Wiersze - Poezja Śpiewana...

[zuza_anna]

Otwieram wątek poetyczny. Poznaliście mnie na tyle, że już doskonale wiecie, że
uwielbiam poezję. Jeśli macie ochotę, to proszę wklejać swoje ulubione wiersze.

Zacznę od pięknego wiersza, Kazimierza Przerwy-Tetmajera - Kocham cię, światło...

Kocham cię, światło! Na moje źrenice
Zlewasz się falą; nurzam się w niej, tonę,
Oczy ku tobie wznoszę roztęsknione,
Na twej jasności promienną mgławicę.

Kocham cię, jasna! Patrzę na twe lice,
Oczu szafiry rzęsą ozłocone,
Na krasę twoich ust - patrzę i płonę,
Tym więcej pragnąc, im więcej się sycę...

Kiedy mię światło falą opromienia,
Zda mi się, czuję twoje uściśnienia,
A gdy w ramiona ciebie, jasna, chwytam,

Całą mi światła płonie świat ozdobą
I sam już nie wiem, i sam siebie pytam:
Czyś ty jest światłem? Czy światło jest tobą ?

[...]

[zuza_anna]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[m.maska]

Anna Treter...Obiecales, ze zatanczysz

Gdy kiedyś staniesz gdzieś na brzegu oceanu
Mały jak kamyk zaciśnięty w twojej dłoni
Bóg cię zapyta czy ukrywasz tam coś więcej
Wolimy takich którzy mają puste ręce

Zapyta skąd ten strach i czemuś taki głodny
Ty powiesz cicho tu złapałem właśnie oddech
Zawsze chciałem takiej ciszy jej tu tyle
I poprosisz by zatrzymał świat na chwilę

Świat na chwilę .....
Tylko tyle .....

Gdy kiedyś schodząc z gór natrafisz na polanę
I puste dłonie mu pokażesz i nic więcej
Powie że pytał o ten kamyk dla zabawy
Lecz chciałby pomóc ci rozwikłać pewne sprawy

Brama czy furtka jasny dom czy ciemny hotel
Zwyczajny dzień czy niepokoje krótkich nocy
Powiedz ucisz moje myśli daj odpocząć
Tylko zostaw we mnie żaru garstkę złotą

Daj odpocząć ......
Garstkę złotą ......

Gdy kiedyś staniesz gdzieś na brzegu oceanu
Mały jak kamyk zaciśnięty w twojej dłoni
Zamknij oczy tylko cisza żadnej walki
Nie zapomnij obiecałeś że zatańczysz

Nie wiem czy ktos z Was to pamieta, ale mnie utkwily w pamieci te wlasnie slowa:
...powiesz cicho tu złapałem właśnie oddech
Zawsze chciałem takiej ciszy jej tu tyle
I poprosisz by zatrzymał świat na chwilę

to bylo po moim powrocie z Izmiru w 2008 roku w listopadzie lub grudniu, umiescilam wtedy w galerii fotke z Bazyliki Sw. Jana i wlasnie tam Petroniusz umiescil te slowa - nie wiedzialam skad pochodza...ale kiedy uslyszalam te piosenke, wiedzialam....

Beata Osytek - Znam kilka prawd

[zuza_anna]

Pytasz dlaczego kryję wzrok, gdy ktoś przyjazny widzi ślad,
zawsze unikam prostych dróg, w podciętych skrzydłach czuję wiatr,
szeptem wypowiesz, że to znasz, że w inną stronę pognał świat, lecz nie ja.

Znam kilka prawd, bez których nie ma, nie ma istnienia, nas samych w nas,
nie dam się zwieść, wielka nadzieja, strzeże spełnienia, mnie w moim ja.

Dość już tych pytań przyszła noc, wnet obojętność wyrwie z nas
żalem wypełni dawny los, że odszedł ktoś, czegoś brak
na cóż mi teraz dawny czas, niezłomna siła rośnie w nas, dalej gna...

