Stosunki polsko-czeskie

[ignorant11]

Ramię w ramię z hitlerowską rzeszą


65 lat temu polskie wojska wkroczyły do Czechosłowacji. Aneksja Zaolzia w tym
momencie była politycznym samobójstwem.


Polska wraz z III Rzeszą dokonała 2 października 1938 roku rozbioru
zdradzonej przez sojuszników w Monachium Czechosłowacji. Dla Czechów było to
wbicie noża w plecy. Także wolny świat uznał polskie działania na Zaolziu za
haniebne. Wydawać by się mogło, że dla tego oczywistego aktu agresji tak
wówczas, jak i dzisiaj nie może być wytłumaczenia. A jednak 65 lat później
pojawiają się u nas głosy próbujące go usprawiedliwić.
W minionym dziesięcioleciu zebrałem wycinki z artykułami kilkudziesięciu
polskich gazet, których autorzy twierdzą, że jeśli nawet historia w tym
sporze przyznaje rację Czechom, to jednocześnie słuszność należy się Polsce.
Czy można mieć rację, nie mając słuszności?
Polska opowieść o tym, dlaczego i co rzeczywiście wydarzyło się w
październiku 1938 roku na Zaolziu, nieodmiennie rozpoczyna się w pierwszych
dniach polskiej i czeskiej niepodległości w październiku 1918 roku. Powołane
w tych dniach Rada Narodowa Śląska Cieszyńskiego i Cesky Narodni Vybor pro
Slezsko (Czeski Komitet Narodowy dla Śląska) na wniosek czeski już 5
listopada zdecydowały w Ostrawie o tymczasowym podziale spornych terenów
między dwa powstające państwa. Przyjęto zasadę najprostszą - etniczną. Te
powiaty, gdzie przeważał żywioł polski, przypadły Polsce, gdzie żywioł
czeski - Czechom.
Polska dostała więc powiaty bielski, cieszyński i większą część frysztackiego
z Karwiną, a także węzeł kolejowy w Boguminie. Czechosłowacja objęła
większość powiatu frydeckiego. Jej też przypadła większość z 18 kopalń
zagłębia węglowego. Dla podpisujących umowę ostrawską podział ten wydawał się
tym uczciwszy, że ostatni, jeszcze austro-węgierski powszechny spis ludności,
przeprowadzony na Śląsku Cieszyńskim w 1910 roku, wykazał, że mieszka tam
blisko 55 proc. ludności polskiej i 27 proc. czeskiej.
Pierwszy konflikt o Zaolzie rozpocząć się miał kilka tygodni później, gdy
praski rząd Karela Kramarza unieważnił umowę ostrawską, stwierdzając, że "my
bez wschodniego Śląska, bez jego węgla nie możemy istnieć, a drogę kolejową
bogumińsko-koszycką mieć musimy". W tym samym czasie Eduard Benesz,
reprezentujący Czechosłowację na konferencji pokojowej w Paryżu, zdobył
francuskie zobowiązanie popierania czeskich wysiłków na rzecz utworzenia
państwa w historycznych granicach, a więc z całym Śląskiem Cieszyńskim,
niegdyś wyłudzonym przez Jana Luksemburskiego szantażem i groźbą wspierania
Krzyżaków w sporze z Kazimierzem Wielkim.

[ignorant11]

W połowie listopada Czesi zwrócili się do Paryża o przysłanie na sporne tereny
wojsk Entanty, sami podejmując przygotowania do działań militarnych. Bez
odpowiedzi pozostawili też list Józefa Piłsudskiego, sprawującego funkcję
naczelnika państwa polskiego, w którym 23 grudnia 1918 roku strona polska
proponowała powołanie do życia polsko-czeskiej komisji dwustronnej dla
rozwiązania sporu. Jednocześnie jednak Polacy przygotowywali się do wyborów do
sejmu ustawodawczego, w których dla Śląska Cieszyńskiego przewidziano 8
mandatów w przekonaniu, że wybory wykażą bezsporną polskość tych ziem.
Jednak w następnych miesiącach Czesi zastosowali politykę faktów dokonanych. 23
stycznia ogłosili memoriał, w którym stwierdzili, że Śląsk Cieszyński jest
okupowany przez Polskę. I zaraz potem do akcji wkroczyło wojsko. W
tygodniowych, nierównych walkach, w których 16-tysięcznemu korpusowi czeskiemu
Polacy, zaangażowani w walkach na wschodzie i w powstaniu wielkopolskim,
przeciwstawić mogli nieliczne tylko siły, zginęło i odniosło rany ponad 1000
osób.
Polacy po bitwach pod Drohowojślem i Skoczowem musieli się wycofać na linię
górnej Wisły. Tu też wytyczono linię demarkacyjną między walczącymi stronami, a
sprawę oddano w ręce Międzysojuszniczej Komisji Entanty. Przez blisko półtora
roku sprawa Zaolzia toczyła się jako spór dyplomatyczny w Paryżu. Polacy żądali
plebiscytu, na który Praga w żadnym razie nie chciała się zgodzić, wiedząc, że
go przegra.
W połowie 1920 roku Czesi całkowicie sparaliżowali kolejowy transport
materiałów wojskowych, broni i amunicji dla walczącej z Rosją Polski. W
sytuacji najwyższego zagrożenia państwa, nie znajdując innego wyjścia, 10 lipca
1920 roku premier Władysław Grabski w belgijskim Spa zgodził się spełnić wiele
twardych warunków - m.in. zrezygnował z plebiscytu ludności na Śląsku
Cieszyńskim. W zamian za to uzyskał obietnicę pomocy aliantów w wojnie z Rosją.
Zamiast plebiscytu o przyszłości Śląska Cieszyńskiego miał zadecydować arbitraż
międzynarodowy. Czesi triumfowali.

