Doszłam

[marcepanka313]

Do wniosku, że.... jestem/może byłam/może w pewnym momencie się stałam /a może tylko bywam.... trzórzem. Nie to, że tego wcześniej nie podejrzewałam, ale teraz jakoś bardziej czytelne wydaje się to przekonanie.
Do wniosku doszłam po dzisiejszym spotkaniu z nieznaną mi dziewczyną (licelistka może studentka) która pytała o możliwości korzystania z dróg rowerowych. Jechała z Lublina do Wrocławia, bez zbytniego przygotowania mapowego(przyznała się, że nie bardzo umie korzystać z tego co jej oferuje telefon). Czy to przywilej beztroskiej młodości, prawa do popełniania błędów czy brak wyobraźni, przewidywania, doszukiwania problemów.Czy może bardziej postawa życiowa,charakter,odwaga.
Oczywiście wyprawa rowerowa to tylko symbol.
Pragmatyzm daje bezpieczeństwo przy minimum ryzyka, ale jednocześnie nie daje satysfakcji,nie daje możliwości sprawdzenia swoich mocnych stron, odkrycia tego czego czasem nie ma gdzie odkryć,zobaczyć siebie w innym świetle, udowodnić sobie....
Ot, taka refleksja wieczorna.

[szarlotka_ja]

Przyznam, że podziwiam takich ludzi . Moja siostra tak ma. Po prostu jedzie i już, chce zmienić pracę, to zmienia etc.
Ja gdy się gdzieś wybieram to planuję każdy swój ruch (a trzeba przyznać telefony teraz są wielką pomocą). Nie mówiąc już o zmianie pracy, bo to w ogóle czarna magia w mym życiu

[kevinjohnmalcolm]

Tylko że te osoby, które idą na żywioł bardzo często pakują się w ogromne problemy i nie zawsze wychodzą z nich obronną ręką.

Napiszę z punktu widzenia osoby uprawiającej sporty mocno ekstremalne. Ci, którzy poszli na żywioł spoczywają już na Powązkach. Między "tchórzem" a "bohaterem" jest jeszcze stan pośredni - profesjonalista, który robi dobre rozeznanie, bardzo dokładnie przygotowuje się do każdej przygody, tworzy plany awaryjne na każdą możliwą sytuację. Takim też udaje się przeżycie fantastycznej przygody, mają sporo zabawy, ale żyją zdecydowanie dłużej...

[marcepanka313]

Tak się właśnie zastanawiam czy to brak doświadczenia a co za tym idzie negatywnych skutków takich działań, złych skojarzeń pcha ludzi do różnych wyborów,ryzyka.
Czy przekonanie o swoich możliwościach, życiowy optymizm, skłonność do pewnego ryzyka to cecha wrodzona czy też z czasem mija,tak jak mija skłonność do sprawdzania siebie.
Czy w człowieku cały czas jest jakiś zalążek do nieracjonalnych zachowań, czy z wiekiem ta potrzeba zanika.
W skrócie.... czy w życiu.... powiedzmy w pewnym momencie życia jest jeszcze chęć do zachowań mało racjonalnych, ale z szansą na zmianę(oczywiście na dobrą zmianę, jakby to nie brzmiało) czy raczej praktyczne... no trudno, jest jak jest, nie jest to moje spełnienie marzeń ale bezpieczne, znane choć niekoniecznie akceptowane.

[witrood]

W Australii spotkałem babkę z Polski, która od pół roku podróżowała przez Azję. Zaczęła zaraz po przejściu na emeryturę. Chciała jeszcze do Nowej Zelandii, ale kasa się kończyła. Więc może z wiekiem to nie mija.
Spotkałem tam też Anglika koło 30, który rowerem od dwóch lat jechał z Londynu. Z drugiej strony znam dwudziestolatki, które na hasło spania w namiocie wpadają w histerię.

[marcepanka313]

Czyli ciekawość życia nie mija z wiekiem.
Chęć na zmiany również....

[prawda_we_mgle]

marcepanka313 napisała:

> Czyli ciekawość życia nie mija z wiekiem.
> Chęć na zmiany również....

