Boje sie psychiatry - bledne kolo

[diotiama]

Leczylam sie u psychiatry ponad rok temu (depresja, mysli natretne, ataki
lekowe). Z trudem zmusilam sie do pojscia tam, bo ciagle mam wrazenie, ze to
sie rowna byciem kims slabym, nieporadnym itd. W efekcie nie powiedzialam
wszystkiego, dostalam leki i na nastepnej wizycie mowilam juz, ze wszystko
jest ok. Leki dzialaly przez jakis miesiac, potem przestaly, a ja nie
potrafilam przyznac sie, ze znowu jest zle. Mialam glupie uczucie, ze jest
moją wina to, iz nie reaguje na leki. Po 3 miesiacach leczenia odstawilam
leki i nie pojawilam sie wiecej u lekarza.

A teraz boje sie skorzystac z pomocy jakioegos psychoterapeuty, psychologa,
kogokolwiek, bo widzac uśmiech lekarza i wiedząc, ze on stara sie mi pomoc,
robie wszystko - nawet kłamię, ze jest dobrze - po to, zeby sprostac jego
oczekiwaniom...:/ Tkwie w blednym kole stalego poczucia winy, samookaleczen
(kiedys sie cielam, zeby sie ukarac, dzisiaj stalo sie to szybka metoda na
uspokojenie i ulge), drecza mnie mysli o tym, ze moja rodzina umrze, a z
drugiej strony mam poczucie, ze myślac o ich smierci przywolam ją. Miewam tez
napady lęku. Nie wiem, co mam ze sobą zrobić:/// (mam 20 lat, rodzice nie
wiedza o samookaleczeniach, poczuciu winy itd.)

[dr.strangelove]

nie weź tego do siebie, nie chcę kpić, ale nie mam pojęcia co mądrego napisać
więc napiszę coś głupiego:
diotiama napisała:
> A teraz boje sie skorzystac z pomocy jakioegos psychoterapeuty, psychologa,
> kogokolwiek,

---

[koror]

Jeśli chcesz jeszcze bardziej pogłębić problemy innych, to jest raczej sygnał,
że powinieneś się leczyć!!!
Kompletnie się z tobą nie zgadzam i następnym razem po prostu daj sobie spokój
zamiast wypisywać takie bzdury!

[cptniamo]

Hm? Nie rozumiem cię, koror. Chcesz się wyżyć uderzając na oślep? Może powiesz,
czemu kompletnie się nie zgadzasz? Bo sama informacja, że koror się nie zgadza,
nieszczególnie mnie przekonuje do racji korora.

Mnie to, co napisał dr.strangelove, pomogło - sama nie chcę robić "problemu"
psychiatrom i problemu komukolwiek, więc udaję - jak założyciel wątku - ze
wszystko ok, by sprostać oczekiwaniom. Kiedy mysli się w ten sposób, zdycha się
samemu. Dobrze uświadomić sobie, że obowiązkiem lekarza jest leczenie chorego,
obowiązkiem bliskich pomoc. I to chory może czegoś od innych oczekiwać - nie
zaś odwrotnie, do pewnego stopnia rzecz jasna.

[aneta10ta]

cptniamo napisała:

> Mnie to, co napisał dr.strangelove, pomogło - sama nie chcę robić "problemu"
> psychiatrom i problemu komukolwiek, więc udaję - jak założyciel wątku - ze
> wszystko ok, by sprostać oczekiwaniom. Kiedy mysli się w ten sposób, zdycha
się
>
> samemu.
Ci.. nie osłabiaj mnie! Choćby tytułem experymentu wytrzyj psychią kurze,
następnie wytrzep go za oknem. Na luzach ... .
A gdyby tak miliony nas, mielibyśmy lekarzy, nie konowałów.
Aneta

"boję się psychiatry". Biedny kolo!

