Agresywny szczeniak

[nika2111]

Moj 3-miesieczny szczeniak zachowuje sie bardzo agresywnie. Normalnie warczy,
szczeka, rzuca sie na mnie i na mojego chlopaka. Nie wiemy co mamy robic,
przeczytalismy juz chyba wszystko o wychowaniu psa. Ale w tych wszystkich
mądrych książkach nie ma wlasciwie zadnych konkretnych rad.Piszą ze trzeba
psa poszturchać, wytarmościc, odkopnąć. Kipna, na mojego psa nic nie dzial,
jest jak w amoku. Gdzie popelnilusmy bląd, staralismy się pstępować zgodnie z
radami hodowców, weterynarza, mądrych ksiąg. Czy to mozebyc spowodowane tym,
ze biedaczek siedzi w domu, nie moze wychodzic na dwor, bo jest w trakcie
szczepien. Naszczęście już tylko pare dni. Dodam tylko, ze to basset, wiec
rasa ponoc bardzo spokojna. Co robic?

[lola211]

Jakie Ty ksiazki czytalas? To na pewno o psach bylo?

[nika2111]

Tak, na pewno o psach, a co?

[tymulek]

tarmoszenie polecali?? kopnac??

[tymulek]

napisz cos wiecej.... siedzisz na wersalce pies podbiega i warczy ?? Od jak
dawna go masz?? Moze on sie chce bawic, zaczepia Was?? Ja pewnie nie pomoge,
ale jesli podasz wiecej szczegolow to ktos cos "wymysli". A pieska trzeba sporo
glaskac i poswiecac mu duzo uwagi....

[nika2111]

Mam go od miesiąca. jest wlasnie tak jak piszesz. W pewnym momencie zaczyna byc
agresywny, zaczyna gryzc, warczeć. Nie reaguje na upomnienia słowne, ani na
lekkie szturchnięcia. Na nic. Nie stosuje zadnych kar fizycznych, zeby bylo
jasne. Natomiast w pewnym momencie nie da sie poprzestac jedynie na
upomnieniach, trzeba go przytrzymac, chociazby dla tego, ze on gryzie na serio!
Poswiecamy mu bardzo duzo uwagi, bawimy sie z nim itd. Nie jest to zaczepianie
do zabawy na pewno, bo zaczepia inaczej. Naprawde poswiecamy mu bardzo duzo
uwagi, czasu...

[ewate]

Mam też szczeniaka trzymiesięcznego, jeszcze trzy dni kwarantanny nas czeka.
Gryzie, łobuzuje, rozrabia. Zdesperowana wymyśliłam sposób - woda ze
spryskiwacza do kwiatów zaaplikowana prosto w rozwarte do gryzienia zębiska.
Jak na razie działa - już nawet sam widok tego okrutnego narzędzia powoduje
uspokojenie gryziciela. Liczę na to, że spacery trochę rozładują skumulowaną
energię mojego Ryjka.

[titu_titu]

Generalnie rady sa takie: Gdy pojawi się niepożądane działanie ze strony psa
(czyli warczenie, szczerzenie zębów itp) należy go ukarać, okazać mu dominację.
Czyli - przyciskamy psa do ziemi ręką przyłożoną np. w okolicy łopatek czy
barku, przytrzymujemy tak aż przestanie. Dla wzmocnienia można krzyknąć lub
warknąć "fe". Ewentualnie można złapać psa za luźną skórę na karku, unieść do
góry i potrząsnąć - tak, jak to robi matka karcąc szczenię. Staraj się robić
tak za każdym razem, gdy pies próbuje sobie porządzić. I nie powiem nic nowego -
bądź w tym konsekwentna. Jestem pewna, że pies zrozumie że nie ma co walczyć o
przywództwo.
Aha, gdy próbujesz mu coś zabrać (nawet jedzenie), a on zezuje i warczy
próbując Cię odstraszyć, absolutnie tego nie tolerujemy i postępujemy jak
wyżej. Fant oczywiście odbieramy, jak pies się uspokoi i zamerda ogonem,
oddajemy.
Wg mnie robisz wszystko ok, nie wiem gdzie jest błąd. Niektórym psom wystarcza
reprymenda słowna, inne potrzebują mocnego przytrzymania przy podłodze. Może
jesteście zbyt mało stanowczy?