Znam kilka prawd, bez których nie ma, nie ma istnienia, nas samych w nas,
nie dam się zwieść, wielka nadzieja, strzeże spełnienia, mnie w moim ja.

[al-szamanka]

Do tego wiersza mam wyjątkowy sentyment, może dlatego, że zawsze kojarzy mi się z moimi najpiękniejszymi, młodymi latami

Między nami nic nie było
Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych,
Nic nas z sobą nie łączyło
Prócz wiosennych marzeń zdradnych;
Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz szumiących śpiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni;
Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków, Prócz natury słodkich czarów;
Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pierwiosnków i powojów
Między nami nic nie było!


Adam Asnyk

[al-szamanka]

no i ten, Jana Zycha, niezapomniany w wykonaniu Marka Grechuty

Gdziekolwiek

Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie,
będą miejsca w książkach i miejsca przy stole,
kasztan, kiedy kwitnie lub owoc otwiera,
będą drzewa, ulice, ktoś nagle zawoła,
ktoś do drzwi zapuka i pamięć przyniesie
z kwiatem, z godziną, z kolorem,
wciąż będzie początek, bo wszędzie są mosty
prawdziwe jak powietrze ode mnie do ciebie,
gdziekolwiek będę, cokolwiek się stanie.

GDZIEKOLWIEK

tytuł wiersza i autora

[zuza_anna]

Przepraszam, nie napisałam na początku, dobrze będzie gdy będziemy pisać tytuł
wiersza i autora w temacie. Dziękuję

Charles Baudelaire - OBCY

[zuza_anna]

Charles Baudelaire - OBCY

Kogo kochasz najbardziej, zagadkowy człowieku? Powiedz: ojca, matkę, siostrę czy brata?
- Nie mam ani ojca, ani matki, ani siostry, ani brata.
- Przyjaciół?
- Znaczenie tego słowa do dzisiaj pozostaje dla mnie nieznane.
- Ojczyznę?
- Nie wiem, pod jakim niebem leży.
- Piękno?
- Chciałbym je kochać, boskie i nieśmiertelne.
- Złoto?
- Nienawidzę go tak, jak wy nienawidzicie Boga.
- Hm! Cóż zatem kochasz, dziwny cudzoziemcze?
- Kocham obłoki...uciekające obłoki...tam...tam... tamte cudowne obłoki!

przełożył: Ryszard Engelking

Antoni Lange - Zima

[zuza_anna]

Niby potoki łez zamarzniętych,
Po niebie lila jasno - bladem,
Na srebrnych żaglach rozwiniętych,
Maleńkie chmurki płyną stadem.

Lodowym blaskiem gwiazd promienie
Skrzą się nad pola śnieżno-białe
I rozlewają w krąg milczenie
Melancholijne, oniemiałe.

I jakiś pokój dziwnie błogi
Ogarnął śnieżne mgły srebrzyste;
Na senne chaty, pola, drogi
Milczenie padło uroczyste.

I zamilkł wiatr, ucichły szumy
Korony topól szkieletowej;
Marzenia pełne i zadumy
W błękity patrzą nieme sowy.

I tylko z dala niespokojne
Słychać huczenie, śmig wiatraka;
I duch ze sobą toczy wojnę
I w nim, śród ciszy, wrzawa taka.

[...]

[zuza_anna]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

Mickiewicz Adam - Komar, niewielkie licho...

[zuza_anna]

Mickiewicz Adam - Komar, niewielkie licho...

Komar, niewielkie licho, lecz bardzo czupurne,
Wyciągnąwszy różeczki i skrzydła poczwórne,
I żądełko krwi chciwe, latał ponad śpiącym
I " Krwi, krwi, krwi, krwi! " wołał głosem bzykającym.

" Drżyj, człowieku, wybiła ostatnia godzina,
Jestem Marat owadów, lotna gilotyna ".
Aż przebudził się człowiek, czatował po głosie
I za pierwszym ukłuciem pac, zabił na nosie.

