Fobia nawracająca

[layal]

Witam.Mam na imię Agnieszka, 30 lat. Z fobią społeczną żyję i męczę się tak
od około 15-tu lat, chociaż dopiero od kilku lat, wiem, co to jest. Wcześniej
myślałam po prostu, ze coś jest ze mną nie tak. Oczywiście w ciagu tych 15-tu
lat były okresy, w których żyłam praktycznie bez fobii i bez depresji.
Skonczyłam studia, pracowałam i pracuję nadal, chociaż ostatnio przeżywam
trudne chwile. Ostatnie 3 lata upłynęły praktycznie bez lęków, a przynajmniej
potrafiłam sobie z nimi radzić. Jednak w tym roku nastąpił kolejny kryzys i
czuję, że wszystkie objawy fobii wracają i coraz bardiej komplikują mi życie
i funkcjonowanie w społeczenstwie. Musiałam zrezygnować z dobre płatnej pracy
na rzecz pracy mniej odpowiedzialnej i gorzej płatnej, ale wymagającej
rzadszych i mniej intensywnych kontaktów z ludźmi. Zauważylam, że stopniowo
izoluję się od przyjaciół i znajomych, ze ostatnio moje zycie znowu ogranicza
się do pracy i unikania wszelkich kontaktów, które nie wiążą się z pracą.
Myślałam, że problem fobii mam już dawno za sobą, a tymczasem pojawił się
znów. Może ktoś ma podobne doświadczenia. Pozdrawiam wszystkich.

[elvi3]

Witaj Agnieszko!
U nmie dość podobnie, z fobią męczę się trochę dłużej niż Ty, ale dopiero
niedawno uświadomiłam sobie co to jest. Też miewałam lepsze i gorsze okresy.
Bywało nawet całkiem normalnie. Po ostatnim pogorszeniu, którego skutkiem
okazał się zupełny brak znajomych i odsunięcie się nawet od rodziny, teraz
przychodzi poprawa. Pomaga mi trochę to forum i świadomość istnienia podobnych
osób z podobnymi do moich problemami. Powoli znów zaczynam wychodzić do ludzi,
chociaż to bardzo trudne.
A myślałaś może lub próbowałaś terapii (ja niestety nie)?
Pozdrawiam cieplutko!

[layal]

Chodziłam na terapię kilka lat temu, ale wtedy byłam głównie leczona z powodu
depresji. Niestety, jestem osobą, której często brak konsekwencji w działaniu
(poza pracą, oczywiście bo tutaj staram się być profesjonalna i poukładana).
Wiele spraw zaczynam i nigdy ich nie kończę. Tak też było z terapią. Ledwo
zaczęłam się czuć lepiej, stwierdziłam, że żadna terapia nie jest mi potrzebna
i że teraz to już dam sobie radę sama. Przez parę ostatnich lat - faktycznie,
było ok, ale teraz przechodzę ostry kryzys i zamierzam brać leki. Dzisiaj
miałam rozmowę w sprawie pracy i poszło mi całkiem dobrze. Mam pracę, ale
szukam innej i sam fakt, że poszłam na tę rozmowę, to już ogromny wyczyn,
biorąc uwagę mój obecny stan.
Najgorsze jest to, że nawet jak osiągnę jakiś niewielki sukces, nawet taki jak
dziś, to nie potrafię być zadowolona sama z siebie. Zamiast myśleć: "udało się,
jestem dobra!" ja myślę sobie "ok, to jakiś cud, ze przez to przebrnęłam, ale
następnym razem na pewno coś sknocę". Bardzo poważnie rozważam powrót do leków,
a później może spróbuję terapii. Przede wszystkim chciałabym jednak reaktywować
swoje zycie towarzyskie, bo przecież poza pracą jest jeszcze całkiem inny świat.

[elvi3]

layal napisała:

> Dzisiaj
> miałam rozmowę w sprawie pracy i poszło mi całkiem dobrze.

Poszło Ci bardzo (!) dobrze. Większość osób z fobią ma ogromne problemy z
poszukiwaniem pracy. Często, nawet gdy ją znajdą, to nie wytrzymują zbyt długo.
Ja mam pracę, ale to chyba cud jakiś, że ją mam. Za nic w świecie, choćby nie
wiem jak źle mi w niej było, nie odważyłabym się teraz na zmianę i poszukiwanie
nowej.

