jest tu ktoś...

[aglajaaa]

... kto ma pomysł na wątek bez użalania się nad sobą, bez rozliczania marzeń, siebie, bliskich kiedyś ludzi...
wątek z miejscem na refleksję.. może...
wątek z usmiechem.. może...
wątek z nutką optymizmem.. może...
wątek z...

[vidmo76]

Był taki wątek kiedyś, pogaduchy on-line czy coś takiego.
Dosyć fajne to było.

[mary171]

Było ale się zmyło
Wszystko zalezy od ludzi ich podejścia

[aglajaaa]

TU?
Zakładajcie coś, co pozwoli wyjść biednemu człowiekowi z dołka..

[uny]

post pt. DRABINA
na 100% pozwoli wyjść z dołka

[aglajaaa]

Dzięki, to załóż taki... Poczytam.. zobaczymy czy miałeś rację z tą drabiną

[hesse.1]

Niesamowite.:

"Żył raz pewien wielki konstruktor-wynalazca, który, nie ustając, wymyślał
urządzenia niezwykłe i najdziwniejsze stwarzał aparaty. Zbudował był sobie
maszynkę-okruszynkę, która pięknie śpiewała i nazwał ją ptaszydło. Pieczętował
się sercem śmiałym i każdy atom, który wyszedł spod jego ręki, nosił ów znak, że
dziwili się potem uczeni, odnajdując w widmach atomowych migotliwe serduszka.
Zbudował wiele pożytecznych maszyn, wielkich i małych, aż naszedł go pomysł
dziwaczny, aby śmierć z życiem w jedno złączyć i tak dopiąć niemożliwości.
Postanowił zbudować istoty rozumne z wody, ale nie tym okropnym sposobem, o
którym zaraz pomyślicie. Nie, myśl o ciałach miękkich i mokrych była mu obca,
brzydził się jej jak każdy z nas. Zamierzył zbudować z wody istoty prawdziwie
piękne i mądre, więc krystaliczne. Wybrał tedy planetę, bardzo od wszystkich
słońc oddaloną, z zamarzłego jej oceanu wysięki góry lodowe i z nich, jak z
kryształu górskiego, wyciosał Kryonidów. Zwali się tak, bo tylko w przeraźliwym
mrozie istnieć mogli i w pustce bezsłonecznej. Pobudowali też w niedługim czasie
miasta i pałace lodowe, a że wszelkie ciepło groziło im zgubą, zorze polarne
łapali do wielkich naczyń przejrzystych i nimi oświetlali swoje siedziby. Im kto
był wśród nich możniejszy, tym więcej miał zórz polarnych, cytrynowych i
srebrzystych, i żyli sobie szczęśliwie, a że się nie tylko w świetle, ale i w
szlachetnych kamieniach kochali, słynęli ze swych klejnotów. Klejnoty te były z
zamarzniętych gazów cięte i szlifowane. Barwiły im wieczną ich noc, w której,
jak duchy uwięzione, płonęły wysmukłe zorze polarne, podobne do zaklętych
mgławic w kłodach z kryształu. Niejeden zdobywca kosmiczny chciał posiąść te
bogactwa, cała bowiem Kryonia była z największych dali widoczna, migocąc bokami
jak klejnot, obracany z wolna na czarnym aksamicie. Przybywali więc awanturnicy
na Kryonię, by szczęścia wojennego próbować. Przyleciał na nią elektrycerz
Mosiężny, który stąpał, jakby dzwon dzwonił, ale zaledwie na lodach nogę
postawił, stopiły się od gorąca i runął w otchłań lodowego oceanu, a wody
zamknęły się nad nim i, jak owad w bursztynie, w górze lodowej na dnie mórz