Szedł z nieboszczykiem w okno, nie mógł znaleźć śladów
Tej lotnej gilotyny, Marata owadów,
Człowiek, gniotąc go w palcach: " Nie budź śpiących, bracie,
Atomie terroryzmu, owadów Maracie

Kiedyś tak małe licho, nie rób tyle krzyku,
A kiedy chcesz ukąsić, kąsajże bez bzyku.
Jeśli ci krwi potrzeba, gdzie chcesz nos mi wtykaj,
Tylko, kiedyś tak mały, kąsaj, a nie bzykaj ".

[m.maska]

No popatrz, nie wiedzialam ze Mickiewicz popelnil takie cos...

[1zorro-bis]

no, sorry, ale tutaj musze pasowac...O poezji to mam takie pojecie jak kura o strusich jajach...:cool.

[...]

[1zorro-bis]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[m.maska]

Nie wiem, no w koncu o jajach to ta kura, jakies tam pojecie ma... gdybys napisal jak kangur...no to znaczy, ze Ty juz zupelnie NIC, a tak, nie jest tak zupelnie beznadziejnie...

[1zorro-bis]

"Litwo, Ojczyzno moja,
Ty jestes jak zdrowie,
ten kto cie utracil, tego sie dowie....
Czy jakos tak?
Tylo to mi w lepetynie zostalo....
A moj profesor sadysta to nas meczyl jeszcze Antygona na pamiec....:cool.

Michał Zabłocki - Psyche

[zuza_anna]

Michał Zabłocki - Psyche

Są tacy chociaż już w mniejszości którzy sądzą że człowiek to fizis
Dla nich psyche jest tylko dodatkiem do fizis niejako jego funkcją
Są też tacy dzisiaj akurat w większości którzy sądzą że człowiek to psyche
Dla nich fizis to tylko pretekst do zaistnienia psyche niestety konieczny
Ale są też tacy aczkolwiek bardzo nieliczni którzy wierzą w pneumę
Coś jakby nieco wyżej od fizis i psyche co nadaje sens im obu
Jak psyche jest związana z naszą fizis tak pneuma jest związana z inną fizis
Tamta inna fizis ma się tak do naszej jak pneuma do psyche
Jest nieruchoma lekko uśmiechnięta i patrzy zawsze prosto w oczy...

Anna Wojdecka - Jak odnaleść szczęście ?

[zuza_anna]

Anna Wojdecka - Jak odnaleść szczęście ?

Zmierzyć życia nie podobna
tyle miejsc.. i tyle dat..
a każdy żyje z osobna
tworząc swój maleńki świat...

własną przestrzeń, własny obszar
jak pająk na sieci
zagarniając to do kosza
co na pajęczynę wleci...

a co może najciekawsze
wciąż głodny.. pazerny..
i nie tylko swoim zawsze
ideałom wierny...

Żeby zdobyć odrobinę
aż na głowie staje,
zdolny poświęcić rodzinę..
że kimś lepszym jest udaje..

wciąż stosuje te wybiegi..
choć po drodze innych rani..
Wypełniona sieć po brzegi,
bo zachłanność nie ma granic.

Potyka się coraz częściej
o tą całą górę śmieci
.. i, jak ma odnaleźć szczęście
zaplątany w własne sieci...???

Tuwim Julian - Przedwiośnie

[zuza_anna]

Tuwim Julian - Przedwiośnie

Pora szara, niewesoła,
Mży prążkami przedmrok siny,
Ty po skwerku dookoła
Krążysz smutny od godziny.

Chodzisz cieniem i niesobą,
Urzeczony przykrą ciszą.
O, nadziejo! o, żałobo!
Na gałęziach wróble wiszą.

Kwilą szybko, gorączkowo,
Recytują jak najęte
Swoje ptasie to i owo,
Jakieś wieści niepojęte.

