Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? - Psychologia - Forum dyskusyjne

Gość: Jo Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 07.10.02, 00:32

Nic mi nie przyszło z pozbycia się kompleksów (nie wszystkich naturalnie).
Może gdybym się ich nie pozbyła, miałabym teraz więcej pokory, a nie miałabym
tak pustego, dennego życia, jakie mam.

albo_tak ciekawe 07.10.02, 15:15

Gość portalu: Jo napisał(a):

> Nic mi nie przyszło z pozbycia się kompleksów (nie wszystkich naturalnie).
> Może gdybym się ich nie pozbyła, miałabym teraz więcej pokory, a nie miałabym
> tak pustego, dennego życia, jakie mam.

Jo, pozwól, że zapytam jak rasowy, amerykański psycholog "chcesz o tym
opowiedzieć?". Bo ja bardzo chciałabym usłyszeć (przeczytać)... :)
Gość: ida Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.novartis.com 07.10.02, 18:34

Gość portalu: Jo napisał(a):

> Nic mi nie przyszło z pozbycia się kompleksów (nie wszystkich naturalnie).
> Może gdybym się ich nie pozbyła, miałabym teraz więcej pokory, a nie miałabym
> tak pustego, dennego życia, jakie mam.

Taaa...
Jak ktos ma kompleksy, to ma bogate zycie wewnetrzne...
Jak ktos kompleksow nie ma, to jego zycie jest puste i denne...
A moze to zycie bylo puste juz wczesniej...?
Bo mi sie akurat wydaje, ze dopiero jak sie czlowiek wyzbedzie kompleksow, moze
sie w pelni cieszyc zyciem...
- Gość: Jo Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 07.10.02, 19:22
  
  > Taaa...
  > Jak ktos ma kompleksy, to ma bogate zycie wewnetrzne...
  > Jak ktos kompleksow nie ma, to jego zycie jest puste i denne...
  > A moze to zycie bylo puste juz wczesniej...?
  
  Ido, cenię Twoje zdanie na tym forum. Dlaczego tym razem pokpiwasz nie znając
  faktów? Ponadto nie powiedziałam, że nie mam kompleksów. Powiedziałam, że
  niektórych się pozbyłam. Może pozbyłam się ich w niewłaściwy sposób. Ale tak
  czy tak niewiele mi to pomogło.
  - Gość: ida Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.novartis.com 07.10.02, 19:46
    
    Pokpiwam, bo nie bardzo rozumiem w jaki sposob pozbycie sie kompleksow
    (wszystkich czy tylko niektorych) moze wplynac negatywnie na jakosc zycia...
    Ja swego czasu mialam mase kompleksow i bylam z tego powodu bardzo
    nieszczesliwa, z czasem sporej czesci sie ppozbylam, i postrzegam to jako
    zmiane na plus, a nie na minus. Powiem wiecej, kiedy zdarza mi sie czuc
    nieszczesliwa teraz, to doskonale wiem dlaczego-bo odzywaja sie te moje
    kompleksy, ktorych nie udalo mi sie wytrzebic...
    
    No i co to znaczy, ze pozbylas sie ich w niewlasciwy sposob? Moim zdaniem w
    walce z kompleksami kazdy sposob jest wlasciwy, jesli jest skuteczny...
    
    No a faktow rzeczywiscie nie znam, bo ich nie podalas...;-)
    - kwieto Ja vs Ida 08.10.02, 07:52
      
      Hehehe
      No i wychodzi na to, ze bogate zycie wewnetrzne sprowadza sie ni mniej ni wiecej
      tylko do biadolenia nad soba i zajmowania sie swoimi wyimaginowanymi
      problemami. Jak delikwent nie ma nad czym plakac i czego w sobie nienawidziec
      (kompleksow sie zwykle nie lubi, nieprawdaz?), to okazuje sie, ze jego zycie wypelnia
      pustka...
      
      Jo, wybacz ze powiem agresywnie, chamsko i dosadnie - probowalas kiedys patrzec
      dalej niz na czubek swojego nosa? Gwarantuje niezapomniane przezycia wewnetrzne,
      pomimo braku kompleksow :"))
      - kwieto Poprawka 08.10.02, 08:00
        
        Do tytulu: mialo byc oczywiscie "Jo vs Ida" :")))
        
        A swoja droga, ciekawe dlaczego do tej pory nagminnie np. artysci sa postrzegani
        jako "koniecznie wyizolowani ze spoleczenstwa, zakompleksieni ludzie, zyjacy
        wlasnym swiatem" (wewnetrznym oczywiscie) - to przeciez mit, wystarczy kilku z
        nich poznac, by zobaczyc, ze ten obraz nijak sie ma do rzeczywistosci.
        
        P.S.
        Jo, wybacz za atak w poprzednim poscie. Nie twierdze, ze jestes osoba wylacznie
        skupiona na sobie - jednak taki obraz mi sie pojawil jako pierwsza reakcja na Twoje
        slowa. Ciekawe...
        
        Gość: Jo Re: Poprawka IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 08.10.02, 13:58
        
        > Jo, wybacz za atak w poprzednim poscie. Nie twierdze, ze jestes osoba
        wylacznie skupiona na sobie
        
        Bo nie jestem.
        Wybaczam :-)
      - Gość: Jo Wiecie co, bo mnie wkurzacie! IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 08.10.02, 13:54
        
        Przestańcie się zajmowac moimi kompleksami (lub ich brakiem), bo nikogo o to
        nie prosiłam. Twórczyni wątku chciałam powiedzieć, ze pozbycie się kompleksów
        wcale nie gwarantuje, że nagle wszystko zrobi się super.
        Nie wiecie, dlaczego okreslam moje życie jako beznadziejne, i właśnie przez tę
        niewiedzę nie macie prawa mądrzyć się i kpić.
        Pogadajcie sobie lepiej z założycielką wątku, może ona tego potrzebuje, bo ja
        nie.
        
        kwieto Re: Wiecie co, bo mnie wkurzacie! 08.10.02, 18:30
        
        To Ty postawilas teze, ze wyzbycie sie kompleksow prowadzi wprost do
        beznadziejnego zycia. I ta teza jest z mojego punktu widzenia smieszna, dlatego z niej
        kpie
        
        Gość: Jo Cytuję swoją wypowiedź ex adversam IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 08.10.02, 18:46
        
        kwieto napisał:
        
        > To Ty postawilas teze, ze wyzbycie sie kompleksow prowadzi wprost do
        > beznadziejnego zycia.
        
        Oto jest ta "teza" wg Ciebie:
        "Nic mi nie przyszło z pozbycia się kompleksów (nie wszystkich naturalnie).
        Może gdybym się ich nie pozbyła, miałabym teraz więcej pokory, a nie miałabym
        tak pustego, dennego życia, jakie mam."
        
        Proponuję zastanowić się nad _całością_ mojej wypowiedzi.
        I nie przypisywać mi czegoś, czego NIE powiedziałam.
        
