Powitanie

[yossarianka]

to ja już tu jestem. Aga, świetny pomysł z tym forum. mam nadzieję, że się
przyjmie i że będziemy sobie nawzajem pomagać. ja już wcześniej opisałam co
mi jest i jak się cała sytuacja przedstawia (forum a&b). jak jest u ciebie?
pozdrawiam

[ignatosia]

Ja tez juz jestem. Balam sie, ze Was nie znajde, ale udalo sie i teraz dodam
Was do ulubionych i bedzie dobrze.

Tyle we mnie optymizmu, bo trzymam sie od poniedzialku :o) Juz chyba nawet
mam 'czysto' w zoladku, tylko spac nie moge z tego glodu. U mnie najgorsze sa
wieczory, wiec jak postanawiam zerwac z moim obzarstwem /hmmm... lagodnie
powiedziane/ to najprosciej nie jesc nic wieczorem. Wtedy to nawet latwiej
zaczyna sie nastepny dzien. Szkoda tylko, ze przez to wszystko jak nie boli
mnie glowa to nie wiem tak naprawde czy juz jestem glodna czy jeszcze nie i
czasem nie wiem jak smakuje jedzenie, a smakuje na pewno...???

Cieple pozdrowionka Dziewczyny! Bedzie dobrze :o)

[yossarianka]

cześć cześć
wygląda na to, że jesteśmy tu tylko we dwie ale może niedługo będzie nas tu
więcej. aga założyła forum ale się nie odzywa.
to dobrze, że walczysz. niedobrze, że odczuwasz duży głód bo istnieje ryzyko,
że to właśnie on zapędzi cię do lodówki. życzę powodzenia w zmaganiach.ja
narazie totalnie mieszam w swoim trybie odżywiania ale póki co system jest
podobny- cały dzień nic, a później o ho ho. muszę się zabrać za siebie.
pozdrawiam

:-)

[alka9]

hej hej

jestem i ja! też przeprowadzam rewolucje w swoim sposobie odżywiania! staram
się jeść normalnie, ale czasami przychodzą te straszne dni - jestem zła na
siebie kiedy nie kontroluje tego co robie! :(
znacie przyczyny tego stanu? umnie zaczęło się od odchudzania! napiszcie jak
było to u was i czy macie problemy z utzrymaniem wagi! słyszałam że takie
skakanie wagi w góre w dół jest niebezpieczne!

pozd. alka

[arbe1]

cześć! witam was ! strasznie się cieszę że jakoś znalazłam to Forum ....troche
przypadkiem troche z nudów ale sam fakt że szukałam w tym kierunku oznacza że
coraz bardziej zdaję sobie sprawę z tego że MAM PROBLEM z żarciem a im dłuzej
on trwa tym jestem bardziej bezsilna i zaczynam naprawde popadać w związku z
tymn w jakąś panikę.
jestem pełna nadzieji że mi pomozecie bo choc mam mnóstwo przyjaciół i nie
czuje się sama to jednak wstydze sie swjej słabości i "namietności" ...Obżarstwa
Chyba zrobiłam 1-szy krok ...tzn przyznałąm się dzisiaj publicznie na tym forum
że mam problem!
Myslę że jest to tez troche związane z tym że jakieś 5 m-cy temu rzuciałam po
10 latach palenie i od tego czasu rekompensuję to sobie na całego żarciem.
W praktyce wyglada to w ten sposób że potrafie wydać ostatnie pieniadze z
portfela na jedzenie zataszczyc to wszystko do domu po czym jeśc tak długo az
wszystkiego nie pochłonę. Nie wymiotuję bo niepotrafiłabym i sie nie
przeczyszczam ale jem do momentu az zjem wszystko. jestem potem obolała ledwo
moge się poruszać i wtedy czuje najpierw spokój a potem straszne wyrzuty
sumienia. Obiecuje sobie że to juz ostatni raz i że od jutra ale każdy kolejny
dzień jest podobny. Wydaje mi sie czasami że mam tak rozepchany żołądek że
zmiesciłoby sie w nim wiadro.
Wiecie co jest dla mnie przerażające ? że zdarza sie że ja osoba towarzyska i
lubiana zaczynam zamykać sie w domu sama, nie wychodzić ze znajomymi po to żeby
ten czas przeznaczyc na obżeranie sie w samotności...wiem że to obrzydliwe.
Kochane prosze pomózcie mi z tego wyjść bo czuje że sama sobie nie poradzę.
czekam i dziekuje z góry

[psychoinspiracje]

Witajcie, witaj arbe1,

arbe1 napisała:
>... coraz bardziej zdaję sobie sprawę z tego że MAM PROBLEM z żarciem a im
dłuzej
> on trwa tym jestem bardziej bezsilna i zaczynam naprawde popadać w związku z
> tymn w jakąś panikę.

