Wrocław - moje miasto

[m.maska]

Wczoraj ruszyliśmy w miasto i jak to we Wrocławiu, na każdym kroku spotykaliśmy... wrocławskie krasnale.
Ile ich w międzyczasie jest, chyba już nikt nie wie...
Pierwszego napotkaliśmy na Ostrowiu Tumskim...

[m.maska]

A tu krasnal pracz...

[m.maska]

"Profesorek" oczywiscie moze stac wylacznie w jednym miejscuu, przy wejsciu do gmachu glownego Uniwersytetu...

[m.maska]

Na ulicy Wieziennej - krasnal przestepca
Wroclaw ma obecnie zawrotna ilosc krasnali - 330, ale to zapewne jeszcze nie koniec, fantazja nie zna granic.

[a74-7]

Dohtorka tez pewnie maja?

[m.maska]

a74-7 napisał:

> Dohtorka tez pewnie maja?

Na pewno maja, gdzies kolo Akademii Medycznej... zapytam lekarzy w rodzinie - bo nie tylko lekarzami ale i mlosnikami miasta som...

[m.maska]

moj "kolega"

[m.maska]

Nie kazdemu uda sie wejsc do krolestwa krasnali, bo wejscie jest pilnie strzezone...

[m.maska]

wroclawskie bombeiros...

[m.maska]

Krasnal z sercem na dloni... z wroclawskim sercem...

[m.maska]

Kuznik jeden z pierwszych wroclawskich krasnali...

[m.maska]

[m.maska]

Poniewaz w ostatnim czasie przebudowano nabrzeze odrzanskie, postawili pomnik krasnalom, ktore po cichu zapewne, pomagaly...

[al-szamanka]

Fajne te krasnale, szkoda, że podczas mojego pięcioletniego pobytu we Wrocławiu jeszcze ich nie było, na pewno bym je wszystkie pokochała

[m.maska]

To juz wszystkie jakie wczoraj zesmy napotkali i... zauwazyli - bo jak pomysle, to minelismy ich duzo wiecej...

Wrocław - moje miasto

[m.maska]

Sciezka historii Wroclawia - w chodniku...
Na ulicy Uniwersyteckiej...

[m.maska]

1000 - ustanowienie biskupstwa we Wrocławiu

[m.maska]

1241 - najazd Mongołów na miasto

[m.maska]

1242 - Wrocław otrzymał prawa miejskie

[m.maska]

1335 - utrata Śląska na rzecz Czech

[m.maska]

1526 - Wrocław w monarchii Habsburgów

[m.maska]

1530 - ustanowienie obecnie obowiązującego herbu miasta

[m.maska]

1633 - epidemia dżumy we Wrocławiu

[m.maska]

1702 - powołanie do życia Uniwersytetu Wrocławskiego

[m.maska]

1741 - panowanie pruskie

[m.maska]

1793 - rewolucja krawców

[m.maska]

1807 - zdobycie Wrocławia przez wojska napoleońskie

[m.maska]

1842 - pierwsza linia kolejowa na ziemiach polskich

[m.maska]

1913 - powstanie Hali Stulecia

[m.maska]

1945 - Festung Breslau

[m.maska]

1980 - Solidarność

[m.maska]

1997 - Kongres Eucharystyczny

[m.maska]

1997 - wielka powódź

[m.maska]

2012 - EURO 2012

[m.maska]

2016 - Europejska Stolica Kultury

[kogucik.2872]

ostrość fotek super
dawaj szerszą perspektywę
HDR najfajniej wychodzi na architekturze i panoramach, tudzież widokach większej całości.

[m.maska]

A taki dziedziniec, na Ostrowiu Tumskim... nada sie?

[a74-7]

WOW !

[a74-7]

a nie nie, dach ciutke krzywy, ,lewa strona leci w dol, u mnie tak zawsze leci,tylko dlatego zauwazylam ;-D

[m.maska]

a74-7 napisał:

> a nie nie, dach ciutke krzywy, ,lewa strona leci w dol, u mnie tak zawsze le
> ci,tylko dlatego zauwazylam ;-D

Kur w razie co wyprostuje.... ale poszlam ciut dalej w glab i moze takie ujecie...

[m.maska]

Ja marne pojecie mam o tym o czym Kur pisal - tzn. HDR - ale cos mi sie wydaje, chyba, ze sie myle - to im wiecej linii prostych tym lepiej do tej "wersji"

[a74-7]

Ja zartowalam, to pierwsze jest swietne!
Na YT znajdziesz pewnie Tutorial w temacie zdjec HDR w niemieckim czy polskim jezyku, tak na szybko. Ale chyba szkoda czasu ,przygotujesz sie nastepnym razem

[kogucik.2872]

idralne ! Wyprostować to żaden problem. Ale sam kadr jest super, kolory też Cykaj, cykaj

[m.maska]

Widok z wieży matematycznej Uniwersytetu Wrocławskiego

[kogucik.2872]

tylko do HDR nie zmniejszaj mi fotek. Potrzebujemy dokładnie tego, co masz w aparacie. Ta jest dużo pomniejszona na potrzeby wstawienia na forum. Bawić się możemy tylko oryginałami o pełnej rozdzielczości.
Kurcze, zapomniałem już jak to jest we Wrocku. Zresztą - ja tam byłem ze 20 lat temu, to raczej wiele się zmieniło...