O czym? O tym: żeś tak ciekaw
Baśni wiecznej, wróblej waśni,
Że tak krążysz, że tak czekasz...
Na co? Na to. Wiesz już? Właśnie.

Ćwierk Konstanty - Przedwiośnie

[zuza_anna]

Ćwierk Konstanty - Przedwiośnie

Nim ptaki zanucą,
A dzień się rozrośnie,
Na tym bożym świecie
Panuje przedwiośnie.

Jeszcze się nie cieszę
Z zielonych gałęzi
I już się nie smucę,
Bo lód rzeki więzi.

Słońce się nie kryje
Za mgłami szaremi,
Lecz kwiatów daremnie
Szukam na tej ziemi.

Nim ludzkości serca
Zabiją radośnie
Wprzód w piersi tysiąca
Panuje przedwiośnie.

Chociaż wicher mroźny
Jeszcze w nas uderzy,
Przecież w lepsze jutro
Duch narodu wierzy.

Nie masz takiej zimy,
Ni takiej zawiei,
W której by dla szczęścia
Zabrakło nadziei.

Jeszcze chłód... i promień
Słońca mknie ukośnie,
Lecz trwajmy w pokoju,
Bo to już przedwiośnie.

Julian Tuwim - Wszystko...

[zuza_anna]

Julian Tuwim - Wszystko...

Oddać ci wszystko: każdy sen i drgnienie,
Każdy nerw ciała, każdy ruch i krok!
Przeszłość - to tylko o tobie wspomnienie,
Przyszłość - to tylko twój najświętszy wzrok!

Oddać ci wszystko, każde pulsu tętno
I grosz ostatni, i ostatek sił,
Trwonić dla ciebie swą młodość namiętną
Znaczyć ci drogę - krwią serdeczną z żył!

Zaprzeć się! Bluźnić! Z Judaszem paktować!
Żwir na twej drodze w miękki piasek gryźć!
Natchnioną wiarą zakrzyczeć: "Ach prowadź!"
Gdy mi na własną zgubę każesz iść!

A potem - oddać ci ostatnie tchnienie
Skonać spokojnie, wiernie u twych nóg
I wstecz spojrzawszy wierzyć niewzruszenie,
Że tak - za Ciebiem tylko umrzeć mógł.

Julian Tuwim - To było tak...

[zuza_anna]

Julian Tuwim - To było tak


To było tak: w ciemności nocy
Z gałązki wylazł żywy pączek.
Rozklejał się, ptakami kwiląc;
O świcie - westchnął. To był początek.

Godzinę blisko się dokwiecał,
Leniwie drzemiąc w ciepłej wiośnie.
Ciągnęły go z lepkiego gniazdka
Kwieciste ptaki coraz głośniej.

Godzinę blisko się upierzał,
Barw upatrując po ogrodzie.
Wyciągał go z zawięzi miękkiej
Skrzydlaty wietrzyk coraz słodziej.

O, patrz, jak biją się o ciebie,
Złączone w jeden zgiełk pstrokaty:
Ptaki świergotem coraz tkliwszym,
Coraz żarliwszą wonią kwiaty!

Bezimiennego cię rozdwaja
W dwa cudy jedna twórcza siła,
I drży pod tobą niespokojna
Gałązka, która się powiła.

Wiec kto? wiec jak? Zawiało chłodem.
Czy ptak? czy kwiat? I gwar zamiera,
I rozpaczliwy strach istnienia,
W struchlałym sercu świata wzbiera.

Wtedy zerwałem go z gałęzi
Jak pierworodny owoc z drzewa:
I bardzo słodką wonią dyszy,
I bardzo smutne wiersze śpiewa.

