Sposob na depresje

[pantera80]

Bardzo dobry sposob na depresje to malzenstwo i dzidzius. Jak sie uslyszy
serce swojego dziecka u lekarza to wszystkie smutki gdzies pierzchna.

[lira_korbowa]

pantera80 napisała:

> Bardzo dobry sposob na depresje to malzenstwo i dzidzius. Jak sie uslyszy
> serce swojego dziecka u lekarza to wszystkie smutki gdzies pierzchna.

Ożeszku! Muszę co prędzej zastosować.
PS. Czy dzidziuś pozamałżeński też pomaga na depresję, czy raczej be?

[aneta10ta]

pantera80 napisała:

> Jak sie uslyszy
> serce swojego dziecka u lekarza to wszystkie smutki gdzies pierzchna.
Czyli cudzego przychówku nie da się użyć?
Aneta

[lira_korbowa]

aneta10ta napisała:

> Czyli cudzego przychówku nie da się użyć?

Na to wygląda, Aneto... Tak więc adopcja chyba nie wchodzi w grę.
PS. Ale coś za coś. Przynajmniej unika się depresji poporodowej.

[nevada_blue]

taaaaaaa...

następny genialny pomysł proszę!..

[jioji]

na wzrost napędu dobrze robią okłady z pokrzywy

[aneta10ta]

nevada_blue napisała:

> Ale zanim pójdę..
.. to oznajmię wszem i wobec, że idę oddawać się przyjemnym zajęciom, których
bliższe dookreślanie nie jest wymagane. Przyzwoita dziewczyna nie naraża innych
na łażenie nocą po nieznanych forumach.
Aneta

[nevada_blue]

przepraszam, nie rozumiem..
?

[lucyna_n]

jeszcze jedna genialna
pierzchna Ci smuteczki pierzchna, jak ci hormony po porodzie skoczą, ech kobieto takie rady wsadź se
w kieszeń...

licze na to że to co Ci bylo to byl smuteczek a nie depreszka, bo inaczej to już mi Ciebie żal.

[orlando10]

Lucyna, obserwuję u Ciebie postępujące rozgoryczenie. Nic a nic nie czujesz się
lepiej?

[lucyna_n]

kiepsko cos obserwujesz;)
dziecko to cudowna sprawa, ale jezeli ktos je poleca jako lek antydepresyjny to juz nawet nie krew mi
sie w zylach burzy tylko wapno lasuje.
Napisze Ci cos na priv, ale za jakas godzinke.

[orlando10]

lucyna_n napisała:

> kiepsko cos obserwujesz;)

Ostatnio Twoje posty sa wyjątkowo ponure.

> dziecko to cudowna sprawa, ale jezeli ktos je poleca jako lek antydepresyjny to
> juz nawet nie krew mi
> sie w zylach burzy tylko wapno lasuje.

Z tym się zgadzam.

> Napisze Ci cos na priv, ale za jakas godzinke.

OK, czekam.

[lucyna_n]

posty nacechowane depresyjnym realizmem, a Ty zaraz że ponure.

[pantera80]

Orlando fajnie ze odpowiedzialas na moj post.Teraz jestem juz mezatka.Ale dolki
nadal przechodze tylko troszke lzej.Pozdrawiam.
Eli K.

[anatemka]

taaaaaaak, dziecko jest świetnym sposobem na depresję.... mnie po urodzeniu tak
trzepnęło, że dopiero teraz sie zbieram pomału.

ja znam lepszy

[marenta]

Szum brzóz w gaiku, szmer ruczajów, świergot szczęśliwych ptasząt.... ot,
sielski obrazek ze środkowej Rosji... Wśród przetrawionych aromatów
wczorajszej wieczerzy zbudził się pewien wieśniak z silnym postanowieniem
skoszenia pólka pszenicy złocącego się nieopodal domostwa. Tarmosząc ramię
śpiącego na ławie syna strofował go za poranny brak zapału.

- Wstawajże nareszcie ! Tyle pola do skoszenia... pospieszyłbyś się...

Syn wykazywał niewiele entuzjazmu.

- Tatulku....dzisiaj ? Daj spokój, nic z tego nie będzie...

Wieśniak był nieubłagany.

- Wstawaj, zaraz wychodzimy ! Przynieś kosy.

Poszli. Ledwie ojciec parę razy przesunął kosą po szczerozłotych łodyżkach
pszenicznych, syn podszedł do niego i powiada :

- Tatulku, kosa moja tępa, jakże mi nią kosić ? Pójdę do domu i naostrzę...