kryońskich po dzień ostatni spoczywa.
Nie odstraszył los Mosiężnego innych śmiałków. Przyleciał po nim elektrycerz
Żelazny, opiwszy się płynnym helem, aż mu w stalowym wnętrzu bulgotało, a szron,
osiadający na pancerzu, uczynił go do kukły śniegowej podobnym. Ale szybując ku
powierzchni planety rozpalił się od tarcia atmosferycznego, hel płynny wyparował
z niego świszcząc, a on sam, świecąc czerwono, na skały lodowe upadł, które
zaraz się otwarły. Wydobył się, parą buchając, podobny do gejzera wrzącego, lecz
wszystko, czego się tknął, stawało białym obłokiem, z którego śnieg padał.
Usiadł więc i czekał, aż ostygnie, a gdy już gwiazdki śniegowe przestały topnieć
mu na pancernych naramiennikach, chciał wstać i ruszyć w bój, lecz smar stężał
mu w stawach i nie mógł nawet grzbietu wyprostować. Do dzisiaj tak siedzi, a
śnieg padający uczynił go białą górą, z której tylko ostrze hełmu wystaje.
Nazywają tę górę Żelazną, a w oczodołach jej lśni wzrok zamarznięty.
Posłyszał o losie poprzedników trzeci elektrycerz, Kwarcowy, którego w dzień nie
widać było inaczej jak soczewkę polerowaną, a w nocy jak odbicie gwiazd. Nie
obawiał się, że mu olej w członkach stężeje, bo go nie miał, ani że lodowe kry
pod nogami mu pękną, mógł bowiem zimnym stawać się, jak chciał. Jednego musiał
unikać, to jest myślenia uporczywego, od niego bowiem rozgrzewał mu się kwarcowy
mózg i to mogło go zgubić. Ale postanowił sobie bezmyślnością żywot uratować i
zwycięstwo nad Kryonidami osiągnąć. Przyleciał na planetę, a taki był długą
podróżą przez wieczną noc galaktyczną zmrożony, że meteory żelazne, które się o
jego pierś w locie ocierały, trzaskały na kawałki dzwoniąc jak szkło. Osiadł na
białych śniegach Kryonii, pod jej niebem czarnym jak garnek pełny gwiazd i,
podobny do lustra przejrzystego, chciał się zastanowić, co ma począć dalej, ale
już śnieg wokół niego sczerniał i począł parować.
— Oho! — rzekł sobie Kwarcowy — niedobrze! Nic po tym, byle tylko nie myśleć, a
będzie dobra nasza!
I postanowił sobie tę jedną frazę powtarzać, cokolwiek się stanie, bo nie
wymagała wysiłku umysłowego, a dzięki temu wcale go nie rozgrzewała. Ruszył tedy
pustynią śnieżną Kwarcowy, bezmyślnie i byle jako, aby chłód zachować. Szedł
tak, aż doszedł do murów lodowych stolicy Kryonidów, Frygidy. Rozpędził się,
głową w blanki uderzył, aż skry poszły, lecz nic nie wskórał.
— Spróbujemy inaczej! — rzekł sobie i zastanowił się, ile to też będzie: dwa
razy dwa? A kiedy rozmyślał nad tym, głowa mu się nieco rozgrzała, więc drugi
raz mury roziskrzone taranował, ale tylko dołek uczynił niewielki.
— Mało było! — rzekł sobie. — Spróbujemy czegoś trudniejszego. Ile to też
będzie: trzy razy pięć?
Teraz to już głowę jego otoczyła chmura skwiercząca, bo śnieg w zetknięciu z tak