[m.maska]

kogucik.2872 napisał:

> tylko do HDR nie zmniejszaj mi fotek. Potrzebujemy dokładnie tego, co masz w ap
> aracie. Ta jest dużo pomniejszona na potrzeby wstawienia na forum. Bawić się mo
> żemy tylko oryginałami o pełnej rozdzielczości.
> Kurcze, zapomniałem już jak to jest we Wrocku. Zresztą - ja tam byłem ze 20 lat
> temu, to raczej wiele się zmieniło...
>

Sporo się zmieniło... kiedy wyjeżdżałam z Wrocławia, budynki w Rynku były smutne i bezbarwne.
No przecież, że mam w oryginale...

[kogucik.2872]

a to chyba wszędzie tak. Widziałaś fotki z mojej starówki - odnowione, kolorowe, kiedyś to strach było tam wejść.

[m.maska]

kogucik.2872 napisał:

> a to chyba wszędzie tak. Widziałaś fotki z mojej starówki - odnowione, kolorowe
> , kiedyś to strach było tam wejść.
>

Widziałam - ładne te nasze miasta są... turyści maja po co przyjeżdżać... no i "tuk-tuki" też mamy

[kogucik.2872]

a to jest w trybie HDR

[m.maska]

W jakim HDR, robilam jak wszystkie inne... ale te domki takie sa...

[m.maska]

Wieża matematyczna - Uniwersytet Wrocławski
Alegoria teologii...

[m.maska]

Ten sam mnich widziany już z dołu...

[m.maska]

Katedra Wrocławska

[m.maska]

Ostrów Tumski

[a74-7]

No i sprzedalas miasto kochajacym okiem
Swietne!Pieknie odnowione ,odpucowane do detalu,atrakcyjne kolory.

[m.maska]

Mostek juz niedlugo wytrzyma... te wszystkie klodki... a to byl taki piekny Most Pająków noca, kiedy most jest podswietlony widac jego "wewnetrzne" zycie - cudowne pajeczyny

[m.maska]

To ja teraz powoli i po kolei... kilka razy bralam ze soba kamere, na poczatek

[m.maska]

[al-szamanka]

Ech, wspomnienia. Stare, dobre kąty

[m.maska]

z wiki

Ostrów Tumski (niem. Dominsel) – najstarsza, zabytkowa część Wrocławia, która powstała na ówczesnej wyspie na obszarze przepraw na Odrze w okolicy ujścia rzeki Oławy. Rzeka, rozgałęziając się na liczne odnogi, utworzyła tu wyspy (w języku staropolskim ostrowy). Obecnie Ostrów Tumski nie jest już wyspą.

[m.maska]

Wrocław jak mówią dzieje, Warcisław założył
Za czasów bardzo dawnych, płytami wyłożył,
Murami i basztami obwiódł obronnymi
I okopał rowami wodą zalanymi.
A tak ubezpieczywszy miasto naokoło
Obdarzył przywilejem, by sobie wesoło
Żył każdy, kto osiądzie z słowiańskiego rodu,
W swobodzie, przy dostatku ziemi polskiej płodu.
Aby obywatele w zgodzie z sobą żyli,
A wtargnienia cudzego do miasta bronili!
(B.Z.Stęczyński)

[m.maska]

MIŁOŚĆ ZAMKNIĘTA NA KŁÓDKĘ

Kto pierwszy powiesił kłódkę na moście Zakochanych, dziś trudno ustalić. Najprawdopodobniej było to w któryś z majowych dni roku 2006 lub 2007.
Jakaś zakochana para młodych ludzi przyszła wieczorem na spowity ciepłym światłem gazowych latarni most Tumski, aby na nim obiecać sobie dozgonną miłość.
Następnie, chcąc po wsze czasy upamiętnić ten ważny w ich życiu moment, do balustrady mostu przypięli kłódkę, na której wcześniej wygrawerowali swoje imiona, a kluczyk wrzucili do Odry. I tak to się zaczęło. Z miesiąca na miesiąc podobnych kłódek przybywało.

