Drogie mamy, wrzućcie na

[mamisio]

luz, nie doszukujcie się na siłę choroby u swoich maluchów, pozwólcie im
rozwijać się w swoim tempie, chyba jakaś moda panuje na dyslekcję, ADHD,
autyzm. Nie generalizuję bo są dzieci których powyższe choroby dotknęły ale
mam wrażenie że teraz to jakis trend, coś mi sie u mojego dziecka nie podoba
musi być chory. Trochę umiaru w tym wszystkim a już najbardziej wkurzają mnie
mamy, które po krótkim opisie ze 100% pewnością stawiają diagnozę.

[martad73]

to nie tak... nikt na siłę nie doszukuje się u własnego dziecka choroby. Moja
córeczka ma 3 latka i 3 m-ce i praktycznie nie mowi, może 2-3 słowa, nie chce
pokazywać przedmiotów na obrazkach...ma problemy z koncentracją itp.,
diagnozowana jest niestety w kierunku autyzmu:( Czy Ty myslisz, że ja tego
chcę, że mam ochotę na prowadzenie diety, jeżdżenie z dzieckiem na różnego
rodzaju terapie, badania... wcale nie mam na to ochoty. Być może za pół roku
okaże się, że przesadzałam, że moje dziecko dogoni rówieśników (cały czas o to
się modlę), ale wydaje mi się, że lepiej dmuchać na zimne, nikt diasgnozy tu
nie stawia, od tego są lekarze a nie matki, niestety kiedy moje dziecko w wieku
dwóch lat nie mówiło nic, pediatra mnie uspokajała, pół roku później uznała, że
może niech ją obejrzy neurolog. Trafiłam na neurologa, który pracuje również w
poradni dla dzieci autystycznych i... uznała, że pewne cechy u małej widzi, po
półrocznej terapii jest lepiej, ale nie znaczy, że moje dziecko zachowuje się
jak przeciętny 3-latek, niestety jeszcze nie. Więc nie osądzaj matek, które
widzą problem u swojego dziecka i chcą mu pomóc.
pozdrawiam
Marta

[magdalenkaaa78]

Tak...a potem obudzi się taka matka z reką w nocniku i z dzieckiem , u ktorego
zaburzenia będą już daleko posunięte.
Nie doszukuję się na siłę. Ale jestem matką - i zwracam uwagę na kazdy
niepokojący szczegół. Niemówiące dziecko w wieku 4 lat to też rozwoj w swoim
tempie? Lepiej zapobiegać, lepiej 5 razy zawrócić niepoprzebnie głowę lekarzowi
niż przeoczyć pierwsze oznaki czegoś, co może być poczatkiem choroby.
I nie oznacza to,że nalezy wertować encyklopedię i każdją jedną chorobę
dopasowywac do dziecka. Ale nie wolno nic bagatelizować.
I zadna z nas nie stawia diagnoz - my radzimy, bo mamy doświadczenie. Tez nie
raz słyszę - wyluzuj. I to takie lekceważące podejscie mnie wkurza.

Ok, chyba nie zrozumiałyście

[mamisio]

moich intencji. Otóż, mój synekza 3 miesiace skończy 3 lata, jeszcze miesiąc
temu mówił mało (ok 70 słów + dźwiękonaśladowcze). Zapytałam na forum co by
mamy podzieliły się swoimi doświadczeniami i co uzyskałam? Pełno postów z
diagnozą: mi to wygląda na autyzm, albo ZA, ma niedosłuch...
Sama jestem matką i obserwuję, nieprawidłowości w rozwoju syna w pierwszej
kolejności konsultuję z pediatrą, on jest lekarzem (mam to szczęście że mam
dobrego pediatrę prowadzącego z CZD), chodzi mi o takie łatwe wydawanie osądów,
stwierdzeń, mierzenia dzieci ta samą miarą. Są przypadku gdzie ewidentnie
występują zaburzenia w rozwoju ale diagnozowanie na forum kilku - miesięcznych
maluchów to przesada.