gwałtownym myśleniem od razu kipiał, więc cofnął się Kwarcowy, nabrał rozpędu,
uderzył i na wylot przeszedł mur, a za nim jeszcze dwa pałace i trzy domy
pomniejszych Grafów Mroźnych, wypadł na wielkie schody, chwycił się poręczy ze
stalaktytów, ale stopnie były jak ślizgawka. Zerwał się szybko, bo już wszystko
wokół niego tajało i mógł w ten sposób przewalić się przez całe miasto w głąb, w
przepaść lodową, gdzie by na wieki zamarzł.
— Nic po tym! Byle tylko nie myśleć! Dobra nasza! — rzekł sobie i w samej rzeczy
zaraz ostygł.
Wyszedł więc z tunelu lodowego, który wytopił, i znalazł się na wielkim placu,
ze wszech stron oświetlonym zorzami polarnymi, które mrugały szmaragdem i
srebrem z kolumn kryształowych.
I wyszedł mu naprzeciw skrzący się gwiezdnie rycerz ogromny, wódz Kryonidów,
Boreal. Zebrał się w sobie elektrycerz Kwarcowy i runął do ataku, a tamten zwarł
się z nim i był taki łoskot, jak kiedy się zderza dwie góry lodowe pośrodku
Oceanu Północnego. Odpadła lśniąca prawica Boreala, odrąbana u nasady, ale nie
stropił się, dzielny, lecz odwrócił się, aby pierś, szeroką jak lodowiec, którym
wszak był, nadstawić wrogowi. Tamten zaś drugi raz nabrał szybkości i znów
taranował go straszliwie. Twardszy był kwarc i bardziej spoisty od lodu, pękł
więc Boreal z hukiem, jakby lawina zeszła po zboczach skalnych, i leżał,
rozpryśnięty w świetle zórz polarnych, które patrzały na jego klęskę.
— Dobra nasza! Byle tak dalej! — rzekł Kwarcowy i zerwał z pokonanego klejnoty
cudownej piękności: pierścienie, wysadzane wodorem, hafty i guzy roziskrzone,
podobne do diamentowych, lecz z trójcy gazów szlachetnych rżnięte — argonu,
kryptonu i ksenonu. Ale gdy się nimi zachwycał, pocieplał ze wzruszenia, toteż
owe brylanty i szafiry, sycząc, wyparowały mu pod dotknięciem, że nie trzymał
już nic — prócz kilku kropelek rosy, która też się zaraz ulotniła.
— Oho! A więc i zachwycać się nie należy! Nic to! Byle tylko nie myśleć! — rzekł
sobie i ruszył dalej w głąb zdobywanego grodu. Ujrzał w dali postać nadciągającą
ogromną. Był to Albucyd Biały, Jenerał-Minerał, którego rozłożystą pierś rzędy
orderowych sopli przecinały z wielką gwiazdą Szronu na wstędze glacjalnej; ów
strażnik skarbców królewskich bronił dostępu Kwarcowemu, który runął nań jak
burza i zdruzgotał z grzmotem lodowym. Przybiegł Albucydowi z pomocą książę
Astrouch, pan na lodach czarnych; temu elektrycerz nie dał rady, bo książę miał
na sobie kosztowną zbroję azotową, w helu hartowaną. Mróz od niej szedł taki, że
Kwarcowemu odjęło impet i ruchy jego osłabły, a zorze polarne aż przybladły,
taki się wiew Zera Absolutnego rozszedł wokoło. Zerwał się Kwarcowy, myśląc: —
Rety! Co też to się znowu dzieje takiego? — aż wielkiego zdumienia mózg mu się
rozgrzał, Zero Absolutne stało się letnie i na jego oczach Astrouch sam jął się
rozpadać na dzwona, z gromami, k