[layal]

Elvi3, to prawda, że osoby z fobią mają problemy z poszukiwaniem pracy. Ja też
przez ponad dwa lata pozostawłam bez stałej pracy, wykonując tylko prace
dorywcze, wymagające minimalnego kontaktu z ludźmi. Ale parę lat temu
przełamałam się i udało mi się znaleźć pracę. Byłam wtedy na lekach. Po pół
roku przeszłam do innej pracy i wtedy również zażywałam leki.
Myślę, ze najgorzej jest ze znalezieniem pierwszej pracy, a potem już jest
jednak łatwiej. Nawet wtedy, gdy pojawiają się lęki, czasem jest tak, że
ciagnie się to wszystko trochę siłą rozpędu. Ja kilka razy przechodziłam bardzo
silny kryzys. Często chciałam rzucić pracę z dnia na dzień, ale chyba resztki
zdrowego rozsądku sprawiły, że tego nie zrobiłam.
Może to się komuś wydać dziwne, ale od dłuższego czasu moja fobia nie uaktywnia
się w pracy, ale we wszelkich kontaktach "pozapracowych". W pracy jest w miarę
ok, jednego dnia lepiej, drugiego gorzej, ale tam przynajmniej każdy odgrywa
swoją rolę, wypełnia swoje obowiązki i jeśli robi to dobrze, to wystarczy.Poza
pracą jest jeden wielki chaos.

[elvi3]

> Może to się komuś wydać dziwne, ale od dłuższego czasu moja fobia nie
uaktywnia
> się w pracy, ale we wszelkich kontaktach "pozapracowych"

Wcale nie dziwne. U mnie też - raz jest lepiej, raz gorzej, ale w pracy nie mam
prawie żadnych problemów fobijnych.
Choćby taki przykład: wykonanie telefonu służbowego, to pestka (nie mylić z
pestką71:)), a chwilę później telefon w prywatnej sprawie - niewykonalny lub
bardzo trudny z długaśnym czajeniem się i wielokrotnym odkładaniem słuchawki.

[mirekczar]

Witam, mam problemy w komunikacji. Być może tylko ja tak uważam. Nie umiem
znaleźć granicy miedzy wmawianiem sobie, że kontakty międzyludzkie nie są moją
mocną stroną a faktycznym papraniem wszystkiego co się da w swoim otoczeniu.
Szukałem pomocy u psychologa i psychiatry ale bez efektu - mam sobie pomóc sam,
leki nie dawały widocznej poprawy. W zasadzie kiedy czytam Wasze posty to
mógłbym się pod nimi podpisać. Nie wiedziałem tylko, że to się nazywa fobia.
Przekonanie, że to co mnie aktualnie spotyka jest tym najlepszym co mógłbym
mieć spowodowało, że popełniłem fatalne błędy w życiu osobistym. Podobno mam
silne mechanizmy obronne ale nie czuję tego za to ludzie albo mnie nie
rozumieją albo przypisują coś czego nie robię albo się mnie boją co tylko
pogłębia mój strach przed kontaktami ze światem. Mnie też w pracy trzyma
głownie zdrowy rozsądek i poczucie obowiązku. Niestety nie da się wyłącznie
pracować w pracy bo nie jestem operatorem maszyn... Jak już skończy się dzień
roboczy to najchętniej nie wychodziłbym z domu a kiedy muszę, robię się
autentycznie chory. Czuję się jak w potrzasku. Nie chcę się poddawać ale czasem
wydaje mi się ze nie znajdę sił żeby przeżyć kolejny dzień. Mam dla kogo żyć
ale jeśli stać mnie tylko na aktywność z rozsądku to czuję się nieuczciwy. Nie
zamierzam się nad sobą użalać i nie pomagają mi zapewnienia o akceptacji. Jak
pozbyć się felera, który wysysa ze mnie enrgię potrzebną do życia ? Ja też
mam 'lepsze' i 'gorsze' okresy ale te lepsze zżera lęk przed nadejściem tych
gorszych. Pozdrawiam. Trzymajcie się.
--