chcę zniknąć ...

[blackcoff]

chcę zniknąć kiedy to mam kiedy dostaje ataku, odkąd pamiętam choruje na
silna nerwice lekowo wegetatywną, potem doszla straszna depresja, mialam
okresy remisji, niestety wpadlam nie w jedno a dwa uzależnienia, z którymi
dałam sobie radę. w tej chwili nie mam jako takiej depresji, ale bardzo
wielka zmienność nastrojów czasem od euforii do okropnego doła. Rozchorowałam
sie też na bulimię... z nia jako tako tez daje sobie radę.ale nie z tym...
dostalam okropnej nerwicy natręctw.Nie umiem sobie z nia poradzić ataki mam
ostatnio często i bardzo silne.Nie mam juz siły z tym wszystkim walczyć.
Przeszłam kilkunastuletnie leczenie farmakologiczne, uzdrowiciele,
bioenrgioterapie, medytacje, joge, szpital - oddział nerwic, raz hipnoze,
radiestetów, psychoterapie indywidualna, grupowa, biocom, szkoda wyliczać...
nie wiem skąd wzięła się u mnie nerwica natręctw. nie mam już siły, chcę żyć,
ale już nie daje rady. kiedy dostaje ataku to jak najokropniejszy
najobrzydliwszy paraliz duszy i ciala. Wyobrażam sobie obrzydliwe rzeczy,
straszne, a najgorsze, że je czuje. smieszne że taki atak przychodzi z nikąd,
albo kiedy spojrze na to co zostało po obciętej gałęzi drzewa to dla mnie
obrzydliwe, nagle widzę siebie, cała w tych obciętych dziurach, na języku, na
twarzy, w środku... albo dziura na drodze kiedy ma kolce czuje jak przekłuwa
moją dusze wgryza sie w moje zęby, jedząc kanapkę widzę na niej stara chorą
zropiała skóre człowieka którą muszę zjeśc, wtedy chce umrzeć, nic nie
pomaga, to juz chyba koniec. koniec... koniec...

[ipresume]

Czy w chwili obecnej korzystasz z pomocy psychologicznej? Jeśli tak, to co
mówią fachowcy. Osiowym objawem każdej nerwicy jest lęk który manifestuje się
na różne sposoby, zależne od charakteru i historii osobistej danej osoby. Na
początek postaraj się go choć trochę wygasić - objawy powinny się zmniejszyć.
To co sobie myślisz i wizualizujesz to tylko wyobraźnia. Niemniej potrzebna Ci
jest profesjonalna pomoc. Pozdrawiam

[obsessive]

A jaką psychoterapię przechodziłaś? Bo przy ocd najlepsze efekty daje grupowa
terapia behawioralno - poznawcza.

[natretna]

Sama nie wiem co Ci napisac. Moze powiedz mi czy bierzesz jakies leki ? Ktore by
Cie uspokoiły ?

[blackcoff]

biorę leki biorę je juz od 12 lat... przecidepresyjne seronil albo bioxetin,
nasenne lerivon, lit, depacine chrono i mialam w razie czego oxazepan w razie
złego samopoczucia, teraz biorę go ciągle. Przechodzilam terapie grupowa w
szpitalu 2 lata temu ale wtedy nie mialam jeszcze tak silnych natręctw byly
bardzo sporadyczne, oraz chodzilam potem do psychologa. W sumie przeszlam
kilkunastu i psychiatrów i psychologów. Co mowi lekarz? ha... nic, daje mi
tylko w razie czego oxazepan ktory teraz musze juz codziennie brac. nie
odczuwam lęku nie umiem wyczuc momentu sytuacji w jakiej mi sie to zrobi i co
takie natręctwo chce mi pokazac na co zwrocic uwagę. najgorsze jest to, ze
kiedy mialam silny atak "sparalizowalo" mnie na jakis czas poczulam sie
zmęczona okropnie, ale na drugi dzien czulam sie taka lekka, nie mialam go, a
teraz mam cały czas, ono po prostu trwa. juz nie mam siły, jestem taka
zmęczona...strasznie...