[hesse.1]

c.D. :

Zerwał się Kwarcowy, myśląc: — Rety! Co też to się znowu dzieje takiego? — aż
wielkiego zdumienia mózg mu się rozgrzał, Zero Absolutne stało się letnie i na
jego oczach Astrouch sam jął się rozpadać na dzwona, z gromami, które wtórowały
jego agonii, aż tylko kupa czarnego lodu, wodą jak łzami ociekająca, w kałuży
zastała na pobojowisku.
— Dobra nasza! — rzekł sobie Kwarcowy — byle tylko nie myśleć, a jeśli potrzeba,
to myśleć! Tak lub owak — zwyciężyć muszę! I pognał dalej, a kroki jego
dzwoniły, jakby ktoś młotem tłukł kryształy; i tętnił pędząc ulicami Frygidy, a
mieszkańcy jej spod białych okapów patrzyli nań z rozpaczą w sercach. Mknął tak
niczym rozjuszony meteor Drogą Mleczną, gdy dostrzegł w dali postać samotną,
niewielką. Był to sam Baryon, zwany Lodoustym, największy mędrzec Kryonidów.
Rozpędził się Kwarcowy, by go jednym ciosem zmiażdżyć, ten jednak ustąpił mu z
drogi i pokazał dwa palce wystawione; nie wiedział Kwarcowy, co by to mogło
znaczyć, ale zawrócił i — nuże na przeciwnika, lecz Baryon znowu tylko o krok mu
się usunął i szybko pokazał jeden palec. Zdziwił się nieco Kwarcowy i zwolnił
biegu, chociaż już nawrócił i właśnie miał brać rozpęd. Zamyślił się i woda jęła
płynąć z pobliskich domów, ale nie widział tego, bo Baryon ukazał mu kółko z
palców złożone i przez nie kciukiem drugiej ręki prędko tam i sam poruszał.
Kwarcowy myślał i myślał, co też by te milczące gesty miały wyrażać i otwarła mu
się pustka pod nogami, chlusnęło z niej czarną wodą, a on sam poleciał w głąb
jak kamień i nim zdążył sobie jeszcze powiedzieć: — Nic to, byle nie myśleć! —
już go na świecie nie było. Pytali potem uratowani Kryonidzi, wdzięczni
Baryonowi za ratunek, co chciał wyjawić znakami, które straszliwemu
elektrycerzowi-przybłędzie pokazywał.
— To rzecz całkiem prosta — odparł mędrzec. — Dwa palce znaczyły, że jest nas
dwóch, razem z nim. Jeden, że zaraz ja sam tylko zostanę. Potem pokazałem mu
kółko na znak, że się wkoło niego lód otworzy i otchłań czarna oceanu pochłonie
go na wieki. Jednego nie pojął tak samo, jak drugiego i trzeciego.
— Wielki mędrcze! — zawołali zdumieni Kryonidzi. — Jakże mogłeś dawać takie
znaki straszliwemu napastnikowi?! Pomyśl, panie, co byłoby, gdyby cię zrozumiał
i zdziwienia zaniechał?! Przecież nie rozgrzałby go wówczas namysł i nie runąłby
w bezdenną otchłań...
— Ach, tego nie obawiałem się wcale — rzekł z zimnym uśmiecham Baryon Lodousty —
wiedziałem bowiem z góry, że niczego nie pojmie. Gdyby choć odrobinę miał
rozumu, nie przybyłby do nas. Cóż bowiem może przyjść istocie, która pod słońcem
mieszka, z klejnotów gazowych i srebrnych gwiazd lodu?
A oni zadziwili się z kolei mądrości mędrca i odeszli, uspokojeni, do swych
domów, w których czekał ich mróz miły. Odtąd nikt już nie próbował najechać
Kryomi, bo zabrakło głupców w całym Kosmosie, chociaż niektórzy mówią, że ich
jeszcze sporo, a tylko drogi nie znają."

[lorelei74]

Bajki robotów - Lema ... uwielbiam

[aglajaaa]

dzię-ku-je-my

[gapuchna]

Już brak mi czasu na net w takich ilościach, jak kiedyś

[aglajaaa]

A ja... czuję się gorzej niż kiedy TU zawitałam...
Pracy mam strasznie dużo a nie potrafię.. zacząć pisać.

[gapuchna]

Aglajaa - rób, rób i ustaw sobie nagrodę za podjęcie trudu Na przykład podróż
w wakacje ))

[aglajaaa]

Taaak... do pięknego miasta śladami niezwykłego człowieka...
Do roboty, do roboty

[gapuchna]

A ja sobie właśnie ustalam swoją trasę. zakochałam się w pewnym miejscu i chcę
za miesiąc tam wrócić

[aglajaaa]

Powodzenia Gapuchna
Moja trasa daaaawno ustalona... pozostało zrealizowac marzenie..

[gapuchna]

Agłajaa - więc i tobie się powiodą marzenia . Życzę ci tego z całego serca!

[noc33radom]

aglajaaa
ja mam pomysł
stwórzmy wątek dobrych rad ,zobaczymy jak jest z poczuciem humoru
moja pierwsz propozycja to :
-nie martw się

[uny]

ooo jest to świetna rada.
zupełnie jak ta "wszystko sie ułoży" albo "będzie dobrze".

[noc33radom]

dodam może jeszcze
-trzeba było ... ( i tu dowolnie:tego nie robić,powiedziec to i
tamto,kazdy wstawia co chce)

[tapatik]

noc33radom napisała:

> aglajaaa
> ja mam pomysł
> stwórzmy wątek dobrych rad ,zobaczymy jak jest z poczuciem humoru
> moja pierwsz propozycja to :
> -nie martw się

Podświadomość odrzuca słówko "nie".
Proponuję raczej ZAWSZE bądź radosna/radosny.