        Gość: Jo Zapomniałam dodać IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 08.10.02, 18:48
        
        ... że moja wypowiedź dotyczy _mnie_ i _moich_ doświadczeń.
        
        kwieto Re: Zapomniałam dodać 08.10.02, 19:19
        
        Jesli dotyczy Ciebie i Twoich doswiadczen, to po co sie nia dzielisz z innymi? Skoro
        jest az tak osobista, to znaczy, ze Ewie i tak nic nie przyjdzie z przeczytania tego co
        napisalas, czyz nie tak?
        To po diabla o tym pisac?
        
        Gość: Jo Kwieto... IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 08.10.02, 19:28
        
        > Jesli dotyczy Ciebie i Twoich doswiadczen, to po co sie nia dzielisz z
        innymi?
        
        Podajmy sobie rączki na pożegnanie, i ja sobie pójdę grzeczniutko na inne
        forum, gdzie nikt nie będzie kwestionował mojej potrzeby/chęci napisania tego
        czy owego... przepraszam, że się odezwałam.
        Życzę wyłącznie mądrych, wyważonych i głębokich wypowiedzi, zresztą innych tu
        nie widziałam, skądże...
        
        kwieto Jo, nie obrazaj sie... 08.10.02, 19:46
        
        ...tylko dlatego, ze ktos zakwestionowal Twoja wypowiedz. OK. Ty mowisz o
        swoich przemysleniach, podkreslasz ze dotycza one Ciebie. Twoja wypowiedz
        powoduje jakies tam przemyslenia u mnie - ktore z kolei ja wypowiadam
        (napisalem wyraznie, ze moja wypowiedz byla pierwszym co mi sie "rzucilo" po
        przeczytaniu Twojego postu") Twoja wypowiedz zawiera mocna sugestie: "Może
        gdybym się ich nie pozbyła [kompleksow - przyp. kwieto], miałabym teraz więcej
        pokory, a nie miałabym tak pustego, dennego życia, jakie mam."
        Tlumacze to sobie mniej wiecej tak - pozbycie sie kompleksow sprawilo, ze Twoje
        zycie stalo sie "denne i puste". Albo mocno sie do tego przyczynilo.
        Ja natomiast nie widze zwiazku pomiedzy brakiem kompleksow a dennym zyciem, a
        nawet wrecz przeciwnie. Stad komentarz. Wyraza on MOJA OSOBISTA reakcje na
        Twoje slowa. Jesli Ty masz prawo wyrazac swoje mysli, to ja mam chyba do tego
        takie samo prawo?
        A ze uwaga byla kasliwa - przeciez zastrzeglem, ze to jest obraz ktory powstaje
        w mojej glowie tylko i wylacznie po tym jednym poscie, i nie zakladam, ze jest
        on bliski realnosci.
        
        milusia_ kwieto! 15.10.02, 20:59
        
        Tak sobie czytam ten wątek ze szczerym zainteresowaniem.
        Sama mam kilka kompleksów, których chciałabym się pozbyć :)
        
        Kwieto, ale twoich wycieczek pod adresem Jo nie rozumiem.
        Wydaje mi się, że jest to czepianie się dla zasady "muszę przyszpilić,
        bo ja widzę najlepiej, najogólniej, najobiektywniej". Wypowiedź Jo na temat wyzbycia się przez
        nią kompleksów i jakiś tam niepowodzeń z tym związanych nie wywołała u mnie
        jednoznacznego obrazu:
        likwidacja kompleksów = denne życie. Gdzie ty znalazleś sugestie? Jo wypowiedziała się
        wyłącznie ze swojego punktu widzenia, anie od dziś wiadomo, że zależy on
        od punktu siedzenia, prawda? Postaraj się zrozumieć punkt widzenia innych ludzi,
        nie analizuj zdań, których nie rozumiesz. Wystarczy zapytać się Jo, o co jej
        właściwie chodziło. A gdy się już dowiesz (kto wie jakie przeżycia się za tym kryją?),
        to wtedy zacznij rozkładać na czynniki pierwsze (jeżeli będzie ci się chciało).
        
        Słowo za słowo, złudne czytanie między wierszami, przekonanie o swojej niezawodności
        w widzeniu świata, podkreślanie słuszności swoich osądów... oto co widzę
        czytając wymianę postów między tobą a Jo. Do tego momentu, bo dalej nie mam siły...
        
        Słusznie zauważyłeś poniżej, że twoje wypowiedzi to "twoja osobista reakcja". Zgadzam się.
        I nie odmawiam ci takiej reakcji. Zauważ tylko, że ty odmówiłeś jej wcześniej Jo zażucając jej,
        że:
        biadoli nad sobą, zajmuje się wyimaginowanymi problemami,
        patrzy wyłącznie na swój czubek nosa,
        stawia tezy, że wyzbycie kompleksów prowadzi do beznadziejności życia...
        (wszystko z twoich powyższych postów)
        
        Po pierwsze: jakie tezy? Nie dopatruj się w osobistym wyznaniu tez,
        ogólnego światopoglądu, który może kogoś skrzywidzić. Poczytaj inne posty
        na forum: ile tu myśli, wyznań, czasami sprzeczynch z naszym widzeniem
        świata. Gdzie tu TEZY?
        
        Kończąc swoją wypowiedź pozwolę sobie na moje małe spostrzeżenie:
        mam wrażenie, że to ty kwieto, patrzysz wyłącznie na swój czubek nosa,
        ale skrywasz to pod pewną maską...
        
        Może się mylę. Oby.
        
        Milusia
        
        kwieto napisał:
        
        > ...tylko dlatego, ze ktos zakwestionowal Twoja wypowiedz. OK. Ty mowisz o
        > swoich przemysleniach, podkreslasz ze dotycza one Ciebie. Twoja wypowiedz
        > powoduje jakies tam przemyslenia u mnie - ktore z kolei ja wypowiadam
        > (napisalem wyraznie, ze moja wypowiedz byla pierwszym co mi sie "rzucilo" po
        > przeczytaniu Twojego postu") Twoja wypowiedz zawiera mocna sugestie: "Może
        > gdybym się ich nie pozbyła [kompleksow - przyp. kwieto], miałabym teraz więcej
        > pokory, a nie miałabym tak pustego, dennego życia, jakie mam."
        > Tlumacze to sobie mniej wiecej tak - pozbycie sie kompleksow sprawilo, ze Twoje
        >
        > zycie stalo sie "denne i puste". Albo mocno sie do tego przyczynilo.
        > Ja natomiast nie widze zwiazku pomiedzy brakiem kompleksow a dennym zyciem, a
        > nawet wrecz przeciwnie. Stad komentarz. Wyraza on MOJA OSOBISTA reakcje na
        > Twoje slowa. Jesli Ty masz prawo wyrazac swoje mysli, to ja mam chyba do tego
        > takie samo prawo?
        > A ze uwaga byla kasliwa - przeciez zastrzeglem, ze to jest obraz ktory powstaje
        >
        > w mojej glowie tylko i wylacznie po tym jednym poscie, i nie zakladam, ze jest
        > on bliski realnosci.
        >
        >
        >
        