Myślę, że najbardziej jest to kwestia osobowości, ale po drugie: fazy życia...
W młodości się zazwyczaj chyba dużo jeździ "niskobudżetowo"... Potem można już sobie pozwolić na droższe wyprawy, ale też często człowiek bywa zmęczony pracą... Ja w swojej grupie wiekowej (40+) obserwuję, ze albo ludzie na tym etapie przestali wyjeżdżać (nie chcę się, wolą remont zrobić, na działkę pojechać), albo właśnie rozbijają się po świecie jak szaleni..
A na emeryturze, to wiadomo: jak ktoś sobie uzbierał kasy, to jeśli lubi podróżować - to do tego wraca... a jak nie - to żyje na minimum...
Ja jestem też powiedzmy "tchórzem", ale takim dziwnym... jak mam dla kogo, to wszystko załatwiam, organizuję, idę jak burza (tak jakbym potrzebowała jako motoru samej świadomości, że on jest z tyłu)... A jak jestem sama - to mnie jakiś paraliż nachodzi i boję się sama pojechać nawet na dłuższą wyprawę rowerową...
Może jestem po prostu typem stworzonym do życia w parze... nigdy jakoś okresy singielstwa nie powodowały u mnie wzmożonej aktywności, wręcz przeciwnie, jakaś mentalna przyczajka.

[abc_meee]

no wlasnie a propos tych 40+.. cos w tym jest. Kurcze a mi sie marzy zeby kamperem gdzies pojechac, albo z namiotem na taki camping ze jak wylazisz z namiotu to widzisz morze.. (to cieplejsze . Ale nie wiem czy zdąże

[witrood]

Takaś zarobiona czy są inne przeszkody? Ja miałem w zeszłym roku wakacje namiotowo-kamperowe i były chyba najlepsze do tej pory. A jak w nocy obok namiotu łazi ci niedźwiedź, to już w ogóle w pamięci zostaje. Tegoroczne też namiotowo-wędrownicze, jeśli dojdą do skutku.

[silencjariusz]

Gdzie się wybierasz?

[witrood]

Na Islandię, jak się uda.

[silencjariusz]

Nie będzie zimno?

[witrood]

Może już trochę być.

[prawda_we_mgle]

witrood napisał:

> Na Islandię, jak się uda.

jaaa.... ale sam czy z towarzystwem??
Bo ja bardzo chętnie bym się dokleiła, jakby co... zawsze marzyłam.

[abc_meee]

Ogólnie różne. No to fajna sprawa. Jednak kamper lepszy byłby I też po co pamięć przeciążać..

[marcepanka313]

szarlotka_ja napisała:

> Przyznam, że podziwiam takich ludzi . Moja siostra tak ma. Po prostu jedzie i
> już, chce zmienić pracę, to zmienia etc.

No właśnie, tego mi brakuje, takiej odwagi, bo mimo, że po głowie czasem różne pomysły się kołaczą to trochę brak odwagi.
Takie wrażenie, że ciągle gdzieś jakaś linka asekuracyjna, bo niby fajnie, że to bezpieczeństwo jest ale jednocześnie daje złudną swobodę. Niby wystarczy tylko wypiąć....

> Ja gdy się gdzieś wybieram to planuję każdy swój ruch (a trzeba przyznać telefo
> ny teraz są wielką pomocą). Nie mówiąc już o zmianie pracy, bo to w ogóle czarn
> a magia w mym życiu

Plany mają to do siebie, że niekoniecznie się spełniają.

Kiedyś bardziej niefrasobliwe miałam podejście do planowania podróży, teraz mniej podróżuję....
Wiem tylko, że moja odwaga jakoś się stępiła, mimo, że duch do walki jest

No to u Cię: - ani rozwaga - ani odwaga, eehh...

[obrotowy]

marcepanka napisla:

> No właśnie, tego mi brakuje, takiej odwagi, bo mimo, że po głowie czasem różne
> pomysły się kołaczą to trochę brak odwagi.
> Wiem tylko, że moja odwaga jakoś się stępiła, mimo, że duch do walki jest


No to dobrze by nam sie podrozowalo

- bo mnie odwaga nie stepila sie wcale
(czasami przejade sie 180 km/h po Autostradzie - by sprawdzic, czy jeszcze potrafie,
chociaz krotko, bo uwazam te zabawe za niebezpieczna i bez sensu...)

natomiast nie mam juz woli podrozowania.
- najwazniejsze z tego , co chcialem zobaczyc - zobaczylem:
- od New Yorku, po Pekin i Kapsztad i...
nic tam nie ma (dla mnie) specjalnego...

a nie znalazlem nikogo, ktoby potrafil mnie przekonac, ze jeszcze warto cos przedsiewziac...

ERGO: - wycieczka rowerowa do pobliskiego lasu - zupelnie mi wystarcza

[silencjariusz]

"wycieczka rowerowa do pobliskiego lasu - zupelnie mi wystarcza"

Mnie też.