[ignorant11]

28 lipca Konferencja Rady Ambasadorów w Paryżu zadecydowała o nowym przebiegu
granicy polsko-czechosłowackiej, wytyczając jej linię na Olzie. Polsce przypadł
jedynie powiat bielski i część cieszyńskiego. Czechom - cały okręg węglowo-
hutniczy i węzeł kolejowy w Boguminie. Strona polska szacowała, iż poza krajem
znalazło się ponad 100 tys. Polaków.
Delegat Polski na konferencję pokojową Ignacy Paderewski napisze w telegramie
do Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie: "Podpisałem, gdyż mię do tego
zmuszało uroczyste rządu polskiego zobowiązanie. Podpisałem ze względu na rządu
tegoż honor i kredyt. Podpisałem, gdyż inaczej groziło nam zerwanie stosunków z
państwami sprzymierzonymi".
W Warszawie jednak panowało przekonanie, że decyzja Konferencji Ambasadorów
wykopywała między dwoma narodami przepaść. Wincenty Witos prorokował, "iż tego
dnia mocarstwa zachodnie rzuciły kość niezgody między Polakami i Czechami".
Nie do końca zadowoleni byli także Czesi. Świadczą o tym chociażby słowa
Eduarda Benesza, który w końcu 1941 roku już jako czechosłowacki prezydent na
obczyźnie stwierdził w memoriale złożonym na ręce gen. Władysława
Sikorskiego: "Ja ponosiłem przed narodem przez całe 20 lat odpowiedzialność za
stratę historycznych granic Śląska Cieszyńskiego, należącego do historycznych
granic krajów Królestwa Czeskiego przez 600 lat". Wydaje się, że miał na myśli
Nadolzie, czyli ziemie położone na prawym brzegu rzeki, które w jego
przekonaniu niesprawiedliwie przypadły Polsce.

[rycho7]

Iskrzenie dwoch durnych nacjonalizmow. Nie wiadomo, ktory gorszy.

a ja tam kocham czeskie laski

[utah75]

slowackie zreszta tez
i chetnie zaanektowalbym...

Antyczeska prowokacja Kwaśniewskiego

[ignorant11]

[zorianx]

>praski rząd Karela Kramarza unieważnił umowę ostrawską, stwierdzając, że "my
>bez wschodniego Śląska, bez jego węgla nie możemy istnieć, a drogę kolejową
>bogumińsko-koszycką mieć musimy".

Czesi nie mogą wogóle żyć bez Polski, i już dawno by ulegli zniemczeniu. my powinismy w grudniu 1919 podpisać pokój z czerwonymi
i moglibyśmy wtedy rozmawiać z czechami z pozycji siły.
A co do więzi historycznych powiniśmy powołać Króla Bolesława II Srogiego Pszonca (polaka)
i zarządać podporzadkowania się Czech jego władzy .
Można było to jeszcze inaczej rozwiązać poprzeć separtyzm Słowaków i Morawian,
tak jak Czesi popierali OUN, i wtedy wymusić na nich ustepstwa. Lub zajać siłą słowację i Morawy
przeprowadzić tam ''wolne'' wybory i doprowadzić te kraje do unii z Polską.

... niżej link do dyskusji o stosunkach polsko ruskich w tym czasie, które rzutowały na sprawy granic zachodnich.

www.historycy.org/index.php?showtopic=148