Pomysł z wieszaniem kłódek przywędrował do Wrocławia zapewne z Rzymu, gdzie na słynnym moście Milvio zakochani z całego świata zawieszają ten solidny i niezniszczalny symbol swoich
uczuć. Zwyczaj spinania swoich uczuć kłódką zapoczątkowali młodzi Włosi. Po przeczytaniu książek Federico Moccia zaczęli, podobnie jak bohaterzy jego powieści, wieszać na barierkach i latarniach Ponte Milvio kłódki miłości. Ich śladem poszli turyści i wkrótce okazało się, że władze Wiecznego Miasta mają z tym sympatycznym zwyczajem poważny problem. Rosnąca z roku na rok liczba kłódek tak obciąża przeprawę nad Tybrem, iż grozi jej zawaleniem. jeżeli
zaś chodzi o most Tumski, to zdaniem ekspertów z Politechniki Wrocławskiej może być on zagrożony dopiero, gdy zawiśnie na nim 10 ton, czyli około 40 tysięcy kłódek.
Wieszanie metalowych dowodów miłości na moście Zakochanych łączącym Wyspę Piaskową z Ostrowem Tumskim jest tradycją bardzo młodą, O wiele starsza, pamiętająca ostatnie lata
XVI wieku, nakazuje zakochanym pocałować się w maju pod łukiem górującym nad mostem. Gwarantuje to dozgonną miłość.
Tradycja ta, o czym dziś mało kto wie, wywodzi się ze starej wrocławskiej legendy.

Źródło: "Wrocław jakiego nie znacie" - Wojciech Chądzyński

[m.maska]

Most Zakochanych

Żył w szesnastym wieku we Wrocławiu zamożny białoskórnik Bartłomiej. Mieszkał w pięknej, trzypiętrowej kamienicy przy Albrechtstraße (obecnie ulica Wita Stwosza), a w świetnie prosperującym warsztacie zatrudniał pięciu czeladników oraz jedenastu uczniów.
Wśród nich był dwudziestoletni Bogusław, chłopak tak przystojny, że gdy w niedzielę wraz z innymi uczniami mistrza wchodził na mszę do kościoła farnego św. Marii Magdaleny, nie było dziewczyny, która nie pożerałaby go wzrokiem. Podkochiwały się w nim wszystkie. Młode służące oraz córki bogatych rzemieślników, jak i dostojnych patrycjuszy. Bogusław nie zwracał jednak na nie najmniejszej uwagi. Serce jego bowiem biło wyłącznie dla pięknej Agnieszki - wnuczki zacnego i powszechnie szanowanego rajcy Henryka, który opiekował się dziewczyną po śmierci jej rodziców.
Miał jednak przystojny Bogusław pecha, bo w Agnieszce kochał się też Konrad - syn zamożnego sukiennika. Mieszkał po sąsiedzku z nią przy Bischofstraße (obecnie ulica Biskupia) i znali się od dziecka. Gdy dziewczyna zaczęła dorastać, z chęcią przyjmowała zaloty niewiele starszego od niej młodzieńca. Wszystko okładało się więc dla Konrada pomyślnie, do chwili, kiedy pewnego dnia Agnieszka, w towarzystwie służącej, odwiedziła warsztat mistrza Bartłomieja, by kupić rękawiczki do najnowszej sukienki, którą dostała na urodziny od dziadka. Zobaczyła tam Bogusława i natychmiast zapalała do niego ogromnym uczuciem.
Od tej chwili nie mogła zapomnieć o urodziwym młodzieńcu. Pod byle pretekstem odwiedzała warsztat i mimo że Bogusław pochodził z ubogiej rodziny i mieszkał w nędznym domku w pobliżu Bramy Oławskiej, Agnieszka pokochała go całym sercem. Młodzieniec też nie mógł zapomnieć o dziewczynie i gdy tylko pojawiała się w warsztacie mistrza Bartłomieja, robił wszystko, by zamienić z nią choć parę słów.
Szybko się jednak okazało, że te króciutkie spotkania nie wystarczają młodym i zaradna panna wymyśliła chytry sposób, by z ukochanym przebywać dłużej. W każdą niedzielę po mszy szła w odwiedziny do wujka Pawła, który był kanonikiem i mieszkał na Ostrowie Tumskim. Ten zaś wyrozumiale zgadzał się, aby po krótkiej wizycie u niego biegła na spotkanie z Bogusławem.
Kiedy wieść o uczuciach, jakimi darzą się ci dwoje, dotarła do Konrada, ten postanowił wyeliminować rywala. Pewnej nocy odwiedził w pobliżu Bramy Odrzańskiej karczmę słynną z tego, że spotykali się w niej najgorsi łotrzykowie w mieście. Za sowitą opłatą ich herszt zwany Kosturem obiecał Konradowi, że wybawi go z kłopotu.
Kilka dni później jeden z członków jego bandy ukradł w warsztacie nóż, którego Bogusław używał w pracy, i zabił nim Zygfryda - najmłodszego ucznia mistrza Bartłomieja. Pozostawione w ciele zamordowanego narzędzie zbrodni natychmiast skierowało podejrzenie na Bogusława. Chłopaka, mimo iż zaklinał się, że jest niewinny, zamknięto w Wieży Krupniczej, zwanej również Wieżą Dobrej Kaszy, w której mieściło się miejskie więzienie. Tam też miał oczekiwać na spotkanie z sądem. Perspektyw nie miał wesołych. Pochodząc z biednej rodziny, nie mając pieniędzy na obrońcę, musiał się liczyć, że zostanie stracony. I właśnie o to chodziło Konradowi.
Na szczęście Agnieszka nie uwierzyła w winę ukochanego i postanowiła go ratować.
W owym czasie Ostrów Tumski był autonomiczną dzielnicą nadodrzańskiego grodu, a jego mieszkańcy nie uznawali zwierzchności władz świeckich Wrocławia. Na wyspę nie sięgała więc miejska jurysdykcja i każdy przez nią ścigany, gdy tylko znalazł się na Ostrowie, już jej nie podlegał. Młodzi postanowili to wykorzystać. Agnieszka przekupiła jednego ze strażników Wieży Krupniczej, a ten pewnego wieczoru "zapomniał" zamknąć celę, w której siedział Bogusław. Chłopak natychmiast wykorzystał okazję, uciekł z więzienia i pobiegł w stronę Ostrowa Tumskiego. Tam na moście - zwanym dziś Tumskim - czekała na niego Agnieszka. Młodzi padli sobie w objęcia, a ich usta spotkały się w miłosnym pocałunku. Dziś na pamiątkę tamtego wydarzenia romantyczni włodawianie most Tumski nazywają mostem Zakochanych i święcie wierzą w to, że każda młoda para, która pocałuje się pod górującym nad nim łukiem, będzie kochać się do grobowej deski oraz doczeka gromadki zdrowych i ślicznych dzieci. Jeżeli zaś chodzi 0 Agnieszkę i Bogusława, to już kilka dni po jego ucieczce z więzienia młodzi pobrali się, a ślubu udzielił im oczywiście kanonik Paweł. Dzięki też jego pomocy Bogusław dostał pracę i wraz z żoną zamieszkał na Ostrowie Tumskim, gdzie żyli długo i szczęśliwie, a dzieci - jak głosi legenda - doczekali się aż sześciorga.