[cptniamo]

Aneta, Twoja forum-twórczość nieczytelnością prześciga postmodernistyczne żarty
strangelove'a... Musiałam przeczytać 3 razy, by zruozumieć Twe przesłanie. Na
Jezusa się kreujesz, przyznaj...
Mnie nie leczą źli lekarze. Peany napiszę na zawołanie. I to nie dlatego, że
głaszczą, o nie.
ale po prostu, boję się. Wytrę kurzę? a jeśli ścierka ożyje i mnie ugryzie? na
filmach to się zdarza...

[aneta10ta]

cptniamo napisała:

> Na
> Jezusa się kreujesz, przyznaj...
Jestem Jezusem.

> Mnie nie leczą źli lekarze. Peany napiszę na zawołanie. I to nie dlatego, że
> głaszczą, o nie.
> ale po prostu, boję się. Wytrę kurzę? a jeśli ścierka ożyje i mnie ugryzie?
na
> filmach to się zdarza...
W życiu zdarza się, że jak nie Ty ścierkę, to ona Ciebie. Podejmiesz walkę,
nawet przegrana pozwoli ci zachować szacunek do siebie. Jeśli tego nie
uczynisz, sama nazywasz się tchórzem. A strach rośnie i potwornieje, obejmuje
coraz większe obszary.
Problem jest szerszej natury: nie tylko nie należy się nam (depresyjnym)
powietrze i miejce w przestrzeni, lecz także miłość, przyjaźń, życzliwość, a
Ci, którzy tak nas traktują, wyświadczają nam niepojętą łaskę i to nie wiedzieć
dlaczego. Ciągle pokutuje na dnie świadomości brak poczucia siły, aby dowolnie
kształtować rzeczywistość i wyobrażenie o własnej wartości jako o substancji
śladowej.
Pozdrawiam
Aneta

[cptniamo]

czyli trzeba sformułować, obok Prw Człowieka, Praw Dziecka, także Prawa Chorych
na Depresję, w których każde zaczyna się od słowa NAPRAWDĘ (drukowana litera
przemyślana)
NAPRAWDĘ mam prawo do opieki lekarskiej
NAPRAWDĘ wymagam opieki
Czy jednak takie Prawa nie pielęgnowałyby braku poczucia siły?
Pozdrawiam ;)
niamo

[aneta10ta]

cptniamo napisała:

> Czy jednak takie Prawa nie pielęgnowałyby braku poczucia siły?
Uwewnętrzniona świadomość ich posiadania powinna skutkować pójściem na pięści i
pogrzebacze w celu ich egzekucji. Czy na pewno? Nie wiem.
Aneta

[100krotki]

cptniamo napisała:

> czyli trzeba sformułować, obok Prw Człowieka, Praw Dziecka, także Prawa
Chorych
>
> na Depresję, w których każde zaczyna się od słowa NAPRAWDĘ (drukowana litera
> przemyślana)
> NAPRAWDĘ mam prawo do opieki lekarskiej
> NAPRAWDĘ wymagam opieki
> Czy jednak takie Prawa nie pielęgnowałyby braku poczucia siły?
> Pozdrawiam ;)
> niamo

może warto jeszcze dodać
NAPRAWDĘ mam prawo zachorować, bo...i tu niech każdy chory sobie wpisze
dlaczego ma prawo zachorować

a wtedy, kiedy już takie prawo do chorowania sobie wywalczymy, to zapewniam
cię, że tylko symulanci i totalne lenie oraz inni wyzyskiwacze i manipulanci
innymi chcieliby być chorymi na depresję i stany lękowe przez resztę swoich dni

[kakofonia]

nie miałam takich problemów, szczerze mówiąc. tzn. przed pierwszą wizytą się
denerwowałam, jak każdy zapewne, ale potem już nie.

dlaczego zakładasz, że psychiatra ma w stosunku do Ciebie jakieś oczekiwania?
to Ty masz mieć oczekiwania w stosunku do niego

Mi tak ogólnie pomogło uswiadomienie sobie tego, że takich przypadków, jak ja,
to mój psychiatra widział w życiu setki - i w tym sensie nie ma w nim, czyli we
mnie, nic wyjątkowego. Po prostu choroba. Zdarza się. I lekarz nie oczekuje ode
mnie niczego szczególnego - poza szczerością, bo inaczej taka relacja w ogóle
nie ma sensu. Ale ja byłam szczera z egoizmu, inaczej przecież nie mógł mi
pomóc.