[orchid78]

No tak... Niestety "alfizm" nadal króluje - juz chyba tylko w Polsce :-(.
Dominować... Ech, nawracac nikogo nie będę, mitów się nie obali tak łatwo.
Jednak proszę - książki zalecające rozwiązania siłowe jak najszybciej wyrzuć i
o nich zapomnij - nie mają nic wspólnego z tym, jak funkcjonuje psia psychika a
ich skutkiem może być trwałe zniekształcenie relacji pies - człowiek. Szkoda by
było... Tu najprawdopodoniej problem leży w tym, że szczeniak w ten sposób
domaga się waszej ciągłej uwagi. Gdy na niego w tym momencie krzyczycie,
reagujecie poszturchiwaniem itp - wam wydaje sie to karą, ale w sensie
skuteczności działania pies odnosi sukces. Wbrew pozorom - to co w naszym
pojęciu jest karą, dla psa może być nagradzaniem. Co można zrobić? Nie dawać
psu tego co chce, gdy wykazuje nieporządane zachowania. Tu - warczy, zaczepia -
nie zwracać uwagi lub wręcz izolować psa (wyprowadzic do drugiego pomieszczenia
lub samemu wyjść) na jakiś czas (az pies się uspokoi) i konsekwentnie to
powtarzać zawsze gdy piesek tak się zachowuje. Z drugiej strony konieczne jest
pozytywne wzmocnienie zachowań porządanych - ćwiczcie z pieskiem np. siad,
warowanie, odchodzenie na posłanie itp w krótkich sesjach i nagradzajcie go za
wykonanie poleceń - nagrodą może byc również własnie zabawa! 3 miesiące to
naprawde dobry wiek by zacząć szkolenie pieska, byle w krótkich i
zróznicowanych sesjach. Spróbujcie tez zapewnic psu zabawki zajmujące mu czas
(np kong itp) i zapewnijcie dużo ruchu i stymulacji umysłowej. A dla was
polecam poczytać o pozytywnym szkoleniu psów - świetną i b. skuteczna metodą
jest kliker, choć są też inne. Co ważne, są one oparte o rzeczywiste mechanizmy
nauki zwierzęcia. Powodzenia :-)

[titu_titu]

Szkolenie klikerem - jak najbardziej jestem "za". Ale nie neguj, jak to
nazywasz "alfizmu", bo jest to naturalne budowanie PRAWIDŁOWYCH relacji w
stadzie, oparte na naturalnych zachowaniach i zrozumiałych dla psa sygnałach.
Takich samych, jakie spotykałby w sworze i takich samych, jakie dawałaby my
wychowująca go matka i rodzeństwo. Jeśli wyrzuciłaś wszystkie książki o
wychowaniu i naturze psa to nie tylko źle zrobiłaś, ale nic z nich nie
zrozumiałaś. Metoda szkolenia klikerem jest owszem - fascynująca i przynosi
wspaniałe efekty, ale początkowe relacje należy budować w jeszcze na inne
sposoby. Właśnie "alfistyczne".

[titu_titu]

właściwie to powinno być "w sforze", bo nikt już chyba nie pisze tego ze
staropolska przez "w"...

