Błędne koło

[narcyzpierwszy]

Zaczęły się wakacje. Coś muszę z sobą zrobić, tylko co? Miałbym taką ochotę pojechać do Torunia, Gdańska, odbyć sentymentalną podróż do miast mojego dzieciństwa – Bytowa, Chojnic i Słupska, poszwędać się po plaży w Ustroniu… Zostanę w domu – będę zrozpaczony, przemogę lęki i pojadę – będę zestresowany. Co roku jeżdżę do tego Torunia w poszukiwaniu straconego czasu, a znajduję tylko upiory przeszłości. Nawet Toruń przestał mnie cieszyć – tak źle jeszcze nie było. Cały rok cieszę się na ten wyjazd, a skoro tylko wysiadam na dworcu, ogarniają mnie wątpliwości: Co ja tu robię? Czy przyjechałem rzeczywiście dla Torunia, czy raczej po to, by uciec od miejsca zamieszkania? Czy ja sobie przypadkiem nie wmawiam, że w Toruniu jest mi lepiej? Przecież próbuję uciec od samotności, ale wszędzie zabieram ją z sobą. Błędne koło. Jak zawsze w moim życiu. [e-mail]

[asia_156]

Każdy próbuje znaleźć swoje miejsce na ziemi, w którym będzie się
czuł szczęśliwy. Więc nie ma nic dziwnego, że Ty go szukasz. I
świetnie Ciebie rozumiem, że próbujesz uciec od samotności, bo ona
jest takim przyjacielem, którego nikt na dłuższą metę nie chce. Ja
jestem w podobnej sytuacji próbując odnaleźć się w życiu, mam
nadzieję, że kiedyś się odnajdę w nim z kimś i Tobie też tego
życzę Gdybyś chciał porozmawiać zostawiam Ci maila:
[e-mail]
Głowa do góry

[gapuchna]

Toruń? czy ja wiem, czy to aż takie dobre miejsce? Bulwary - tak, puby - tak,
kościoły - tak, spacerek Starówką - tak. Ale to już koniec. Powiadasz, ze rok
cały cieszysz się na tę podróż.... hm! Toruń budzi tak miłe uczucia....
Patrz, a dla mnie to codzienność.

[sauber1]

narcyzpierwszy napisał:

> ... Czy ja sobie przypadkiem nie wmawiam, że w Toruniu jest mi
> lepiej? Przecież próbuję uciec od samotności, ale wszędzie
> zabieram ją z sobą. Błędne koło.
> Jak zawsze w moim życiu. [e-mail]

Miło jest wraczać do miejsc które cieszą, przypominają
najprzyjemniejsze chwile życia, ale też przed samym sobą
nieuciekniesz donikąd, myślę że tak ma z nas wiekszość, jesteśmy tu,
a myślami gdzie indziej, ale to tylko dlatego, że nie spełnione sa
nasze marzenia, a perspektywy przyszłości szare. Nie wiem, w takich
przypadkach wszytkim radzę i sobie też, stań gościu przed lustrem i
zapytaj tego najmądrzejszego człowieka, co dalej, co jeszcze możesz
w sobie zmienić? jak sie zaakceptować takim jakim jesteś? jak siebie
samego polubić? a potem obetrzeć łzy i kolejna odnowa... Człowiek to
jednak uparte bydle, a tak nie wiele do sczęscia potrzeba ...