Pozwól sobie być nieporadna. To nie grzech żaden. Wstydzisz się kataru? Albo
grypy? Jeśli nie, to dlaczego wstydzić się depresji?

[aneta10ta]

kakofonia napisała:

> dlaczego zakładasz, że psychiatra ma w stosunku do Ciebie jakieś oczekiwania?
> to Ty masz mieć oczekiwania w stosunku do niego
Łatwo powiedzieć. Pamiętasz: bądź poetą, żeby cię ojciec kochał?
> Mi tak ogólnie pomogło uswiadomienie sobie tego, że takich przypadków, jak
ja,
> to mój psychiatra widział w życiu setki - i w tym sensie nie ma w nim, czyli
we
>
> mnie, nic wyjątkowego. Po prostu choroba. Zdarza się.
Tak to ja myślę o ginekologu.
> I lekarz nie oczekuje ode
>
> mnie niczego szczególnego - poza szczerością, bo inaczej taka relacja w ogóle
> nie ma sensu. Jak zgarnie swoje honorarium, to jest to wymierny sens relacji
psychia-pacjent.
> Ale ja byłam szczera z egoizmu, inaczej przecież nie mógł mi
> pomóc.
Ja natomiast byłam szczera, bo dlaczego nie? Pomóc mi tak nie mógł z powodu
zawodowej glupoty. Żeby chociaż uczciwie powiedzial, że nie ma większego
rozeznania, szukałabym pomocy u kogoś innego. Ale gdzie tam... Na dniach
spotkałam się z lekarzem innej specjalności, który uczciwie powiedział, że nie
wie, co mi jest. Facet z klasą.
Aneta

[mskaiq]

To nieprawda ze pojscie do lekarza oznacza ze jestes kims slabym. Nie mowic o
sobie i swoich problemach to objaw slabosci. Mysle ze sie wstydzisz a to bierze
sie ze strachu. Jedna z najwazniejszych rzeczy przy depresji to umiec sie
otworzyc i mowic o problemach.
Piszesz o poczuciu winy, czy czujesz sie winna bo zrobilas cos w przeszlosci i
to meczy Ciebie, czy tez czujesz sie winna wszystkiemu co napotykasz na Swojej
drodze.
Karanie siebie nie rozwiazuje problemow. Nie mozna sie kaleczyc, nawet jesli
zrobilas zle. Ja sie tego nauczylem, przebaczenie sobie konczy wiele zlych
mysli ktore bardzo silnie wspieraja depresje.
Serdeczne pozdrowienia.

[koror]

dokładnie rozumiem twój problem, a to tylko dlatego, że mam taki sam. Z tą
tylko różnicą, że jetem trochę starsza.Dokładnie rozumiem twoje poczucie winy,
okaleczanie się, kłamstwa i lęk. Ja także boję się wybrać do psychoterapeuty,i
też kiedyś już chodziłam, ale rzuciłam to. Wiem jednak,że to jedyne wyjście,
jedyna pomoc, ale należy być z psychiatrą szczerym - wtedy na pewno pomoże.
Pozdrawiam, trzymaj się i nie obwiniaj sie - masz prawo do słabości i prawo do
tego aby skorzystać z pomocy psychiatry!

