nawet umrzec nie moge

[maja002]

Mialyscie, mieliscie kiedys takie marzenie- zasnac i sie nie obudzic... O jak
beztrosko, jak fajnie byloby MI, no wlasnie MI,ale co z reszta? Dlatego nigdy
tego nie zrobie, po prostu nie moge, mam dzieci, ktore kocham nad zycie i nad
smierc. Nie daje juz sobie rady z tym wszystkim, nawet nie wiem od czego
zaczac, gdzie sie udac i jak przy czterolatce znalezc czas na wyjscie z domu.
POza tym aby wyjsc to trzeba jeszcze jakos wygladac, trzeba wyprasowac jakis
ciuch umalowac sie a mnie to wszystko przerasta. Nie nadaje sie ani na matke
ani na zone, nie radze sobie w domu, mam straszny balagan, problemem jest
ugotowanie posilku dla dzieci ale do tego sie przymuszam, bo to akurat
priorytet... nie spie w nocy, chodze z kata w kat probujac ogarnac w myslach
ile rzeczy jeszcze mam do zrobienia a w tym czasie nie robie nic- miotam sie
tak do rana, potem jestem nieprzytomna, przesypiam pol dnia aby wieczorem
nadrobic wszystkie zaleglosci, co jest po prostu niemozliwe, wiec najczesciej
pobawie sie z dziecmi, poprzytulam je i znow noc jest tylko dla mnie, i
ludzac sie, ze jutro to pobojowisko jakos posprzatam marnuje tyle godzin i
czekam do nastepnej nocy...moze u mnie to juz jakas powazna choroba
psychiczna? do psychiatry obawiam sie isc, bo nosze sie z zamiarem rozwodu z
mezem a taki wpis w kartotece pewnie nie ulatwilby mi otrzymania opieki nad
dziecmi, a bez nich moje zycie nie ma juz zupelnie zadnego sensu...

Ano własnie! Na poczatek cała litania dupowych

[azx]

myśli o sobie...

masz depresję albo nerwicę

[nowy_login73]

idz do lekarza albo terapeuty.
znam świetnie te twoje odczucia, wszystko co opisujesz mniej lub bardziej
pasuje do mnie.
świetnie pomaga terapia i, jak potrzeba, leki chyba że jst taki dzień jak
dzisiaj i wszystko wraca.
ale co zrobić - dzieci są, im tego zrobić nie można.

[laurpi]

wcale się nie dziwie, że się boisz wpisu w kartotece. Ale myślę, że jakaś pomoc
by ci się przydała, jeśli tak Ci się nie chce nic robić, bo w dluższym czasie
człowiek się odzwyczaja od działania. Może jakoś anonimowo do prywatnego
psychologa?

maja002 napisała:
i jak przy czterolatce znalezc czas na wyjscie z domu.
> POza tym aby wyjsc to trzeba jeszcze jakos wygladac, trzeba wyprasowac jakis
> ciuch umalowac sie a mnie to wszystko przerasta

może sobie darować makijaż i zabrać ze sobą czterolatkę...(chyba,że miałaś na
myśli wyjście do psychologa, ale wtedy chyba mąż może zostać z dzieckiem)

[drugi_biegun]

maja002 napisała:

> Mialyscie, mieliscie kiedys takie marzenie- zasnac i sie nie obudzic...

tak, znaam to uczucie
towarzyszyło mi lata całe...długie lata

>..moze u mnie to juz jakas powazna choroba
> psychiczna? do psychiatry obawiam sie isc, bo nosze sie z zamiarem rozwodu z
> mezem a taki wpis w kartotece pewnie nie ulatwilby mi otrzymania opieki nad
> dziecmi, a bez nich moje zycie nie ma juz zupelnie zadnego sensu...

jeśli nosisz się z zamiaarem rozwodu i jednoczesnie obawiasz się, ze możesz
mieć poważną chorobę, to powinnaś jednak przemysleć, czy nie lepiej się
wyleczyć a w tym czasie opiekę nad dziecmi powierzyć ich ojcu?
chcesz tkwić w tej matni tylko dlaatego, ze boisz się "kartoteki" lekarskiej?

[mskaiq]

Takie marzenia samobojcze zdarzaja sie bardzo czesto, kusza, przekonuja ze tak
bedzie najlepiej, to zludzenie smierc nie rozwiazuje zadnego problemu.
Mysle ze Twoj problem to zorganizowanie Sobie czasu. Piszesz ze nie masz czasu
na wyjscie przy czterolatce. Zabieraj Ja na spacer ze Soba, dziecko tez tego
potrzebuje.
Piszesz ze caly czas myslisz co zrobic i nic nie robisz to sie zdarza bardzo
czesto, myslimy co mamy zrobic i nic nie robimy bo ciagle jestesmy zajci
mysleniem o tym. Wypisz Sobie wszystko co masz zrobic, wtedy przestaniesz o tym
myslec i zaczniesz wykonywac to co masz zapisane.
Sprobuj, zobaczysz ze bardzo pomoze, w ten sposob pozbedziesz sie stresu ktory
wynika z tego ze uwazasz ze jestes do niczego. Udowodnisz Sobie ze tak nie
jest.
Mysle ze nadajesz sie i na Zone i Matke. Bardzo kochasz Swoje Dzieci, nie ma
nic wazniejszego niz Twoja milosc dla nich. One potrzebuja Ciebie, Twojej
milosci.
Serdeczne pozdrowienia.
Serdeczne pozdrowienia.