Jesli rzeczywiscie czujesz sie bezsilna, to naturalna koleja rzeczy byloby
znalezinie pomocy. Forum internetowe moze stanowic ewentualna internetowa grupe
wsparcia, ale nic wiecej. W sieci mozesz tez znalesc wiele informacji ale nie
znajdziesz fachowej pomocy.

> jestem pełna nadzieji że mi pomozecie bo choc mam mnóstwo przyjaciół i nie
> czuje się sama to jednak wstydze sie swjej słabości
i "namietności" ...Obżarstw

Osoby w Twojej sytuacji, z podobnym problemem moga dac Ci wsparcie. To bardzo
wazne. Ale tak naprawde Twoj problem wymaga fachowej interwencji i pomocy.
Pomoc Ci moze fachowiec od Twoich problemow, lub osoby ktore sobie z problemem
poradzily.


> a
> Chyba zrobiłam 1-szy krok ...tzn przyznałąm się dzisiaj publicznie na tym
forum że mam problem!


Tak, to bardzo wazny momet.
Teraz zastanow sie kto Ci moze pomoc, gdzie szukac pomocy?
A gdzie jej nie uzyskasz?

Elzbieta Kolakowska
psychoinspiracje.w.interia.pl

[takhisis]

Cześć! Cieszę się, że takie forum istnieje, proszę Was o pomoc. U mnie wszystko
zaczęło się od odchudzania, parę lat temu. Schudłam, potem przytyłam, potem
znów ciągłe diety i dodatkowe kilogramy po ich zakończeniu. Teraz ważę 56kg,
przy 167cm (zrzuciłam 12 kg)i nie mam pojęcia jak to zrobić, żeby tę wagę
utrzymać. Jedzenie jest chyba najważniejszą rzeczą w moim życiu,od zawsze
jadłam kiedy byłam przygnębiona, kiedy się nudziłam, denerwowałam, kiedy coś mi
się udało. Nie umiem zmienić mojego stosunku do jedzenia. Nawet jak nie jem
myślę o tym co bym zjadła. Przez ostatnie trzy miesiące udało mi się trzymać
drakońskiej diety, stopniowo przestawałam jeść różne rzeczy, teraz jem
praktycznie tylko owoce i warzywa, pieczywo chrupkie i płatki (różne), ale
zaczęłam tracić kontrolę nad ilością i jem aż do potężnego bólu żołądka.
Wyrzucam "niedobre" jedzenie typu: obiad, śniadanie, kolacja, ale potem obżeram
się owsianką albo truskawkami i prowokuję wymioty. Czy to jest bulimia? Nigdy
nie przekraczam dziennie limitu 1500 kcal. Anoreksja? Są dni kiedy jem 200, 400
kcal, ale przynajmniej raz na tydzień robię sobię "ucztę"; nie mam niedowagi,
lanugo ćwiczę tylko trochę. Jedzenie kompulsywne? Boję się jedzenia, panicznie
boję się utyć, śni mi się, że zjadłam kawałek ciasta i budzę się zlana potem.
Dziewczyny, proszę pomóżcie. Jak przywrócić mój metabolizm do względnie
normalnego stanu, jak uniknąć jojo? Nie umiem już jeść normalnie, albo się
głodzę albo obżeram.
Na wizytę u psychologa czekam już trzeci miesiąc, nie stać mnie na długotrwałą
psychoterapię u prywatnego.
pozdrawiam
t