[magdalenkaaa78]

To jak nie potrzebne Ci nasze sugestie, to daruj sobie czytanie forum i tyle....
Nikt Ci na siłę diagnozy nie stawiał, matki dzieliły się swoim doswiadczeniem,
były życzliwe, chciały być pomocne.
Nikt nie diagnozuja na autyzm dziecka kilkumiesięcznego. 24- 46 miesięczne już
tak. pediatra autyzmu nie diagnozuje.
A najlepiej to pytać a potem bronić się przed odpowiedziami :)
To Ty nie rozumiesz ludzi tutaj. Szkoda.
A ewidentne zaburzenia to nie problem rozpoznać, dramat zaczyna się, gdy
dziecku ewidentnie coś jest a nikt nie potrafi powiedzieć co. I mnie Twoje
dziecko by zaniepokoilo też.

A cóż Cię w moim dziecku zaniepokoiło

[mamisio]

jeśli mogę wiedzieć?
A co do reszty, poniżej jest post o 16 miesiecznych bliźniakach, mama
podejrzewa autyzm i co? Poczytaj odpowiedzi co poniektórych.

Dobry pediatra

[mamisio]

który ma do czynienia z dziećmi takimi jak np w CZD, który prowadzi towjego
malucha od chwil narodzin jak najbardziej widzi czy rozwój dziecka jest
prawidłowy czy też nie, czy odbiega od normy czy też nie, raz piszesz że nie ma
jednoznaczej diagnozy innym razem że jest ale co do formy i przebiegu badań
masz wątpliwości.
Wypowiedzi i rady Iwpal powinny być pisane drukowanymi literami bo jest to
chyba jedna z nielicznych osób na forum, która rzeczywiscie zna się na
problemach dzieci żyjących w "Innym świecie".
Z całym szacunkiem dla Ciebie i tu piszących więcej rozwagi miłe Panie i wiary
we własne dzieci.
Do widzenia.

[magdalenkaaa78]

Jestem szczerze zwiedziona posatwą niektórych lekarzy w CZD, nie patrz w nich
bałwochwalczo, nikt nie jest wszechwiedzący. Poza tym diagnozę o autyzmie
stawia psychiatra. Nie pediatra.
Potem piszesz coś bez sensu.
Co do diagnozy to autyzm nie jest czymś namacalnym, czymś, co widac, da się
zmierzyć, zważyć, ująć w tabelki i wyjdzie w badanaich krwii. Dlatego diagnoza
nawet specjalisty nie zawsze musi być trafna.
Wypowiedzi i rady Iwpal nie mogą być pisane drukowanymi literami, jako że
włączony caps oznacza krzyk, a to jest sprzeczne z natykietą:) I przy całym
moim szacunku do niej, Iw nie jest psychiatrą, nie widzi danego dziecka i
dlatego to są tylko rady a nie diagnoza i nie można polegać tylko na tym, co
ona powie, szczególnie, ze w swojej madrości nie rzuca diagnozami :)
Jest różnica między rozwagą ( ktorej wyobraź sobie, ze nam nie brakuje,
jesteśmy i rozważne i romantyczne ) a głupota i lekceważeniem i nadmiernych
chuchaniem na dziecko. Poza tym skąd przypuszcznia, że my nie wierzymy w nasze
dzieci? Bardzo w nie wierzymy. Najbardziej na świecie.

Ojej nie łap mnie za słówka

[mamisio]

mam jednego rewelacyjnego lekarza pediatrę reszta mnie nie obchodzi. Z Iwpal i
drukowanymi literami to taka przenośnia, wiem co to jest caps lock.

[magdalenkaaa78]

Wiesz, to pewnie jakaś alfa i omega, na hemorojdach też się zna? I na raku i
prowadzeniu ciązy?
reszta cie nie obchodzi. jakież to piękne , miłe, nieefoistyczne nastawienie.
Ty panikowałaś niepotrzebnie. Ale nie waż się powiedzieć jakieś matce, że też
szuka zbędnej pomocy. Bo jej dziecku akurat moze być ona potrzebna.
I nie mam zamiaru Cię łapać. nawet za słówka. Dziwi mnie i przeraża takie
podejscie: bierzecie ze mnie przykład, panikowałam bezpodstawnie, wy na pewno
też tak macie.