        Gość: eva07 PO CO taka złość? IP: *.zabkowska.sdi.tpnet.pl 09.10.02, 01:26
        
        To strasznie dziwne zjawisko, może wiecie z czego się bierze, że ludzie
        natychmiast obrażaja się osobiście,kiedy tylko ktoś polemizuje z ich poglądami?
        Miałam taki przypadek, ze dyskutowałam na czacie z pewnym facetem,który pisał,
        że "sobie przywiózł kobietę z zagranicy". Zażartowała, że jak to "przywiózł"
        kobieta nie paczka. Strasznie sie wściekł i uznał, ze sobie z niego robie jaja.
        A gdy jeszcze napisałam,zgodnie z prawdą, gdzie pracuję (pracowałam), a to była
        bardzo znana instytucja i rzekomo (choć nie naprawdę) prestiżowa, to całkiem
        sie obraził za zarty i rozłączył się!!!!
        Ludzie nie złoście się tak na bliźnich. Jo! Kwieto nie chciał cie ani obrazic,
        ani wykpić! E.
        
        kwieto po prostu kompleksy... 09.10.02, 07:19
        
        Gość: ida Re: Cytuję swoją wypowiedź ex adversam IP: *.novartis.com 08.10.02, 19:26
        
        Jo, no dobrze, moze faktycznie nie nazywajmy tego teza, bo to dosc "duze"
        slowo, ale prawde mowiac anii slowem nie wyjasnilas DLACZEGO wiazesz pozbycie
        sie kompleksow z tym, ze TWoje zycie stalo sie puste i denne... Bo teraz masz
        kupe wolnego czasu, czasu ktory w czesniej spedzalas na zamartwianiu sie
        jakimis wyimaginowanymi problemami? Owszem, zgadzam sie, gdybys sie tych
        kompleksow nie pozbyla, nadal bys sie zamartwiala... Czyli TWoje zycie byloby
        pelniejsze? Wlasnie w to jest mi baaardzo trudno uwierzyc...
        
        I co ma do tego wszystkiego pokora?
- kamfora Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 07.10.02, 19:47
  
  Gość portalu: ida napisał(a):
  
  > Taaa...
  > Jak ktos ma kompleksy, to ma bogate zycie wewnetrzne...
  > Jak ktos kompleksow nie ma, to jego zycie jest puste i denne...
  
  No nie chcesz chyba powiedzieć, że bogatsze życie wewnętrzne ma
  ktoś, kto ma tasiemca, albo owsiki ;-)
  - Gość: ida Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.novartis.com 08.10.02, 08:17
    
    kamfora napisała:
    
    > No nie chcesz chyba powiedzieć, że bogatsze życie wewnętrzne ma
    > ktoś, kto ma tasiemca, albo owsiki ;-)
    
    Z biologicznego (zoologicznego?) punktu widzenia- bogatsze na pewno...;-)))))))
    - albo_tak jestescie okropni 08.10.02, 11:04
      
      Co wiecie o Jo? Nic. A się wypowiadacie.
      Zainteresowała mnie jej historia i chciałabym, żeby powiedziała o co chodzi.
      Teraz już nie powie, bo ją spłoszyliście.
      
      Wystawiam długi jęzor na wszystkich.
- pgasek Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 18.10.02, 08:44
  
  na grzyba mi takie bogactwo , siedzisz i rozmyslasz , jaki jestem beznadziejny.
  i na tym mija caly czas .
  kompleksy moga sluzyc jednak jako cel do poprawiania siebie, ciaglego , bo
  przeciez nigdy nie staniemy sie doskonali
  >
  
  >
  > Taaa...
  > Jak ktos ma kompleksy, to ma bogate zycie wewnetrzne...
  > Jak ktos kompleksow nie ma, to jego zycie jest puste i denne...
  > A moze to zycie bylo puste juz wczesniej...?
  > Bo mi sie akurat wydaje, ze dopiero jak sie czlowiek wyzbedzie kompleksow,
  moze
  >
  > sie w pelni cieszyc zyciem...

Gość: ryża małpa Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.lublin.mm.pl 07.10.02, 10:04

Mam to samo pytanie. Tylko błagam, nie mówcie , że spotkaliście Jezusa!!!

Gość: Anahita Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.unused.zigzag.pl 07.10.02, 13:28

wszystko zalezy od rodzaju kompleksow - czasem po prostu pomaga wmawiania
sobie, ze jestem taka i taka, tak dlugo, az w koncu sie w to uwierzy...to
dziala rewelacyjnie zwlaszcza przy niesmialosci - wiem z doswiadczenia :)
nie jestem z natury przebojowa, chociaz zaloze sie, ze ludzie, ktorzy mnie
znaja, nie uwierzyliby w to - po prostu przez jakis czas zmuszalam sie do
robienia rzeczy, ktore mnie krepowaly - staralam sie miec jak naczesciej
kontakt z obcymi ludzmi, pracowalam jako recepcjonistka, hostessa etc. na
poczatku nie bylo latwo, przyznaje, ale potem weszlo mi to w krew i dzis raczej
nie moge nazwac sie osoba niesmiala...
te sama metode zastosowalam przy "leczeniu" sie z kompleksow dot. urody - dzis
wiem, ze czasem wdziek i jakies takie wewnetrzne przeswiadczenie o swojej
wartosci (+ pewnosc siebie) sprawiaja, ze ludzie odbieraja cie jako bardziej
atrakcyjna niz jestes w rzeczywistosci :)
trzeba po prostu mowic sobie kazdego dnia, ze jestes piekna i w koncu tak sie
zaczniesz czuc i zachowywac...
pozdrawiam bardzo serdecznie wszystkich zakompleksionych forumowiczow
zyczac zwyciestwa w walce ze swoimi niedociagnieciami :)
- Gość: eva07 Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.zabkowska.sdi.tpnet.pl 09.10.02, 01:38
  
  Tak, tak.Branie byka za rogi, jak pisze Anahita to dobry sposób. Ja ćwiczyłam
  na przyklad zwalczanie sztywności i nieśmiałości w stosunkach z nieznajomymi i
  przyjazny stosunek do innych ludzi. Przyjaźnie zagadywalam do obcych (przy
  jakiejś okazji, na przykład w sklepie, w pociągu, przy szatni w restuaracji)
  i... wbrew moim obawom, na miłe slowo, komplement, przyjazna uwagę 9 osób na 10
  reagowało przyjaźnie, a 1 nie reagowała wogóle.Może z wyjątkiem detektywa
  sklepowego w Moskwie na początku lat 90. Miał najstraszniejszą minę jaką
  kiedykolwiek widziałam, supergangstera. POnuro łypiąc odebrał mi maleńką
  torebkę, która miałam na ramieniu. Usmiechnęłam sie i zapytałam:
  -A pan się nigdy nie usmiecha?
  -Nigdy - łypnął jeszcze groźniej.

Gość: M* Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: 212.244.101.* 07.10.02, 18:14

Oho... palący problem! Ale więcej widzę próśb o pomoc niż recept:))) Niestety
ja dużo nie wymyślę, bo akurat jestem frajerem który wszędzie i zawsze schowa
się w najgłębszy kąt "bo i tak nikt nie chce mnie tu widzieć". Bogu dzięki w
Internecie jest się anonimowo...
Wszystkim szukającym złotej metody - powodzenia! (bez ironii, co u mnie jest
wyjątkowe!)

olek13 Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 07.10.02, 19:12

Gość portalu: M* napisał(a):

> Wszystkim szukającym złotej metody - powodzenia! (bez ironii, co u mnie jest
>
> wyjątkowe!)