[marcepanka313]

silencjariusz napisał:


>
> Mnie też.

Tego się właśnie po Tobie spodziewałam....

[silencjariusz]

To chyba dobrze, że jestem taki stały w swych działaniach lub ich zaniechaniu, no nie?

[marcepanka313]

silencjariusz napisał:

> To chyba dobrze, że jestem taki stały w swych działaniach lub ich zaniechaniu,
> no nie?


Jakby tu delikatnie powiedzieć.... dobrze, że Ty uważasz, że dobrze....

[silencjariusz]

Znaczy stałość nie jest już w cenie?

[marcepanka313]

silencjariusz napisał:

> Znaczy stałość nie jest już w cenie?

Raczej miałam na myśli przewidywalność....

[marcepanka313]

marcepanka313 napisała:
>
> Raczej miałam na myśli przewidywalność....


I żeby nie było, że nie doceniam....

[silencjariusz]

Co złego jest w przewidywalności? Lepiej żyć w niepewności?

[marcepanka313]

Ani przewidywalność ani niepewność nie jest dla mnie dobra. Zbytnia stagnacja mnie dobija, niepewność męczy
Dzień podobny do dnia, ten sam schemat, te same rytuały, czas przemijający niezauważalnie, kiedy trudno znaleźć coś co by wyróżniało jeden dzień, tydzień od drugiego....
Może po prostu ciągle czegoś oczekuję od siebie, od życia, szkoda mi czasu....

[apersona]

silencjariusz napisał:

> Co złego jest w przewidywalności? Lepiej żyć w niepewności?

Całkowita przewidywalność to nuda, duża nieprzewidywalność - nie można na nim/niej polegać.

[marcepanka313]

obrotowy napisał:

>
> ERGO: - wycieczka rowerowa do pobliskiego lasu - zupelnie mi wystarcza


A mnie nie....

No to u mnie: - odwaga, ale i rozwaga.

[obrotowy]

marcepanka313 napisała:
> A mnie nie....


No to moge Ci podeslac te moje zdjecia z NY, Pekinu, czy Kapsztadu.

- gdy dzis patrze na nie - kompletnie mnie nie ruszaja.

ale rozumiem, ze chcialabys sama tego doswiadczyc,

- gdy np. samolot wpada w turbulencje i zaczynasz sie modlic...

ee...jakie te zycia sa powtarzalne...

[marcepanka313]

obrotowy napisał:

> marcepanka313 napisała:
> > A mnie nie....
>
>
> No to moge Ci podeslac zdjecia z NY, Pekinu, czy Kapsztadu.

Wyguglam sobie....


> - gdy dzis patrze na nie - kompletnie mnie nie ruszaja.


A myślisz, że mnie ruszą....?




> - gdy np. samolot wpada w turbulencje i zaczynasz sie modlic...

Bawisz się w misjonarza...?

>
> ee...jakie te zycia sa powtarzalne...

Chociaż każdy myśli, że jest wyjątkowe/y....

[stasi1]

Teoretycznie z Lublina do Wrocławia bez problemu w 3 dni przejedziesz. Oczywiście jeśli trochę jeździsz na rowerze., więc trafiają ci się tylko dwa noclegi. Więc bez problemu według słońca można przejechać tak w 4 dni

[marcepanka313]

Raczej nie wyobrażam sobie wyruszać w trasę bez wcześniejszego łapania kondycji. To po pierwsze.
Kwestia tego czy trasa to tylko pokonywanie kilometrów, żeby dojechać czy też pewien element zwiedzania, zbaczania, zahaczania, poznawania, poznawania tego co po drodze. Więc cała logistyka, żeby dojechać na czas, nie pobłądzić, mieć noclegi itp.
Dlatego dla mnie samotna podróż rowerem nie jest dobrym wyborem, bo lubię wiedzieć, że w razie czego jest ktoś obok.

[stasi1]

To ta dziewczyna też pewnie jeździ ponad 100km dziennie bez problemu. Każdy jedzie tak jak chce, może jej chodzi tylko o te pokonanie kilometrów? Ty tego nie robisz inni może ich to pasjonować.
Kiedyś wyjeżdżamy nad morze, auto spakowane telefony nastawione na nawigację i klops. Mój telefon jak stoi w miejscu nie kojarzy stron świata. Niby trasa wyrysowana tylko w którą stronę? W lewo czy w prawo? Musiałem na mapie szukać powiększenia aby zobaczyć niby przez co jedziemy na początku.