[orchid78]

Nie ma to jak czytanie ze zrozumieniem ;-)
Po pierwsze - nie neguję że pies w pewien sposób "ustawia" się w relacjach do
otoczenia i je "hierarchizuje". Tylko że wcale niekoniecznie właśnie w ten
sposób, w jaki pokazują to "alfiści" (czyt. ortodoksi dominacyjni).
Dlaczego? "Alfiści" nadinterpretują pewne zachowania i jednocześnie negują fakt
że od momentu udomowienia psa zaszły już daleko idące zmiany w zachwaniu w
porównaniu z wilkami. Przykład naditerpretacji? Proszę - pierwszy z brzegu.
Zalecenie przewracania szczeniaka brzuchem do góry by okazać mu swoją
dominację. Tymczasem... wystawianie brzucha jest synałem "ofiarowywanym" przez
osobnika podporządkującego się, a nie wywoływanym przez dominanta. Przewracanie
jest zachowaniem stricte agresywnym, który zwierzę może odczytać jako
bezpośrednie zagrożenie - i ma święte prawo sie bronić! Teraz pomyśl sobie jak
może skończyć się próba "zdominowania" w ten sposób silnego psa, który nie miał
szansy się nauczyć że takie zachowanie ze strony człowieka może oznaczać co
innego. Brrr... Ponadto hierarchia w sforze jest płynna, zależna od dostępności
zasobów, a "alfiści" usiłują wprowadzać jakieś dziwne sztywne reguły.
Hierarchia u psów zmienia się często w zależności od tego o jakie zasoby chodzi
i od warunków w jakich o nie konkurują. Przykład nr. 3. W watahach wilków
rozmnaża się para alfa. Gdyby zachowania psów nie podlegały również ewolucji,
to powinno to zostać zachowane. Podobnie jak psy nie wykształciłyby wielu
zachowań które przydatne są jedynie w komunikacji osobników obcych sobie (wiele
CS-ów nie występuje u wilków, a świetnie funkcjonują u psów).
Widzisz, ja radziłam koleżance żeby wyrzuciła książki promujące siłowe
rozwiązywanie takich problemów, a nie książek o zachowaniu psów (hihihi, ja
posiadam umiejętność czytania ze zrozumieniem). Natomiast jeśli ktoś swoją
wiedzę o psach ma czerpać z "dzieł" pani Fennel, która już została chyba
dostatecznie wyśmiana przez współczesnych behawiorystów - no to cóż, może
narobić kłopotu sobie i zniszczyć relacje ze swoim psem. Sensowniejsze (ale
trochę przestarzałe) są książki Fishera z którym w wielu punktach się zgadzam,
choć jego postulaty bywają dziwnie naditerpretowane. To własnie Fisher był
jednym z tych, którzy przyczynili się do rozwoju metod pozytywnych. Jednak od
jego czasów wiedza nt. zachowań psów już się nieco posunęła do przodu nie
sądzisz? (dla własnej info sprawdź kiedy jego prace powstały)
Pies musi mieć jasność - to człowiek kontroluje zasoby. Pies chce mieć dostęp
do nich - musi spełniać warunki człowieka. Ta zasada jest prosta. To jest
podstawą budowania relacji. Wtedy w interesie psa jest "podporządkowanie".
Siłowe ustawianie relacji bynajmniej nie jest dobrym pomysłem (zauważ, Fisher
jest zasadniczo z tym zgodny). "Najlepszą formą kontroli jest samokontrola" -
zauważ, gdy ty kontrolujesz zasoby, nie musisz siłowo potwierdzać swojej
pozycji. Kiedys gdzieś przeczytałam takie fajne zdanie (nie pamiętam dosłownie,
ale chodzi o sens): "Lepiej kontrolować kilkaset gram mózgu, niz kilkadziesiąt
kilo mięśni".
Ale ten wątek nie był o rozważaniach na temat TD - poczytaj nieco wyników
nowszych badań z zakresu behawioru, może zmienisz swoją opinię. Przedstawiłam
koleżance konkretną propozycje jak może spróbować rozwiązać problem. Zauważ, że
pozytywne szkolenie psa służy między innymi przekonaniu go, że to człowiek ma
kontrolę nad zasobami i ukierukowuje psa na człowieka i współpracę z nim. A
więc - jeśli już ktos tak musi dla lepszego własnego samopoczucia - stawia go
wyżej w hierarchii ;-)
Pozdrawiam i życzę mniej zaciętości w poglądach :-)

