepresant i takie tam na uspokojenie
inne rzeczy:D Myśle że jeśli sie postaramy i troszke popracujemy nad sobą to
bedzie dobrze:) Ja dzisiaj gnieżdze sie w domu. Czasem wyjscie na miasto
sprawia problemy:( Mi mamuska tyz tak czasem mówi bo bez powodu jestem bez
humoru zupelnie, nie odzywam sie do nikogo, a jak sie juz odezwe to o boshe:) :/

[zuzu777]

biore seronil. przepisala mi go lekarka psychiatra w przychodni.

[zuzu777]

kurde, do bani dzis sie czuje, a juz bylo tak dobrze. to przez to wyjscie na
miasto chyba, a jutro znowu bede musiala wyjsc i juz to przezywam.
sorki sorrowm narazie nic optymistycznego jakos mi nie przychodzi do glowy zeby
Ci napisac. eeehhhhhhhhhh:(
napisze jak sie lepiej poczuje.
boze, czy ta fobie da sie w ogole wyleczyc???

[doxepin]

Lepiej powiedzieć lekarzowi prawdę niż się bawić w kotka i myszkę. Dla mnie
Seronil był niestety za słaby, żałuję, że już wtedy nie wiedziałem co tak
naprawdę mi jest. Poskładałem to wszystko do całości: FOBIA SPOŁECZNA. I po
miesiącu nowego leczenia nastawionego na to jestem innym człowiekiem.

[sorrowm]

Zuzu nie przejmuj sie ze nic optymistycznego nie mozesz dzisiaj napisac skoro
ci źle:( Mi też juz troszke gorzej:( ale na szczęscie jest coś takiego jak sen:)

> Lepiej powiedzieć lekarzowi prawdę niż się bawić w kotka i myszkę
Niom być może ale ja tak nie potrafie opowiedziec o tym co sie ze mną dzieje.
Moze musze sie wybrać do innego lekarza. Nparawde juz nie wiem.Zobacze jak sie
bede czuła bo tym leku co mi zapisał. Może nie jest ze mną tak źle:)

[lucyna_n]

ejze pisalas tylko o milocardinie a to sa krople uspokajajace... nie kombinujcie dziewczyny tylko
do specjalisty idzcie.

[sorrowm]

Dzisiaj bylam u lekarza w związku z IBS. Przepisal mi po prostu cos innego niż
Milocardin - Pramolan. Nie wiem do jakiego specjalisty mam sie wybrać tzn moze
i wiem ale nie mam na to funduszy.

[lucyna_n]

Ja tez nie mam kasy, chodze do psychiatry z NFI i nie gadaj mi tu gupot. Jak sie chce to sie
znajdzie a Ty chyba wolisz sie umartwiac.

[sorrowm]

ja sie nie umartwiam przeciez! Tylko wydaje mi sie że sama musze sobie cos
postanowic i popracowac nad sobą

[sorrowm]

nie wiem czy gorzej gadac ze nic samemu sie nie zrobi, że nic nie ma sensu i
gledzic tylko ze do psychiatry trzeba isc czy najpierw sprobowac jesli ma sie
na tyle sił i samemu sobie pomóc! Mi chyba wystarczy lekarz rodzinny i leki
uspakajające które mi przepisuje a jesli to nie pomoże wtedy sie zastanowie co
dalej. Może po prostu nie wierze ze psychiatra moze pomóc.