[czarek_777]

To i ja coś dorzucę jeśli pozwolisz Zuza

WIOSNA
Najpiękniejsza pora roku to wiosna. Jest od innych bardziej radosna. Po długiej zimie budzi się życie, Budzą się uczucia chowane czasem skrycie. Larwy przeobrażają się w piękne motyle. Zakochani przeżywają miłosne chwile. Drzewa w pąki i kwiaty są obsypane, Dziewczyny chodzą piękne zakochane. Pszczoły kwiaty zapylają, Wszyscy do pracy nowej werwy dostają. Bociany przyleciały w stare gniazda, Owce wypędził na hale gazda. Swoje szafy przeglądamy, Zimowe ubrania chowamy. Z utęsknieniem wyglądamy lata, Choć pogoda czasem figle płata. O zimowych dniach szybko zapominamy. Z myślą o plaży już się odchudzamy. Szczęścia i miłości szukamy I nieważne ile lat mamy ani jak wyglądamy

[zuza_anna]

Dziękuję! Tak na marginesie, Ty jesteś autorem powyższego wiersza?

Na górze, pisz autora i tytuł wiersza, tak jak ja to robię, ok?

[czarek_777]

Aż takiego talentu do wierszowania to ja nie mam znalazłem go u jednej ze znajomych, na Jej na profilu jest i pozwoliłem sobie go 'zwinąć' ale autor wiersza nie był podany - może i Ona go napisała ale krępuje się zapytać ale wiersz bardzo fajny.

Autor: Ula W. - Wiosna

[zuza_anna]

Wiosna.

Najpiękniejsza pora roku to wiosna.
Jest od innych bardziej radosna.
Po długiej zimie budzi się życie,
Budzą się uczucia chowane czasem skrycie.

Larwy przeobrażają się w piękne motyle.
Zakochani przeżywają miłosne chwile.
Drzewa w pąki i kwiaty są obsypane,
Dziewczyny chodzą piękne zakochane.

Pszczoły kwiaty zapylają,
Wszyscy do pracy nowej werwy dostają.
Bociany przyleciały w stare gniazda,
Owce wypędził na hale gazda.

Swoje szafy przeglądamy,
Zimowe ubrania chowamy.
Z utęsknieniem wyglądamy lata,
Choć pogoda czasem figle płata.

O zimowych dniach szybko zapominamy.
Z myślą o plaży już się odchudzamy.
Szczęścia i miłości szukamy
I nieważne ile lat mamy.

Autor:Ula W.
\wierszula651.bloog.pl/id,1399261,title,Wiersz-pt-Wiosna,index.html

Jak się chce to autora się znajdzie Czarku
Wkleiłam jeszcze raz, bo ...

[czarek_777]

Tak myślałem ale byłby cyrk gdyby to była właśnie Ona

Ćwiek Konstanty - Wiosna.

[zuza_anna]

Wiosna

Słońce zakreśla kręgi coraz szersze
I świeci w górze, że aż serce rośnie,
O czymże przeto można pisać wiersze,

Jak nie o wiośnie.

Sztubak - żółtodziób i stuletni zrzęda
Uciekł od stęchłych domowych pieleszy
I po ulicach dzień się cały szwenda,

Słońcem się cieszy.

Wtulony w puchy półzimowych szatek,
Długi, bez końca, niby klucz żurawi,
Sznur dzieci w wózkach, nianiek, bon i matek

W słońcu się pławi.

Uśmiech rozkoszy spływa z warg purpury,
Gdy ktoś miłości szepce pieśń radosną
I patrzy w oczu cudowne lazury.

Hej, wiosno, wiosno!

Wszystkich, o wiosno, do marzeń kolebie
Światło promieni u twego powicia.
Lecz najszczęśliwszy ten, co ma prócz ciebie

I wiosnę życia.

[zuza_anna]

Ćwiek Konstanty - Bzy kwitną...

Bzy już zakwitły, lecz nie w mem ogrodzie,
co legł samotny na wysokiej skale.
Kwiat się nie rodzi hen, gdzieś w górskim chłodzie
gdzie całun śnieżny rozrósł się wspaniale.

Pono w nizinach wiosna jest królową:
Ziemię pokryła szmaragdowa chusta...
Gdzieś, ktoś miłości szepce cudne słowo
i uśmiech stroi purpurowe usta.