[natretna]

Kiedys miałam podobnie jak ty. Nawet wydawało mi sie ze latam, ale z tego co
piszesz twoja sytu

[natretna]

twoja sytuacja jest gorsza.
Moze czas zmienic lekarza ? Wiem ze przerbione bylo wielu ale moze warto poszukac.
Nie chce mi sie wierzyc ze nie ma takiego srodku leku ktory by Ci nie pomgł.
Przeciez ludzie z najgorszymi chorobami psychicznymi moga normalnie zyc.
Moze czas pomyslec o kolejnym pobycie w szpitalu ?

[ipresume]

Oxazepam, to srodek z grupy benzodiazepin czyli srodkow dzialających
przeciwlekowo. Dlugotrwale zazywanie powoduje uzaleznienie. Srodki
farmakologiczne to tylko pomoc, podstawa to psychoterapia. ja na Ciebie
podzialala? Z tego co sie orientuje to nerwice sa wynikiem zablokowania uczuc,
głownie tych związanych z seksualnoscia, oraz asertywnych takich jak zlosc,
nienawisc itp. Jest to zazwyczaj zwiazane z niedomowieniami badz
nadinertpretacja zasad moralnych. Prosze o tym pomyslec. Pozdrawiam

[blackcoff]

psychoterapia w szpitalu niewiele mi dała, najwięcej wyniosłam z samoleczenia
się za pomocą czytania książek psychologicznych, o podświadomości i stosowania
tego. Wiem, że to może blokowanie jakis uczuć to wywołuje, ale nie wiem jakich
i jak do tego dotrzeć. najzabawianiejsze psychiatrzy tez nie wiedzą... ani
psychologowie. Niedawno zmieniłam i lekarza i psychologa, kolejny niewypał
tylko zraził mnie bardziej do tego wszystkiego. Psyuchiatra powiedział: wiem to
okropne i wstrętne, ale co zrobić i napisał kolejny lek, psycholog, osoba
dokładnie w moim wieku po opowiedzeniu jej wszystkiego lekko zaniemówiła:
diagnoza: jest pani tak oczytaną osobą i opowiada o swoim życiu z tak wielkim
rozsądkiem, wyważaniem i idealnie trafna oceną sytuacji, że nie wiem co
powiedzieć, w sumie to pani mogłaby byc psychologiem... " i co z tego z tego
poradziłam sobie z tyloma rzeczami, ale to paskudztwo mnie wykańcza. Co z tego
do jasnej cholery, że ja to wszystko wiem, rozumiem, leczę się, stosuje
terapie, psychoterapie, leki, chodzę od jednej dennej lekarki do drugiej skoro
nie potrafia mi pomóc,a conajgorsze ja sama sobie nie potrafie pomóc! moze by
mi sie udało, ale nie wiem nawet jak sie do tego zabrac. Moze Wy macie jakieś
sposoby, ja wyczerpalam juz wszystkie mozliwości. I owszem tłumie w sobie złośc
na tych cholernych szarlatanów którzy zamiast pomagac tralktuja mnie jak
królika doświadczalnego od ponad 12 lat, mam dośc wydawania na nich pieniędzy,
pogłębiania psychoanalizy za która trzeba płacić i nie otrzymywania żadnej
pomocy. Nie oczekuje że ktos za mnie rozwiąze problemy bo człowiek tylko sam
sobie moze pomóc, ale chociaż jakiejs podpowiedzi. Co z tego że mowię że mnie
paralizuje ze dostaje tych ataków, a oni wzruszają ramionami po czym biora
kase. Tak jestem wściekła, jestem cholernie wściekła na to.I na to, że nie wiem
skąd to badziewie się u mnie wzięło.