- No cóż... jak trzeba to trzeba....idźże tylko prędko wracaj...

Poszedł syn do domu wszakże miast naostrzyć kosę odstawił ją do składziku i
bieży ku matce, która własnie pod kuchnią zażegła pierwsze szczapy bukowego
drewna.

- Matulu, matulu ! Tatko kazali cobyście czym prędzej pierożków nagotowali
i
wódki we wsi kupili...

- Cóż syneczku, skoro gospodarz takie życzenie wyraził...

Nagotowała pierożków, pełniutkich, pachnących... W misę nałożyła, przykryła
ręcznikiem, wzięła pieniądze i ruszyła po życiodajny napitek.
Syn tymczasem pospieszył ku ojcu w trudzie i znoju zmagającemu się z
zagonem
zboża.

- Tatulu, tatulu ! Mama kazała powiedzieć, ze pierożków nagotowała i wódki
kupiła. Chodźcie do chaty, posilcie się...

- Ta cóż.... roboty jeszcze huk... ale skoro gospodyni sie trudziła grzech
nie uszanować. Chodźmy.

Przyszli do chatynki a tam na stole misa z pierożkami, ale ani gospodyni,
ani wódki. Jakże to tak, pierożki bez wódki spożyć? Dał ojciec synowi rubla
i powiada :

- Ruszajże do wsi a bystro i przynieś coś do popicia tychże darów bożych.

Syn pieniądze w kieszeń schował lecz zanim ruszył ku wiejskiej gospodzie
zaszedł do sąsiada.

- Sąsiedzie, sąsiedzie! Ostrzec was chciałem. Tatko nasz zły na was bardzo.
Powiada, że z matulą naszą kochankami jesteście! Zabić was chce!

Przeraziły sąsiada wieści straszliwe. Dał chłopakowi rubla i powiada :

- Masz tu, synku rubla, idź do gospody, kup wódki dobrze czyszczonej, ojcu
zanieś i powiedz : -Tu macie, drogi ojcze całą prawde życia w napitku a
uwierzcie sąsiadowi, że żadnym kochankiem waszej żony nie jest. Tak mu
powiedz.

Wziął chłopak rubla i miast do gospody zawrócił ku rodzinnemu domostwu.
Wszedł do izby i rzecze :

- Ojcze, nie doszedłem jeszcze do Żydowina, bom sąsiada spotkał co o pomoc
was prosi. Świniaka zabić chce a własna siekiera mu sie gdzieś zapodziała.
Pomóżcie sąsiadowi tato...

- Sąsiadom pomagać - rzecz boża! Idę tedy.

Wziął siekierę i poszedł.
Sąsiad zoczywszy go wchodzącego w obejście z siekierą w ręku w popłochu
przez okno wyskoczył i ukrył się w zagonie kukurydzy rosnącym za drogą.
Ojciec chłopaka zdziwił się nie widząc sąsiada w domu, ale ponieważ po
podwórcu świniak barłożył, zabił go, na drzwiach od stodoły zawiesił i
ruszył z powrotem.
W międzyczasie wróciła matka z wódką. Postawiła butelkę na stole, rozgląda
się i o męża pyta. Syn zatroskany wieść straszną matce przekazuje.

- Matulu, a toż tatko nasz rzekł, żeście z naszym sąsiadem sypiali i zabić
go poszedł. Przyjdzie i na was kolej....

W popłoch wpadła gospodyni. Winna czy niewinna wie, że mąż krwi gorącej,
zanim wytłumaczysz - głowę rozłupie. Uciekła z chaty i w poletku kukurydzy
sie ukryła chcąc czekać aż gniew mężowski minie.
Wraca gospodarz do domu i mówi :

- Co sie dziś dzieje? Sąsiada naszego nie ma, matki naszej, jak widzę, nie
ma. Gdzież oni się podziali?

- Tatulu, tatulu a tożem ich widział, jak się razem w kukurydzy kryli.

Gniew straszliwy wystąpił na twarz wieśniaka. Od krwi zwierzęcej poplamioną
jeszcze siekierę pochwycił i śladem pochutników w kukurydzę wpadł
złorzecząc
srodze.
Syn nalał stakanczik gorzałki, pierożka na widelec nadział i głową nad
losem
ludzkim pokiwał.

- Oj, tatulu, tatulu... a toż wam mówiłem, że dziś z koszenia nic nie
będzie.....

