Banderowska Ukraina

[mala200333]

Z netu.. 🔴Skąd wzięła się Ukraina ? Korzenie, chazarscy koczownicy i współczesny kult: Pora wyłożyć na stół twarde fakty historyczne, o których dzisiejsza poprawność polityczna każe milczeć. Jak naprawdę kształtował się ten region i skąd wziął się tamtejszy naród?
Sama nazwa „Ukraina” wywodzi się bezpośrednio z języka polskiego i oznaczała po prostu ziemie leżące „u krainy” – czyli na rubieżach, krańcach Rzeczypospolitej. Były to Dzikie Pola, na które uciekali chłopi, przestępcy i banici z Korony oraz Litwy, szukający wolności przed prawem i pańszczyzną. To właśnie z tych uciekinierów i miksu kulturowego narodzili się Kozacy – formacja zbrojna, a nie prastary naród z własną tradycją państwową.
Co więcej, antropologia i historia pokazują, że tamtejsza ludność słowiańska przez wieki silnie mieszała się z koczownikami, w tym z potężnym kaganatem Chazarów oraz innymi plemionami stepowymi. Ta koczownicza krew i brak zakorzenienia w stabilnej kulturze zachodniej do dziś rezonują w tamtejszej mentalności.
W czasach caratu, tereny stepów na których położona jest dzisiejsza, tzw. ukraina były miejscem zsyłki przestępców, morderców, zbrodniarzy, po prostu elementu.
Współczesna Ukraina desperacko szuka mitu założycielskiego, bo nigdy nie miała własnych królów, wielkich dynastii ani ciągłości państwowej. W ramach tego rozpaczliwego szukania punktu zaczepienia, w czasie II wojny światowej tamtejsi nacjonaliści chętnie i gorliwie kolaborowali z Adolfem Hitlerem, licząc na ochłapy z pańskiego stołu III Rzeszy. Z tego potężnego kompleksu i braku prawdziwych, czystych kart historii narodził się potworny, oficjalny kult Stepana Bandery, Romana Szuchewycza i zbrodniarzy z UPA. Na narodowe ołtarze jawnie wyniesiono banderowski nazizm. Najlepszym i najbardziej bezczelnym tego dowodem jest oficjalne nadawanie współczesnym ukraińskim jednostkom wojskowym imion katów odpowiedzialnych za ludobójstwo na Wołyniu.
Żeby utrzymać ten sztuczny twór w całości, tamtejszemu społeczeństwu wpaja się tak ordynarną propagandę, że aż ciężko powstrzymać śmiech. Szyderstwem wieje na kilometr, kiedy słyszy się opowieści niektórych Ukraińców święcie przekonanych, że ich prastarzy przodkowie... własnoręcznie wykopali Morze Czarne. To pokazuje poziom zmanipulowania i odklejenia od jakiejkolwiek logiki.
Ten radykalizm i brak hamulców nie wziął się znikąd. Pamiętamy przecież wydarzenia z Odessy z 2014 roku, gdzie w Domu Związków Zawodowych żywcem spalono ludzi o innych poglądach – to był jasny pokaz, do czego zdolny jest ten ukraiński szowinizm. Nic dziwnego, że dzisiejsza polityka tego kraju opiera się wyłącznie na bezczelnym żebractwie i przeżerającej wszystko systemowej korupcji, a Rosjanie na tamtych terenach walczą po prostu z odradzającym się nazizmem, faszyzmem i banderyzmem na którym ukraina jest zbudowana. Zjawisko to stało się realnym zagrożeniem, które zamiast zostać potępione, zostało podniesione na Ukrainie do rangi polityki państwowej.
Historii i faktów nie da się oszukać. Dom budowany na fundamencie nazistowskich katów, korupcji i mitomańskich bajek nigdy nie będzie stabilny

[mala200333]