Pono tam słońce co dnia kąpie ziemię
w potoku blasków tęczowych nadziei,
pono z serc spadło łez niestartych brzemię
i nie masz grzmotów ni śnieżnych zawiei

Pono bzy kwitną pachnące, wspaniałe...
Czemuż nie rosną hen, w podniebnym chłodzie?!
Ja jednak kocham swą odludną skałę,
chociaż bzy kwitną nie w moim ogrodzie.

Ćwierk Konstanty - Wiersz pesymistyczny...

[zuza_anna]

Ćwierk Konstanty - Wiersz pesymistyczny

Choć słońce ziemi płaci zwykłą grzywnę
Bogactwem wiosny czyniąc w sercach zamęt,
Są myśli nasze w tym roku przedziwne,
Okrutnie czarne, prawie jak atrament.

Niejeden ma już na ramieniu ducha,
Innemu zaś się we wnętrznościach pali
I śni jakowaś dzika zawierucha,
A jeszcze inny pyta wciąż: - Co dalej?

Zło jest, panowie, nie ulega kwestii,
I nie czas teraz jest na myśli płoche,
Lecz kto się ludzkiej zbyt nie lęka bestii,
Niech się wraz ze mną uśmiechnie choć trochę.

Więc czyś jest głodny, czy też całkiem syty,
Odrzucaj myśli zbyt czarne w noc i dzień,
i niech pocieszy cię ten fakt niezbity,
Że dziś jest lepiej, niż będzie za tydzień.

[dzikus0099]

ja tam jestem dzikus ,wiec nic nie bede wklejal,ale poczytac lubie i widze ze cie kreci ta no-Poezja,wiec tak trzymaj i rob to co lubisz!!!!!!!!!!!!

Adam Ziemianin - Ilu ludzi nasz świat uniesie...

[zuza_anna]

Adam Ziemianin * * * ( Ilu ludzi nasz świat uniesie... )

Ilu ludzi nasz świat uniesie
Aby wciąż jeszcze się kręcić
Ilu trzeba dzisiaj poetów
By choć wiersz pozostał w pamięci

Jak nazwać co jeszcze nie nazwane
I co jeszcze może czekać człowieka
Jaką tajemnicę dźwiga każdy kamień
Że nie wie o niej nawet rzeka

Czy po to tutaj tylko jesteśmy
By przed nocą bardziej się zmęczyć
Czy liść z Twego wielkiego drzewa
Jest zaledwie letnim kaprysem gałęzi

Zostawiłeś nam ślady swych stóp
Na nieba niebieskiej korze
Tak mało ich i tak bardzo wiele
Bo przecież Ty wszystko możesz

Iwan Bunin - Spokojne oczy, to spojrzenie...

[zuza_anna]

Iwan Bunin - Spokojne oczy, to spojrzenie

Spokojne oczy, to spojrzenie sarnie
I wszystko, co tak czule w nim kochałem,
Niedawno jeszcze dobrze pamiętałem,
Lecz teraz obraz twój już mgła ogarnia.

A przyjdzie czas - przeminie także żal,
I zaniebieszczy się ten sen wspomnienia,
Gdzie nie ma już ni szczęścia, ni cierpienia,
Lecz tylko wszechogarniająca dal.

Przełożyła: Maria Leśniewska

Leopold Staff - Odys

[zuza_anna]

Leopold Staff - Odys

Niech cię nie niepokoją
Cierpienia twe i błędy.
Wszędy są drogi proste
Lecz i manowce wszędy.

O to chodzi jedynie,
By naprzód wciąż iść śmiało,
Bo zawsze się dochodzi
Gdzie indziej, niż się chciało.

Zostanie kamień z napisem:
Tu leży taki i taki.
Każdy z nas jest Odysem,
Co wraca do swej Itaki.

[1zorro-bis]

to ja tutaj musze pasowac. dla ,mnie to jest TOTALNIE obde "terytorium"....