Metody są, pewnie nawet wiele. Kłopot tylko w tym, żeby zechcieć z którejś z nich skorzystać ...
- Gość: baccar Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: 213.231.15.* 08.10.02, 09:11
  
  Powiem nawet wiecej, ci którzy biadola nad swoim strachem i kompleksami
  oczekuja ulgi a nie lekarstwa. Wcale nie chcą pozbyc sie tych kompleksów wbrew
  pozorom tak jest im bardzo dobrze. I powiem jeszcze, że powyższego sam nie
  wymyśliłem, ale trudno mi sie z tym nie zgodzić
  - Gość: MImi Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.bielsko.sdi.tpnet.pl 08.10.02, 18:37
    
    Gość portalu: baccar napisał(a):
    
    > Powiem nawet wiecej, ci którzy biadola nad swoim strachem i kompleksami
    > oczekuja ulgi a nie lekarstwa. Wcale nie chcą pozbyc sie tych kompleksów
    wbrew
    > pozorom tak jest im bardzo dobrze. I powiem jeszcze, że powyższego sam nie
    > wymyśliłem, ale trudno mi sie z tym nie zgodzić
    TAk nie jest.Nikomu nie jest dobrze z kompleksami i strachem. Skąd Ci się
    wzięłą taka dziwna teoria???
    - olek13 To może ja odpowiem... 09.10.02, 08:01
      
      Gość portalu: MImi napisał(a):
      
      > TAk nie jest.Nikomu nie jest dobrze z kompleksami i strachem. Skąd Ci się
      > wzięłą taka dziwna teoria???
      
      Z kompleksami i strachem dobrze nie jest. Ale często strach przed tym, jak bez nich będzie, jest jeszcze większy.
      Np.: jestem sobie mały żuczek, biedny miś (i źle mi z tym), wszyscy nade mną biadolą i mnie żałują. I nie chcę tego zmieniać, bo się lękam, że gdybym zaczął być samodzielny, toby przestali się nade mną litować, a zaczęli (nie daj Boże!) czegoś wymagać. I strach się przestać bać!
      To dość powszechny mechanizm.
      
      Pozdrawiam serdecznie

ya-cek Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 09.10.02, 00:46

Nie ma chyba Metody na pozbycie się kompleksów. Są na pewno sztuczki i kruczki.
Tyle jest różnych poradników (od szmatławców po uczciwe i rzetelne), że można
się z owymi psychologicznymi samo-sztuczkami zapoznać. Można je wypróbować,
można nie.
Mnie nie udało się p o z b y ć żadnych kompleksów. Niektóre same odeszły,
niektóre mocno wyblakły, niektóre natomiast to wzmagają się, to więdną w
zależności od życiowych sytuacji. Poznałem je, przecież one również budują mnie
wewnętrznego, jestem także poprzez nie.

Gość: eva07 Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.zabkowska.sdi.tpnet.pl 09.10.02, 01:45

Wiesz co Ewo? Problem chyab w tym, ze zawze w takich sytuacjach myslimy, że
inni tak fatalnie nas zobaczyli (przy okazji tej porazki).A ci inni wcale się
nami tak nie zajmuja, jak nam sie wydaje. To ja wiem ze mam OGROMNY pryszcz na
brodzie.Ktoś inny dostrzegnie, że "chyba cos tam jej się na brodzie zrobiło,
czy może mi sie wydawało...".Ważna i skuteczną recepta jest zajmowanie sięz
całej duszy tym co się ma zamiar zrobić(jesli to referat, to jego tematem,jesli
to wypowiedź publiczna, to tym do czego sie chce ludzi przekonać, jesli rozmowa
z drugim człowiekiem, to tym człowiekiem) a nie tym jak sie wypadnie. Im mniej
myslenia tylko o sobie tym mniej kompleksów. Wiem, że to trudne, ale
przynajmniej częściowo mozliwe. E

kwieto Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 09.10.02, 07:29

Gość portalu: eva07 napisał(a):

> Wiesz co Ewo? Problem chyab w tym, ze zawze w takich sytuacjach myslimy, że
> inni tak fatalnie nas zobaczyli (przy okazji tej porazki).A ci inni wcale się
> nami tak nie zajmuja, jak nam sie wydaje.

"zawsze" uwazalem, ze powodem kompleksow (lub ich czynnikiem napedzajacym)
jsest zwykly przesadny egocentryzm. Bo czymze jest obawa ze ci "inni" nas ze
potkniecia zobacza i wysmieja? - bardzo subtelnie zawoalowanym przekonaniem, ze
wszyscy dookola nie maja nic lepszego do roboty, tylko interesowanie sie nasza
osoba
Brutalna prawda jest niestety taka, ze nawet jesli zobacza nasza gafe, i nawet jesli
wysmieja - to zapomna o tym po kilku minutach :"))

Drugim czynnikiem byloby smiertelnie powazne traktowanie wlasnej osoby (tu tez
wyczuwam nutke egocentryzmu) - wszystko jest serio, wszystko powaznie, a kazda
uwaga jest zlosliwoscia robiona "specjalnie by dokopac" (patrz powyzsza rozmowa
z Jo).

"Jedynym powodem, dla ktorego aniolowie sa blizej nieba jest to, ze traktuja siebie
tak lekko" :"))

--
Na psychozy mam narkozy
na wzrok krotki - niezabudki
na bol glowy - sok zolwiowy
na zatrucie - dziury w bucie
niezawodnie oryginalna
medycyna niebanalna
- Gość: erwina Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 09.10.02, 10:34
  
  kwieto napisał:
  
  >
  > "zawsze" uwazalem, ze powodem kompleksow (lub ich czynnikiem napedzajacym)
  > jsest zwykly przesadny egocentryzm.
  
  Jest w tym trochę racji, że zakompleksieni koncentrują się na sobie, ale to nie
  jest ani powód ani czynnik napędzający kompleksy! Zazwyczaj powodem są
  przeżycia z dzieciństwa (niezawinione przez zakompleksionego) itp. A
  egocentrykiem jest też ten, komu się wydaje, że jest doskonały i wpada w
  samouwielbienie. Ja tam wolę ludzi, którzy dostrzegają swoje niedoskonałości,
  bo są "prawdziwsi" i np. potrafią słuchać, zamiast pchać się na pierwszy plan
  (jak to robią prawdziwi egocentrycy) ... Co nie zmienia faktu, że kompleksy
  (zwłaszcza te duże) przeszkadzają w życiu i trzeba się ich próbować pozbyć.
  
  >
  > Drugim czynnikiem byloby smiertelnie powazne traktowanie wlasnej osoby (tu
  tez
  > wyczuwam nutke egocentryzmu) - wszystko jest serio, wszystko powaznie, a
  kazda
  > uwaga jest zlosliwoscia robiona "specjalnie by dokopac" (patrz powyzsza
  rozmowa
  >
  > z Jo).
  
  Tu się zgodzę.
  