[mkolaczynska]

magdalenkaaa78 napisała:

Dziwi mnie i przeraża takie
> podejscie: bierzecie ze mnie przykład, panikowałam bezpodstawnie, wy na pewno
> też tak macie.

To jeszcze nie jest najgorsze najgorsze jest chyba to że potem jak twoje/moje
dziecko powie do jej syna jesteś starszny grubas ;-) to się dowiesz że masz
niewychowane dziecko, że ze poswięcałaś mu za mało czasu ;-) i teraz się
chowacie za tą diagnozą.
Ja wiem że to nie jestr najgorsze ale mnie to okropnie wkurza.
A nasze dzeci nie beda się mogły porozumieć z tymi dobrze "wychowanymi" no i z
ich rodzicami z tymi nikt sie nie dogada ani my ani nasze dzieci :-).
Wtedy też sobie mysle że może dobrze że moje dziecko było/będzie inne.

[magdalenkaaa78]

Nie unoś się tak, bo Ci zaszkodzi.
sama napisałaś, ze Twoje dziecko mając ponad dwa lata mówilo tylko wyrazy
dzwiękonaśladowcze. Ja bym się martwiła i szukała przyczyny.
Co do autyzmu - autyzm zaczyna się w kołysce. Podobno, podobno można
zaobserwować pewne syptomy już u bardzo małych dzieci.
Jak wyzej - lepiej dmuchac na zimnie niż załować, że coś się pzregapiło. Matki
większych dzieci piszą, co niepokoilo je jak ich dzieci były malutkie - problem
w tym,ze pediatrzy ( a do nich chodzimy , prawda? ) bagatelizują nasze uwagi.
jesli juz ma sie zdiagnozowane dziecko, to diagnoza często okupiona jest
miesiącami życia w niepewności a jednocześnie w przekonaniu, że coś jest nie
tak. A przecież często słyszymy właśnie takie głupiutkie, lekcewarzace: nie
martw się, przystopuj. Tylko że zaniedbanie w naszym przypadku moze mieć
nieprzyjemne konsekwencje. My mamy diagnozę. I dlatego przestzregamy innych :
nie lekceważcie. Pytajcie. Diagozujcie. Warto. chociaż dla świętego spokoju.

Nie unoszę sie i tak jak już

[mamisio]

pisałam, w uzasadnionych i bezapelacyjnie wiadomych przypadkach dzieci sa to
dzieci chore, przeraża mnie natomiast chęć zwalenia np złego wychowania na karb
choroby ADHD, albo lenistwa na karb dyslekcji. Czy uważasz że matki panikujące
to dobre matki, takie które dopóki czegos nie znajdą to nie będa spać
spokojnie, muszą mieć wytłumaczenie na takie czy inne zachowanie swoich dzieci.
Podzielam opinię nt pediatrów, mój rejonowy jest kompletnie do bani i po tym
jak nas wysłał na rehabilitację dałam sobie z nim spokój.
Tak martwiłam się jego mową ale wiesz czasami rzeczywiście warto dać dziecku
trochę czasu, nie lata ale miesiąc, dwa niż ciągnąć natychmiast od jednego do
drugiego lekarza i tak jak napisała jedna tutaj mama: gdyby ona wszystko
czytała to wynalazłaby u siebie 1/3 opisywanych chorób.
No to na tyle, spadamy na basen:)

[magdalenkaaa78]

Chodzi mi o to, ze wielu z nas też mówiono,ze panikujemy bez podstawy, ze
minie, ze wyrośnie, że coś tam. Potem okazywało się, że owa "panika" była
jednak uzasadniona. I dlatego teraz wszędzie widzimy nie panikę a zdrowy objaw.
masz dziecko zdrowe? To super i oby było zdrowe całe życie. Ale w takim wypadku
faktycznie mozesz uważać, że panika jest niewskazana bo przecież u Ciebie
wszystko jest OK. Ale nie zawsze tak jest!

