jedzenie w depresji

[Gość: smutna]

Jedyny lek na szczęście to jedzenie. Tak jest u mnie. Wstydzę się już wychodzić
z domu. Do pracy jak tylko mam kasę, jadę taksówką. Chętnie poćwiczyłabym z
innymi, ale poszłam na basen, usłyszałam chichoty w szatni i skapitulowałam. Są
jakieś objadające się z Łodzi? Pomóżmy sobie...

[wojciech.androsiuk]

Zaburzenia odżywiania mogą być jednym z objawów depresji. Na pewno nie jest
dobrym postępowaniem unikanie problemu. Warto zwrócić się do lekarza
psychiatry. Może przydatna będzie psychoterapia, ew. poprzedzona
farmakoterapią. W podobnych przypadkach konieczne bywają również konsultacje z
internistą dotyczące wyrównania stanu somatycznego. W każdym razie warto zacząć
od wizyty u psychiatry i omówienia planu leczenia.

[Gość: zofia]

u mnie bylo tak: kiedy tylko dopadla mnie jakas obsesyjna mysl i drazyla moj umysl to juz bylam w lodowce.
moja siostra mnie zastopowala raz i spytalam co ty karmisz swoj glod czy swoj strach? spojrz do lustra. gdy
spojrzalam to sie przestaszylam- sciagniete poruszajace sie rytmicznie usta , spieta twarz nieobecny wzrok..
zaczelam sie obserwowac kiedy szlam do lodowki i zaczelam sie powoli smiac z siebie..nie mam klopotu z
jedzeniem teraz.jem bardo malo, staram sie stosowac do zalecen dr. adamo gdyz przy jego diecie nie mam
alergii pochodzacych od zywnosci. kiedy zjem cos co nie jest na mojej liscie to mam podobne objawy jakie daja
niepokoje czyli krotki oddech, lek,i nerwowosc.

[fibin]

Nie jesteś jedyna. Ja obżeram się jak świnia i nie mogę przestać. Poradziłem
sobie z alkoholizmem, ale z obżarstwem nie umiem. Przynajmniej na razie. Raz
już zrzuciłem kilkanaście kilo, ale odrobiłem wszystko z nawiązką. Jedzenie
jest jak narkotyk. Pamiętasz pijaka w Małym Księciu: pije bo się wstydze,
wstydze się bo pije. U mnie jest tak teraz z jedzeniem. Ćwicze codziennie, ale
to niewiele pomaga, bo mięśnie są cięższe niż tłuszcz i wagi wciąż przybywa.
Pzdr:)

[Gość: as]

Ja w depresji nie mogłam jeść i chudłam. Pamiętam, że zmuszałam się aby zjeść
cokolwiek. Wszystko było bez jakiegokolwiek smaku. Dopóki "mam ochotę" na
jakieś konkretne jedzenie, na ugotowanie, upieczenie czegoś uważam, że nie jest
źle... Nie jestem gruba, ale takim chudzielcem jak wtedy też już nie jestem.
Czy Tobie smakuje jedzenie? Jeśli tak to odczuwasz jakąś przyjemność, ale
rozumiem, że okupioną poczuciem winy z powodu nadmiernych kilogramów. A może
nie jest z tą tuszą naprawdę aż tak źle?

[Gość: sa]

Jak rzuciłem mięso i papierochy, zaraz zaczęlo się tycie. Mała świadomość.
Za dużo dosładzania sobie nierozkosznych przeżyć. Poza tym cukry proste
(słodycze) i weglowodany niezłożone ( potrawy mączne, z białej mąki)
przywaliły. No i tłuszcze, smażonki.Przełądowanie nabiałami. Wszystko to
dodatkowo, po jakimś czasie
jeszcze podniosło mi nadciśnienie, etc. Oczywiście stresy też.
Do tego jednak trzeba trochę świadomości czyli literatury (kuchnia chińska,
makrobiotyczna, hinduska) i można poszaleć. Twórcze zajmowanie się
kuchnią i eksperymentowanie na poziomie trochę mistycznej już świadomości
może być piękną formą medytacji. Nie mówiąc o tym, że przyrządzone
przez siebie jedzenie (w świadomie/intuicyjny sposób)jest lekarstwem.
Oczywiście, że do wszystkiego dochodzi się z czasem.
Poza tym głodówki około nowiu i pełni (na sokach lub owocach), jeden
do czterech dni są super.
A trzymanie takiej kontroli by jeść tylko wtedy kiedy jest się głodnym
to już w ogóle świadczyłoby o tym, że ma się wreszcie
godne problemy do rozwiązywania, i nie ma czasu na niemyślące i/lub
bezmyślne jedzenie. Ale, nie od razu. To trwa fazami.
Jak mawial prymas tys: możesz upadać, bylebyś się podnosil.

[Gość: Krystyna]

Gość portalu: smutna napisał(a):

> Jedyny lek na szczęście to jedzenie. Tak jest u mnie. Wstydzę się już wychodzić
>
> z domu. Do pracy jak tylko mam kasę, jadę taksówką. Chętnie poćwiczyłabym z
> innymi, ale poszłam na basen, usłyszałam chichoty w szatni i skapitulowałam. Są
>
> jakieś objadające się z Łodzi? Pomóżmy sobie...

Masz absolutną rację.Lek na szczęście to jedzenie, ale kompletnie inne, niż
spożywasz.Przeczytaj moich kilka wypowiedzi w temacie depresji i zdrowia. Tkanka
tłuszczowa, która Ci się odkłada pod skórą i niestety także w innych bardziej
niebezpiecznych dla zdrowia miejscach tworzy się Z NADMIARU ZJEDZONYCH
WĘGLOWODANÓW, a nie jak się powszechnie sądzi- ze zjedzonych tłuszczów. Jeśli
chcesz schudnąć bez głodowania i bez szkody dla Twego organizmu - zajrzyj na
stronę np. http://ikoiko.republika.pl , http://www.optymalni.com , tam znajdziesz
to, czego szukasz :) Pozdrawiam. Krystyna.