  > "Jedynym powodem, dla ktorego aniolowie sa blizej nieba jest to, ze traktuja
  si
  > ebie
  > tak lekko" :"))
  >
  
  I tu też :-)
  - kwieto Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 09.10.02, 18:04
    
    Gość portalu: erwina napisał(a):
    
    > jest ani powód ani czynnik napędzający kompleksy! Zazwyczaj powodem są
    > przeżycia z dzieciństwa (niezawinione przez zakompleksionego) itp.
    
    A czy to nie wszystko jedno? ciezko jest "walczyc" z przezyciami z dziecinstwa,
    latwiej z egocentryzmem - a efekt ten sam.
    Poza tym, mam wrazenie, ze czesto owe "przezycia z dziecinstwa" to taka furtka
    albo wytrych - bo nie musze sie zastanawiac czemu jestem taki czy owaki, wystarczy
    powiedziec, ze mialem ciezkie przezycia w dziecinstwie, by sie bezkrytycznie
    rozgrzeszyc.
    
    > A
    > egocentrykiem jest też ten, komu się wydaje, że jest doskonały i wpada w
    > samouwielbienie.
    
    I nie dostrzegasz, ze jest to lustro dla zakompleksionego? Samowielbiacy sie
    najczesciej jest tak samo zakompleksiony, tylko udaje ze tych kompleksow nie ma.
    Samowielbiacy sie najczesciej po prostu "gra" - w ten sposob pokazuje sobie i innym,
    ze nie jest taki do niczego
    
    > Ja tam wolę ludzi, którzy dostrzegają swoje niedoskonałości,
    > bo są "prawdziwsi" i np. potrafią słuchać, zamiast pchać się na pierwszy plan
    > (jak to robią prawdziwi egocentrycy) ...
    
    I jedni i drudzy sa prawdziwi, tylko jedni sie lepiej maskuja :")))
    Ale ci "dostrzegajacy swoje niedoskonalosci" beda potrafili miec do Ciebie (nigdy
    niewypowiedziana zapewne) pretensje za to, ze np. nie przyszlas im z pomoca, gdy
    jej potrzebowali, ale zapomnieli Cie o tej potrzebie poinformowac.
    - Gość: erwina Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 10.10.02, 10:19
      
      kwieto napisał:
      
      > Gość portalu: erwina napisał(a):
      >
      > > jest ani powód ani czynnik napędzający kompleksy! Zazwyczaj powodem są
      > > przeżycia z dzieciństwa (niezawinione przez zakompleksionego) itp.
      >
      > A czy to nie wszystko jedno? ciezko jest "walczyc" z przezyciami z
      dziecinstwa,
      >
      > latwiej z egocentryzmem - a efekt ten sam.
      
      Nie, nie wszystko jedno z czym się walczy, jesli chce się to zrobić skutecznie,
      a nie powierzchownie, więc efekt na pewno nie jest ten sam. Można wyprzeć z
      pamięci przeżycia z dzieciństwa, ale w trudnych momentach będą wracały, a
      czlowiek nawet nie będzie wiedział, dlaczego np. się boi. Twoja terapia nie
      koncentrowania się na sobie, czyli walki z egocenrtyzmem - obawiam się - raczej
      by zawiodła.
      
      > Poza tym, mam wrazenie, ze czesto owe "przezycia z dziecinstwa" to taka
      furtka
      > albo wytrych - bo nie musze sie zastanawiac czemu jestem taki czy owaki,
      wystar
      > czy
      > powiedziec, ze mialem ciezkie przezycia w dziecinstwie, by sie bezkrytycznie
      > rozgrzeszyc.
      
      A dlaczego nie musisz się zastanawiać? Dlaczego się bezkrytycznie rozgrzeszasz?
      Wcale tak nie jest. Pewnie, że można się tym zasłaniać, ale jesli chce się
      naprawdę coś zmienić, to nie można traktować tych przeżyć jako
      usprawiedliwienia i spokojnie żyć dalej; przecież życie z kompleksami jest
      bardzo uciążliwe!
      
      >
      > > A
      > > egocentrykiem jest też ten, komu się wydaje, że jest doskonały i wpada w
      > > samouwielbienie.
      >
      > I nie dostrzegasz, ze jest to lustro dla zakompleksionego? Samowielbiacy sie
      > najczesciej jest tak samo zakompleksiony, tylko udaje ze tych kompleksow nie
      ma
      > .
      > Samowielbiacy sie najczesciej po prostu "gra" - w ten sposob pokazuje sobie i
      i
      > nnym,
      > ze nie jest taki do niczego
      
      Pewnie faktycznie często tak właśnie jest. Ale czy zawsze?
      
      > > Ja tam wolę ludzi, którzy dostrzegają swoje niedoskonałości,
      > > bo są "prawdziwsi" i np. potrafią słuchać, zamiast pchać się na pierwszy p
      > lan
      > > (jak to robią prawdziwi egocentrycy) ...
      >
      > I jedni i drudzy sa prawdziwi, tylko jedni sie lepiej maskuja :")))
      > Ale ci "dostrzegajacy swoje niedoskonalosci" beda potrafili miec do Ciebie
      (nig
      > dy
      > niewypowiedziana zapewne) pretensje za to, ze np. nie przyszlas im z pomoca,
      g
      > dy
      > jej potrzebowali, ale zapomnieli Cie o tej potrzebie poinformowac.
      
      Nie rozumiem - nigdy nie spotkałam się z czymś takim. Za to częściej spotykałam
      się z pretensjami pewnych siebie, czemu nie wielbię ich tak, jak na to zasługują
      
      Pozdrowienia!
      - kwieto Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 10.10.02, 22:36
        
        Gość portalu: erwina napisał(a):
        
        > Nie, nie wszystko jedno z czym się walczy, jesli chce się to zrobić skutecznie,
        >
        > a nie powierzchownie, więc efekt na pewno nie jest ten sam. Można wyprzeć z
        > pamięci przeżycia z dzieciństwa, ale w trudnych momentach będą wracały, a
        > czlowiek nawet nie będzie wiedział, dlaczego np. się boi. Twoja terapia nie
        > koncentrowania się na sobie, czyli walki z egocenrtyzmem - obawiam się - raczej
        > by zawiodła.
        >
        
        Uwaga w dzienniczku - nie proponowalem "niekoncentrowania sie na sobie" jako
        terapii.
        Natomiast, zakladajac, ze przezycia z dziecinstwa sa powiazane z egocentryzmem
        (co zdaje sie, sama przyznalas), wtedy wplywanie na jedno powinno w jakis sposob
        przekladac sie na drugie. Innymi slowy - moze sie okazac, ze rozwiazujac jakis
        problem, niejako "przy okazji" rozwiazujemy iles poroblemow pobocznych, ktore
        rozwiazuja sie niejako "same" poprzez poruszenie jednego z nich. Troszke jak z
        lawina, spowodowana jedna sniezna kulka.
        Ergo - wplywanie na egocentryzm powinno w tym ukladzie posrednio wplywac na
        rozwiazanie sie traum z dziecinstwa.
        