[gemmavera]

mamisio napisała:

> czasami rzeczywiście warto dać dziecku
> trochę czasu, nie lata ale miesiąc, dwa niż ciągnąć natychmiast od jednego
do
> drugiego lekarza i tak jak napisała jedna tutaj mama: gdyby ona wszystko
> czytała to wynalazłaby u siebie 1/3 opisywanych chorób.

A to ja pisałam o tej 1/3 chorób. :) Co nie zmienia mojego stanowiska, że
trzeba pytać, drążyć i szukać specjalistów, jeśli coś nas niepokoi.

Nie przesadzajmy z tym "ciąganiem po lekarzach", to nie taki znów koszmar dla
dziecka, zwłaszcza jeśli jest zdrowe. :)) Moja córka pierwszą diagnozę dostała
po jednorazowej godzinnej wizycie u psychiatry. :)) Potem było już tylko
potwierdzanie jej u innych fachowców. Ale gdyby ten sam przychiatra wykluczył
wtedy autyzm, to bym sobie mogła odetchnąć i pewnie dałabym dziecku spokój oraz
czas, żeby nadgoniło. ;)

Czym innym jest wyszukiwanie chorób na siłę, a czym innym rzeczywiste
zamartwianie się. Uważam, że jeżeli matka naprawdę się martwi, nawet jeśli
powody są wyimaginowane, to nic nie da powiedzenie jej, że jest
przewrażliwiona. Trzeba starać się ją uspokoić, że wszystko z jej dzieckiem w
porządku, a jednocześnie próbować ją wysłać do specjalisty, który swoim
autorytetem to potwierdzi. Żeby mogła spać spokojnie.

I jeszcze chciałam dodać, że kilka razy ktoś na forum mi zarzucał, że jestem
przewrażliwiona oraz że "straszę autyzmem". ;)) Chociaż nigdy nikomu nie
napisałam, że na 100% ma dziecko autystyczne - piszę najwyżej, że zachowania
dziecka wyglądają niepokojąco. Ale pal licho, niech mówią, co chcą - jeśli z
powodu mojego rzekomego przewrażliwienia ktoś wcześnie pójdzie z dzieckiem do
fachowca, to tylko się cieszyć.
:) pozdrawiam
gemma

[gemmavera]

Nie wiem dlaczego mówisz, że dziewczyny źle odczytały Twoje intencje. O ile
zauważyłam, w pierwszym poście piszesz tylko o nadwrażliwych matkach
ulegających jakiejś modzie na autyzm czy ADHD. Dopiero w ostatnim zdaniu
pojawia się opinia, że najbardziej Cię wkurzają osoby, które stawiają diagnozę
przez net. To w końcu co Cię bardziej drażni - przewrażliwione matki czy ich
przewrażliwieni doradcy z forów?

Po drugie, każda opinia na forum jest wydawana na podstawie tylko tego, co jest
napisane przez osobę szukającą porady. Jeśli z opisu zachowanie dziecka wygląda
niepokojąco, a ktoraś z doświadczonych matek wyda swoją opinię - cóż w tym
złego? W końcu o ile mi wiadomo, osoba poszukująca porady doskonale zdaje sobie
sprawę z tego, że na forum nie ma fachowców (prócz Iwpal oczywiście) i że w
związku z tym nie może oczekiwać pewnej i prawdziwej diagnozy.

Inną kwestią jest to "stawianie diagnozy". Sorry, ale nigdy bym nie uwierzyła w
diagnozę osoby, która nie jest fachowcem, w dodatku diagnozę wystawioną na
odległość, bez zobaczenia dziecka! I nie sądzę, żeby matki szukające tu porady
akceptowały takie pseudodiagnozy bez zastrzeżeń i przyjmowały je za pewnik...
Tu chodzi raczej o zorientowanie się, czy zachowania dziecka mieszczą się
jeszcze w jakiejś normie, nawet szeroko pojętej. Jeśli nie - z reguły doradzamy
wizytę u specjalisty, podpowiadamy, u jakiego, gdzie itd.