[titu_titu]

Cieszę się, że tyle razy podkreślasz to, że potrafisz czytać ze zrozumieniem.
Zrozumiałaś zapewne więc, że cały czas rozmawiamy o trzymiesięcznym szczeniaku
i nikt nie proponuje rzucanie psa na ziemię i zmuszanie do odsłaniania
podbrzusza, tylko delikatne sygnalizowanie mu że zachowuje się źle.
Mam nadzieję, że oprócz tego że wklepałaś w klawiaturę mnóstwo książkowej
teorii, masz także możliwość codziennego obcowania z dużą liczbą psów w różnym
wieku i obserwowania ich własnych metod wychowawczych. A zapewniam Cię, że psy
nie nagradzają się wzajemnie za dobre zachowanie chrupkami i klikerem, a za złe
nie odwracają się od siebie tyłkami. I nie chodzi mi o psy w kojcach czy na
szkoleniu, bo to nie są warunki prawdziwego, codziennego współżycia w grupie.
Ale gratuluję wiedzy i oczytania, jak również konsekwencji i wiary we własne,
jedyne słuszne poglądy.
Dla Twojej wiadomości, odnośnie zaciętości moich poglądów - moje psy wiedzą co
to jest kliker a ja umiem z niego korzystać. Jednak w wychowaniu psa nie
odważyłabym się stosować tylko i wyłącznie tej metody jako jedynej właściwej.

[agni_me]

Sporo miotów "przeżyłam", codziennie mogę obserwować relacje w psim stadzie,
sposób komunikacji, sposoby nagradzania i karania. I - prawdę mówiąc - trudno
mi przejść do porządku dziennego nad tym co piszesz.

Socjalizacja szczeniąt bassetów odbywa się między trzecim a szesnastym
tygodniem życia. Wszystkie bodźce, które szczenię wtedy doświadcza, przekładają
się na prawidłowe wykształcenie więzi społecznych i przystosowanie do życia. W
naturalnych warunkach czas poświęcany przez sukę trzymiesięcznemu szczeniakowi
sprowadza się do przechodzenia obok. Trzymiesięczne szczenię większość czasu
spędza z resztą miotu na zabawach, których GŁÓWNYM składnikiem są potyczki,
walki, często sprawiające wrażenie agresji, ale niekończące się obrażeniami.
Suka NIGDY nie ingeruje w kształtowanie zachowań agonistycznych między
szczeniakami. Czasem zdarza jej się karcić tylko najbardziej niepokornego.
Szczęnięta pozbawione bodźców takich jak ciągłe towarzystwo innych psów,
stałego kontaktu z ludźmi(zwłaszcza u bassetów), stymulujących zabawek
doświadczają głębokiej nudy i poczucia samotności, której NIGDY nie
doświadczyłyby naturalnie. Skutkiem izolacji od szeregu bodźców są różne formy
nadpobudliwości i niechcianych zachowań - między innymi agresywne zwracanie na
siebie uwagi, szukanie w opiekunach partnerów do zabaw "agonistycznych", także
gryzienie, niszczenie sprzętów, a u niektórych ras kopanie dołów i dziur.

Dlatego doświadczony "psiarz" zwróciłby przede wszystkim uwagę na to, że
zachowanie psa nie jest nienormalne, że to etap rozwoju szczenięcia, a
nadmierna agresja prawdopodobnie spowodowana jest zaniedbaniem w dostarczeniu
odpowiedniej ilości bodźców szczeniakowi. Skłoniłby właścicieli, zwłaszcza
basseta, do większej inwencji w zabawach z psiakiem, zapytałby ile czasu w
ciągu dnia pies ma z nimi kontakt, a ile czasu poświęcane jest TYLKO na zabawę.
Bo w tym przypadku karcenie psa jest niczym innym jak wciskaniem płaczącemu
niemowlakowi smoczka. Likwiduje się jedynie skutki, nie przyczyny. Przy czym
moje doświadczenie mówi, że likwidacja jest pozorna. Zawsze się to potem odbija
na relacjach z otoczeniem w dorosłym psim życiu, kłopotach z dostosowywaniem
się do zmian i brakiem posłuszeństwa.