[looserka]

Myślę, że demonizujesz rzekome zagrożenie związane z pójściem do psychiatry a
sprawą rozwodową.Naprawdę. Tym bardziej, że raczej nie cierpisz na "poważną
chorobę psychiczną". "Poważna choroba psychiczna" to psychoza, a lęk przed
zapadnięciem na chorobę psychiczną lub podejrzewanie jej u siebie to
najczęściej typowy objaw nerwicy.
Radzę Ci jak najszybciej skonsultować się z psychologiem, który ewentualnie
stwierdzi, czy potrzebujesz też pomocy psychiatrycznej.Jeśli masz w
perspektywie samotne wychowywanie dzieci, to tym bardziej zadbaj wcześniej o
swoją kondycję psychiczną, nie czekaj na moment, kiedy rozypiesz się całkowicie.

[joga7]

To nie wstyd skorzystać z porady doświadczonego psychiatry. Każdy lekarz musi
dotrzymywać tajemnicę lekarską i nie może "tak sobie" mówić o pacjencie czy też
przekazywać komukolwiek dokumenty medyczne, chyba, że ma wyraźne polecenie sądu.
A jeśli takie polecenie jest to oznacza,że dwóch biegłych lekarzy psychiatrów
musi dokonać badania /tylko im, jeśli potrzeba, możliwe jest udostępnienie
wcześniejszej dokumentacji historii choroby/ i tylko wynik tego badania jest
przekazywany do sądu /rodzina nie otrzymuje kopii/- reasumując nie musisz sie
obawiać "wpisu do kartoteki" bo to niemożliwe, za to możliwe jest, że dobry
psychiatra pomoże Ci w poukładaniu Twojego życia i już nie będziesz myślała ani
o śmierci, ani o zmęczeniu, może Twój nastrój nareszcie "powędruje" w górę a nie
w dół.... i może nawet przestaniesz myśleć o rozwodzie i znajdziesz inne może
lepsze rozwiązania... Na ucieczkę przed światem, samym sobą, problemami i
zmęczeniem zawsze jest czas.... Wiem to z całą pewnością NIE WARTO UCIEKAĆ...to
niestety jeszcze bardziej niszczy człowieka. Warto "zawalczyć" o siebie o swoje
szczęście o miłość (cokolwiek ona nie znaczy) Jeśli może Ci ktoś w tym pomóc nie
oglądaj się na niczyje opinie na niczyje rady, na wstyd, na strach, że "będę
mieć etykietę osoby chorej psychicznie" To wszystko jest mało ważne, tu chodzi o
Ciebie, więc jeśli czujesz, że coś jest nie tak i nie umiesz sobie z tym dać
rady - szukaj pomocy - im wcześniej tym lepiej.
Ty sama wiesz co zrobić
Pozdrowienia...

[maja002]