[noc33radom]

Oj wiem wiem.Byłam w instytucie neurolingwistyki i tam mi to
wykładano...problem tylko w tym,że radzący nie myśla o
podswiadomosci po prostu czuja ze musza cos wydukac a plota co slina
na jezyk przyniesie

[gapuchna]

Owszem, są rady beznadziejne, to fakt. Ale też są i mądre. Przecież nie można
non stop przebierać w błocku swoich niemożności.
I są wykonalne! - np. schudnięcie.

[noc33radom]

Zaproponuj jakąś radę,bardzo Cię proszę.
Moim zdaniem gdyby rady pomagałay to kazdy by je stosował.
Ja na razie schudnięcie uznaję za niewykonalne.
Moze kiedyś będę umiała.Na razie nie umiem.
Mowienie do osoby z zaburzeniami odzywiania(bo na to cierpia
grubasy) "schudnij" to sorry ale swiadczy to o kompletnym braku
znajomosci tematu.
Moja kolejna rada :powiedzmy do alkoholików "nie pij"
To takze wykonalne!!!!!

[aglajaaa]

Z serii dobre rady:
"wszystko będzie dobrze"
"po burzy zawsze wychodzi słońce, pamiętaj"
A oto najlepsza: "nie myśl tyle"

[kawamija]

nieznosze rad..............zwłaszcza dobrych rad


smerf maruda

-*-*-*-
....żyj z całych sił i uśmiechaj się do ludzi.......bo nie jesteś
sam.....

[gapuchna]

Nocko - ja schudłam bardzo mocno i nadal walczę o moje ukochane 58 kilo. Więc
wiem, ze można! Naprawdę można. Są wahnięcia - bo po świętach przybrałam,
niestety. Ale skończyłam z czekoladą, słodyczami. 3 razy w tygodniu ciężki
fitness. Jem śniadania, lekkie bo lekkie, ale nie głodzę się do piętnastej, jak
to miałam w zwyczaju. Mniej kompa, więcej pracy. Polubiłam niesolone potrawy,
wolę ryby iż mięso. Wolę mleko niż alkohol.

Co zyskałam? Wróciła do mnie dziewczęcość. Fajne spódniczki. Kolorowe rajstopki.
Amarantowa kurteczka. Już nie ma szarości i długości do kostek, by zakryć
mankamenty. Buszuje po sklepach, cieszą mnie wyprzedaże - bo na mnie PASUJE!!!!!

I co jeszcze zyskałam? - większa pewność siebie. jakieś tam z siebie
zadowolenie. Nie krępuję się swego wyglądu. Co nie znaczy, że nie mogłoby być
lepiej. Jasne że może i będzie! Bo na wiele w swoim życiu spraw nie mam
najmniejszego wpływu, ale na zawartość tłuszczu i masę mięśniową - MAM! ))

Więc nie strosz się na mnie za to co napisałam - bo ja właśnie jestem
przykładem, ze można.

Aha, a że z dietetyki mogłabym robić specjalizację, to wiem, ze zaburzenia można
leczyć, nawet farmakologicznie. Pracujesz w służbie zdrowia, więc zapewne wiesz
to lepiej niż ja.

Moja mama - w wieku około 60 lat wykryto u niej ciężką cukrzycę. Podleczyła ją
także dietą, chudnąc przy tym ponad 20 kg. Czasem chyba nawet i choroba może pomóc.

No, głowa do góry. Można

[czarny.onyks]

a ja czasem mam dość wątków, ludzi ciągle użalających się
którzy nie widzą siebie, swoich zalet
tego wszystkiego, co mają dobrego w swoim zyciu
ludzi, którzy drobne porażki widzą jako tragedie zyciowe i nie potrafią cieszyć sie tym, co mają...

chętnie potrząsnęłabym takimi,
pokazała miejsca udzi, którzy powinni byc nieszczęśliwi....a jednak doceniają każdą chwilę...

czasem nie doceniamy tego, co posiadamy....
a jak docenimy może być za pózno....

a żeby nie było....ja tez czesto marudzę....i nie doceniam

[gapuchna]