Trudno też zrozumieć twoją uwagę, że psy nie nagradzają się chrupkami. Pomijam
fakt, że nie raz obserwowaną przeze mnie formą "nagradzania" psa przez psa jest
dzielenie się jedzeniem czy ulubioną piłeczką. Dużo częściej jednak nagroda
przybiera formę lizania czy trącania pyskiem. Odwracanie zaś tyłkiem, a
dokładniej mówiąc totalne ignorowanie jest najczęstszą formą odpowiedzi "nie" u
psów. Widać to szczególnie podczas zachęcania do zabawy. Pies chcący się bawić
podbiega, "atakuje", podgryza, odskakuje i doskakuje często szczekając, drugi
leży niewzruszony i najwyżej otworzy oko. I to niewzruszenie najczęściej
wystarcza, by po chwili drugi zrezygnował i spokojnie ułożył się obok, albo
poszedł zaczepiać kogoś innego.

Nie ma więc co pokrzykiwać na dziewczynę, że naczytała się książek. Kliker nie
jest receptą na wszystko. Mało, jestem przekonana, że czasami "wsparcie
negatywne" (choć niezwykle rzadko) jest niezbędne. Ale nijak to się ma do
sytuacji przedstawionej przez autorkę wątku, choćby dlatego, że brak jest
danych. Nie mówiąc o tym, że twoje deklarowane duże doświadczenie z psami nijak
się ma do tego co tu napisałaś.

[orchid78]

titu_titu napisała:

> Cieszę się, że tyle razy podkreślasz to, że potrafisz czytać ze zrozumieniem.

O mnie to tylko 1 raz było, pierwsze to było o Tobie, w odniesieniu do reakcji
na mój pierwszy post :-D

> Zrozumiałaś zapewne więc, że cały czas rozmawiamy o trzymiesięcznym
szczeniaku (...) tylko delikatne sygnalizowanie mu że zachowuje się źle.

No właśnie, trzymiesięczne szczenię próbujące dokonać przewrotu i zamachu na
władzę... (ojojoj) A więc potrząsnąć, podnieść za skórę na karku, przycisnąć
(Twoje zalecenie)- zamiast próby wyciszenia niepożądanego zachowania? Dla mnie
raczej wygląda to na normalny etap sprawdzania przez pieska na co może sobie
pozwolić. Jeśli szczeniak jest aktywny i jednocześnie ma potrzebę ciągłej
uwagi, to takie zachowanie nie jest niczym dziwnym. A tu powtórzę - taka
reakcja jaką proponujesz może być dla psa - wbrew pozorom - nagradzająca (bo
dostaje co chciał - uwagę człowieka) i spowodować powiększenie problemu. Jeśli
zachowanie nieporządane nie będzie kończyć się sukcesem, to - niezależnie od
jego przyczyn przynajmniej się nie pogorszy, a powinno pomóc. Sądzę też, że
tłumaczenie już na wstępie wszelkich kłopotów wychowawczych niewłaściwą
hierarchią domowego stada jest trochę niepoważne.

> Mam nadzieję, że oprócz tego że wklepałaś w klawiaturę mnóstwo książkowej
> teorii, masz także możliwość codziennego obcowania z dużą liczbą psów w
różnym
> wieku i obserwowania ich własnych metod wychowawczych.