[...]

[zuza_anna]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

ks. Jan Twardowski - Obiecanki Cacanki...

[zuza_anna]

Dedykuję tym, co obiecują
i słowa nie dotrzymują
bo cały czas jęzorem paplają,
któregoś dnia...
sami w tej papce się upaplają...


ks. J. Twardowski - Obiecanki cacanki

Będę mądry obiecuje
lecz w zeszycie przyniósł dwóje
nie chce plotek obiecuje
znowu wujka obgaduje
być rozsądnym obiecuje
łyka lody i choruje
ciocie kochać obiecuje
znów jej jęzor pokazuje
być porządnym obiecuje
lecz skarpetek nie ceruje
jeść najpiękniej obiecuje
krem z talerza wylizuje
być na piątkę obiecuje
lecz z piątego pietra pluje
być aniołem obiecuje
wszedł na stołek i wariuje,
będę grzeczny obiecuje
lecz mamusi swej pyskuje
będę wdzięczny obiecuje
lecz dziadkowi życie truje
kochać ludzi obiecuje
koleżance nie daruje
piękne drzewa deklamuje
lecz gałęzią wymachuje
reperować obiecuje
czego dotknie to popsuje
być dentystą obiecuje
zęby lalkom wyłamuje.

[al-szamanka]

To ja wklejam, co ostatnio pisał Krystek, chyba pasuj

Autor: krystek.fabuloso 02.12.11, 16:26

Czy poczułeś
kwaśny oddech piwnicy,
co od swego powstania
między beczkami
kiszonych ogórków się snuje
i często gęsto
Zefirem się mianuje?
Czy widziałaś
pośród kwiatów osty kłujące,
szyderczo napuszone,
wściekłe,
łapczywie wilgoć
z życiodajnej gleby ssące?
Czy zauważyliście, że to,
co mistrzem w pełzaniu
ciągle marzy o lataniu?,
lecz wznieść się nie może.

Jan Zych - Gdziekolwiek

[m.maska]

Gdziekolwiek

Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie,
będą miejsca w książkach i miejsca przy stole,
kasztan, kiedy kwitnie lub owoc otwiera,
będą drzewa, ulice, ktoś nagle zawoła,
ktoś do drzwi zapuka i pamięć przyniesie
z kwiatem, z godziną, z kolorem,
wciąż będzie początek, bo wszędzie są mosty
prawdziwe jak powietrze ode mnie do ciebie,
gdziekowiek będę, cokolwiek się stanie.

Wisława Szymborska - " Jak ja się czuję "

[zuza_anna]

Wisława Szymborska - " Jak ja się czuję "

Kiedy ktoś się spyta jak ja się dziś czuję,
grzecznie mu odpowiem,że "dobrze dziękuję"
To,że mam artretyzm,to jeszcze nie wszystko,
astma ,serce mi dokucza i mówię z zadyszką,
puls słaby,krew moja w cholesterol bogata...
lecz dobrze sie czuje jak na moje lata.

Bez laseczki teraz chodzić już nie mogę,
choć zawsze wybieram najłatwiejszą drogę.
W nocy przez bezsenność bardzo sie morduję
ale przyjdzie ranek...znowu dobrze sie czuję.
Mam zawroty głowy,pamięć "figle" płata,
lecz dobrze się czuje jak na swoje lata.

Z wierszyka mojego ten sens sie wywodzi,
że kiedy starość i niemoc przychodzi,
to lepiej zgodzić się ze strzykaniem kości
i nie opowiadać o swej starości.
Zaciskając zęby z tym losem sie pogódź
i wszystkich w koło chorobami nie nudź.

Powiadają starość okresem jest złotym
kiedy spać się kładę,zawsze myślę o tym..
"uszy" mam w pudełku,zęby w wodzie studzę
"oczy" na stoliku,zanim się obudzę..
Jeszcze przed zaśnięciem ta myśl mnie nurtuje:
"Czy to wszystkie części,które się wyjmuje?"