Źródło: "Wrocław jakiego nie znacie" - Wojciech Chądzyński

[al-szamanka]

Jeżeli będę miała nieco czasu cyknę zdjęcia zakłódkowanemu mostkowi w Salzburgu... bo też taki mamy

[m.maska]

[al-szamanka]

To tak teraz wyglada hala targowa. Pamietam, za moich czasow praktycznie juz niczym tam nie handlowano, bo nie bylo czym.

[m.maska]

A potem ulicą Uniwersytecką poszliśmy do Uniwersytetu... i na początek wstąpiliśmy do Kościoła Uniwersyteckiego - no przecież, śmiało mógłby konkurować z pięknymi kościołami na południu Europy.

[al-szamanka]

Pamietam. Piekny

[m.maska]

al-szamanka napisała:

> Pamietam. Piekny
>
>
Toż to przecudny barok...

[m.maska]

...i jaka piękna kopia Piety

[al-szamanka]

Hej, moze by tak dla odmiany pozwiedzac Polske... albo Rumunie... albo Wegry. W Chorwacji tez jest sporo do ogladania.
A za oknem stuka deszcz, moi Klienci jeszcze mocno spia.

[m.maska]

NAGO, ALE ZE SZPADĄ

Wrzesień roku 1896 cieszył wrocławian piękną pogodą. Skąpane w słonecznych promieniach miasto mieniło się bogactwem kolorów liści spadających z drzew. Młody Hugo Lederer wyszedł z dworca kolejowego, wsiadł do dorożki i, kiedy fiakier uporał się z bagażem, polecił zawieźć się do pracowni znanego rzeźbiarza Christiana Behrensa.
Siedząc wygodnie rozparty w pojeździe, Hugo z zainteresowaniem obserwował mijane zabudowania. Najbardziej monumentalny z nich był gmach Sejmu Śląskiego (obecnie NOT przy ulicy Marszałka Józefa Piłsudskiego 72/74) ozdobiony właśnie przez Behrensa efektowną, nawiązującą do baroku, elewacją. Piękna architektura, rzeźby, to było to, co młody Hugo kochał najbardziej i czego tajniki przyjechał zgłębiać do Wrocławia.