Po trzecie, uważam, że lepiej dmuchać na zimne. Zawsze lepiej sprawdzić, czy
wszystko jest w porządku, niż potem się obudzić, jak będzie za późno.
A nawet jeśli matka, tak jak w przywoływanym przez Ciebie przypadku
16miesięcznych bliźniąt, jest faktycznie nieco przewrażliwiona - takie jej
prawo. Jeśli Cię do drażni, nie czytaj po prostu. Ale nawet takiej matce lepiej
doradzić wizytę u specjalisty - żeby to od niego usłyszała, że nie ma się czym
martwić i żeby mogla spać spokojnie. Bo nikt się nie zadręcza dla rozrywki,
zapewniam Cię.

Nawet Ty, mając tak świetną, jak piszesz, opiekę pediatry, szukałaś pomocy na
forum, bo wydawało Ci się, że Twoje dziecko ma opóźnioną mowę. Dziś dziecko
nadgoniło (gratulacje :)), a Ty jesteś mądrzejsza o to doświadczenie. Więc
spokojnie możesz sobie pisać o indywidualnym tempie rozwoju - bo masz ten
problem już za sobą. Ale inne matki mają prawo się martwić i pytać na forum.

Do Mamisio

[martwiesie]

Mamisio - to chyba miedzy innymi mnie tyczy sie Twoj post. To ja jestem mama
tych 16 miesiecznych blizniakow u ktorych doszukuje sie wedlug Ciebie choroby.
Bardzo chcialabym sie mylic i moc przyznac ci racje ze tylko sie czepialam, ze
to zwykle opoznienie, jakies dziwactwa w zachowaniu. BARDZO.
Myslisz ze to zle ze staram sie dowiedzie czy rzeczywiscie to, co sie dzieje z
moim synkiem jest niepokojace? Ja sie martwie od bardzo dawna, wydaje mi sie ze
cos jest dziwnego w jego zachowaniu???Myslisz ze poprzez forum w 100% uzyskam
satysfakcjonujaca odpowiedz???Nie!I tak musze to sprawdzic to u specjalisty. I
nie tylko dla swojego spokoju, tylko po to zeby wrazie czego pomoc( a
przynajmniej probowac) mojemu dziecku!!!
Tu szukam porady. Mysle ze znalazlam odpowiednie forum, bo tu sa rodzice ktorze
zetkneli sie z podobnym problemem. Wiedza jakie sa niepokojace oznaki,
zachowania. Wiedza gdzie szukac pomocy, o co pytac.
Niestety (wedlug mnie stety)w dzisiejszych czasch rodzice sa bardziej swiadomi
na co zwrocic uwage zeby w razie choroby pomoc dziecku. Podam ci przyklad: Moje
blizniaki - wczesniaki z 33 tyg. ciazy byly rehabilitowane. Rehabilitantka
zauwazyla ze synek podkurcza mocno palce u stop i postawiony na podlodze stoi
jak baletnica. Powiedziala ze to oznaka mpd. Powiedzialam o tym mamie. Ona ze
smiechem mi powiedziala ze to nic takiego, ze ja tez tak chodzilam. I wiesz co -
moi rodzice nie pomysleli ze byc moze potrzebna mi jest rehabilitacja, tylko
sie cieszyli ze bede w przyszlosci baletnica!Widzisz roznice?
Kiedys bagatelizowana rozne niepokojace objawy, mowiono ze to minie, ze to nic
takiego, ze wyrosnie, ze skonczy 3 latka i mu przejdzie.

A wczesna diagnoza i podjeta rehabilitacja czy inna pomoc przynosi efekty.

[el-loco]

[el-loco]

Ups coś nie poszło ;)
A co powiecie o rodzicach,którzy n i e w i d z ą problemu choć otoczenie go
sygnalizuje? Są ślepi i głusi na głosy rozsądku i uważają,że wszyscy się
czepiają,bo gdy miną 3 lata to jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki
wszystko wróci do normy? Jakakolwiek przesada jest zła ale z dwojga złego
lepiej zapobiegać niż leczyć.
Co do forum to niie zostało ono stworzone po to aby stawiać diagnozy na
odległość bo od tego są specjaliści i nikt tego nie oczekuje i nikt tego nie
robi!!!Raczej wymieniamy się spostrzeżeniami, uwagami, radami i chyba po to
właśnie to forum zostało założone.
pozdr.