[arbe1]

cześć
dobrze że jest nas tu coraz więcej chociaż nikomu nie życze takich problemów.
Ale sam fakt że piszemy o tym chyba zaczyna już pomagać bo porządkuje mysli i
to co do tej pory jakoś odrzucałysmy od siebie teraz jest juz zdefiniowane
jakoś i możemy zabrac sie za "leczenie". Sorka jesli jakoś sie rozwodzę za
bardzo ale naprawdę to pomaga jesli zaczynamy mieć swiadomość i przyznajemy się
do tego że jedzenie nami w jakimś sensie rządzi!To naprawde okropne żeby żyć
dla jedzenia czy to obżerania czy głodzenia się! Przeciez to niczego nie wnosi
wartosciowego w nasze zycie, nic nam nie daje, nie rozwija nas! Żyjemy po to
żeby jeść zamiast jeśc po to zeby żyć! Żałosne prawda?!
wczoraj miałam znów dzień słabosci bo moja silną wolę rozmiękczyło piwko z
przyjaciółmi po którym apetyt wzrasta i jeszcze zanikaja wszystkie hamulce
bo....przecież zawsze można zacząć od jutra prawda?!ale dziś trzymam sie
dzielnie choć i tak najzdradliwsze są wieczory!
jesli za bardzo sie rozpisuje albo pisze pierdoły to mnie przyhamujcie o.k.?
pzdr wszystkich

[psychoinspiracje]

Witaj,witajcie,

arbe1 napisała:

> cześć
> dobrze że jest nas tu coraz więcej chociaż nikomu nie życze takich problemów.
> Ale sam fakt że piszemy o tym chyba zaczyna już pomagać bo porządkuje mysli i
> to co do tej pory jakoś odrzucałysmy od siebie teraz jest juz zdefiniowane
> jakoś i możemy zabrac sie za "leczenie".

To moze byc bardzo wazne ze wzgladow o jakich piszesz, ale stwarza tez
niebezpieczenstwo, ze pisanie na to forum da iluzje "lecznia sie".



Sorka jesli jakoś sie rozwodzę za
> bardzo ale naprawdę to pomaga jesli zaczynamy mieć swiadomość i przyznajemy
się do tego że jedzenie nami w jakimś sensie rządzi!


To nie jedznie nami rzadzi tylko emocje, ktore w nas powstaja na skutek
jedzenia.



>To naprawde okropne żeby żyć
> dla jedzenia czy to obżerania czy głodzenia się!

A moze chodzi o to, ze to okropne, iz nie ma niczego bardziej intensywnego i
pochlaniajacego w zyciu niz jedznie?
W czym mozesz nie zyc gdy sie obzerasz lub glodzisz?
Co dzieki jedzeniu i nadwadze mozesz wykluczyc z zycia?


>Przeciez to niczego nie wnosi
> wartosciowego w nasze zycie, nic nam nie daje, nie rozwija nas! Żyjemy po to
> żeby jeść zamiast jeśc po to zeby żyć! Żałosne prawda?!

Nie. To ma sens. Trzeba go odkryc.

pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska
psycholog
psychoinspiracje.w.interia.pl

[yossarianka]

hejjjjj
poczytałam tak was przed chwilą i widzę, że macie bardzo podobnie jak ja i też
nie wiem jak z tego wyjść.nie wiem czy są jakieś "techniki" radzenia sobie z
tym pochłanianiem pożywienia. najgorzej, że w pewnym momencie nie jest już się
w stanie tego kontrolować. jogger z forum fitness mówił, że chodzi o
uzależnienie od węglowodanów prostych i że jest to tak jak z innymi
uzależnieniami czy nałogami. najlepiej jest zastąpic go innym nałogiem typu
bieganie bo wtedy mózg produkuje endorfiny czy coś w tym stylu (nie znam się na
tym) i spada zainteresowanie żarciem. ale trzeba to stosować zapobiegawczo a
nie już wtedy kiedy mamy ciąg bo wtedy to ciężko sie powstrzymać.
prawdę mówiąc to nie wiem czy to zadziała ale mam zamiar wypróbować tyle, że
nie lubię biegać i zastapię to chyba aerobikiem 3 razy w tygodniu i 3 razy
jazda na rowerku stacjonarnym w klubie. troche jestem zdesperowana żeby zmienić
stan obecny bo wykańcza mnie psychicznie to jedzenie. czuję sie jak totalne
zero jak zjem pół lodówki nie czując ani nasycenia ani przyjemności z jedzenia.
może wy też chcecie podjąć jakieś kroki zaradcze. mogłybyśmy wymyślić sobie
jakiś plan i konsultować, wspierać się.samemu trudno, a wgrupie wieksza
motywacja.co myślicie?
pozdrawiam