Nad kufelkiem piwa

Kilka godzin później, już po zakwaterowaniu i załatwieniu wszelkich formalności w pracowni mistrza Behrensa Lederer ruszył w miasto. Chciał zobaczyć. dopiero co odsłonięty pomnik cesarza Wilhelma przy ul. Świdnickiej, projektu jego przyszłego nauczyciela, oraz obejrzeć na południowej elewacji ratusza wykute przez niego rzeźby. Idąc zamyślony, w pewnym momencie wpadł na grupkę studentów, którzy, skończywszy akurat zajęcia na wydziale historii, szli do Rynku, by tam nad kufelkiem piwa podyskutować o przyczynach upadku Cesarstwa Rzymskiego. Po krótkiej prezentacji żacy, słysząc, że mają do czynienia z przyszłym uczniem słynnego Behrensa, zaprosili Lederera na piwo do Piwnicy Świdnickiej. Naiwny młodzieniec nawet nie przypuszczał, że sympatię nowych kolegów zdobył tylko dzięki bogatemu strojowi i przypiętej do boku szpadzie, która świadczyła o jego szlacheckim pochodzeniu. Biedni włodawscy studenci widząc zamożnego żółtodzioba, postanowili uszczuplić zawartość jego sakiewki.
Pito tęgo, a każdy toast, za który oczywiście płacił Hugo, wznoszono za jego powodzenie w nauce. Około północy karczmarz, wycierając mokre stoły, gromkim glosę pożegnał panów studentów i zaprosił na dzień następny. Pomimo że opróżniono sporo kufli sakiewka Lederera nie straciła specjalnie na objętości. Żacy kupili więc dzban piwa i wszyscy przenieśli się do mieszkania wynajmowanego przez jednego z nich w pobliżu Rynku.

Ku przestrodze młodym

Świt zastał wesołą gromadkę przy kolejnym rozdaniu kart. Przerażony Hugo stwierdził wówczas, że przegrał wszystkie pieniądze. Chcąc się odegrać, postanowił - jak to u hazardzistów jest w zwyczaju - zaryzykować po raz ostatni i pod zastaw postawił swoje ubranie. Jednak i tym razem szczęście go ominęło. Stracił wszystko. Pozostała mu jedynie szpada, której nie odważył się zastawić. Była przecież oznaką jego szlacheckiego stanu. Wściekły na siebie, otulony pożyczonym prześcieradłem, wrócił chyłkiem do wynajętego mieszkania, przyrzekając sobie w duszy, że już nigdy do kart nie siądzie.
Kilka lat później, kiedy skończył naukę u mistrza Christiana Behrensa i został profesorem berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, wyrzeźbił słynnego dziś golasa ku przestrodze młodym ludziom. Chciał, aby jego niefortunna przygoda z pierwszych dni pobytu we Wrocławiu była nauczką dla tych, którzy wyrwani spod rodzicielskich skrzydełek zaczynają samodzielne życie.

Studenckie swawole

Dziś pomnik młodego, dobrze zbudowanego, nagiego mężczyzny tak już wrósł w krajobraz placu Uniwersyteckiego, że mało kto, oprócz turystów, zwraca na niego uwagę. A przecież były czasy, kiedy cieszył się wielką sympatią studentów. Szczególnie podczas żakinad. Myto go wówczas bardzo dokładnie, a pucowanie golasa od pasa w dół było zarezerwowane wyłącznie dla płci nadobnej. Niewielu też pamięta frywolne anegdoty, które układała o nim brać żakowska. Jedna z nich, najstarsza, sięgająca początków dwudziestego wieku i bodaj najczęściej powtarzana, głosi, że jeżeli w pobliżu pomnika przejdzie studentka będąca jeszcze dziewicą, wówczas szermierzowi pręży się... no, powiedzmy, szpada. Jak do tej pory, mimo że posąg stoi od 1904 roku, w uniwersyteckich annałach nikt takiego wydarzenia nie odnotował.

Źródło: "Wrocław jakiego nie znacie" - Wojciech Chądzyński

p.s. a ponadto, co jakiś czas szermierz stoi bez szpady, która bywa obiektem kradzieży...

[m.maska]

A tak wygląda klatka schodowa Uniwersytetu...

[m.maska]

Aula Leopoldyńska – największa i najbardziej reprezentacyjna sala gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego – to jedyne w Polsce, tak dobrze zachowane świeckie wnętrze barokowe z pełnym wystrojem. Jest to przykład dzieła, które współtworzą malarstwo, rzeźba, architektura i snycerowane elementy wyposażenia.

[m.maska]