[marcepanka313]

Dlatego właśnie byłam pozytywnie zaskoczona jej postawą.
Wydaje mi się, choć mogę się mylić, że jednak prościej jest jechać autem, bo autostrady(rower ma pewne ograniczenia w tym względzie), bo stan pogody, bo inny rodzaj bezpieczeństwa.

[stasi1]

Pewnie ona nie chciała jechać do Wrocławia, chciała jechać rowerem. Wrocław może wypadł przy okazji. Za rok pojedzie do Gdańska, na rowerze oczywiście. Chyba że przejazd do Wrocławia jednak się nie powiedzie. Albo powiedzie i wyjdzie za mąż

[marcepanka313]

Forumowy Sherlock Holmes....

[stasi1]

Czepiasz się, aż Cię nie poznaje

[marcepanka313]

Noż kurde.... ja bym chciała być Holmsem....

Cechą stałą kobiety,że zmienną jest....

to raczej trudne...

[obrotowy]

stasi1 napisał:
> Teoretycznie z Lublina do Wrocławia bez problemu w 3 dni przejedziesz.


po pewnym treningu - nogi dadza rade, ale doopa Ci sie odparzy.

ja stawiam na 4 -5 dni.

[e-zybi]

"Doszłam...a może tylko bywam.... trzórzem. Oczywiście wyprawa rowerowa to tylko symbol. Ot, taka refleksja wieczorna."
Nie sądzisz, że lepiej gdybyś faktycznie doszła wieczorową porą bez refleksji? Większa przyjemność i bardziej rozjaśnia to horyzonty myślowe

[marcepanka313]

Człowiek bez forum to jak dziecko we mgle.

[e-zybi]

Nie było forum, byliśmy, nie będzie forum, będziemy, ale...I Ty też masz rację

[marcepanka313]

Nie było forum, miałam rację, jest forum, mam rację....
Ty też masz rację, mówiąc, że mam rację....

[e-zybi]

Czyli racja jest po naszej stronie. Gdyby politycy potrafili wziąć z nas przykład nie byłoby takiej głupawki

[marcepanka313]

Politycy dużo mówią, mało słuchają, czasu nie starcza im na myślenie (że tak sobie pozwolę również na cytat), to gdzie jeszcze czas, na czytanie dobrych rad Zybiego na forum dla samotnych....

[e-zybi]

>Politycy dużo mówią, mało słuchają...

I w tym tkwi cały problem, ale by siedzieć na stołku to wystarczy...mówię, więc jestem

[marcepanka313]

Doprecyzuję.... mówię.... przed wyborami to, co chcesz usłyszeć.... więc jestem

[e-zybi]

Racja...dopieszczenie tematu sprawia, że przekaz jest konkretny i czytelny dla wszystkich. Czasem mogę przymknąć oko na to kto, ważne by mądrze...jestem optymistą

[marcepanka313]

e-zybi napisał:

...jestem optym
> istą

Politycznym?

[e-zybi]

Nie politycznym, życiowym

[marcepanka313]

Brawa dla tego pana....

[e-zybi]

Whatever, whatever...tak mam

[samysliciel]

marcepanka313 napisała:

> Pragmatyzm daje bezpieczeństwo przy minimum ryzyka, ale jednocześnie nie daje s
> atysfakcji,nie daje możliwości sprawdzenia swoich mocnych stron, odkrycia tego
> czego czasem nie ma gdzie odkryć,zobaczyć siebie w innym świetle, udowodnić sob
> ie....