[gemmavera]

El-loco, znam taką osobę, niestety. Syn nie mówił, więc najpierw czekała, aż
skończy magiczne 3 lata, a kiedy okazało się, że trzecie urodziny nie
odblokowały mowy w cudowny sposób, czekała, aż syn pójdzie do przedszkola, bo
tam się miał rozkręcić. Niestety nie rozkręcił się zbytnio, mówi bardzo
niewiele i niewyraźne, kleci jedynie prościutkie zdania, a ma już 4,5 roku.
Mama tym razem czeka, aż chłopczyk "wyrośnie" - daje mu czas do szóstego roku
życia. ;( I nie pomagają żadne sugestie czy wręcz bezpośrednie próby
uświadomienia jej, że traci czas.

[mkolaczynska]

podam lepszy przykład:
w wieku 6 miesięcy stwierdzony ubytek słuchu 80 i 90dB mamusia nie zdecydowała
się na aparaty bo "córeczka jest taka ładna"??????
To ja już wole mamusie co przychodziu ze swoim dzieckiem 10 razy żeby się
upewnić ze wszystko ok bo to mu krzywdy na pewno nie zrobi a brak aparatów
uniemożliwi porozumiewanie się mową.
Najlepiej i najłatwiej nie dać dziecku wyboru.

[jamniczek7]

jestem mamą 11 chłopca u którego właśnie zdiagnozowano zespół że jest jakiś
problem wiedziałam praktycznie od urodzenia(strasznie głośno płakal i nie dawał
się ukoić) do specjalisty trafił ok 3 roku życia nie postawiono mu diagnozy nie
wiem czy pani doktor nie rozpoznała czy nie chciała szufladkować ale określiła
deficyty zaleciła pomoc farmakologiczną i specjalistyczną ciężka praca mojego
dziecka i moje przekonanie że jest to problem który można'"wyprostować" dały
bardzo dobre efekty rozwojowe ale równocześnie brak diagnozy sprawiał że nie
umiałam zaakceptować pewnych zachowań syna typowych dla tego zaburzenia co było
bardzo frustrujące myślę że mając diagnozę łatwiej jest w kontaktach ze szkołą
odpowiednie zalecenia w pracy z dzieckiem itp no i dla nas bo nie szukamy już
po omacku ale trzeba pamiętać że nasze dziecko będzie musiało żyć w
społeczeństwie i nie wolno wzbudzić w nim przekonania że wszystkie jego
niepowodzenia lub "złe uczynki"usprawiedliwiane są chorobą poczuje się wtedy
bezkarne co jeszcze bardziej pogłębi izolację społeczną dobrym pomysłem jest
ustalenie jasnych zasad najlepiej na piśmie wiem to z doświadczenia można to
zrobić w domu w szkole z nauczycielem jak i z uczniami z klasy NAJWAŻNIEJSZA
JEST PRACA NA DEFICYTACH JUŻ OD NAJMŁODSZYCH LAT TO DAJE EFEKTY mam żywy dowód
w domu diagnoza to sprawa drugorzędna pamiętajcie rodzice że wasze dziecko jest
wyjątkowe i ma jak każdy swój charakter dlatego obserwujcie je nie musi mieć
wszystkich objawów ZA.Życzę powodzenia w wychowywaniu pociech życie z
aspergerowcem może być szczęśliwe.

Chcialabym zeby ktos postwail diagnoze wczesniej

[konstruktorka1]

Przykro ale dalabym dusze zeby ktos postwil mojemu synowi diagnoze kilka lat
wczesniej
Wlasnie dzieki takiej postawie "doszukiwanie sie" Wladek zaczal byc
rehabilitowany kiedy skonczyl 4 lata
Wszystkie typowe objawy Autyzmu byly u niego widoczne jak mial 2 lata a wlasnie
pediatrzy i psycholodzy twierdzili ze ja sie czepiam ( a wlasciwie moja mama)
Dlaczego wlasnie nie doszukiwac sie co zlego ze chcemy dbac o nasze dzieci
Dzis mieszkamy w UK tutaj lekarz pediatra kieruje do specjalisty na konsutacji
przy pierwszym lepszym podejzeniu i nie ma nic zlego w tym po prostu dzieci z
ZA i ADHD maja lepsza pomoc