z Wikipedii

Szczegółowy opis przestrzeni
Pomyślana jako główne reprezentacyjne pomieszczenie nowo wznoszonego gmachu w latach 1728–1732. Nazwę nadano na cześć fundatora uniwersytetu, cesarza rzymskiego Leopolda I. Bardzo bogate dekoracje stiukowe wykonał bawarski artysta Franz Mangoldt, freski Johann Christoph Handke, a rzeźby drewniane Krzysztof Hollandt.
Lekko trapezowate wnętrze podzielone jest na podium i audytorium. Nad wejściem umieszczono emporę muzyczną. W centrum podium grupa rzeźbiarska z Leopoldem I na tronie. Obok niego znajdują się personifikacje Roztropności (starzec z lustrem) i Zapobiegliwości (kobieta z ulem); poniżej cesarza odrzucone przez niego alegorie Zwady (kobieta z włosami w nieładzie) i Głupoty (młodzieniec z oślimi uszami). Po obu stronach podium, pod kolumnami, są rozmieszczone posągi jego synów i także cesarzy: Józefa I oraz Karola VI. Przed nimi stalle i loże kanclerza (południowa część) i rektora (północna część). Na stropie fresk z poświęceniem uczelni Matce Boskiej.
Nad audytorium wielki alegoryczny fresk ilustruje apoteozę Mądrości Bożej, źródła wszelkiej wiedzy oraz personifikacje ówczesnych nauk i sztuk. Mniejsze freski we wnękach okiennych przedstawiają starożytnych i nowożytnych (do XVII wieku) uczonych. Na ścianie wisi szesnaście portretów osób zasłużonych dla zakonu jezuitów oraz w pierwszych etapach budowy i działania uczelni. Osiem z tych portretów skradziono w 1997, odzyskano tylko dwa, a resztę zastąpiono kopiami powstałymi po kradzieży. Przy ścianach stoją loże profesorskie. Niezwykle bogaty jest portal wejściowy do auli, z bogato rzeźbionym drzwiami. Empora muzyczna ozdobiona stiukową balustradą z popiersiem i herbem ówczesnego dyrektora Urzędu Zwierzchniego Jana Antoniego Schaffgotscha oraz stropowym freskiem z alegorią Silesii (Śląska) siedzącej na tronie w otoczeniu Viadrusa (Odry) i Wratislavii (Wrocławia). Podłoga sali wyłożona jest marmurowymi płytami. Aula Leopoldina w trakcie kolejnych wojen i oblężeń miasta nie poniosła istotnych strat.
Aula Leopoldina jest obecnie wykorzystywana głównie jako część muzeum uniwersyteckiego, a także jako miejsce obchodzenia głównych uroczystości uczelni (na przykład immatrykulacji).

p.s. niestety empora muzyczna jest w tej chwili poddawana restauracji, dlatego nie ma jej na fotach...

[al-szamanka]

m.maska napisała:
.
> Aula Leopoldina jest obecnie wykorzystywana głównie jako część muzeum uniwersyt
> eckiego, a także jako miejsce obchodzenia głównych uroczystości uczelni (na prz
> ykład immatrykulacji).

Oj, pamiętam... to był dzień

[m.maska]

Opuściliśmy Aulę Leopoldina i zaczęliśmy się wspinać na Wieżę Matematyczną... ileż zmieniło się przez te lata. Na przedostatnim piętrze miałam przed laty wykłady z ekonomii politycznej - wtedy ta klatka schodowa nie była tak piękna, kolorowa i odrestaurowana.
Uniwersytet Wrocławski bardzo ucierpiał w czasach Festung Breslau, które Niemcy wycofując się chcieli zrównać z ziemią.

[m.maska]

Zainteresowanym polecam ciekawy opis Auli Leopoldina, która została niestety okradziona i spośród ukradzionych ośmiu portretów udało się odzyskać jedynie dwa...

www.zaparatem.vdl.pl/?p=1421

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> Opuściliśmy Aulę Leopoldina i zaczęliśmy się wspinać na Wieżę Matematyczną... i
> leż zmieniło się przez te lata. Na przedostatnim piętrze miałam przed laty wykł
> ady z ekonomii politycznej - wtedy ta klatka schodowa nie była tak piękna, kolo
> rowa i odrestaurowana.
> Uniwersytet Wrocławski bardzo ucierpiał w czasach Festung Breslau, które Niemcy
> wycofując się chcieli zrównać z ziemią.
>
>
>

Oooo, też tam miałam ekonomię polityczną

[m.maska]

z netu

Restaurację Wieży Matematycznej ukończono w maju 2000 roku. Do budynku Uniwersytetu wchodzimy przez zdobione złotymi okuciami wrota i dalej po marmurowych schodach oraz pod bogato zdobionymi sklepieniami tzw. wejścia cesarskiego. Choć wieża ma zaledwie 40 m wysokości i wcale nie jest najwyższym obiektem widokowym Wrocławia (np. Mostek Czarownic w położonym nieopodal kościele św. Marii Magdaleny, będącym obecnie katedrą kościoła polsko-katolickiego, wisi na wysokości 45 m, taras widokowy na wieży kościoła garnizonowego św. Elżbiety znajduje się na wysokości 75 m, a taras na północnej wieży katedry św. Jana Chrzciciela - na wysokości 90 m), roztacza się z niej piękna panorama na Odrę i jej wyspy, na dachy i wieże Starówki i Ostrowa Tumskiego oraz na odległe, charakterystyczne punkty miasta (np. Halę Stulecia na wschodzie i Most Milenijny na zachodzie). Przy dobrej widoczności widać nawet pasma Sudetów.