Oj, najpierw się oburzasz że kiedy nie chcę korzystać z zaleceń "alfistycznych"
książek, a teraz źle że się odwołuję do tego co piszą w innych i z czym się
zasadniczo zgadzam... Swoją drogą nie uważam że odwołanie się do teorii to coś
złego. Ot, małe zboczenie zawodowe. Lepiej chyba bazować na rzetelnych
badaniach prowadzonych na dużych próbach, niż TYLKO na własnych obserwacjach
ograniczonej grupy. Swoją drogą, wiedza o różnych rzeczach ewoluuje i
śledzenie pewnych trendów w nauce (niekoniecznie bezkrytyczne stosowanie) chyba
jest rzeczą pożądaną?
Co do obserwacji psów - tak, mam taką możliwość. Jak również obserwowałam
wychowywanie szczeniąt od ich urodzenia do wieku - aktualnie - 3 lat. :-D.
Podobnie jak miałam możliwość obserwacji zachowań socjalnych wilków i rozmów z
ludźmi którzy lata spędzili na ich badaniu.


>A zapewniam Cię, że psy
> nie nagradzają się wzajemnie za dobre zachowanie chrupkami i klikerem, a za
złe nie odwracają się od siebie tyłkami.

Nie jestem pierwszą osobą która się nie zgadza z tym zdaniem

> Ale gratuluję wiedzy i oczytania, jak również konsekwencji i wiary we własne,
> jedyne słuszne poglądy.

Dziękuję i nawzajem ;-D

> Dla Twojej wiadomości, odnośnie zaciętości moich poglądów - moje psy wiedzą
co
> to jest kliker a ja umiem z niego korzystać. Jednak w wychowaniu psa nie
> odważyłabym się stosować tylko i wyłącznie tej metody jako jedynej właściwej.

Super! Kliker był tylko przykładem na możliwości pozytywnego szkolenia psa
(zauważyłaś?). Ja nie mam ochoty ciągle się stresować czy moje psy nie chcą
przypadkiem dokonać zamachu stanu. Fajnie jest witać sie z psem po przyjściu do
domu, czasem spać ze zwierzem w łóżku i robić mnóstwo innych rzeczy które
wg "alfistów" prowadzą do szeregu nieszczęść i katastrof ;-D. Wolę pracować z
psem budując z nim w ten sposób bliskie relacje.

Pozdrawiam

[nika2111]

Troche sie pocieszylam waszymi mailami!!! Staramy sie go ignorowac jak jest
niegrzeczny lub np wyjsc z pokoju. Staramy sie mu tez poswiecac maximum czasu,
czasmi jednak trzeba cos zrobic!!! Dostal kong, bardzo lubi. Zobaczymy co dadza
spacer, mam nadzieje, ze to "brzydkie zachowanie" spowodowane jest frustracją
malucha, ze siedzi w domu, ze nie wychodzi. Naszczęście juz koniec
kwarantanny!:))))))

[nika2111]

Dzieki za rady, robie dokladnie tak, jak piszesz, przycziskamy go do ziemi,
oczywiscie wszystko delikatnie i dopiero wtedy jak nie reaguje na fe, spokoj
itd. Zobaczymy co dadzą spacery, juz jutro mamy moze wychodzic, konczy
kwarantanne. Dzieki za odp

[monique_noire]

Warto poklikac po bieżącym forum ,ten temat przewija się od dawna.
Mój szczeniak np też robi takie numery, kładzie się przede mną na podłodze i
szczeka (dodam że szczeka tylko i wyłącznie wtedy:) ) prosząc żeby się z nim
pobawic, poganiać ogólnie zwrócić na niego uwagę. Jeśli się go ignoruje
przechodzi do zaczepiania podrgyzaniem, a wtedy na moje stanowcze 'nie' reaguje
szalonym biegiem po całym domu. Całośc kończy się tym że pada wycieńczony na
środku pokoju i... zasypia:))) Jesli jednak zajmę sie nim w takiej chwili,
wydaje się najszczęśliwszy na swiecie. Moim zdaniem Twój mały uprasza się o
uwagę.

[agni_me]

Szczerze wątpie, że przeczytaliście wszystkie książki i korzystaliście z rad
hodowców. Chyba, że pomyliłaś rasy psów. Basset z pewnością nie jest psem
spokojnym jako szczenię.

