cztery ściany...

[klocki_lego]

Czy lubicie swój dom? Mieszkanie, w którym przyszło wam żyć ?
Podczas depresji, braku pracy - dom schronieniem czy więzieniem ?
Jakie jest miejsce, w którym żyjecie...?
Jak spędzacie w nim czas...?

[lucyna_n]

w nasileniu depresji loch , więzienie, klatka, w okresach zdrowszych bardzo miłe
mieszkanie.

[ilquad]

Nawet bardzo ładne:)

[lucyna_n]

:)

[ludwik85]

Dla mnie to jest azyl, do którego uciekam przed ludźmi.

[czekamnacos]

ja nie lubie mojego domu-przeprowdzilam sie do meza-nikogo tu nie
znam a ulice puste, kazdy zajety sobą-naleze do osób otwartych i
chętnie nawiązujących kontakty z ludźmi a pomimo po trzech latach
mieszkania tutaj nie mam do kogo "gęby" otworzyc- jeszcze do
niedawna mieszkałam z dwoma 80paro letnimi kobietami, tzn. one na
dole, my na górze (teraz zostala sie jedna)-jedynymi ludźmi, których
spotykam to właśnie staruszki, dewotki i "co ludzie powiedzą"-nasz
dom jest otwarty w sensie, że na parapecie leży klucz i każdy, czyt.
teściowa sobie włazi kiedy chce. A wystarczy przejść przez nasz
(wspólny z dołem) przedpokój by już stać przed naszymi drzwiami- i
nikt tu nie puka, tylko wrzeszcząc od samego dołu wchodzi do góry,
czyli do nas-
dom nigdy nie będzie całkowicie nasz i tylko nasz. Raz, dwa razy w
roku bedziemy "gościć" jego właścicieli mieszkających na stałe za
granicą. W sumie fajni ludzie, ale ja marze o własnym, osobnym
wejściu do domu... Moje cztery sciany optycznie są ładne, ale
problem w tym ze siedze tu całe dnie sama, bo mąż wraca z pracy ok.
19...

[singapurkaa]

No to faktycznie nie za ciekawie jeśli cały dzień siedzisz w domu sama...
A nie myślałaś o jakiejś pracy? Jeśli nie praca to może jakiś kurs, zajęcia
sportowe czy cokolwiek tak abyś jednak wychodziła z domu i była wśród ludzi.
Ja w depresji akurat za ludźmi nie tęsknię, lubię zaszyc się w swoich czterech
ścianach, ale kiedy pomału wychodzę z dołka wiem, że kontakt z ludźmi jest dla
mnie niezbędny.
Nie skazuj się na samotnośc w czterech ścianach jeśli to Ci nie odpowiada.

[ilquad]

To ciekawe pytanie.
Ja nawet nie mam domu.
Ze starego mieszkania się wyprowadziłem, w nowym jeszcze nie
zdązyłem pomieszkać (ale fajne jest), a to, w którym mieszkam,
wynajmowane, to nie moje i mi się nie podoba, ale złe nie jest.

[paradoxus]

w porządku, jeśli w nim sprzątać - mieszkanie.
ale jeśli od wielu miesięcy nic
to uciekać się chce.

nieważne. za miesiąc wchłonie mnie cudze miejsce
choć już zaczynam kombinować nad alternatywą

jednak możliwość niebycia z ludźmi - doskonała.

[decadent.moth]

paradoxus napisała:

> jednak możliwość niebycia z ludźmi - doskonała.

Emily nie szuka towarzystwa...szuka sposobu, żeby zniknąć ?
/Rob Reger - Emily the Strange/

[ollaboga77]

a czego pragnęła Emili Rose?

[babetschka]

ja kocham to mieszkanie
po parunastu latach tulania sie mam swoj kącik bedacy azylem
male przytulne moje ...

jedyne miejsce na ziemi gdzie czuje sie w pelni bezpiecznie bez odczuwania
napięcia i dyskomfortu

tu uciekam od ludzi
i tu ich nie wpuszczam......