[m.maska]

Dzięki zaadoptowaniu tarasu Wieży Matematycznej na cele turystyczne, miejsce to stało się jednym z ulubionych zakątków Wrocławia. Rozpościera się stąd piękna panorama miasta, a niezbyt duża wysokość tarasu (ok. 42 m) sprawia, że wszystkie widoczne obiekty, w tym wieże kościołów i współczesne wysokościowce, można bardzo łatwo zidentyfikować.
Biorąc pod uwagę swoje astronomiczne funkcje nazwa Wieża Matematyczna zdawać się może myląca – nosi takie miano gdyż powstała jako jedyna z trzech planowanych wież. Ponad Bramą Cesarską górować miała Wieża Dzwonów, zaś cały budynek miał być nieco dłuższy w kierunku wschodnim i w tym właśnie skrzydle miała znajdować się Wieża Astronomiczna.

[m.maska]

z netu

Na tarasie wieży w narożnikach balustrady stoją cztery posągi dłuta znanego niemieckiego rzeźbiarza pracującego na Śląsku - Franza Josepha Mangoldta - symbolizujące dyscypliny akademickie. Teologia - w rękach trzyma krzyż i księgę, Filozofia – globus i cyrkiel, Temida – wagę szalkową i papieską tiarę, a Medycyna - wężową laskę Eskulapa.

Tymczasem utworzona w 1702 roku Akademia Leopoldyńska miała tylko dwa fakultety: teologii katolickiej i filozofii. Najwidoczniej starania jezuitów o utworzenie tu fakultetów medycyny i prawa nie powiodły się, bo Leopoldina do końca pozostała uczelnią dwuwydziałową. Nowe dyscypliny naukowe (teologię ewangelicką, prawo i medycynę) wprowadzono dopiero po zajęciu Śląska przez Prusy i przekształceniu akademii jezuickiej w pruski uniwersytet państwowy w 1811 roku.

[m.maska]

A tak prezentuje się Wieża Matematyczna oglądana z dołu.

[m.maska]

Na parterze Uniwersytetu znajduje się jeszcze jedna sala warta obejrzenia Oratorium Marianum.
Przed wejściem umieszczono popiersie Jana Brahmsa z dedykacja:
PAMIĘCI DOKTORA HONORIS CAUSA
UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO
JOHANNESA BRAHMSA
(1833-1897)
ORAZ ARTYSTÓW, KTÓRYCH MUZYKA
ROZBRZMIEWAŁA W ORATORIUM MARIANUM
I AULI LEOPOLDYŃSKIEJ:
HEKTORA BERLIOZA
EDVARDA GRIEGA
WANDY LANDOWSKIEJ
KAROLA LIPIŃSKIEGO
FERENCA LISZTA
NICCOLA PAGANINIEGO
ANTONA RUBINSTEINA
CLARY SCHUMANN
CARLA MARII v. WEBERA
HENRYKA WIENIAWSKIEGO

REKTOR I SENAT UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO
ORAZ WDZIĘCZNI WROCŁAWIANIE MAJ 2004

[m.maska]

Oratorium Marianum
w ramach Akademii Leopoldyńskiej (1702-1811)

Nazwa sali, Oratorium Marianum, pochodzi od łacińskiej nazwy mieszczącej się tutaj onegdaj kaplicy maryjnej: Oratorium Marianum Congregationis Latinae.
Dzisiaj pełni ona rolę reprezentacyjnego pomieszczenia wykorzystywanego w celu organizacji koncertów muzycznych, konferencji i uroczystych spotkań środowiska akademickiego Wrocławia.
Uroczyście poświęcona kaplica zainaugurowała swoją działalność 22 listopada 1733 roku, stając się wraz z Aulą Leopoldyńską i nieistniejącą dziś salą teatralną uniwersytetu, Audytorium Comicum, jedną z najbardziej reprezentacyjnych sal wrocławskiej uczelni. Wystrój - ikonograficznie związany z życiem Najświętszej Marii Panny był dziełem grupy artystów realizujących wcześniej Aulę Leopoldyńską i Schody Cesarskie: malarza Johanna Christopha Handkego z Ołomuńca, rzeźbiarzy> Johanna Albrechta Siegwitza i Franza Josepha Mangoldta oraz sztukatorów: Johanna Antona schatzela i Ignazia Provisore.

z informacji nt. Oratorium Marianum

[m.maska]