[aspolecznie]

dobre

tak to się kończy jak rodzice dzieci nie słuchają

[pantera80]

A inni szczesliwie zyli,miod i wino sobie pili
marenta napisała:

> Szum brzóz w gaiku, szmer ruczajów, świergot szczęśliwych ptasząt.... ot,
> sielski obrazek ze środkowej Rosji... Wśród przetrawionych aromatów
> wczorajszej wieczerzy zbudził się pewien wieśniak z silnym postanowieniem
> skoszenia pólka pszenicy złocącego się nieopodal domostwa. Tarmosząc ramię
> śpiącego na ławie syna strofował go za poranny brak zapału.
>
> - Wstawajże nareszcie ! Tyle pola do skoszenia... pospieszyłbyś się...
>
> Syn wykazywał niewiele entuzjazmu.
>
> - Tatulku....dzisiaj ? Daj spokój, nic z tego nie będzie...
>
> Wieśniak był nieubłagany.
>
> - Wstawaj, zaraz wychodzimy ! Przynieś kosy.
>
> Poszli. Ledwie ojciec parę razy przesunął kosą po szczerozłotych łodyżkach
> pszenicznych, syn podszedł do niego i powiada :
>
> - Tatulku, kosa moja tępa, jakże mi nią kosić ? Pójdę do domu i naostrzę...
>
> - No cóż... jak trzeba to trzeba....idźże tylko prędko wracaj...
>
> Poszedł syn do domu wszakże miast naostrzyć kosę odstawił ją do składziku i
> bieży ku matce, która własnie pod kuchnią zażegła pierwsze szczapy bukowego
> drewna.
>
> - Matulu, matulu ! Tatko kazali cobyście czym prędzej pierożków nagotowali
> i
> wódki we wsi kupili...
>
> - Cóż syneczku, skoro gospodarz takie życzenie wyraził...
>
> Nagotowała pierożków, pełniutkich, pachnących... W misę nałożyła, przykryła
> ręcznikiem, wzięła pieniądze i ruszyła po życiodajny napitek.
> Syn tymczasem pospieszył ku ojcu w trudzie i znoju zmagającemu się z
> zagonem
> zboża.
>
> - Tatulu, tatulu ! Mama kazała powiedzieć, ze pierożków nagotowała i wódki
> kupiła. Chodźcie do chaty, posilcie się...
>
> - Ta cóż.... roboty jeszcze huk... ale skoro gospodyni sie trudziła grzech
> nie uszanować. Chodźmy.
>
> Przyszli do chatynki a tam na stole misa z pierożkami, ale ani gospodyni,
> ani wódki. Jakże to tak, pierożki bez wódki spożyć? Dał ojciec synowi rubla
> i powiada :
>
> - Ruszajże do wsi a bystro i przynieś coś do popicia tychże darów bożych.
>
> Syn pieniądze w kieszeń schował lecz zanim ruszył ku wiejskiej gospodzie
> zaszedł do sąsiada.
>
> - Sąsiedzie, sąsiedzie! Ostrzec was chciałem. Tatko nasz zły na was bardzo.
> Powiada, że z matulą naszą kochankami jesteście! Zabić was chce!
>
> Przeraziły sąsiada wieści straszliwe. Dał chłopakowi rubla i powiada :
>
> - Masz tu, synku rubla, idź do gospody, kup wódki dobrze czyszczonej, ojcu
> zanieś i powiedz : -Tu macie, drogi ojcze całą prawde życia w napitku a
> uwierzcie sąsiadowi, że żadnym kochankiem waszej żony nie jest. Tak mu
> powiedz.
>
> Wziął chłopak rubla i miast do gospody zawrócił ku rodzinnemu domostwu.
> Wszedł do izby i rzecze :
>
> - Ojcze, nie doszedłem jeszcze do Żydowina, bom sąsiada spotkał co o pomoc
> was prosi. Świniaka zabić chce a własna siekiera mu sie gdzieś zapodziała.
> Pomóżcie sąsiadowi tato...
>
> - Sąsiadom pomagać - rzecz boża! Idę tedy.
>
> Wziął siekierę i poszedł.
> Sąsiad zoczywszy go wchodzącego w obejście z siekierą w ręku w popłochu
> przez okno wyskoczył i ukrył się w zagonie kukurydzy rosnącym za drogą.
> Ojciec chłopaka zdziwił się nie widząc sąsiada w domu, ale ponieważ po
> podwórcu świniak barłożył, zabił go, na drzwiach od stodoły zawiesił i
> ruszył z powrotem.
> W międzyczasie wróciła matka z wódką. Postawiła butelkę na stole, rozgląda
> się i o męża pyta. Syn zatroskany wieść straszną matce przekazuje.
>
> - Matulu, a toż tatko nasz rzekł, żeście z naszym sąsiadem sypiali i zabić
> go poszedł. Przyjdzie i na was kolej....
>
> W popłoch wpadła gospodyni. Winna czy niewinna wie, że mąż krwi gorącej,
> zanim wytłumaczysz - głowę rozłupie. Uciekła z chaty i w poletku kukurydzy
> sie ukryła chcąc czekać aż gniew mężowski minie.
> Wraca gospodarz do domu i mówi :
>
> - Co sie dziś dzieje? Sąsiada naszego nie ma, matki naszej, jak widzę, nie
> ma. Gdzież oni się podziali?
>
> - Tatulu, tatulu a tożem ich widział, jak się razem w kukurydzy kryli.
>
> Gniew straszliwy wystąpił na twarz wieśniaka. Od krwi zwierzęcej poplamioną
> jeszcze siekierę pochwycił i śladem pochutników w kukurydzę wpadł
> złorzecząc
> srodze.
> Syn nalał stakanczik gorzałki, pierożka na widelec nadział i głową nad
> losem
> ludzkim pokiwał.
>
> - Oj, tatulu, tatulu... a toż wam mówiłem, że dziś z koszenia nic nie
> będzie.....
>
>