        > A dlaczego nie musisz się zastanawiać? Dlaczego się bezkrytycznie rozgrzeszasz?
        >
        
        Nie mowie tu o sobie, mowie tu o argumentacji ktora zdarza mi sie slyszec. O to,
        dlaczego tak jest nalezy pytac zainteresowanych. Ja sie moge tylko domyslac, ze
        latwiej jest byc "biedna sierotka" niz wziac sie za swoje sprawy. Latwiej powiedziec
        "taki juz jestem, to przez traumy w dziecinstwie" niz cos z tymi traumami robic.
        
        > Wcale tak nie jest. Pewnie, że można się tym zasłaniać, ale jesli chce się
        > naprawdę coś zmienić, to nie można traktować tych przeżyć jako
        > usprawiedliwienia i spokojnie żyć dalej; przecież życie z kompleksami jest
        > bardzo uciążliwe!
        >
        
        Tu dochodzimy do leku przed nieznanym. Niektorym tak naprawde latwiej jest zyc z
        kompleksami (i ciaglym narzekaniem na nie) niz podjac wysilek, by tych kompleksow
        sie pozbyc. Bo to zwyczajnie latwiejsze, stawiac sie w pozycji "ofiary", ktora jest
        tlamszona przez okrutny swiat zewnetrzny i sobie w tym swiecie nie radzi...
        A ze zuzywa to wiecej energii? tego nie widac na pierwszy rzut oka
        
        > Pewnie faktycznie często tak właśnie jest. Ale czy zawsze?
        >
        
        NIe wiem czy zawsze. aby moc to stwierdzic, trzeba by zajrzec do glowy kazdego
        "samouwielbiacza" a to niewykonalne. Natomiast nie wierze, ze ktos, kto nie ma
        kompleksow w ogole, wpada w samouwielbienie. Przeciez pycha tez powinna byc
        mu obca...
        
        > Nie rozumiem - nigdy nie spotkałam się z czymś takim. Za to częściej spotykałam
        > się z pretensjami pewnych siebie, czemu nie wielbię ich tak, jak na to zasługują
        >
        
        Och, bo ci zakompleksieni nie mowia Ci o tym. Ale poczytaj watki tych, co to
        uwazaja, ze zycie jest bez sensu. Generalnie niemal zawsze glowna (lub jedna z
        glownych) osi zalamania jest to, ze gdy ten ktos potrzebuje pomocy, to znajomi sie
        na niego "wypinaja". Zarazem czytasz, ze on by chcial, aby znajomi sie "domyslili", ze
        on potrzebuje pomocy.
        Innymi slowy - ma do nich pretensje, ze sie nie domyslaja... choc nigdy im tego nie
        powie. Albo kiedys wybuchnie w stosunku do nich niekontrolowana agresja.
        
        Gość: erwina Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 11.10.02, 16:46
        
        kwieto napisał:
        
        >
        > Uwaga w dzienniczku - nie proponowalem "niekoncentrowania sie na sobie" jako
        > terapii.
        > Natomiast, zakladajac, ze przezycia z dziecinstwa sa powiazane z
        egocentryzmem
        > (co zdaje sie, sama przyznalas), wtedy wplywanie na jedno powinno w jakis
        sposo
        > b
        > przekladac sie na drugie. Innymi slowy - moze sie okazac, ze rozwiazujac
        jakis
        > problem, niejako "przy okazji" rozwiazujemy iles poroblemow pobocznych, ktore
        > rozwiazuja sie niejako "same" poprzez poruszenie jednego z nich. Troszke jak
        z
        > lawina, spowodowana jedna sniezna kulka.
        > Ergo - wplywanie na egocentryzm powinno w tym ukladzie posrednio wplywac na
        > rozwiazanie sie traum z dziecinstwa.
        
        Przeżycia z dzieciństwa nie są związane z egocentryzmem, wcale tego nie
        napisałam. Traumatyczne przeżycia mogą spowodować, że człowiek będzie zbytnio
        przejmował się sobą i to mozna (choć wcale bym się przy tym nie upierała)
        połączyć z egocentryzmem. Ale nie rozumiem dlaczego pozbywanie się egocentryzmu
        ma uleczyć traumy z dzieciństwa - przez wyparcie? zapomnienie o nich? Żeby
        rozwiązać problem, trzeba dotrzeć do sedna, żadne problemy nie rozwiazują
        się "niejako same".
        
        > Nie mowie tu o sobie, mowie tu o argumentacji ktora zdarza mi sie slyszec.
        
        Wiem, ja też nie pisałam konkretnie o Tobie, ale wykorzystałam sposób, w jakim
        pisałeś o problemie.
        
        O to
        > ,
        > dlaczego tak jest nalezy pytac zainteresowanych. Ja sie moge tylko domyslac,
        ze
        >
        > latwiej jest byc "biedna sierotka" niz wziac sie za swoje sprawy. Latwiej
        powie
        > dziec
        > "taki juz jestem, to przez traumy w dziecinstwie" niz cos z tymi traumami
        robic
        
        Przecież nie mówię, żeby nic nie robić z traumami, ale żeby je sobie
        uswiadomić! I wcale nie jest łatwo żyć jak "biedna sierotka"; to, że czasem
        człowiek nie umie inaczej, nie znaczy, że jest mu wygodnie! Patrzysz na
        wszystko z punktu widzenia tych niezakompleksionych, sam przyznałeś, że możesz
        się tylko domyślać, więc nie możesz wiedzieć jak to jest dźwigać niezawioniony
        przez siebie "garb", który w każdej sytuacji zyciowej daje o sobie znać.
        Przerabiałam to kiedyś, więc wiem. Może niektórzy się chowają za kompleksami,
        bo jest im wygodniej, ale tak na pewno nie jest w większości przypadków i w
        przypadku osób, które tutaj - na forum - szukają porady. Chcą coś zmienić,
        prawda?, więc o jakim wygodnictwie mówimy?
        
        kwieto Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 11.10.02, 18:54
        
        Gość portalu: erwina napisał(a):
        
        > ma uleczyć traumy z dzieciństwa - przez wyparcie? zapomnienie o nich? Żeby
        > rozwiązać problem, trzeba dotrzeć do sedna, żadne problemy nie rozwiazują
        > się "niejako same".
        >
        
        Dlaczego od razu przez wyparcie czy zapomnienie? Po prostu - niekoniecznie wg
        mnie trzeba docierac do sedna problemu i rozgrzebywac go. Mozna tez sprawic, by
        przestal by problemem, wtedy rozwiaze sie niejako samoistnie.
        
        > Wiem, ja też nie pisałam konkretnie o Tobie, ale wykorzystałam sposób, w jakim
        > pisałeś o problemie.
        >
        Ok.
        
        > Przecież nie mówię, żeby nic nie robić z traumami, ale żeby je sobie
        > uswiadomić! I wcale nie jest łatwo żyć jak "biedna sierotka"; to, że czasem
        > człowiek nie umie inaczej, nie znaczy, że jest mu wygodnie! Patrzysz na
        > wszystko z punktu widzenia tych niezakompleksionych, sam przyznałeś, że możesz
        > się tylko domyślać, więc nie możesz wiedzieć jak to jest dźwigać niezawioniony
        > przez siebie "garb", który w każdej sytuacji zyciowej daje o sobie znać.
        > Przerabiałam to kiedyś, więc wiem. Może niektórzy się chowają za kompleksami,
        > bo jest im wygodniej, ale tak na pewno nie jest w większości przypadków i w
        > przypadku osób, które tutaj - na forum - szukają porady. Chcą coś zmienić,
        > prawda?, więc o jakim wygodnictwie mówimy?
        