[mkolaczynska]

konstruktorka1 napisała:

> przy pierwszym lepszym podejzeniu i nie ma nic zlego w tym po prostu dzieci z
> ZA i ADHD maja lepsza pomoc
>
A jak nawet nie mają tedo ZA czy ADHD tylko "leniwych" rodziców to i tak mają
lepszą pomoc :-)))))

[konstruktorka1]

Ja nie jestem leniwa a pomocy kiedy powinna byc nie bylo
Tak na marginesie nie wydaje ci sie dziwne ze w w Polsce dzieci niepelnosprawne
rehabilituja rodzice a nie specjalisci
Najczesciej ci "leniwi" staja na glowie zeby pomoc dziecku
Ile ja sie nasluchalam powinna pani to tamto
A Pani psycholog umiala powiedziec w jednym zdaniu kilka sprzecznych
rzeczy:))))))))))))))))

[mkolaczynska]

konstruktorka1 napisała:

> Ja nie jestem leniwa a pomocy kiedy powinna byc nie bylo
> Tak na marginesie nie wydaje ci sie dziwne ze w w Polsce dzieci
niepelnosprawne
>
> rehabilituja rodzice a nie specjalisci
dokładmnie!!!! odstepy pomiędzy kolejnymi wizytami u psychologa wachają się
zwykle w granicach 2-3 miesięcy. Co można zrobić raz na 2 miesiące przez 1
godzine???????? śmiem twierdzić ze nawet gdy ma się chęć, to niewiele. Problem
w tym ze ja nawet chęci zwykle nie widze:-). Nam pani psycholog po pierwszej
wizycie wręczyła ok 100 stron z rozpisanymi zajęciami z kompureta(żeby nie było-
drukowała jak leci, żeby tylko wiek się zgadzał) a póżniej jak przychodziliśmy
to pozwalała matowi robić co chciał i zapisywała sobie jakieś swoje obserwacje.
Terapia????????To jest terapia? zaczynam twierdzić ze ta baba wolała sobie
posiedzieć na krześle i "poobserwować" niż spróbować cokolwiek zrobić, czy
spróbować zaobserwować. Nasza niania zrobiła dla naszego dziecka dużo więcej
niż ten pożal się boże psycholog. Nie zebym chciała obrażać kogokolwiek innego.

> Najczesciej ci "leniwi" staja na glowie zeby pomoc dziecku
> Ile ja sie nasluchalam powinna pani to tamto
> A Pani psycholog umiala powiedziec w jednym zdaniu kilka sprzecznych
> rzeczy:))))))))))))))))

[mkolaczynska]

zaczynam twierdzić ze ta baba wolała sobie
> posiedzieć na krześle i "poobserwować" niż spróbować cokolwiek zrobić, czy
> spróbować wyegzekwować.
tak miało być sory :-)

[konstruktorka1]

Zycze powodzenia i sily
Mi jej zabraklo dlatego wyjechalismy do Angli
Zrobilismy krok do tylu zeby maly mial lepsza przyszlosc
W szkole ciagle sie pytaja co zrobic dla mnie dla Wladka. (Pierwszy raz
zaczelam ryczec) Rehabilitacja jest w szkole: logopeda 2 razy w tygodniu,
Integracja sensoryczna ( na moja prosbe zatrudniono rehabilitanta bo wierze)
terapia poprzez zabawe (naokraglo) na trampolinie ( Najbardziej ulubiona) PECS
jezyk migowy a ja chodze na konferencje i szkolenia zeby moc malego zrozumiec

mamisio

[r.kruger]

Miko w wieku 2,5 roku mówił nie 70 a może 5słów
teraz dwa miesiące później kiedy zmieniłam mu dietę, rozmawiałam z logopedą
itp. zaczyna mówić, pokazuje obrazki etc.
Nie szukałam mu choroby, ale martwiłam się. Znalazłam na tym forum cenne
wskazówki, rady dzięki którym łatwiej mi wychowywać syna.