[ipresume]

Co Ci podpowiedzieć szczerze mówiąc nie wiem, swoją wiedzę opieram na
doświadczeniach z własnego życia i przeczytanych książkach. W moim przypadku
leki+psychoterapia pomogły, następuje powrót do zdrowia. Możesz napisz coś o
swoim dzieiństwie, relacjach z rodzicami, otoczeniem itp. Psycholog o to nie
pytał? Pozdrawiam

[obsessive]

blackcoff napisała:

> Tak jestem wściekła, jestem cholernie wściekła na to.I na to, że nie wiem
>
> skąd to badziewie się u mnie wzięło.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne może wystąpić bez konkretnej przyczyny. Być może niepotrzebnie próbujesz dociec przyczyny. Ona może po prostu nie istnieć.

[kot9912]

Przeczytałam Twoje posty i rady przedmówców i niestety nie wiem co mogłabym
dodać bo nigdy nie byłam w takiej sytuacji. Nie dziwię się, że jestes wściekła
na lekarzy i psychologów - dziwię się, ze biora kase od Ciebie skori nic nie
wnoszą... A może byś poszła tym raem do jakiegos profesora????? To s anaprawde
o wiele bardziej kompetetntni ludzie, więcje praktyki i doświadczenia mają. Bo
profesorem nie każdy moze być. MOja lekarka jak miała kiedyś wątpliwości to
chciała mnie wysłać do jakiegoś znanego, ale nie mam pojęcia kogo. Zwykle jest
to jakiś dyrektor szpitala lub wysoko postawiony w hierarchii lekarzy.
Ktoś zaproponował abys opowiedziała coś więcej o sobie. Może to nas jakoś
bardziej nakieruje i coś bedziemy w stanie powiedzieć więcej. Czy pracujesz?
Ja też jak Natretna uważam, że musi byc jakis lek co zaskoczy. Choć niestety
szukanie go może potrwac bardzo długo....

Marta

[natretna]

Gdzie moge o tym poczytac ?

[blackcoff]