Trzymanie się bezpiecznej, znanej strony nie musi oznaczać braku satysfakcji. Wyjście ze sfery komfortu nie musi być jednoznaczne z pójściem na żywioł, w dobie internetu można wiele zaplanować, zweryfikować nie mając jeszcze w danej kwestii większego, bezpośredniego doświadczenia. Opierając się na własnych doświadczeniach wiem że zmiana pracy nie jest dla mnie problemem, jeśli czuję że się wypalam w jednym miejscu zdecydowanie łatwiej mi podjąć nową pracę jak męczyć się w starej i liczyć że coś się zmieni na lepsze (nikłe szanse przy założeniach danej firmy i fakcie że ci na górze tworzący klimat firmy zmieniają się rzadko). Co do miejsca gdzie mógłbym/chciałbym osiąść na stałe to jest kilka takich miejsc, praca nie stanowiłaby problemu, także relacje z ludźmi a raczej ich brak. Mając rodzinę i znajomych w mieście rodzinnym, dozuję te relacje oszczędnie, spotkać się te kilka razy w roku mogę bez względu na miejsce zamieszkania.
Warto próbować nowego, poszerza się wtedy strefę komfortu i ma więcej możliwości w przyszłości, warto żyć w takim tempie które daje poczucie zmian, daje impuls, ale z drugiej strony pozwala też delektować się tym co dla nas cenne w tym otoczeniu, każdy dobiera sobie tę intensywność indywidualnie.
Ostatecznie wszyscy idziemy z prochu w proch a mrowisko będzie funkcjonowało dalej. Coraz częściej dociera do mnie taka myśl, że wszyscy musimy egzystować dla szeroko rozumianego ogółu, trybik w trybik, a jeśli coś chcemy dla siebie, to już musimy wyszarpać. Może to tak odnośnie tej kampanii wyborczej jak to chcą o Nas zadbać elity polityczne... guzik, nasze dobro leży wyłącznie w naszych własnych rękach, głowach... oczywista oczywistość, jak mawiał klasyk, ale chyba często zapominamy o takim życiowym abecadle, w wyniku czego błądzimy.

[marcepanka313]

samysliciel napisał:

> marcepanka313 napisała:
>
> > Pragmatyzm daje bezpieczeństwo przy minimum ryzyka, ale jednocześnie nie
> daje s
> > atysfakcji,nie daje możliwości sprawdzenia swoich mocnych stron, odkrycia
> tego
> > czego czasem nie ma gdzie odkryć,zobaczyć siebie w innym świetle, udowodn
> ić sob
> > ie....
>
> Trzymanie się bezpiecznej, znanej strony nie musi oznaczać braku satysfakcji.

Oczywiście, że nie. Brałam pod uwagę wariant, kiedy tej satysfakcji nie ma.


> Warto próbować nowego,

Tylko czasem lepsze jest wrogiem dobrego....
Są rzeczy, których przeskoczyć nie można....
Ale ja mówiłam, że tchórzem bywam....

Doszlaś i tak... do pozytywu.

[obrotowy]

marcepanka313 napisała:
> Do wniosku, że....


No to Doszlaś i tak... do pozytywnego wniosku

byloby gorzej , gdybys doszla ... np. do kresu wyczerpania - zamieniajac sie z ta rowerzystka i padajac przed meta.

[marcepanka313]

obrotowy napisał:

> marcepanka313 napisała:
> > Do wniosku, że....
>
>
> No to Doszlaś i tak... do pozytywnego wniosku
>
> byloby gorzej , gdybys doszla ... np. do kresu wyczerpania - zamieniajac sie z
> ta rowerzystka i padajac przed meta.

No gdzie padła przed metą.... Phi....


Zdarza mi się czasem szukać minusów w sobie czy w sytuacji, żeby jednak później widzieć pozytywy.... nawet malutkie....

[obrotowy]

marcepanka313 napisała:
> Zdarza mi się czasem szukać minusów w sobie czy w sytuacji, żeby jednak później
> widzieć pozytywy.... nawet malutkie....


przyznanie sie do wlasnej slabosci - to szczebelek do przyszlego sukcesu

[marcepanka313]

To już dawno powinnam być człowiekiem sukcesu....
Gdzie jest haczyk....?

Doszlaś i tak... do (drobnego) pozytywu.

[obrotowy]

marcepanka313 napisała:
> To już dawno powinnam być człowiekiem sukcesu....
> Gdzie jest haczyk....?


we wszechogarniajacym paralizu.

nie chodzi o to, by pokonac strach - bo tego sie nie da.

- chodzi o to - by bojac sie, mimo to dzialac

/to nie moje - to sentencja ktoregos ze znanych alpinistow/

[marcepanka313]

obrotowy napisał:
>
>
> we wszechogarniajacym paralizu

No bez przesady

>
> nie chodzi o to, by pokonac strach - bo tego sie nie da.
>
> - chodzi o to - by bojac sie, mimo to dzialac
>
> /to nie moje - to sentencja ktoregos ze znanych alpinistow/

Trzymając się terminologii wspinaczkowe.... nie zawsze się trafi w okienko pogodowe....

[nerw_rdzeniowy]

>Jechała z Lublina do Wrocławia, bez zbytniego przygotowania mapowego(przyznała się, że nie bardzo umie >korzystać z tego co jej oferuje telefon).
To nie jest odwaga tylko głupota. Ciekawe co zrobi jak po paru dniach pedałowania zorientuje się ze jest w Pułtusku.