[invicibledefeat]

dlaczego w depresji ucieka się od ludzi?
czy dlatego, że ma się poczucie niższości? a może poczucie wyższości?
czy radość innych wydaje się "nieprawdziwa", czy może wzbudza zazdrość?
czy depresja to bardziej biochemia? a może wyuczony sposób reagowania na nadmiar stresu?
przez parę lat miałem okresy depresyjne, łącznie z wizytami i psychiatrów i antydepresantami,
po wypadku samochodowym, który ledwo przeżyłem, trzy miesiące przeleżałem w szpitalu, depresja prysnęła, już nie powróciła,
czy to była swego rodzaju terapia wstrząsowa?

[ichnia]

invicibledefeat napisał:
> dlaczego w depresji ucieka się od ludzi?

Nie wiem. Tzn. trochę wiem. I pewnie część powodów u różnych osób jest taka
sama, a część inna.

> czy depresja to bardziej biochemia? a może wyuczony sposób reagowania na
nadmiar stresu?

Ja skłaniam się właśnie ku takiej tezie. Następstwem tego jest stopniowe
wycofanie, izolowanie się itp.

> po wypadku samochodowym, który ledwo przeżyłem, trzy miesiące przeleżałem w szp
> italu, depresja prysnęła, już nie powróciła,
> czy to była swego rodzaju terapia wstrząsowa?

Być może. Niektórym pomogły elektrowstrząsy, Tobie być może taki mega-szok.

[ichnia]

Najgorsze jest to, że tracę (straciłam?) nadzieję, że kiedykolwiek będzie
inaczej, lepiej... Nie piszę, że "normalnie", bo co to jest normalność. Ponoć
organizm wszystko zapamięta, a więc depresję także...

[ichnia]

"Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie..."

Może.

[mskaiq]

Mysle ze to nie terapia wstrzasowa, Twoje zycie nabralo wartosci dla
Ciebie a razem z tym wszystko nabralo wartosci.
Jesli uda Ci sie zachowac wartosc zycia to depresja nie wroci, jesli
zaczniesz tracic to poczucie wartosci wtedy depresja wroci
ponownie.
Dlaczego sie ucieka od ludzi? Wedlug mnie dla tego ze nie potrafimy
sie z nimi kontaktowac, stwarzamy konflikty, podejrzewamy, nie
rozumiemy, itp. Jesli nauczymy sie kontaktowac to wtedy spotkania z
czlowiekiem sa najlepsza terapia.
Serdeczne pozdrowienia.

[klocki_lego]

...zawsze czułam, że za dużo czasu spędzam w domu ale jednocześnie nie za bardzo
radziłam sobie "poza", (może w pewnym stopniu fobia społeczna).Uciekałam do domu
jak źle czułam się będąc na zewnątrz a w domu dopadała mnie samotność. W domu
czas przeciekał mi przez palce. Chciałam czerpać energię z zewnątrz ale każde
wyjście na zewnątrz mi tą energię odbierało. Dom i 4 ściany kojarzyły mi się z
samotnością...
Czasem przymusowym w nim siedzeniem, bo z wyjściem łączył się lęk...

[lucyna_n]

jakbym ja sama to napisała, dokładnie tak

[hovie]

Nie musi tak być , cztery ściany mogą poprawiać nastrój i rozweselać , trzeba je tylko odpowiednio zaplanować . druk obrazów na płótnie to jedna z ofert firmy Mama Studio , drukują we wrecz fotograficznej jakości , sam posiadam taki obraz w salonie wykonany ze zdjecia mojej żony . Wyglada to cudownie , polecam .

[lucyna_n]

weź spadaj z tą reklamą, trafileś nią w target jak cholera...

[another_story]

Mojego "domu rodzinnego" szczerze nie znoszę i bywam tam tak rzadko, jak to
tylko możliwe.
Do mieszkań wynajmowanych w trakcie studiów łatwo się przyzwyczajam, ale równie
łatwo je opuszczam - nie wiążą mnie z nimi żadne emocje, to dla mnie tylko etap
przejściowy.
Czuję się mentalnie bezdomna. Ale bezdomność w Krakowie smakuje najlepiej.