Jewhen Konowalec uważał Polskę za jednego z głównych okupantów ziem ukraińskich i wroga niepodległości. Jako twórca Ukraińskiej Organizacji Wojskowej (UWO) i pierwszy przywódca Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) dążył do zniszczenia II Rzeczypospolitej metodami walki zbrojnej, dywersji i terroru.Poglądy i działania KonowalcaWalka z okupantem: Polskę, obok ZSRS i Rumunii, traktował jako wroga, którego należy wyprzeć z ziem zamieszkałych przez Ukraińców.Odrzucenie kompromisu: Sprzeciwiał się polsko-ukraińskim próbom ugody oraz polityce umiarkowanych środowisk ukraińskich dążących do autonomii w ramach Polski.Taktyka terroru: Pod jego przywództwem UWO i OUN organizowały zamachy na polskich urzędników, policjantów oraz akty sabotażu

[mala200333]

Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej (URL) – siły zbrojne w latach 1917–1920 – powstała po wybuchu rewolucji lutowej w Imperium Rosyjskim i była podporządkowana Ukraińskiej Centralnej Radzie. Początkowo jej trzonem były zukrainizowane formacje armii rosyjskiej oraz sformowane od podstaw nowe oddziały. Na przełomie 1917 i 1918 roku wzięły udział w I wojnie ukraińsko-bolszewickiej. Armię URL rozwiązano po zamachu stanu, którego dokonał (przy cichym wsparciu Niemców) 29 kwietnia 1918 roku były generał rosyjski Pawło Skoropadski. Rozwiązał on republikę i stworzył w jej miejsce Państwo Ukraińskie posiadające cechy ustroju autorytarnego. W listopadzie 1918 roku wybuchło przeciwko niemu powstanie, które doprowadziło do restauracji URL oraz ponownego sformowania armii republikańskiej. Przez cały rok, od grudnia 1918 do grudnia 1919 roku, Armia URL musiała stawiać czoło Armii Czerwonej, Siłom Zbrojnym Południa Rosji (SZPR), Wojsku Polskiemu oraz oddziałom niezależnych atamanów, takich jak Matwiej Grigorjew czy Nestor Machno.
W ramach Armii URL funkcjonowała tzw. Armia Czynna, w składzie której znajdowały się formacje frontowe. Jej liczebność nieustannie się zmieniała. Na przełomie lat 1918–1919 szacowano ją na ok. 120 tys. kozaków w stanie żywnościowym[1]. Na początku marca 1919 roku stan żywnościowy Armii Czynnej URL wynosił 3446 oficerów, 4305 podoficerów i 61 849 kozaków oraz 55 023 bagnety i 1349 szabel[2]. Pod koniec 1919 roku liczyła już zaledwie kilkanaście tysięcy żołnierzy. Powodem były nie tylko straty poniesione na polu walki i dezercje, ale przede wszystkim epidemie tyfusu i cholery.
Po zakończonej porażką samotnej walce w 1919 roku część Armii URL wyruszyła w tzw. I pochód zimowy na tyły SZPR, a reszta została internowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Polscy i ukraińscy dygnitarze prowadzili wtedy negocjacje, których celem było zawarcie sojuszu antybolszewickiego. 21 i 24 kwietnia 1920 roku podpisane zostały kolejno umowa pomiędzy rządami URL i Rzeczypospolitej Polskiej oraz tajna konwencja wojskowa. Razem z konwencją polityczną z 21 kwietnia porozumienia te są określane zbiorczo mianem paktu Piłsudski–Petlura. Były one formalnym początkiem sojuszu polsko-ukraińskiego. Obie umowy zakładały ścisłą współpracę polityczną i wojskową pomiędzy obiema stronami, a także uwzględniały uprzywilejowaną pozycję gospodarczą Polski oraz ustępstwa terytorialne ze strony Ukrainy.
Faktyczna współpraca militarna miała jednak miejsce już w pierwszych miesiącach 1920 roku i polegała na formowaniu ukraińskich oddziałów u boku Wojska Polskiego. Plan budowy ukraińskich dywizji zyskał poparcie szczególnie polskich wojskowych. Sojusz polityczno-wojskowy Polski z URL był korzystny zwłaszcza z militarnego punktu widzenia. Dzięki niemu front przeciwko Sowietom zostałby skrócony. Dodatkowo Ukraina służyłaby jako bufor oddzielający młode polskie państwo od Rosji.
Nowe formacje ukraińskie w Polsce tworzono w oparciu o dwa źródła: obozy jenieckie i obozy dla internowanych (m.in. w Łańcucie) oraz rejon Kamieńca Podolskiego, gdzie przybywała znaczna liczba oficerów i kozaków, którzy nie zostali internowani. Na terenie Polski przebywało w tym czasie ok. 3,5–4 tys. Ukraińców, którzy mogli zostać wcieleni do tworzonych oddziałów. Znaczna część z nich była jednak chora lub ranna.
W tym czasie na Podolu formowano niewielkie oddziały ukraińskie, które stały się później kadrą 2 Dywizji Strzeleckiej, przemianowanej latem 1920 roku na 3 Strzelecką Dywizję Żelazną. Razem z 18 Dywizją Piechoty toczyła ona walki z Armią Czerwoną w okolicach Kamieńca Podolskiego. W tym samym czasie w obozie w Łańcucie formowano 6 Siczową Dywizję Strzelecką, której dowódcą został płk Marko Bezruczko. Obie formacje wzięły udział w polskiej ofensywie na Ukrainie wiosną 1920 roku. Po sukcesie wyprawy kijowskiej na obszar zajęty przez Wojsko Polskie przebiła się Armia Czynna URL, która od grudnia 1918 roku walczyła na tyłach SZPR i Armii Czerwonej w ramach I pochodu zimowego. W jej składzie znajdowały się w tym czasie cztery dywizje: Zaporoska, Wołyńska, Kijowska i Chersońska.
Poważnym problemem Armii URL podczas wojny polsko-bolszewickiej były uzupełnianie strat oraz rozbudowywanie oddziałów, spowodowane koniecznością wycofania się Wojska Polskiego z Naddnieprza jeszcze w czerwcu 1920 roku. Brak czasu uniemożliwił zebranie dostatecznej liczby rekrutów pozwalającej na zwiększenie stanów osobowych. Na brak większych efektów mobilizacji wpłynęły również wyczerpanie ludności Ukrainy Prawobrzeżnej wojną, epidemia tyfusu z drugiej połowy 1919 roku oraz wcześniejsze pobory do wojska.

