Znowu płaczę:(

[mamaalki]

Już myślałam, że sobie poradziłam. Po trzech latach wracam do punktu wyjścia.
Myślałam, że udało mi się zaakceptować śmierć mojego maleństwa. Mój chłopak
wysyła mnie do psychologa. Wiem, że to nie ma sensu, nie umiem rozmawiać,
ostatnio pomogło tylko na chwilę.

[zytka08]

Przykro mi, mi też wszystko wraca co jakiś czas, a poroniłam dopiero cztery
miesiące temu. Chyba żadna z NAs nigdy nie pogodzi się z tym co się wydarzyło.
Ale może psycholog by faktycznie pomógł. A może poprostu trzeba sobie czasem
popłakać. Dziewczynki tutaj wiedzą co czujesz i pisz jak w dym, zawsze ktoś
pomoże, choćby dobrym słowem. Trzymaj się,pozdrawiam

[mala_1]

Mysle ze placz to dobre lekarstwo. Wypłaczcie sie ze az Wam bedzie lez
brakowalo a pozniej zyjcie dalej i wierzcie ze następnym razem sie uda. Ja
znowu duzo rozmawialam na temat poronienia z mezem, przyjaciolmi. Nie krylam
zalu i smutku. Ronilam dwa razy w 9 i 15 tyg ciazy. Sily dawal mi wowczas 2
letni syn, ale i tak bardzo pragnelam drugiego dziecka. Ciagle zastanawialam
sie dlaczego pierwsza ciaze donosilam a dwie kolejne zakonczyly sie porazka.
Nie poddalam sie i probowalam. Znalazlam przyczyne poronien choc problem nie
byl do wyleczenia. Poprostu kwestia szczescia i Boga. Teraz koncze 32 tydzien
mojej czwartek ciazy.
Dziewczyny duzo sil zycze i wiary, wiary ze w koncu sie uda.

[e-dziunia]

przytulam....

Ja straciłam 3 dzieci, teraz zaczynam od nowa, wczoraj test wykazał ciążę i znów
obawa... Czekam do pierwszego usg. To moja 5 ciąża, bo mam 1 córkę.

[agulka1001]

mysle,ze to zawsze bedzie w nas siedzialo!a psycholog niewiele zmieni,chyba ze
komuś potrzebna jest tego rodzaju pomoc,ze w to wierzy, w końcu rozmowy czynią
cuda...moim zdaniem to jest normlane zachowanie,w koncu zmarło nasze
dziecko,cale zycie bedziemy o tym pamietac i myslec...ja tez wracam do tego,
czasem placze na głos,przy męzu,a czasem w poduszke,zeby nikt nie widzial chwil
słabosci...a codziennie o tym myslę,i czuje ogromny ból w sercu...

[anuteczek]

Dziewczyny kochane,
Od mojego pierwszego poronienia minęło już prawie 4,5 roku, drugiego ponad 2,5
trzeciego 1,5. Udało mi się donosić i urodzić dwuletniego Maćka i prawie
ośmiomiesięczną Marysię. Nie płaczę już w poduszkę, czasami zdarzy mi się ciężko
westchnąć, czasem po policzku stoczy się łza. Nauczyłam się widzieć moje dzieci
obok mnie, dostrzegać ich obecność, zaakceptowałam ich wybór - bo wierzę, że one
same wybrały niebo. Dziś jestem wdzięczna za każdą chwilę ciąż, za każdego
kopniaka, każde mdłości, każde marzenie.
To nie tak,że z poronienia się wyrasta. Poronienie można przyjąć, może nawet nie
zaakceptować, ale pogodzić się. Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciaży z
Marysią ogarnął mnie lęk, o ciąży wiedzieli tylko mąż, moja siostra i jej
chłopak, cała reszta dowiedziała się dopiero gdy byłam w 7 miesiącu, bałam się,
że i ją stracę. Ten lęk jest tuż obok - przez cały czas, Marysia i Maciek mają
materacyki z monitorami oddechu, gdy byłam jeszcze w ciąży kupiliśmy zestaw do
podsłuchiwania ich i codziennie podsłuchiwaliśmy czy bije serduszko i czy się
ruszają. Moje ziemskie dzieci każdego dnia uświadamiają mi jak wiele straciłam
wraz z odejściem Tosi Zojki i Emmy. Lada dzień Marysia wypowie magiczne słowo
MAMA, a ja pewnie rozbeczę się jak głupia i będę wyć z tęsknoty za moimi
skrzydlatymi panienkami.

Agulko,
wiesz - pomoc psychologa jest nieoceniona, naprawdę, to nie sa jakieś bzdury,
pogaduchy. Normalnym zachowaniem jest żałoba trwająca do 18-20 miesięcy, potem
uważa się, że pora na pomoc fachową. W przypadku poronień uważa się, że pora na
pomoc fachową po roku.

ściskam wszystkie dziś bardzo słonecznie z dalekich Sandbanks...
a.

[e-dziunia]

Ja też uważam, że psycholog naprawdę potrafi pomóc. Ale wierzę też w siłę grup
wsparcia, takich, gdzie są tylko kobiety po stracie, bo one najlepiej potrafią
się zrozumieć i wspierać

[aneczka293]

Rzeczywiscie te chwile z brzuszkiem to najpiekniejsze chwile mojego zycia
Ja sie poplakalam jak przeczytalam Twojego posta.
Pozdawiam i zycze Ci z calego serduszka "MAMA" - to tak pieknie brzmi

[agulka1001]

anuteczko,pieknie to wszystko napisalas...scisnelo mnie za gardlo ze
wzruszenia...wiesz,ja inaczej do tego podchodze,bo jeszcze nie mam dzieci,tych
na ziemi...i moze dlatego wydaje mi sie,ze załoba,placz,wracanie choćby myslami
do tego co sie stalo,jest rzeczą normalną...nie neguję roli
psychologa,aczkolwiek nie wiem,czy bylby w stanie mi pomoc...nie zaprzeczam,ze
byc moze kiedys sie wybiore...mam nadzieje,ze do tego czasu bedę mamą i to
uleczy moją dusze...10 maja minie rok po pierwszym poronieniu,a ja
mysle,pamietam,nie moge sobie wytlumaczyc,dlaczego ja???ale zyje,
funkcjonuje,chodze do pracy,remontuje mieszkanie...bo mam nadzieje,ze bedzie
dobrze!
pozdrawiam Ciebie i Twoje pociechy!