dziękuję Wam wszystkim bardzo za zainteresowanie. Nie wiem może Wy polecicie mi
jakiegos lekarza, ja w moim mieście przerobiłam już wszystkich... także poza
miastem. Byłam tez kiedys u jednego profesora, niewiele pomogło. Z nerwicą
zmagam sie od dzieciństwa. Moja mama choruje na nerwicę, mam też brata chorego
na cukrzyce, całe życie mojej mamy i moje to nerwy w związku z jego chorobą i
ogólnie. Mój tata stał zawsze z boku nie mógł tego znieść, ale zawsze był
choćby jakoś nieobecny. w wieku 17 lat rozchorowałam sie na straszną depresje i
nerwice lękowa, przestalam chodzic do szkoły. Jestem osobą bardzo wrażliwą i
zdolną i min. te moje zdolności przyprawiały mnie o depresje. Mam ich chyba za
dużo, a żadnej nie potrafie wykorzystać przez nerwicę, bałam si8e gdziekolwiek
wychodzić. Pracowałam, miałam w swoim życiu lepsze okresy, cały czas będąc na
lekach. Jednak praca była dla mnie zbyt stresująca. Dostawałam ciągle ataków i
nie dawałam sobie rady nie z obowiązkami co z tym, że ich wykonywanie wiązało
sie z pewnym "zamknięciem" bez możliwości wyjścia. Zawsze wiązałam się z
mężczyzynami, którzy jak mi powiedzieli wszyscy i pacjenci i psychoterapeuci w
szpitalu byli dla mnie toksyczni i nie dorastali mi do pięt... z jednego
związku przechodzilam w drugi coraz gorszy bo nie potrafiłam życ sama dla
siebie, tak bez celu. W koncu pracując juz wdałam sie w zwiazek który zniszczył
moje zycie, a raczej ja je zniszczyłam. Chłopak był po szkole podstawowej,
jednak otworzył mnie w jakiś sposób na świat wyciągnął do ludzi. Przez rok
byłam szczęśliwa, ale... jestem bardzo związana z moja mamą,chyba toksycznie,
widze jej każde złe samopoczucie a ono przechodzi na mnie i na odwrót. Kiedy
zamieszkałam z tym chłopakiem, mama żaliła się do mnie na tate, ze nie ma z nim
wspolnego języka, nie ma oparcia. Miałam wyrzuty sumienia że ją zostawiłam, a
jednoczesnie bardzo za nią tęskniłam. Zaczęły sie o to kłótnie z moim
chłopakiem. Rodzice tłumaczyli mi ze on nie jest dla mnie. Oszukiwał mnie,
poniżał, potem i okradał... Próba rozstania się z nim zakonczyła sie dla mnie
okropną depresje i całkowitym wyłączeniem z funkcjonowania. Nie chodziłam do
pracy. Po 2 tygodniach wróciliśmy do siebie. Ja wiedziałam,ze nie będe miała z
nim życia, ale nie potrafiłam życ bez niego. Do tego w pracy doszły zmiany dla
mnie na gorsze. I zaczęła się choroba. Poszłam do nowego lekarza, który
przepisał mi tabletki nasenne. Wkrótce uzależniłam się od nich do tego stopnia
że brałam je na dzien. POtem już tylko chciałam umrzeć. Tabletki zamiast mnie
usypiać bpobudzały do życia. Minęła depresja, minęła nerwica, było pięknie,
wszystko pozornie. Bo łykałam ich coraz to więcej. Pod koniec juz tylko
modliłam sie o śmierc. Opakowanie tabletek dziennie....albo więcej. Szukałam
pomocy u lekarza ale on wzruszył ramionami i powiedział, żebym ograniczyła
tabletki do 4... to był mój koniec. Przyznałam się rodzicom. Walczyli o mnie bo
ja o siebie nie mialam siły. Wszyscy ale szczególnie mama popadła przeze mnie w
straszną nerwiće, chyba takie współuzależnienie... po wielkim trudzie prawie
wyszłam z tego, tak myslalam, ale niestety mialam napady tzw. głodu.ktoregoś
dnia mój organizm nie wytrzymał, straciłam przytomnośc. Często chodzilam na
zwolnienia, przyznalam sie w pracy ze choruje na nerwice chcialam iśc do
szpitala na oddzial nerwic nie pozwolili, zagrozili ze mnie wyrzucą.więc nie
poszlam, ale nie dawalam rady. W koncu i tak mnie wyrzucili bo powiedzieli mi
wprost uznają mnie za wariatkę, boja się, że ich pozabijam, choc absolutnie
nigdy nie byłam agresywna osoba, wręcz przeciwnie,słyszałam wiele przykrych
słów. kiedy mnie zwolnili poszłam do szpitala. Tam ludzie i lekarze
wytłumaczyli mi , ze mój chłopak gnoi mnie, upokarza. Po 2 miesiącach coś we
mnie pękło, nie chcialam juz życ. Wiec znow to zrobilam, zjadlam tabletki. To