[mskaiq]

Mysle ze piszesz o milosci Pantero80. To prawda, nie ma lepszego lekarstwa na
depresje. Kiedy jest milosc, wtedy jest radosc, usmiech, wybaczenie. Nie ma
smutku, odchodzi strach.
Serdeczne pozdrowienia.

[slow5]

mskaiq napisał:
>To prawda, nie ma lepszego lekarstwa na
> depresje. Kiedy jest milosc, wtedy jest radosc, usmiech, wybaczenie. Nie ma
> smutku, odchodzi strach.
Człowieku, zastanów się wpierw nim ponownie napiszesz takie bzdury, czy mając
depresje jest się w stanie odczuwać uczucia? Jeżeli tak, to co to za rodzaj
depresji?
Przestań pisać takie farmazony bo to nie przystoi, są to podobne rady jak
pantery, która radzi
> Bardzo dobry sposob na depresje to malzenstwo i dzidzius.
A ja radzę, wylejcie sobie zimny kubeł wody na główkę i zmieńcie lekarza, który
rozpoznał w Waszym przypadku depresje.

[mosik]

A co ze mną? Mam depresję będąc w ciąży (7m). Nie radzę sobie sama z sobą.
Komuś przyczyna może wydawać się banalna - łysieję - od parunastu lat; powoli
sukcesywnie (wybieram się właśnie po perukę). Wiem, że ludzie mają większe
problemy ale to mnie zdominowało. Najlepiej czuję się siedząc w domu, gdy nie
muszę wychodzić, by ludzie mnie nie widzieli. Ryczę i ryczę. Wiem, że to źle
wpływa na ciążę, mam wyrzuty sumienia (i to jeszcze bardziej mnie dołuje) ale
nie potrafię tego opanować; to ciągłe krążenie myśli wokół włosów, wewnętrzny
niepokój, bezradność. Budzę się od paru miesięcy o 4 czy 5 nad ranem z
beznadziejnym uczuciem, że to jednak nie jest tylko zły sen. Kiedy mam momenty
kontroli nad emocjami i sobą to obiecuję sobie, że tak już zostanie, a potem
przychodzi koszmarny dół...

Taaaaaaaaa

[ansheila]

Mam kochajacego męża i dwójkę małych dzieci. "Od zawsze" lekko depresyjna, lecz
właśnie po drugim porodzie nerwica depresyjna zaatakowała mnie z ogromną siłą;
trwa już pół roku.

[mosik]

No to miła perspektywa dla mnie, skoro jestem jeszcze przed porodem, po którym
na dodatek lawinowo posypią się włosy. Gdyby nie córa to już teraz leżałabym
całymi dniami nic nie robiąc. Ja też mam kochającego męża. Tylko jak długo to
wytrzyma? Bo ja nie widzę końca moich dołów, a swego czasu byłam taka
szczęśliwa. Zawsze nadwrażliwa, ale szczęśliwa, bo super mąż, wspaniała córa...
Teraz druga w drodze, no i pewnie odziedziczą po mnie łysienie. A jak Wasi
mężowie?

[madzia2017]

No moze to i jakiś sposób-ale trzeba by było mniec partneta a jak go sie nie ma
to co????Lipa :(((((pozdrawiam wszystkich zakochanych!!!