Za czasów młodości (mówię bez przesady)
Łatwe były biegi,skłony i przysiady.
W średnim wieku jeszcze tyle sił zostało,
żeby bez zmęczenia przetańczyć noc całą...
A teraz na starość czasy się zmieniły,
spacerkiem do sklepu,z powrotem bez siły.

Dobra rada dla tych którzy się starzeją:
Niech zacisną zęby i z życia się śmieją.
Kiedy wstaną rano,"części" pozbierają,
Niech rubrykę zgonów w prasie przeczytają,
Jeśli ich nazwiska tam nie figurują,
to znaczy,że ZDROWI i DOBRZE SIĘ CZUJĄ.

Julian Tuwim - To było tak

[zuza_anna]

Julian Tuwim - To było tak


To było tak: w ciemności nocy
Z gałązki wylazł żywy pączek.
Rozklejał się, ptakami kwiląc;
O świcie - westchnął. To był początek.

Godzinę blisko się dokwiecał,
Leniwie drzemiąc w ciepłej wiośnie.
Ciągnęły go z lepkiego gniazdka
Kwieciste ptaki coraz głośniej.

Godzinę blisko się upierzał,
Barw upatrując po ogrodzie.
Wyciągał go z zawięzi miękkiej
Skrzydlaty wietrzyk coraz słodziej.

O, patrz, jak biją się o ciebie,
Złączone w jeden zgiełk pstrokaty:
Ptaki świergotem coraz tkliwszym,
Coraz żarliwszą wonią kwiaty!

Bezimiennego cię rozdwaja
W dwa cudy jedna twórcza siła,
I drży pod tobą niespokojna
Gałązka, która się powiła.

Wiec kto? wiec jak? Zawiało chłodem.
Czy ptak? czy kwiat? I gwar zamiera,
I rozpaczliwy strach istnienia,
W struchlałym sercu świata wzbiera.

Wtedy zerwałem go z gałęzi
Jak pierworodny owoc z drzewa:
I bardzo słodką wonią dyszy,
I bardzo smutne wiersze śpiewa.

Konstanty Maria Górski - Spokojność

[zuza_anna]

Konstanty Maria Górski - Spokojność


Zbudzić się, zerwać, uchylić firanek,
Wyjrzeć w kwietniowy, błękitny poranek,
Gdzie tylko wierzby kwitnące się złocą
I tylko brzozy białym pniem migocą -
A na toń niebios, wiosenną i bladą,
Fijoletową sieć gałązek kładą...

Obejść kasztany, których pąki, lśniące
Nowymi soki, łowią chciwie słońce
I główki śmiało w przestrzeń prą błękitną,
Czując, że jutro w śnieżną kiść zakwitną...

Chodzić po słońcu - powoli - jak we śnie,
Wokoło sadu, gdzie kwitną czereśnie,
U węgła domu przystanąć - posłuchać,
Bo już gołębie zaczynają gruchać
I wilga gwiżdże w południe nad sadem,
Gdy owad w trawie goni się z owadem.
A w wieczór, kiedy gwiazdy wyjdą z toni
Błękitnej, słowik pieśń swą ślubną dzwoni,
Dziwiąc się wielkiej księżycowej łodzi,
Co z białym żaglem na Ocean wschodzi.
Słuchać tej pieśni, która pierś rozpiera
Ogromnej ziemi i w niebie zamiera,
Ginąć w tej woni sadów i błękicie.
Pić to wokoło budzące się życie
I czuć z wszechświatem, nie pragnąc dla siebie
Serca na ziemi ni gwiazdy na niebie
Nic nie zamarzyć, nie kochać, nie żądać.
W przeszłość się tęsknym okiem nie oglądać
Ani nie czekać, czy z tą nową wiosną
Z mogił zaklęsłych niezabudki wzrosną...
I wierzyć tylko, że gdy płomyk zgaśnie,
Serce na wieczność - jak na zimę - zaśnie