[arbe1]

jasne trzeba się wspierac! rzeczywiscie to jest tak że sport pomaga nawet
bardzo! tylko jest taka kwestia że zawsze łatwiej zrobic sobie przyjemnośc
zjadając jakieś słodycze niż wyciskając siódme poty na siłce. Ale dziewczyny
polecam sport faktycznie!ja chodze od roku do fitness klubu na steppery i
siłownie głównie i jest to rzecz rewelacyjna ! zmniejsza sie łaknienie i nawet
jak jestes głodna to ( dziwne ale tak jest)po ćwiczeniach jakby mniej.Tylko
trzeba byc systematycznym i konsekwentnym a ja niestety nie mam tego w
charakterze!
a teraz bardziej prozaicznie: zjadłam dziś paczke herbatników i dwie kanapki z
chleba razowego z żółtym serem nie jest to wielkie obzarstwo prawda ?ale
wieczór przede mną...czy nie skuszę sie na kolejny uczte obżarstwa? mam
nadzieje że w poniedziałek napiszę wam z duma że udało mi sie przez cały weekend
pozdrawaim wszystkie i trzymam z wami

[alka9]

witam was moje "przyjaciółki niedoli"!

ok przyznałysmy sie że jest to problem! to duzo uświadomienie sobie tego!
ale co teraz? jak sobie radzić?! najgorsze dla mnie są sytuacje stresowe :(
wtedy to się dzieje :(
podsumowując zgadzam się ze sport bardzo duzo daje, dodaje również zapisywanie
tego co się zje - nie smiejcie się, ale prowadzenie takiego notesiku też jest
pomocne (wiem bo stosowałam) tylko uczciwie bez oszukiwania!
macie jeszcze jakieś pomyśły?/.

pozd. alka

[agata_b]

jestem, jestem...
ze względu na to, że mam nieregularny tryb życia w internecie bywam ostatnio
rzadko, ale już mnie ucieszyło, że TU JESTEŚCIE... super, cieszę się!

trzymajcie się, zaraz napiszę coś więcej :)

[ignatosia]

No wiec i ja jestem... No coz moje drogie, wszystko co piszecie to cholera
jasna, prawda i my jestemy bardzo madre i to wiemy, tylko wytlumaczcie mi,
czemu tego nie stosujemy??? Nigdy tego nie pojme.. Byc moze to, ze wypowiemy to
wszystko glosno jakos pomoze??? Oby!
Od dwoch miesiecy nie bylam na aerobiku, bo nie mialam okresu z tego
wszystkiego /dieta, stres, przetrenowanie/ i teraz zamierzam wrocic, choc
jeszcze nie na calego, bo teraz jest pieknie za oknem, swiecie slonce i w ogole
szkoda spedzac mnostwo czasu w zamknietej sali. Tak wiec rowerek, siatkoweczka
te sprawy... Jedno jest pewne musi sie ruszac, jesc mniej, a przede wszystkim
musimy dzialac rozsadnie, czyli wszystko z umiarem!!!
Haslo na ten tydzien: 'Jestem rozsadna'! Trzymam kciuki za Was i Wy trzymajcie
za mnie!
Pozdrwionka

[arbe1]

witam wszystkie!
weekend nie był tak udany jak myślałam jeśli chodzi o wstrzemięźliwośc w
jedzeniu i piciu:) ale nie było też najgorzej.Obrżarstwo mnie dopadło jednak!
tylko że napchałam sie czereśniami więc nie uważam zeby była to wielka
zbrodnia! celowo spędziłam cały prawie weekend z mamą która nigdy mnie nie
krytykowała i zawsze uważała że jeej dziecko jest super takie jakie jest ale
nawet ona zauważyła jak potrafie sie rzucić na jedzenie i nie przestawać jeść
póki nie skończę! czułam się źałosna i taka słaba jak widziałam w jej oczach
zdumienie i strach ...co sie dziejez jej córką?!
ale dzisiaj jestem dzielna cały dzień! wdoszłam do tego co mnie tak frustruje i
mam zamiar to zmienić!
pozdrawiam was bardzo pa