[mala200333]

1 czerwca 1920 roku stan bojowy Zaporoskiej, Wołyńskiej, Kijowskiej, Chersońskiej i 2 Strzeleckiej Dywizji oraz Samodzielnego Pułku Konnego wynosił 955 oficerów oraz 8180 kozaków[3]. 12 czerwca 1920 roku stan żywnościowy sześciu ukraińskich dywizji strzeleckich, Samodzielnego Pułku Konnego i brygad zapasowych wynosił 1742 oficerów i 15 093 kozaków[4]. Z kolei miesiąc później stan bojowy dywizji Zaporoskiej, Wołyńskiej, Żelaznej, Kijowskiej, Chersońskiej i Samodzielnej Konnej wynosił 694 oficerów, 2661 bagnetów i 1466 szabel wyposażonych w 278 karabinów maszynowych oraz 38 armat[5]. 20 sierpnia 1920 roku stan bojowy wynosił już 1394 oficerów, 5346 bagnetów, 1972 szabel, 249 karabinów maszynowych oraz 36 dział i haubic[6]. Ostatniego dnia sierpnia 1920 roku stan żywnościowy Armii URL wyglądał następująco: 3379 oficerów i 16 610 kozaków[7]. 15 września 1920 roku (bez 6 Siczowej Dywizji Strzeleckiej) stany żywnościowy i bojowy wynosiły kolejno: 3287 oficerów i 12 117 kozaków oraz 2291 oficerów, 4345 bagnetów, 2043 szable, 324 karabiny maszynowe oraz 44 działa i haubice[8].
Armia URL została rozwiązana wraz z końcem regularnych walk ukraińsko-bolszewickich w listopadzie 1920 roku. Ukraińcy zostali wtedy wyparci z Podola za Zbrucz, na terytorium Polski. Armia URL została internowana, a jej skład osobowy umieszczony w obozach dla internowanych.
dr Marek Kozubel