Straaaaaasznie rzadko się użalam DD

[czarny.onyks]

zauwazyłam;P

ja sie użalam ostatnio w jednym temacie....
ciagle brakuje mi snu....żeby tak móc spać tylko 3 godziny i być wyspanym
i by dobra miała więcej niz 24 godziny....
ech;D
no i poużalałam się;D

[gapuchna]

Ja mam za sobą 7 nieprzespanych nocy. Tak prawie wcale. Teraz odsypiam - aż L-4
wzięłam

[gapuchna]

....za szybko

Poużalaj się, poużalaj, pomiziam, pogłaskam, pochucham (bez podtekstu
oczywiście! DD) - i od razu lepiej ci będzie

[czarny.onyks]

idealna pocieszycielka....jeszcze gdybyś była rodzajem meskim to cud, miód i orzeszki;DDD

a wyprasować też coś możesz?;DDDDD

[gapuchna]

No wiem - męskiego ramienia moje mięciutkie kobiece ramię nie zastąpi ))

Kochana - wyprasuję, okna poumywam, bukiety ładne porobię, kota ci wyszczotkuję,
nawet mogę zafugować taras. Bylebym gotować nie musiała.

[czarny.onyks]

po cichutku ....niby niechcący robimy sobie reklamę;D;D;D

za siedzeniem w kuchni nie przepadam, ale od czasu do czasu moge ugotowac;P

[gapuchna]

Nie, no dobry PR jest podstawą udanego połowu ;p (hehhehe).
Nie żartuję z tym fugowaniem - umiem!

[czarny.onyks]

a facet pomysli....po co ja jej jestem potrzebny...wszystko potrafi...nawet fugowac;D

[gapuchna]

Dyć ja faceta nie chcę do fugowania, no chyba że to teraz tak się nazywa DDD

[czarny.onyks]

no coś w sobie ma wspólnego;P;D;D

a ja zamiast prasować siedzę na forum ....
ech

[gapuchna]

a ja już spać powinnam

[czarny.onyks]

ja juz dawno;/
i jak zwykle za pózno pójdę....

to idziemy?
ja do deski;D

na razie słucham polecanego Shury i ogarnia mnie wesołkowatość

[gapuchna]

No to ja nawet nie włączę, bo już mam głupawke.
Ale jasne, idę spać

[listopad02]

Ja myślałem, że na forum sami przebojowi samotni, odniosłem takie wrażenie, a może przebojowi nie boja się pisać.

[gapuchna]

)) Ja jestem dość odważna i dość pewna siebie. Ale taki Antoś Cwaniakoś to
mnie bije na głowę w pufaniu o sobie ))

[listopad02]

Ja jestem odwazny, ale w bliskich relacjach mniej.
Pewność siebie i minimalnie zawyzona samoocena to jak najbardziej zdrowe oznaki, oczywiście w granicach umiaru.

[czarny.onyks]

a ja myślę, że fora internetowe przyciągają raczej nieśmiałych, zamnkniętych w sobie ludzi
tutaj łatwiej sie otworzyć...

potem tylko jest problem gdy trzeba sie spotkac;D

[gapuchna]

Hmmm, pracuję w taki sposób, ze muszę narzucić jakieś reguły dużej grupie osób.
Więc trudno mi na przykład o nieśmiałość. Zjedli by mnie.
A przy tym wszystkim jestem cholernie złośliwa, czego wcale a wcale w sobie nie
lubię i cieszyłabym się, gdyby odlazło to ode mnie. Ale też widzę, ze czasem
ratuje mi to tyłek z opresji

[czarny.onyks]

praca to jedno....a poza nią.....czasem zjada mnie stres

złosliwośc...oj znam....utrudnia zycie, czasem byłoby łatwiej współżyć z ludzmi bez niej
ale takie złosliwe bestie maja swój urok

[listopad02]

Niesmiałości w pracy czy w grupie osób też nie mam, a w innych relacjach, pewnie też, tylko trzeba poznać człowieka, wtedy nie ma barier.
Na złosliwość dobre jest.. głębokie oddychanie.

[gapuchna]

Mój Boże, ile ja razy żałowałam swojej popędliwości. potem muszę odkręcać,
przepraszać.... Ale jak zmienić naturę? kijkiem nie zawrócę Jestem popędliwa,
wiem o tym. Dobrze, ze przynajmniej kompletnie niepamiętliwa. Chyba ze mi ktoś
krzywdę zrobił.