Oratorium Marianum
po 1945 roku

Kres muzycznej funkcji Sali przyniosła II wojna światowa, kiedy to wiosną 1945 roku podczas ostrzału artyleryjskiego i bombardowań lotniczych całkowicie zrujnowana została środkowa część budynku. Potężny pocisk zburzył wszystkie kondygnacje, całkowicie niszcząc sklepienie Oratorium Marianum, zachowując jedynie około 15% dekoracji ścian.
Próbę rewitalizacji dawnej Sali Muzycznej podjęto dopiero w 1974 roku, powracając w kolejnych projektach odbudowy tej części gmachu do pomysłu odtworzenia dużego audytorium. Dzięki ogromnemu zaangażowaniu i wysiłkowi wielu osób w 1997 roku, niczym Feniks z popiołów, odrodziło się Oratorium Marianum. Przy nieznacznych modyfikacjach, całkowicie odtworzono wnętrze w warstwie architektonicznej, rzeźbiarskiej i sztukatorskiej. Nieodtworzone pozostało jedynie malarstwo sklepienne. W kolejnych latach uzupełniono wyposażenie remontując na potrzeby sali zabytkowe organy Adama Horatiusa Caspariniego z 1718 roku, pochodzące z kościoła Św.Elżbiety we Wrocławiu.

[m.maska]

[m.maska]

z netu

W długim ciągu okien szczególną uwagę przykuwa główne wejście do Uniwersytetu, przepięknie zdobione, oraz znajdujący się nad nim balkonowy portyk z alegorycznymi rzeźbami przed- stawiającymi cztery cnoty kardynalne, którymi szczycić się powinien każdy student uczelni: męstwo, roztropność, stałość i umiarkowanie, dzierżące dzban pełen wina. Niestety ta ostatnia cnota tradycyjnie już bywa traktowana przez studentów Uniwersytetu po macoszemu, o czym świadczy choćby historia stojącego trochę dalej przed Gmachem Głównym nagiego Szermierza.

[m.maska]

Od Uniwersytetu szliśmy ulicą Więzienną do Rynku.
Chyba każde miasto posiada wokół Rynku ulice związane nazwami z rzemieślnikami, którzy w Średniowieczu zamieszkiwali okolice centrum ówczesnego miasta. Wrocław nie jest tu niczym szczególnym, mamy więc ulice, Szewską, Kuźniczą, Rzeźniczą, Łaciarską, Kotlarską, Igielną, Nożowniczą itd... i oczywiście Więzienną przy której mieściło się dawne więzienie miejskie, skrzydło północne powstało w XIV wieku, około 1500 roku dobudowano trzy pozostałe tworząc zamknięty dziedziniec. Gruntowna przebudowa w 1683 roku nadała budynkowi kształt zbliżony do dzisiejszego. Po likwidacji więzienia w XVIII wieku obiekt był siedzibą instytucji filantropijnych i lombardu, dzisiaj mieści się tam bardzo sympatyczna knajpka.

[kogucik.2872]

o ! pierwsza fotka od góry - idealna do HDR !

[m.maska]

kogucik.2872 napisał:

> o ! pierwsza fotka od góry - idealna do HDR !
>

ktora od gory, z kolazu?

[a74-7]

Nie wystarczyly mi male fotki, poszlam nakarmic oko w googielku
Przepiekne miejsca ,bogactwo detalu,przepych baroku w Polsce dorownuje tym europejskim.

[al-szamanka]

a74-7 napisał:

> Nie wystarczyly mi male fotki, poszlam nakarmic oko w googielku
> Przepiekne miejsca ,bogactwo detalu,przepych baroku w Polsce dorownuje tym eur
> opejskim.

5 lat mieszkałam wśród tego piękna. Szczególnie wczesnym latem i pomiędzy egzaminami chętnie medytowałam w katedrze... bo dni bywały już upalne, a tam zawsze blogi chłód.

[m.maska]

a74-7 napisał:

> Nie wystarczyly mi male fotki, poszlam nakarmic oko w googielku
> Przepiekne miejsca ,bogactwo detalu,przepych baroku w Polsce dorownuje tym eur
> opejskim.

Kiedy rozpoczynalam studia o Auli Leopoldina krazyly opowiesci tych, ktorzy ja widzieli - nie byla wtedy udostepniana do ogladania - wejsc mogli tam wylacznie studenci i to raz jeden w dniu immatrykulacji - to tam otrzymywalo sie indeksy i pierwsze wrazenie... wow

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> a74-7 napisał:
>
> > Nie wystarczyly mi male fotki, poszlam nakarmic oko w googielku
> > Przepiekne miejsca ,bogactwo detalu,przepych baroku w Polsce dorownuje t
> ym eur
> > opejskim.
>
> Kiedy rozpoczynalam studia o Auli Leopoldina krazyly opowiesci tych, ktorzy ja
> widzieli - nie byla wtedy udostepniana do ogladania - wejsc mogli tam wylacznie
> studenci i to raz jeden w dniu immatrykulacji - to tam otrzymywalo sie indeksy
> i pierwsze wrazenie... wow

No, to pierwsze wrażenie powalało, czułam się wyróżniona, że mogłam zobaczyć to, gdzie inni nie mieli wstępu.