        Generalnie latwo mi mowic, poniewaz JUZ nie mam kompleksow. Albo mam ich o
        wiele mniej niz niegdys. Paradoksalnie, wiekszosc z nich rozwiazala sie "sama" gdy
        przestalem sobie nimi zaprzatac glowe, albo zmienilem podejscie do pewnych
        spraw - i problem przestal byc traktowany jako problem, po czym sam z siebie sie
        "rozplynal". I docieranie do traum z dziecinstwa nie bylo mi wcale potrzebne.
        Natomiast zmienilo sie dosc drastycznie moje podejscie do niektorych wydarzen z
        przeszlosci (choc nie nazwalbym ich traumami). Ale znowu - nie "pracowalem" nad
        tymi wydarzeniami, moje podejscie zmienilo sie samo z siebie.
        
        eva07 W sprawie egocentryzmu 17.10.02, 02:03
        
        Kwieto ma przynajmiej 90% racji z tym egocentryzmem. Kompleksy powodują
        skupienie na sobie i jednocześnie wynikają w dużej mierze ze skupienia na
        sobie. Błęne koło. I dlatego leczy się je bardzo słabo rozważaniem problemów z
        dziciństwa (choć pewnie warto je sobie uświadomić i przemyśleć). Ale po prostu
        dalsze myslenie w kółko o sobie, nie leczy z myślenia o sobie. Zresztą
        starania, aby nie myśleć o sobie, także nie przynoszą rezultatów (jak w starym
        przykładzie: spróbujcie przez chwilę, świadomie, nie myśleć o niedźwiedziu...).
        Najlepiej jest więc starać się skupiać na czym innym i kim innym. Na treści
        swojego wystąpienia, na ważnej sprawie, do której przekonuje się ludzi, na
        drugim człowieku, z którym umówiliśmy się na randkę.On też z pewnością ma
        kompleksy. Zastanówmy się nad nimi i nad tym jaki jest ten ktoś, a nie co o nas
        sobie pomysli... Pomyślmy sobie, ża nasz pryszcz na nosie jest nie tyle brzydki
        i okropny, co nie wazny...a fakt, że zapytaliśmy o coś głupio, za chwilę
        zostanie zapomniany. To oczywiście okropne, ze nie jesteśmy pępkiem swiata
        (choćby w brzydocie, niezdarności i nieudacznictwie),ale nie jesteśmy i już.
- lisette Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 15.10.02, 10:08
  
  Nie zgadzam sie z kwieto.
  Wcale nie przesadny egocentryzm jest zrodlem kompleksow. fakt, ze koncentrujemy
  sie na jakims problemie, ktory jest kompleksem, nie znaczy, ze jestesmy
  egocentrykami - po prostu nas cos gryzie i dopoki sobie nie pomozemy to nie
  zapomnimy. Czy nazwalbys egocentrykiem kogos, kogo boli glowa albo cokolwiek
  innego, tylko dlatego ze ten bol nie pozwala mu normalnie myslec i
  funkcjonowac??
  Kompleksy to brak samoakceptacji, niskie poczucie wlasnej wartosci, ktore moze
  sie przejawiac w rozny sposob, czasem paradoksalnie w przesadnym manifestowaniu
  wlasnej waznosci. Kompleksy to wewnetrzne przekonanie, ze tacy jacy jestesmy
  nie zaslugujemy na nic, dlatego musimy sie ciagle zmieniac, ulepszac,
  poprawiac, ciagle cos jest nie tak i ciagle czegos nam brakuje, gonimy za
  wiatrem i cieniem... Przewaznie te wysilki skazane sa na przegrana, bo
  najlepszym sposobem, zeby sie naprawde zmienic, to uzyskac kredyt akceptacji w
  jeszcze zakompleksialym stanie ducha. To jednak rzadko sie zdarza, a poza tym
  trudno przekonac kogos zakompleksialego, ze nie jest z nim tak zle jak sobie
  wyobraza. Kompleksow nabywamy w dziecinstwie przewaznie i potem dzwigamy jak
  garb przez cale zycie szukajac potwierdzenia, ze i z garbem ktos nas moze
  pokochac.
  Najlepsze co mozemy zrobic w sprawie kompleksow, to afirmacje wplywajace na
  podswiadomosc. Nie znaczy to ze mamy sobie wmawiac ze jestesmy najpiekniejsi i
  najlepsi tak dlugo, az w to uwierzymy. chodzi o to, zeby zaprogramowac w sobie
  podstawowe ludzkie prawdy, jak np to, ze zaslugujemy na milosc i szacunek tacy
  jacy jestesmy, tylko dlatego ze jestesmy ludzmi, ze mamy prawo do przyjazni, ze
  nie jestesmy gorsi od innych ale inni. Te prawdy wydaja sie banalne, ale
  najczesciej to one stoja u podstaw kompleksow. No bo czym jest lek przed
  odezwaniem sie w towarzystwie, jak nie kompleksem, ze jestesmy mniej warci od
  innych? W taki stanie ducha kazda negatywna uwaga moze zostac odebrana jako
  zaprzeczenie naszej wartosci jako czlowieka. Nie swiadczy to o przesadnym
  koncentrowaniu sie na sobie, ale o totalnym braku poczucia wlasnej wartosci.
  
  Osobiscie wierze w programowanie neurolingwistyczne (NLP)jako metode pracy nad
  kompleksami i przeprogramowanie wlasnej podswiadomosci przez powtarzanie
  pozytywnych afirmacji. Nie znam lepszej metody.
  - eva07 Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 17.10.02, 02:29
    
    Ależ oczywiście lisette, że lęk przed odezwaniem się w towarzystwie, jest
    związany z egocentryzmem (swoistym rodzajem oczywiście). Delikwent bowiem
    więcej niż o temacie rozmowy i rozmówcach mysli o tym JAK WYPADNIE. To
    przekonanie o własnej gorszości,zazwyczaj nie jest zawieszone w próżni - ono
    jest przez zakompleksionego ODCZYTYWANE Z OCZU INNYCHludzi. Kompleksów nie
    ma "ot tak sobie", bez społecznej interakcji. To wówczas się objawiają i ćmią
    jak bolący ząb. Nie jest przypadkiem, że ofiarami kompleksów i "wstydów" są w
    największym stopniu ludzie bardzo młodzi. Oni tez są najbardziej skupieni na
    sobie, choćby dlatego, ze dopiero siebie odkrywają. Siebie i świat. Jak miałam
    14 lat i w obecności mojego pierwszego "prawie" chłopaka musialam pójść do
    toalety, srasznie się wstydziłam. Ten wstyd wypływał z przekonani, że on nie ma
    nic lepszego do roboty,tylko wschłuchiwanie się, jak siusiam.
    Potem okropnie przezywałam gafy. PO prostu latami sobie ich nie mogłam
    wybaczyć. Potem miałam problem, ze "on pomyśli, ze ja pomyślałam, ze on
    pomyślał..."Wszystko to wynikało z falszywego i wielce męczącego
    przekonania,że "inni" okropnie zawracają sobie mną głowę: moimi gafami,tym co
    sobie pomyślałam itd.
    I nie przesadzajmy z tymi "traumami". Cała masa ludzi z kompleksami nie miala
    żadnych specjalnie tragicznych przeżyć. Owszem pewną liczbę niezbyt
    przyjemnych. Mówię tu oczywiście nie o sytuacjach ekstremalnych,gdzie, jakies
    koszmarne prześladowania przez rodziców i kolegów, spowodowały istotne zmiany w
    czyjejś psychice. Mowię o tych kompleksach znanych nam na codzień, z którymi
    większość z nas jakoś zyje.