[marcepanka313]

nerw_rdzeniowy napisał(a):

Ciekawe co zrobi jak po paru dniach pedałowan
> ia zorientuje się ze jest w Pułtusku.


Może przedtem po prostu zapyta....

[samysliciel]

kto pyta, nie błądzi

[kevinjohnmalcolm]

samysliciel napisał:

> kto pyta, nie błądzi


Zależy kto i gdzie. W niektórych państwach tak nienawidzą obcokrajowców, że potrafią celowo wskazać zły kierunek gdy człowiek pyta o drogę...

[samysliciel]

zauważyłem, że niektórzy rodowici uważają obcych za idiotów, większość z nich poza znajomością własnego języka nie ma żadnych argumentów, ktoś się zdecydowanie postawi i robią wielkie oczy

[searam]

Najwidoczniej nigdy nie bilas sie z chlopakami na podworku...

[marcepanka313]

Najwidoczniej.

[tzn.aga]

Ja się właśnie wspięłam na wyżyny swojej odwagi - za tydzień jadę sama w Bieszczady i zaczynam Główny Szlak Beskidzki.
Noclegi mam zarezerwowane na 5 nocy, Bieszczady też nie są już takie puste jak kiedyś więc obiektywnie to żaden hardkor ale dla mnie to spore wyjście ze strefy komfortu.
Jestem z siebie dumna.
Jak wyjdzie w praktyce to zobaczymy

[margott_2]

Podziwiam. Sama jeszcze nigdy się nie odważyłam. W tamtym roku byłam dzień sama w obcym mieście i było super

[marcepanka313]

Tyle możliwości.... poznawania tego co wokół nas, tego co w nas.... tylko czasem tej iskry brak....
Chociaż z drugiej strony, jeśli nie wiesz co tracisz to i żal jakby mniejszy....
Z tym że przysłowia jednak mówią coś innego....

[tzn.aga]

No własnie, ta iskra.
Długo przed rozwodem zaczęłam sobie sama chodzić do kina, na koncert, na wystawę.
Wtedy właśnie zobaczyłam co tracę.
Teraz już tylko teatr mi został; nie wiem, jakoś tak głupio samemu.
Ale wyjazd powyżej weekendowy to pierwszy taki.

[abc_meee]

Też tak miałam. A potem to jakoś siadło wszystko. Chyba ta potrzeba dzielenia się przeżyciami.. tego zabrakło i się wycofałam. W sumie masakra ..
To była wtorkowa refleksja. ..

[tzn.aga]

Nie jedyna niezaspokojona to potrzeba. A żyć trzeba.
O kurka, zrymowało mi się.

[abc_meee]

a to echo grało...

[uny]

a nie możesz się dzielić tymi przeżyciami na niwie social media?
od cholery podróżników płci wszelakiej można znaleźć w odmętach internetów -jest się z kim dzielić historiami i obgadywać zaobserwowane okoliczności przyrody.
jak mawiała moja babcia -"z braku laku i kit dobry"

[marcepanka313]

tzn.aga napisała:

> No własnie, ta iskra.
> Długo przed rozwodem zaczęłam sobie sama chodzić do kina, na koncert, na wystaw
> ę.
> Wtedy właśnie zobaczyłam co tracę.
> Teraz już tylko teatr mi został; nie wiem, jakoś tak głupio samemu.
> Ale wyjazd powyżej weekendowy to pierwszy taki.


Tego wyjazdu to gratuluję.... Ja chyba nie nadaję się do samotnych wyjazdów.... albo nie wiem że się nadaję....
Z tym wychodzeniem gdzieś.... hmmm.... ja to dopiero mogę sobie ponarzekać.... jeśli gdzieś, coś to raczej idę wychodząc z założenia, że nikt nie będzie na mnie uwagi zwracać.... chociaż rzeczywiście zdecydowanie lepiej, przyjemniej jest kiedy masz kogoś obok....

[tzn.aga]

Jak tak obserwuję to dużo osób jest gdzieś w pojedynkę.
Lata temu wydawało mi się dużo mniej.
Można też czasem kogoś poznać w ten sposób.

[marcepanka313]

A może to jest tak, że kiedy jest się samemu na jakieś imprezie to podobnych sobie (samotnych) po prostu zauważamy....
Taka perspektywa....

[e-zybi]

Ciału zawsze bliższa koszula

[marcepanka313]

No chyba, że ktoś nosi pod koszulą podkoszulek....