był ostatni raz.Potem juz tylko wypływały ze mnie żale o prace o życie, o
zdrowie o wszystko, tylko płakałam. Któregos dnia popatrzyłam na na mojego
chłopaka , który przyjechał mnie odwiedzic zamiast wesprzec mnie na duchu,
powiedział, wyglądasz jak świnia mowie o tym bo to moze byc ważne. Byłam zawsze
szczupła osobą, zgrabną ładną dziewczyną, choc nie mialam za grosz poczucia
wartości. Przy tym chlopaku czulam sie lepiej owszem ale często z nim popijalam
alkphol ktory mnie rozluźnial, strasznie przytylam, a kolezanki z pracy
wysmiewaly sie ze mnie, wyzywaly od grubych świn... I wtedy kiedy tak na niego
patrzylam pomyslkalam ze dluzej z nim byc nie moge,związek zakonczyl sie przez
telefon po jakis 2 tygodniach kiedy on na moje pytanie czemu nie dzwoni od
tygodnia powiedzial mi spierdalaj rzucil słuchawką a potem wypieral sie ze tego
nie zrobił i ze jestem stuknięta. Wyrzucilam go z domu. WRESZCIE. Zaczęłam się
z tego wszystkiego podnosić. Ale w tym czasie potracilam większość znajomości,
zamnknęłam się w domu. Najpierw moją rozpacz zaczęłam obracać w
alkohol.Przeczytalm gdzies że uzależnieni zamiast wyleczyc sie przechodza na
coś innego. Tym razem powiedzialam stop. W międzyczasie wykryto u mnie
hipoglikemie reaktywna, która odpowiada za nagłe spadki cukru w organiźmie
najczęściej z nerwów, jednak wtedy trzeba jeśc nawet gdy się jeśc nie chce.
Leczenie nie zdało żadnych skutków, prócz tego, że od tego wszystkiego wysiadła
mi wątrąba. Próbowałam różnych diet, ćwiczeń, bo nie mogłam zaakceptować siebie
taką jaką jestem, ale nic mi z tego nie wyszło. Zaczęłam pracować nad sobą,
zajęłam się psychologia, psychoterapią, na włąsną ręke. Duzo mi pomogło i
właśnie wtedy kiedy myślałam, ze juz wszystko będzie ok. Stało sie. Być moze
skumulowały mi się nerwy bo wszystkie moje kolezanki ułożyły sobie życie, mają
prace, rodzinę, dzieci, mężów. Ja nie.NIgdzie nie wychodze. To lato opbfituje w
śluby moich znajomych , a ja jestem sama. Może kłopoty z bratem, ze zdrowiem
mamy, nie wiem. To wszystko po prostu wybuchło. Nie mogę płakać, nie potrafię.
Próbowałam sie zmusić, nie daje rady.Kolejny lekarz, kolejne lekrastwa, kolejne
wzruszenie ramionami, kolejne wielkie nic. Mam rodziców i brata których
ogromnie kocham, mam talenty, zdolności, których nie jeden by mi pozazdrościł,
mam gdzie mieszkać, co jeść.I mam tak straszną nerwice, tak okropne natręctwa,
których najgorszemu wrogowi nie życzyłabym. I to wszystko co mam przestaje byc
ważne bo nie potrafie się tym cieszyc, nie dlatego, ze cieszyc sie nie umie.
Nauczyłam się kochać życie, ale natręctwa zasłaniają mi to co piękne.Byc moze
wyszly stąd , że mając nerwice lękową pokonałam ją. Kiedyś nie do pomyslenia
było wyjść dla mnie z domu, potem sama potrafiłam jechać gdzieś pociągiem.
Pokonałam lęk, myślałam, ze już wszystko będzie dobrze, ale przyszły natręctwa.
I wolałabym to jedno natręctwo zamienić na tysiąc lęków...
moze faktycznie nie potrzebnie szukam ich p[rzyczyny, chce zrobic wszystko by
sie ich pozbyc, jeśli znacie jakiegoś dobrego lekarza, kogokolwiek choćby mial
nade mną czary odprawiac a pomóc mi, to prosze podajcie mi adres, bo kiedy one
przychodzą nie pragne juz niczego, tylko zniknąć...

[ipresume]

Zastanawiające...

[natretna]

Co jest takie zastanawiajace ?:)

[blackcoff]

co jest zastanawiające? nie rozumiem

[ipresume]

bo tak jak lekarze z którymi miałaś styczność nic Ci nie mówili, tak i mi nic
nie przychodzi do głowy,oczywiście lekarzem nie jestem a moja wiedza jest
bardzo ograniczona, ale zwróć uwagę że nie ma jak na razie żadnych odp.na
posta wktóry opisujesz swoje problemy ( może to być oczywiście wynikiem małej
frekfencji na forum ), niemniej być może przedstawiasz swoją sytuację w ten
sposób że bardzo trudno jest do Ciebie dotrzeć, znaleźć jakiś punkt zaczepienia;
pozdrawiam i życzę powrotu do zdrowia.