Gość: ela Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.ia.polsl.gliwice.pl 09.10.02, 10:59

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> Nie potrafie, nie wiem jak pozbyc sie strachu ze cos znow mi sie nie uda. I
> nie rozpoczynam tego. Radosc z sukcesow trwa duzo krocej niz przezywanie
> porazek.
> Jak udalo sie wam pozbyc kompleksow?

Nie wiem czy oglądałaś nie tak dawno pokazywany w TVP dokument dotyczący
problemów dzieci otyłych. Chłopiec pracujący z psychologiem nad obrazem samego
siebie pokazywał jaki chciałby być (jakieś 30 kg chudszy). Ciekawe było
podkreślenie przez psychologa faktu (co osobiście potraktowałam jako wielce
przydatne w różnych sytuacjach życiowych), że te 30 kg jest na początku
nierealne do wykonania więc żeby wyznaczył sobie np. zrzucenie 5kg, aż małymi
krokami (po 5 kg) dojdzie (lub nie) do tych 30kg.
Ważne jest bowiem w miarę realistyczne wyznaczanie sobie zadań/celów po to by
po wysiłku mieć szansę na uzyskanie efektu. Jeżeli nasze oczekiwania są zbyt
wygórowane w zestawieniu z możliwościami możemy łatwo się zniechęcić i
zarzucić nawet próbę wysiłku albo przeforsować się, żeby na siłę uzyskać efekt.
A przecież nie o to chodzi. Żeby uwierzyć w siebie (w swoje siły/możliwości)
trzeba najpierw "przejść" te przykładowe 5kg. No i nauczyć się cieszyć, że jest
to aż (a nie dopiero) 5 kg.

Pozdr.

forward Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? 11.10.02, 17:30

Dla mnie kompleksy to taki eufemizm na oznaczenie obiektywnych braków. Mam
paskudną gębę i brak kasy, czyli jestem zakompleksiony finansowo-estetycznie.
Co mogę zmienić pracy szukam już od 3 miesięcy, wiadomo bez dużej kasy a
wcześniej dobrej roboty nie klepię sobie ryja i tak zamyka się błędne koło. Jak
mam pozbyć się kompleksów, czyli obiektywnych braków, które utrudniająmi życie
w rilu ?

Forward
- Gość: ela Re: Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo? IP: *.ia.polsl.gliwice.pl 14.10.02, 09:01
  
  forward napisał:
  
  > Dla mnie kompleksy to taki eufemizm na oznaczenie obiektywnych braków. Mam
  > paskudną gębę i brak kasy, czyli jestem zakompleksiony finansowo-estetycznie.
  > Co mogę zmienić pracy szukam już od 3 miesięcy, wiadomo bez dużej kasy a
  > wcześniej dobrej roboty nie klepię sobie ryja i tak zamyka się błędne koło.
  Jak
  >
  > mam pozbyć się kompleksów, czyli obiektywnych braków, które utrudniająmi
  życie
  > w rilu ?
  >
  >
  >
  >
  > Forward
  
  Wydaje mi się, że należałoby sobie uświadomić, że obie te sprawy nie są efektem
  Twoich błędów czy zaniedbań. Jeżeli chodzi o urodę to nie jest ona „dziełem”
  Twoich starań lecz czystego przypadku. Czy rzeczywiście jakikolwiek wygląd
  można traktować w kategorii braków, może tak ale tylko powierzchownie. W głębi
  siebie dobrze jest uświadomić sobie, że jest się ze swoim wyglądem całkowicie
  kompletnym wręcz idealnym, ponieważ jeśli nie ma się kłopotów ze zdrowiem tak
  po prostu jest. Można oczywiście wejść w polemikę przytaczając tysiące
  przykładów negowania naszego wyglądu przez innych ale jak głębiej pomyślimy to
  można dojść do wniosku, że to z innymi jest coś nie w porządku bo zamiast
  cieszyć się z obcowania z nami skupiają się na czymś tak powierzchownym jak
  nasz wygląd.
  
  Jeśli chodzi o stronę finansową to jest to problem bardziej złożony. Każdy z
  nas ma prawo oczekiwać, że praca powinna być dostępna a jeżeli jej nie ma to
  powinien być jakiś system finansowania tych którzy przez jakiś okres nie mogą
  jej znaleźć by mogli przetrwać ten trudny okres. Ale, że tak nie jest to
  wszyscy wiemy. Czy jest sens obwiniać siebie, że w Polsce jest kryzys
  finansowy, a właściwie kryzys pracy nie wydaje mi się. Podobnie jak z wyglądem
  to "czysty" przypadek, że jest tak jak jest.
  Przypadkowe jest również to, że urodziłeś się i mieszkasz w Polsce.
  
  I to jest moja odpowiedź na pytanie o Twoich obiektywnych brakach. Nie możesz
  się ich pozbyć bo ich nie masz. Masz problem z pozbyciem się przekonania, że
  te "braki" posiadasz.
  
  Ukojenie dla swojej odczuwania "niekomleptności", braków (przede wszystkim
  miłości) możesz znaleźć np. w psychoterapii.
  
  Pozdr.
  - samotnawyspa A JA SIĘ BOJĘ PUBLICZNYCH WYSTĄPIEŃ ... 09.12.02, 11:15
    
    Kiedy mam coś czytać albo mówić dłużej skupiając na sobie uwagę innych osób
    ogarnia mnie coś w rodzaju paraliżu. Czuję paniczny strach, serce mi łomocze,
    robię się czerwona i nie mogę skupić na tym co mam mówić, tylko myślę o tym jak
    wyglądam. Jak to opanować? Nie mogę żyć w ciągłym strachu!
    Życie utrudnia mi też fakt, że nie potrafię powiedzieć swojej "przyjaciółce" co
    o niej naprawdę myślę. Boję się odrzucenia. I w wyniku tego moja "przyjaciółka"
    ma mnie "żeruje". Nie chcę być manipulowana przez innych. Chcę być sobą,
    wyrażać siebie niekoniecznie obrażając innych. Pomóżcie mi znaleźć rozwiązanie

Uwierzyć w siebie - czy i jak sie wam udalo?

Najnowsze z forum Psychologia

Zaloguj się