Dziekuje za odpowiedzi, wczoraj faktycznie mialam straszliwego dola, dzisiaj
jest troche lepiej. Nieprawda jest, ze wstydze sie skorzystac z porad
psychiatry, wlasnie motywuje sie do tego aby tam wreszcie pojsc. Obawiam sie
jednak sytuacji, kiedy to wyjdzie na jaw i maz wykorzysta te informacje w celu
odebrania mi dzieci (tzn. on tak naprawde nie mialby pojecia co z nimi zrobic,
nigdy w pelni nie uczestniczyl w zyciu rodzinym, szczegolnie tym duchowym,wg
jego zasady facet jest po to aby zarabiac pieniadze i na nic wiecej nie ma
ochoty). Z dziecmi nie ma dobrych relacji, zreszta nie ma go w domu
tygodniami, kiedy wraca okazuje sie, ze wszystko jest nie na swoim miejscu,
totalny balagan (co wzbudza u niego niemala agresje, na szczescie jak narazie
slowna, choiaz zdarzalo sie juz kopanie upartego psa - super przyklad dla
dzieci)a dzieciaki wg jego slow rozbestwione bez zadnej dyscypliny (szczesliwe
i radosne- to moja opinia). Mimo wszystko twierdzi, ze mnie kocha i mam
zapomniec o rozwodzie, ze w takiej sytuacji zrobi wszystko aby do tego nie
dopuscic, jednym slowem bedzie probowal ze wszystkich sil udowodnic mi a moze
nawet wprowadzic w czyn, ze samej mi sie nie uda, ze nie damy rady (ostatnio
wykrzyczal, ze przestanie placic raty za dom, ze pojdzie sobie pod budke z
piwem i bedzie mial w nosie to wszystko). Stad tez moja obawa o dzieci, bylyby
swietnia bronia w jego rekach, dokladnie wie, ze nigdy w zyciu ich nie
zostawie, sa zreszta bardzo zwiazane emocjonalnie ze mna. Jak kiedys uda mi
sie wyrwac z tego chaosu to sprobuje pojsc do psychiatry, dla mnie wyjscie z
domu jest nielada wyczynem, nie mam jeszcze jakis panicznych lekow z tym
zwiazanych ale samo zorganizowanie wyjscia o okreslonej porze jest dla mnie
wielkim wysilkiem (po calej nieprzespanej nocy zwyczajnie nie mam sily ani
ochoty i "na pewno pojde jutro, pojutrze" itd.). Ech, kompletny metlik, chyba
przestane Wam juz glowy zawracac, powinnam sama sobie pomoc ale skoro nie
wiem jak to jak Wy to mozecie wiedziec czytajac jakis tam fragment mojego
zycia... Jakby tego bylo malo, to wczoraj doczytalam sie, ze jestem DDA a moj
zwiazek jest toksyczny. Dla mojego meza kazdy specjalista to wariat, ktory
tylko teoretyzuje i spotkanie z takowym to tylko strata czasu i pieniedzy.
pozdrawiam, Maja

[tarja30]

maja002 napisała:

> Dziekuje za odpowiedzi, wczoraj faktycznie mialam straszliwego dola, dzisiaj
> jest troche lepiej. Nieprawda jest, ze wstydze sie skorzystac z porad
> psychiatry, wlasnie motywuje sie do tego aby tam wreszcie pojsc. Obawiam sie
> jednak sytuacji, kiedy to wyjdzie na jaw i maz wykorzysta te informacje w
celu
> odebrania mi dzieci (tzn. on tak naprawde nie mialby pojecia co z nimi
zrobic,
> nigdy w pelni nie uczestniczyl w zyciu rodzinym, szczegolnie tym duchowym,wg
> jego zasady facet jest po to aby zarabiac pieniadze i na nic wiecej nie ma
> ochoty). Z dziecmi nie ma dobrych relacji, zreszta nie ma go w domu
> tygodniami, kiedy wraca okazuje sie, ze wszystko jest nie na swoim miejscu,
> totalny balagan (co wzbudza u niego niemala agresje, na szczescie jak narazie
> slowna, choiaz zdarzalo sie juz kopanie upartego psa - super przyklad dla
> dzieci)a dzieciaki wg jego slow rozbestwione bez zadnej dyscypliny
(szczesliwe
>
> i radosne- to moja opinia). Mimo wszystko twierdzi, ze mnie kocha i mam
> zapomniec o rozwodzie, ze w takiej sytuacji zrobi wszystko aby do tego nie
> dopuscic, jednym slowem bedzie probowal ze wszystkich sil udowodnic mi a moze
> nawet wprowadzic w czyn, ze samej mi sie nie uda, ze nie damy rady (ostatnio
> wykrzyczal, ze przestanie placic raty za dom, ze pojdzie sobie pod budke z
> piwem i bedzie mial w nosie to wszystko). Stad tez moja obawa o dzieci,
bylyby
> swietnia bronia w jego rekach, dokladnie wie, ze nigdy w zyciu ich nie
> zostawie, sa zreszta bardzo zwiazane emocjonalnie ze mna. Jak kiedys uda mi
> sie wyrwac z tego chaosu to sprobuje pojsc do psychiatry, dla mnie wyjscie z
> domu jest nielada wyczynem, nie mam jeszcze jakis panicznych lekow z tym
> zwiazanych ale samo zorganizowanie wyjscia o okreslonej porze jest dla mnie
> wielkim wysilkiem (po calej nieprzespanej nocy zwyczajnie nie mam sily ani
> ochoty i "na pewno pojde jutro, pojutrze" itd.). Ech, kompletny metlik, chyba
> przestane Wam juz glowy zawracac, powinnam sama sobie pomoc ale skoro nie
> wiem jak to jak Wy to mozecie wiedziec czytajac jakis tam fragment mojego
> zycia... Jakby tego bylo malo, to wczoraj doczytalam sie, ze jestem DDA a moj
> zwiazek jest toksyczny. Dla mojego meza kazdy specjalista to wariat, ktory
> tylko teoretyzuje i spotkanie z takowym to tylko strata czasu i pieniedzy.
> pozdrawiam, Maja

Nikt ci nie odbierze dzieci a leczyc bedziesz sie tez dla nich.Depresja czy
nerwica to nie powod zeby matce odbierano dzieci.Pomysl o sobie,dzieciach i
lecz sie.