Czytałam niedawno ciekawy artykuł - albo w dodatku Polityki, albo w Charakterach
- o maskach, jakie nakładamy na siebie w kontaktach z innymi. Bardzo ciekawe
spojrzenie. Dotąd uważano, ze te "maski" świadczą o fałszu osoby. Tam autor
stwierdził, ze z psychologicznego punktu widzenia jest to nasza ludzka norma.
Bardzo to do mnie trafiło. Właśnie to - że nie świadczy to o fałszu, ale o
zróżnicowanej osobowości człowieka.

[czarny.onyks]

dokładnie tak...
ta maska to nie fałsz to raczej obrona przed światem, ludżmi, przed zranieniem, wykorzystaniem....
czasem lepiej zostawic cos, ukryć....

[listopad02]

Maski, o tym dużo ostatnio rozmyślałem.
Maski to normalna rzecz, bo nie każdy musi Cię znać i nie każdemu chcesz dać się poznać.
Myślę, ze to nie fałsz tylko właśnie taka powściągliwość.
Chciałbym byc impulsywny, robić wiecej rzeczy zanim pomyslę, to jest dobre, takie szczere emocjonalne reakcje, tak myślę.

[gapuchna]

Chciałbym byc impulsywny, robić wiecej rzeczy zanim pomyslę, to jest dobre,
takie szczere emocjonalne reakcje, tak myślę. = oj, nie wiem? Chyba lepiej jest
najpierw pomyśleć, potem zadziałać W każdym razie kiedy parkuję, to właśnie ta
moja odwrotna logika baaaardzo mi pomaga Bo ja zaparkuje i dopiero potem
widzę miny pełnie niedowierzania. A najcudniejsze są te panów parkingowych)) -
zwłaszcza kiedy się wysmykuję z auta taka szparką

[listopad02]

Przecież nie w kazdej sytuacji
Ide spac, haha, znowu sie nie wyśpie.
Dobranoc.

[gapuchna]

Dobranoc

[czarny.onyks]

myslisz, że śpi?;D

[gapuchna]

To chyba twardy człowiek - jak mówi to i robi
Pa))

[listopad02]

Przyciagaja takich, którzy nie potrafią lub nie maja z kim rozmawiać o tym, o czym piszą.
Spotkanie, to nie jest trudne.
Nie poznalaś nikogo z sieci?

[czarny.onyks]

myślałam o ludziach bardzo nieśmiałych...dla nich wyjście z netowego świata i spotkanie z drugim człwiekiem stanowi trudność..

a ja?
oj, poznałam sporo osób
a z niektórymi osobami nawet się zapuszczałam w pewne rejony w Polsce i poza nią

[listopad02]

Aha, czyli nie o sobie

[czarny.onyks]

raczej nie

mnie raczej czasem ogarnia lenistwo

[timiy2]

to ja też się poużalam.... bo nikogo tutaj nie ma...

[kawamija]

timiy2 napisał:

> to ja też się poużalam.... bo nikogo tutaj nie ma...

błąd.............obecna nocna Kawa

[timiy2]

herbata była by na noc lepsza... ale Kawa też ujdzie...

[kawamija]

timiy2 napisał:

> herbata była by na noc lepsza... ale Kawa też ujdzie...

ujdzie ?? ojoj...........ale mało
romantyczne............ojoj.........

[timiy2]

bo i pora mało romantyczna....

[kawamija]

timiy2 napisał:

> bo i pora mało romantyczna....

coś TY?????????? mało romantyczna ??????????
echhh................



-*-*-*-
....żyj z całych sił i uśmiechaj się do ludzi.......bo nie jesteś
sam.....

[timiy2]

hmmm, to maże jednak ja jestem mało romantyczny...

[kawamija]

ej coś Ty..............Mało romantyczny ?

no cóz muszę juz powiedzieć dobranoc..........obowiązki

-*-*-*-
....żyj z całych sił i uśmiechaj się do ludzi.......bo nie jesteś
sam.....

[timiy2]

to ja też mało romantycznie mówię dobranoc