Po pierwsze i najważniejsze zapoznaj się z wymaganiami rasy. Bassety to psy
uparte i słuchające co trzeciego-czwartego polecenia. Przynajmniej w
szczenięctwie. Takie są. To psy użytkowe i potrzebują dużo ruchu. Oczywiście w
wieku szczenięcym, kiedy szybko rosną nie można ich forsować. Ale to nie
znaczy, że zabawa z psem zmuszonym do przebywania w domu ma się ograniczyć do
głaskania i przytulania. Psa trzeba zająć. Cechą charakterystyczną szczeniąt
basseta jest ogromna wylewność i potrzeba stałego kontaktu z właścicielem.
Musisz też pamiętać, że bassety wymagają ogromnej cierpliwości i łagodności -
żadnych krzyków, żadnego bicia. Inna charakterystyczną dla basseta rzeczą jest
to, że dorasta stosunkowo późno i dopiero wtedy widać wysiłek włożony w
wychowanie psa. Szczeniak sprawia wrażenie, że zapomina połowy nauczonych
rzeczy, ale kiedy spoważnieje je sobie przypomni.

Jeśli weźmiesz pod uwagę to wszystko, to może okazać się, że pies stara się
zwrócić na siebie uwagę i domaga się zainteresowania. Prawdopodobnie, kiedy
podchodził i zachęcał was do zabawy "pokojowo" w ogóle nie zwracaliście uwagi,
albo dawaliście mu sprzeczne sygnały (na przykład pogłaskanie i potem brak
zainteresowania). Nauczyliście psa, że reagujecie tak, jak pies chce, tylko
wtedy, kiedy jest agresywny - warczy, gryzie, rzuca się. Musisz zrozumieć, że
pies ma inny całkiem system kar i nagród od twojego. W jego pojęciu
jakiekolwiek zwrócenie na niego uwagi, nawet mało przyjemne w skutkach, jest
nagrodą. Osiągnął swój cel.

Twój opis agresji psa, który tu zamieściłaś nie daje nic. Dawanie ci rad na
jego podstawie jest hucpą i świadczy o kompletnym braku wiedzy na temat psiego
behawioryzmu. Przygotuj sobie dokładny opis dnia psa, tego jak się zachowuje w
róznych sytuacjach, kiedy staje się agresywny, jaki jest tuż przed, kto jest
obiektem "agresji", jak reagujecie dokładnie i konkretnie na psie zachowania,
co go uspokaja, od kiedy zaczął się tak zachowywać. I wiele, wiele innych.
Kiedy poustalasz sobie to wszystko - napisz tu. Jest tu kilka osób
interesujących się psim behawioryzmem i wiedzącym o nim znacznie więcej niż
tych kilka truizmów z książek Fishera, które traktuje się jako lekarstwo na
wszystko. Poza tym na forum weterynaria jest Gawlik, który sporo wie na temat
psich zachowań, tam też możesz napisać o swoim problemie. Powstało też nowe
forum dla osób szkolących psy metodami pozytywnymi, bez użycia siły i bez
wtykania wszędzie historii o dominacji. www.szkoleniepsow.fora.pl/
sporo tam już ludzi z doświadczeniami, przede wszystkim założyciel forum, który
z powodzeniam resocjalizuje także dorosłe psy.

[agni_me]

Gagik Geworgian, nie Gawlik. Dziękuję dobrej duszy, która zwróciła mi uwagę na
błąd we wpisie. :)

[milena22444]

Mamy problemy z naszym amstaffem przy obcinaniu pazurów strasznie się rzuca i nie możemy sobie z nim poradzić,bo na nas warczy weterynarz polecił abyśmy spróbowali go obezwładnić więc wczoraj z córkami podjęliśmy próbę jedna córka przycisnęła kolanem mu głowę do ziemi a ja z drugą córką przycisnęliśmy tułów kolanami niestety tak się wyrywał że mimo tego że w dwie go dociskalysmy kolanami nie mógłysmy go przycisnąć.jakies rady?