[aneta10ta]

koror napisała:

> należy być z psychiatrą szczerym - wtedy na pewno pomoże.
Musi jeszcze umieć udzielić pomocy. Sama szczerość to za mało. Trzeba się
zaprzeć i znależć właściwego człowieka, choćby miał być piąty w trzeciej
dwudziestce.
> Pozdrawiam, trzymaj się i nie obwiniaj sie - masz prawo do słabości i prawo
do
> tego aby skorzystać z pomocy psychiatry!
Ponadto masz prawo do życia, oddychania, zajmowania miejsca w przestrzeni, a
nawet powiedzenia dowalnie wybranej osobie: spadaj, bo cię za... Cholera!
Pozdrawiam
Aneta

[aneta10ta]

diotiama napisała:

> Leczylam sie u psychiatry ponad rok temu (depresja, mysli natretne, ataki
> lekowe). Z trudem zmusilam sie do pojscia tam, bo ciagle mam wrazenie, ze to
> sie rowna byciem kims slabym, nieporadnym itd.
Zagrały szkodliwe uprzedzenia. Czasem trudno się im przeciwstawić mimo
świadomości, że niekoniecznie znajdują realne podstawy. Przypuszczam, że psycho
był z gatunku pawiowato-protekcjonalistycznych. Poza tym zwyczajnie głupi, gdyż
nie umiał wychwycić Twojego markowania.
> W efekcie nie powiedzialam
> wszystkiego, dostalam leki i na nastepnej wizycie mowilam juz, ze wszystko
> jest ok. Leki dzialaly przez jakis miesiac, potem przestaly, a ja nie
> potrafilam przyznac sie, ze znowu jest zle. Mialam glupie uczucie, ze jest
> moją wina to, iz nie reaguje na leki. Po 3 miesiacach leczenia odstawilam
> leki i nie pojawilam sie wiecej u lekarza.
Dominujący, rozkochany w sobie skurczybyk! Pajac na korbkę!
> A teraz boje sie skorzystac z pomocy jakioegos psychoterapeuty, psychologa,
> kogokolwiek, bo widzac uśmiech lekarza i wiedząc, ze on stara sie mi pomoc,
> robie wszystko - nawet kłamię, ze jest dobrze - po to, zeby sprostac jego
> oczekiwaniom...:
Zdarzają się psycho, choć pewnie rzadko, będący najpierw normalnymi ludźmi,
dopiero potem lekarzami od głowy. Szukaj kogoś takiego. Inne wyjście: powiedz
konowałowi dokładnie to, co napisałaś. Przejmij inicjatywę. Informuj o
rzeczywistym stanie zdrowia, reakcji na leki - dociskaj. Zacznie się wściekać,
poźniej wić i spowiadać, na koniec przestanie szurgać.
Lepiej jednak znaleźć kogoś gotowego. Stanowczo.
/ Tkwie w blednym kole stalego poczucia winy, samookaleczen
> (kiedys sie cielam, zeby sie ukarac, dzisiaj stalo sie to szybka metoda na
> uspokojenie i ulge),
Są skuteczniejsze i szybsze sposoby na podbicie samopoczucia.
> drecza mnie mysli o tym, ze moja rodzina umrze, a z
> drugiej strony mam poczucie, ze myślac o ich smierci przywolam ją.
Umrze Twoja rodzina i Ty, i ja, i moje dzieci... Zdajesz sobie sprawę z
irracjonalności poglądu o wywoływaniu myślą faktów. To chore, ale nieszkodliwe
dla otoczenia.
> Miewam tez
> napady lęku. Nie wiem, co mam ze sobą zrobić:/// (mam 20 lat, rodzice nie
> wiedza o samookaleczeniach, poczuciu winy itd.)
Szukaj sensownego lekarza. Jeśli nie możesz powierzyć rodzicom swojej udręki,
znajdź kogoś innego. A może jednak dałoby się znależć oparcie w ktorymś z
rodziców? Myślę , że to przyniosłoby Ci ulgę.
Pozdrawiam
Aneta